Good Bye Lenin! (2003)

Een film met een boeiend gegeven en een goede uitwerking, maar toch deed de film me weinig en ben er ook niet zeker van dat tie zal blijven hangen. Het is aan de acteurs te danken dat de film een constant niveau blijft houden. En daarmee het iets zwakkere einde reddden.

'k vond het wel even wennen deze film, maar hoe meer het verhaal vorderde vond 'k het een mooie en leuke film.

Het liedje in de film kwam me ook heel bekend voor, maar kan het niet plaatsen.

'k Wist zelf niet dat de Nederlanders zo bekent zijn voor hun augurken

Hele goede duitse film die eigenlijk twee verhalen vertelt. Als eerste natuurlijk het verhaal van Alex zijn moeder, maar als tweede toch ook het verdeelde Duitsland van die tijd. Beide worden erg goed uitgewerkt en het is een genot om naar te kijken. Een erg leuke geschiedenisles vond ik het ook wel. Het acteerwerk is goed te pruimen evenals de gehele stijl van de film. Het vooroordeel dat Duitsers geen humor hebben gaat voor deze film namelijk niet op. De mooie muziek van Tierssen maakt het geheel af.

4*

Mooie film over het tijdperk net na de val van de Berlijnse muur.

Daniel Brühl speelt een sterke en sympathieke rol als Alex, voor wie de val van de muur een belangrijke rol gaat spelen in zijn leven. Het script is uiterst goed geschreven en ook behoorlijk goed uitgewerkt. Zijn moeder is een fervente aanhangster van de DDR. De manier waarop Alex samen met een vriend de schijnwereld voor zijn moeder probeert op te houden, nadat zij uit een coma is ontwaakt, is zowel komisch als ontroerend tegelijk.

Het is mooi hoe hij aan de ene kant zijn moeder probeert te helpen, terwijl het voor hemzelf ook een verwerking is om afscheid te nemen van de DDR. De film is ontzettend goed in balans. Komische elementen gaan goed samen met de minder leuke momenten, en nergens voelt het verhaal geforceerd aan. Good Bye, Lenin is een fijne film, die van begin tot einde boeit, nergens saai wordt, en mag zich zeker scharen in het rijtje beste Duitse films van de laatste tien jaar.

4,0*

Deze film heb ik gekeken omdat ik overmorgen weer mijn jaarlijkse bezoek aan vrienden in het voormalig Oost-Duitsland ga maken. Goed voor mijn Duits, en ook zeker interessant gezien de verhalen van die vrienden over de Ostzeit. Die vrienden waren hier niet echt laaiend enthousiast over (maar ook niet echt negatief!), geen idee waarom, maar het heeft me er jaren van weerhouden om hem te kijken.

Enigszins lage verwachtingen dus, maar ik moet zeggen dat ik het een vermakelijk filmpje vindt. Leuk dat de soundtrack door Yann Tiersen is geschreven, het levert toch een beetje een Amélie-sfeer op, één nummer op de soundtrack komt zelfs uit Amélie. Verder vindt ik beide films maar heel in de verte iets van elkaar weg hebben, in de vorm van manipulatie om iemand gelukkig te maken. Wat de soundtrack betreft waren de Kubrick referenties met de muziek van An der schönen blauen Donau en de Ouverture Guillaume Tell ook wel aardig.

Visueel een paar mooi gefilmde scènes, zoals met de helicopter met het Lenin beeld, of de scène waarin kleindochter naar de zeppelin wijst, waar het kleurgebruik bijzonder fraai was. Voor de rest vooral visueel karig, de film moet het vooral van het plot hebben. Ja, dat is bijzonder ongeloofwaardig, maar ik kan er niet echt mee zitten, want het is wel erg vermakelijk, en een mooie kapstok om ons te laten proeven aan de nostalgische Ostzeitsfeer. Daarvoor, en vanwege de soundtrack 3*.

Zeer boeiend maar bij tijd en wijlen komische kijk op een roerige tijd. Bijzonder verhaal in die zin hoeveel moeite zoonlief eigenlijk neemt om moeders in de waan te laten. Neem alleen al dat etenswaar en beleg wat hij in andere potjes zit over te hevelen. De zelf gemaakte nieuwsberichten zijn zowel erg knap als hilarisch. Mijn vraag is achteraf heeft moeders nu echt niets door, en die blik die ze constant op haar zoon werpt tijdens dat kunstig gemaakt nieuwsbericht met die Duitse ruimtevaarder, doet mij denken van wel, dat ze het al die tijd wel door had. Verder die kleine versnelde momentjes, dat gejaag op die scooter, dat arme ding, en de scene waarin versnelt onder klassieke muziek moeders slaapkamer weer ingericht wordt wat me overigens erg Clockwork Orange- achtig aandoet. En niet te vergeten de prestaties van Bruhl waarvan ik in eerste instantie denk: daar heb je die melkmuil ook weer maar me met zijn acteerprestaties toch altijd weer verbaasd.

