The Book Thief (2013)

"Rudy, Nein..wake up !!!"

Welke malloot heeft verzonnen dat de gehele Duiste bevolking Engels praat met een dik aangezet Duits accent...?

Slap verhaal, onwaarschijnlijk vlak geacteerd met verder niet uitgediepte personages.

Ik ben zo lui dat als ik huil, dat normaal gesproken uit 1 oog doe...

Nu toch echt met 2...

Ik ken het boek niet, maar als film stelt het absoluut niet teleur. Een oorlogssprookje midden in de winter, met prachtige beelden, mooie dialogen, prima acteerwerk, sfeervol, ontroerend, en geheel in de stijl van een goede jeugdfilm. Eigenlijk is het een perfecte film over WO-II voor de jeugd, en ook prima te bekijken door volwassenen (die van goede jeugdfilms houden). Drama, liefde, spanning, oorlog, leuke en ontroerende scenes, het zit er allemaal wel in.

Waar Hugo (2011) een ode aan de film is, is deze film een ode aan boeken, zonder boeken zo expliciet aan te halen zoals Hugo wel met oude films doet.

Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat deze film de liefhebbers van het boek kan tegenvallen.

De enige twee minpuntjes die ik kon ontdekken zijn al door anderen hier genoemd: het gebruik van simpele Duitse woordjes als 'ja', 'nein', 'frau' etc. middenin Engelstalige gesprekken wordt op d'n duur wel storend, niet op letten dus anders gaat dat wellicht ten koste van de filmbeleving. En ja... ze zijn laten we voorzichtig zeggen 'doorgeslagen' met het ophangen van nazi-vlaggen, een honderdtal minder was niet erg geweest, we mogen van geluk spreken dat ze niet zo'n vlag per ongeluk ook over de camera heen hebben gehangen... Dus ook voor het filmgenot daar gewoon niet aan ergeren.

Er is wel één dingetje, een beeld van 1 seconde, wat me ontzettend stoorde (geen spoiler): APPLE! Waarom moet zo nodig zo´n apparaat 1 seconde in beeld komen? Past er totaal niet bij en verpest in die ene seconde meteen de sfeer. Ik heb me zelden zó gestoord aan reklame in een film.

Maar goed, 3,5 dikke sterren. Hele mooie film.

Oei. Waarom spreken Duitsers toch Engels met een Duits accent, afgewisseld met volle Duitse woorden? Maak of een keuze voor normaal Engels, of voor vol Duits, maar dit halfbakken werk wordt lachwekkend en is tenenkrommend. Vooral de kindacteurs die hier duidelijk moeite mee hebben zijn echt de gruwel ten top. Verder gaat de film behoorlijk slepen en wordt nergens echt sprankelend, op een enkele zeer knappe scène (de Kristallnacht met het korengezang) na. Verder zien de straten en decors eruit alsof ze zo uit de studio komen, ook met weinig mensen op straat en net te schoon om echt te zijn.

Het is dat Geoffrey Rush weer fantastisch staat spelen met een prachtige warme doorleefde rol, dat de muziek veel fraai pianogeklingel kent (al begrijp ik de Oscar-nominatie niet) en dat de beelden in een mooi wat afgebleekt kleurenpalet zijn gegoten. Dat maakt het geheel nog enigszins genietbaar. 2,0*.

Er zijn wel meer Duitse oorlogsdrama’s waarin de voertaal Engels is (The Boy in the Striped Pyjamas schiet mij te binnen), maar zo beschamend als in deze film heb ik het niet eerder meegemaakt. Engelstalige acteurs in een Duits drama Duits met een Engels accent laten praten; hoe verzin je zoiets? Het gaat in ieder geval ten koste van de geloofwaardigheid van gelouterde acteurs als Geoffrey Rush en Emily Watson. Ook het acteren van Sophie Nélisse, die ik mij herinner van haar innemende rol in Monsieur Lazhar, heeft er duidelijk onder te leiden.

Dat is jammer, want het verhaal is op zich best boeiend en ook de settings en cinematografie zijn prima verzorgd. Het is daaraan te danken dat de film bij mij nog net een voldoende scoort. Met een andere aanpak had dit een topfilm kunnen zijn.

Haha, precies mijn irritatiepunten, vooral dat van Rudie op het einde, daar kan je echt niet meer in 2014 mee aankomen, het was bijna komisch. En die product-placement van Apple was zo overduidelijk en ontzettend misplaatst, wat een goedkope en slechte reclame. Welke oppervlakkige, commerciële, talentloze idioten zitten hierachter zeg! Dat alle Duitsers, Engels spreken kan ik meeleven, wist ik van tevoren, maar had dan ook alles Engels gedaan, nu is het Engels, gemixt met Duits-Engels, gemixt met Duits. De hele tijd Engels spreken en dan 'nein,' en 'Burgemeister,' zeggen. Gewoon een duidelijke keuze maken in de taal en daar bij blijven. Iemand op de set zei van 'laat ze anders soms iets Duits zeggen tussendoor voor de authenticiteit.'
Eigenlijk helemaal geen slechte film verder maar wel verziekt door commercie en ik denk dat vrouwen hier helemaal geen problemen mee hebben en dat die gewoon bevangen worden door de romantiek en verhaal en deze dingen helemaal niet als irritatiepunten zien.

Mooi en gevoelig drama. Het Engels met een zwaar aangezet Duits accent vond ik eigenlijk wel iets hebben. Mooie sfeer. Sneeuwbalgevecht in de kelder......geweldig!

Wat voor mij een dooddoener is geweest, is dat iedere Duitser blijkbaar Engels sprak, in plaats van Duits. Engelse conversaties, Engelse boeken, zelfs de kinderen spraken steenkolen Engels in plaats van Duits. De accenten daarbij maken me nog niet eens uit, maar puur het feit dat vrijwel niemand Duits sprak was jammer.

Het verhaal was best mooi, maar nergens spannend. Er gebeurde te weinig, het tempo lag laag en het verhaal kabbelde voort. Vrij voorspelbaar, helaas. Liesel en Rudy waren leuk samen, maar de film met het vooral hebben van de scènes tussen Hans en Liesel. Geoffrey zet een goede, overtuigende rol neer. Het jonge meisje doet het best aardig, maar komt te vaak geforceerd over.

De rol van moeder was ook niet geslaagd. Waar ze begon als vreselijk mens, een regelrecht takkewijf, werd ze plots, uit het niets, mild.

De aanloop naar het einde toe leek een eeuwigheid te duren. Wanneer je daar eindelijk aankomt, realiseer je je pas dat er vrijwel niks noemenswaardig aan vooraf is gegaan en dat dat de sfeer niet ten goede is gekomen.

Jammer, had meer uitgehaald kunnen worden.

Opmerkelijk hoge score op IMDB (7,6). Vond het een behoorlijk tegenvallend en saaie film. Het is een aardig thema maar er gebeurd vrij weinig. En ja de taal is gewoon heel storend. Als je al besluit om het in het Engels te doen met slechte Duitse accenten doe dan alles op die manier en niet sommige stukken toch nog in het Duits. Einde was ook matig en het Apple logo was genant. Heb niks tegen productplacement, maar het moet wel subtiel en passend zijn.

2.5*

Omdat ik een liefhebber van het boek ben, was ik enigszins huiverig voor deze verfilming. Voor mij zou de film vallen of staan bij het juist plaatsen van de verteller, toch zeker wel de origineelste troef van dit WO2 drama.

De accenten vereisten enige gewenning, maar ik stoorde me niet aan de mengeling tussen Duits en Engels. Zo is het vaak in WO2 narratieven van Engelstalige schrijvers en ik waardeer in dit verhaal juist de keuze om Duitsers eens een keer niet per definitie af te schilderen als enkel en alleen sadisten.

Daar staat de film dan ook, bij de mooie band die de karakters lijken te hebben. En wanneer de dood dan ook nog eens fatsoenlijk (voor zover die in een verfilming kan gebruikt worden zonder een overkill aan voice-over) gebruikt wordt, blijf ik met een dik tevreden gevoel achter.
Pluspuntje trouwens voor die scène dat hij door de stad loopt voordat de bommen vallen en de bijbehorende vertelling. Erg mooi toch.