Prima film.

Erg sympathiek en ontroerend filmpje met een fantastische hoofdrol door Daniel Bruhl. Met leuke grappen, zelfs als het over DDR-propaganda gaat. Knap dat je zo iets kunt bedenken, waarbij zowel links als rechts genoeg te lachen heeft.

Christiane is een alleenstaande moeder nadat haar man zonder boe of bah is weggevlucht naar de andere kant van de Muur. Ze klampte zich vervolgens vast aan haar leven aan de andere kant van de Muur en stelt zich gedienstig op voor de DDR. Alex, haar zoon, ijvert voor meer vrijheid en neemt deel aan protestmarsen. Hij wordt net vóór de val van de Muur gearresteerd. Christiane is getuige van deze actie en krijgt prompt een hartaanval en valt in een coma. Tijdens haar coma valt de Muur en wanneer ze ontwaakt dient ze gevrijwaard te blijven van stress. Alex besluit de val van de Muur geheim te houden voor haar...

Good bye Lenin kent een absurd, maar tegelijk humoristisch en ontroerend plot. Het kapitalisme dringt binnen in de voormalige DDR en wordt mooi in beeld gebracht (CocaCola en Burger King everywhere). CocaCola maakt zelfs deel uit van het communisme volgens het plot! De hunkering naar het vrije Westen was groot bij velen, maar tegelijk maakt de film duidelijk dat het ook voor hen niet zo evident is om de nostalgische heimat de rug toe te keren.

Wederom een fijne Duitse film met uitstekende acteerprestaties en een boeiend origineel script. Mooie sfeersetting ook en eveneens chapeau om een zwaar thema luchtig te houden en toch een zekere kwaliteit te behouden.

Bijzondere en originele dramedy over een zoon die de omwenteling voor zijn moeder probeert te verzwijgen. Cinematografie: typisch socialistische beelden voor en tijdens die Wende en gespeelde scѐnes na die Wende (zowel binnen als buiten). De film speelt zich af in Berlijn. Muziek: stemmig en licht droevig. Acteurs spelen goed, naturel en realistisch. Zoon en moeder dragen de film voor het grootste deel.

Alex verzorgt zijn moeder vanuit het ziekenhuis thuis en probeert uit alle macht de val van de muur voor haar te verzwijgen. Dit nieuws zou teveel spanningen en gezondheidsrisico's met zich meebrengen. Op een gegeven moment raakt Alex verstrikt in zijn eigen toneelspel, wat niet meer vol te houden is. De bekentenis van moeder en het weerzien met zijn vader was pijnlijk. Alles bleek toch iets wranger dan gedacht.

De film is een echte dramedy met een paar licht komische momenten. De film velt geen oordeel over of die Wende goed of fout voor de DDR was. Het toont wel dat mensen in het Oostblok ook gelukkig konden zijn. Het communisme had nadelen, maar ook een paar voordelen. Het sociale gedachtengoed liet niemand buiten de boot vallen, mits je niet probeerde 'anders' te zijn. Toch denk ik dat vrij reizen en onze vrije meningsuiting een groot goed is waar we altijd achter moeten blijven staan!

Degelijkheid.

Deze film stond al een aardige tijd op de radar, maar de film werd maar niet gezien. Nu zal ik ook eerlijk zijn over het feit dat deze film niet een film was met behoorlijke haast. Het was gewoon een film die ik achter de rug wilde hebben vanwege de goede cijfers en noteringen in toplijsten. Dat is bij deze gebeurd.

Het fijne is ook dat het best een aardige film is geworden die na de tweede helft gewoon niet zo overheen kwam met mijn smaak. Inhoudelijk valt er genoeg te genieten van deze film. Het begint als een redelijk heftige en drukke film, maar eindigt als een dramafilm met een hoop feelgoodmomenten tussendoor. Hierdoor neemt de film best wel wat hooi op z'n vork, maar voor het goede doel.