Doordat de film eigenlijk 2 uur van hetzelfde is en een kwartier iets heel anders is het een veel te lange film geworden met daarin goede momenten tussen de familie die zeer goed gespeeld wordt door Watson, Rush en Nélisse. En ook de momenten met Max zijn zeker wel voldoende, ondanks alle cliché’s die naar voren komen. Waarom en hoe hij daar is gekomen voelt dan wat plichtmatig aan, zijn tijd binnen de familie zeker niet. Het blijft echter een 13 in een dozijn film die maar niet op gang wil komen, hoe schattig de hoofdrolspeelster ook is. Had er een échte kinderfilm van gemaakt, dan had de film misschien wél gewerkt.

‘The Book Thief’ Review | Filmtakers

Risicoloze Rush.

Formulewerk is helemaal niet erg. Zeker niet met Geoffrey Rush aan het acteerroer. Toch weet The Book Thief, ondanks de gegarandeerde ingrediënten tot succes, weinig te beklijven. Op de en of andere manier komt de film nooit echt van de grond en wordt er amper ontroerd, ondanks het heftige verhaal. Risicoloos en afgebakend voltrekt het schouwspel zich aan de kijker, die zich bijna schuldig voelt vanwege het gebrek aan empathie.

Redelijk.

De film was misschien beter geweest als ie in het Duits was geweest , ondanks ik echt niets heb met die taal.

Zeker geen must see movie , maar toch best een mooie film .

3 sterren waard.

The Book Thief blijft een hele mooie oorlogsfilm, ondanks dat het verhaal op den duur zijn focus verliest. De eerste twee derden zijn behoorlijk sterk. Er zijn een hoop schattige scenes die de film van flink wat humor voorzien, dit is een mooi balans tegen de onvermijdelijke drama die daarna komt. Het verhaal had misschien beter gewerkt als het (grotendeels) was versimpeld naar: ‘meisje steelt verboden boeken tijdens dictatuur’. Daarmee zouden wel een hoop passages uit het roman sneuvelen, maar dit bewijst nogmaals hoe moeilijk het is om een populair boek te verfilmen. Misschien moeten we net als Liesel gewoon meer gaan lezen, aangezien in onze maatschappij nu weer een verbod op downloaden geldt.

Recensie The Book Thief (Sandro Algra Barradas) - Filmhoek.nl

In wezen een zeer degelijk, weloverwogen drama met uitgekiende lichtinvallen, zorgzame camerabewegingen en een aanvaardbare ondersteuning van de muziek. Casting was ook sterk en het geheel wordt passend aangekleed. Echter vormen deze onderdelen niet meteen iets interessants en ik bleef me dan ook de hele tijd afvragen wat er nu zo bijzonder was aan een meisje dat er van houd om boeken te lezen, al dan niet in tijden van WO II. Liesel speelt af en toe met haar vriendje Ruby, kletst voordat ze gaat slapen nog even met de onbekende jood en brengt de volgende dag weer de was naar het huis van de burgemeester. Ondertussen staat Emily Watson de chagrijn uit te hangen in de keuken. Nu stel ik eigenlijk nooit zo'n hoge eisen aan verhaal en inhoud, maar als het gepresenteerd wordt als iets legendarisch duiken er toch allerlei mankementen op en blijf ik achter met een lichte teleurstelling.

"You're stealing books? Why?"

Bij gebrek aan iets beters, toch maar een kans gegeven in de bios. Helaas valt het vies tegen. Met het bronmateriaal ben ik overigens niet bekend, maar ik ga er vanuit dat het boek vele malen beter is.

Op zich begint het wel aardig, ondanks dat de voice-over van 'de dood' de plank volledig misslaat. Gelukkig is deze niet overmatig aanwezig. Het verloop is luchtig en kabbelt lekker voort, ongeacht de troosteloze situatie. Op momenten komt het zelfs over als een verkapte kinderfilm; de nodige serieuze toon ontbreekt. Wel helpt het dat Geoffrey Rush een geweldige, warme rol neerzet en Sophie Nélisse heeft zo haar aandoenlijkheid.