Brühl staat hier overduidelijk een van zijn betere rollen te spelen en hij lijkt zich goed met zijn personage te kunnen identificeren. Nu is het geen al te moeilijke rol, maar uiteindelijk vereist het meer acteerkracht dan de personages in een gemiddelde actiefilm, en Brühl weet het allemaal goed in te vullen. Ook de bijrollen worden goed ingevuld.

Visueel zal de film niet de mooiste film zijn die je ooit zal zien. De cinematografie had wel wat extra's mogen hebben. De montage is wel lekker druk, maar toch niet fris genoeg om de film altijd overeind te houden. Ik lees op de pagina van deze film vergelijkingen met Jeunet-films, maar die liggen gewoon bergen aan niveaus hoger dan deze film. Er zit echt een behoorlijk kwalitatief verschil in.

Is dit een slechte film? Verre van, Good Bye Lenin! is een zeer degelijke film met wat sterke momenten tussendoor die weet te profiteren van wat rakende scenes en een hoog tempo. Jammer genoeg liet de film me verder wel een beetje koud. Het duurt iets te lang, de komedie is wat te simplistisch en als geheel gaat het me gewoon onvoldoende bijblijven om er een hoog cijfer aan uit te delen. Helaas.

Goeie film over een zoon die zijn moeder wil beschermen voor de veranderingen in het land nadat ze uit een coma ontwaakt. Een origineel verhaal waarbij de tegenstellingen tussen oost- en west-Duitsland van destijds op een speelse manier neergezet worden. Onderhoudend van begin tot eind en de hele aankleding vormt uiteraard een belangrijk onderdeel van de film. Met gemak 3.5 sterren.

Best leuk.

In mijn lessen geschiedenis kreeg ik vroeger Die Welle te zien. Het had ook deze film kunnen zijn. Op een tragikomische manier wordt een toch wel belangrijk stuk Europese geschiedenis aangesneden. Het is een periode die ik nooit meer geweten heb (geboren in '92), maar als ik dan oudere mensen hoor is het precies alsof men achter het IJzeren Gordijn niets te zoeken had (wat in zekere zin ook zo leek te zijn).

Interessant is Good Bye Lenin! dus zeer zeker. Echt satirisch wordt het m.i. niet en dat is misschien maar goed ook. De film is vooral sympathiek. Dat belichaamt hoofdrolspeler Daniel Brühl ook perfect.

De waarheid gebiedt me te zeggen dat ik deze film erg lang heb laten liggen, maar daar is eigenlijk geen reden voor. Solide ('historisch') drama met hier en daar wat komische elementen.

3

Knap! Hoe kom je er op? Good Bye Lenin is een vaarwel aan een land waarin veel mensen geboren zijn en geleefd hebben. De éénmaking van Duitsland zorgde ervoor 16 miljoen Oost-Duitsers hun moederland verloren en zich moesten aanpassen aan een nieuwe wereld die volledig anders in elkaar zat. Het is een mooie ontroerende film die nostalgie opwekt naar een leven dat niet volmaakt en vrij was, maar toch deel uitmaakte van ieders jeugd en persoonlijke identiteit. Je ziet bvb in de intro dat er een gevoel van patriottische betrokkenheid was tot zelfs bij de meest onbeduidende burger. Onbeduidend is hier misschien niet het goede woord, want iedereen kon merites krijgen voor zijn bijdrage aan de natie.

Hoe mooi is de liefde voor de DDR hier niet vormgegeven, met het in stand houden van de socialistische realiteit via fake actualiteitsfilmpjes. De humor en het absurde van de situatie met de moeder maken de film speels en ludiek zodat je er als kijker echt kan van genieten. De dialogen zijn op sommige momenten onvoorstelbaar goed, en mijn hart bonkte nog even over van een superknappe lijn tussendoor; ik herinner me bijvoorbeeld de taxirit met de dubbelganger van kosmonaut Jähn (mogelijks zelfs Jähn die nu als chauffeur moet rond komen?). Mooiste shot was dan weer die met de helikopter en het Leninbeeld dat de moeder vaarwel leek te wuiven.

Zelfs de prille relatie tussen Alex en Lara wordt er niet teveel door geramd of vergroot, zodat de film eigenlijk in alles een juiste toon vindt. En het einde maakt de cirkel helemaal rond. Dit is een uniek werkje van hogere orde, want over de val van de muur en wat het voor de DDR betekende, daar zijn bijna geen films over gemaakt. Voeg daar nog de muziek van Thiersen aan toe en de lijst pluspunten begint stilaan eindeloos te worden.