Alleen jammer dat het geheel op den duur te veel van hetzelfde is en niet op gang lijkt te komen. Dit komt o.a. naar voren doordat er tussen neus en lippen verteld wordt dat er opeens twee jaar voorbij zijn zonder iets wezenlijk gezien te hebben. Hierdoor verzandt 'The Book Thief' in goedkoop sentimenteel geneuzel, waarbij de empathie ver te zoeken is.

Zoals eerder gezegd, is de keus voor Engels met een Duits accent misplaatst te noemen. Het werkt voor geen meter, omdat er steeds Duitse (stop)woorden ertussendoor worden gebruikt. Naast het feit dat een paar dialogen volledig in het Duits zijn; het kan dus wel. Hier had een duidelijkere keus in gemaakt moeten worden.

Al met al matig formulewerk waarin niets bijzonders gebeurt. Trouwens haat aan Apple vanwege hun product placement, bah.

2,0 Sterren.

Redelijk.

Inderdaad genoeg op aan te merken op deze film. Allereerst uiteraard de dialogen. De mix van Engels en Duits is gewoon een aanfluiting. Het zal mij verroesten of het commerciëler is of niet, ik vond er helemaal niks aan. Rush en Watson waren trouwens ook weer niet zo onmisbaar dat ze niet gewoon een paar Duitsers als vervangen hadden kunnen vinden.

Nélisse doet het wel goed en draagt de film. Deels dan toch, want verder mist de film vooral wat richting. Je hebt de voice-over van de dood, die voor een wat magischer sfeertje zorgt, maar buiten het begin en het einde komt die nergens terug. Het lijkt dan te veranderen in een film over het meisje en haar boeken, maar eigenlijk is dat ook maar een dikkere voetnoot.

Eigenlijk gaat het dan toch over een Jood die onderduikt, maar al bij al is zijn verhaal ook maar wat opvulling. De enige echte constante is Liesel, maar haar personage krijgt veel te weinig ruimte door alle zijverhaaltjes die afgelopen worden.

Vond het visueel wel aangenaam, zeker de buitenscenes zijn erg mooi. Binnen is het iets minder, ook de nachtscenes hadden wel iets mooier gekund. Soundtrack is wat aan de melige kant, maar echt storen doet het nergens.

En zo had er best meer ingezeten. Niet mijn soort film, maar Percival weet er toch een sfeervolle draai aan te geven, jammer dat de film zelf wat richting mist.

2.5*

Wanneer Hitler aan de macht komt, stuurt Liesels moeder haar naar een pleegfamilie. De vader [Geoffrey Rush] lost een ereschuld uit WOI door de Joodse Max [Ben Schnetzer] bij hun te laten onderduiken. Er ontstaat een bijzondere band tussen Max en Liesel [Sophie Nélisse].

Hoewel deze film zich afspeelt tijdens de oorlog, draait deze film vooral om de onderlinge relaties tussen de karakters en de manier waarop zij elkaar inspireren. Liesel is aan het begin van de film - analfabeet, maar door de omstandigheden groeit zij uit tot een inspirerende verhalenverteller, ondanks het feit dat de Nazi's boeken verbranden. Dat blijkt ook uiteindelijk een belangrijke rol in het verdere verloop van haar leven te hebben. De boodschap is eenvoudig, de karakters zijn redelijk oppervlakkig geschetst, waardoor dit zeker geen taboedoorbrekend oorlogsdrama is, maar wel ééntje die geschikt is voor een nieuwe generatie die nog geen kennis heeft genomen van het leven tijdens WO II in Duitsland.

De film heeft een heel mooi verhaal, dat goed wordt uitgewerkt. Het is best sfeervol (ik bleef geboeid), maar dan toch nét niet genoeg om me echt uitermate te kunnen inleven en om mee te leven. Verder had ik meer rustpunten gewild, het geheel is dat tikkeltje te druk.

Me ook eens aan deze gewaagd en 'k vond het wel een prima film. De film moet het niet echt hebben van de grootse oorlogstaferelen, maar daarom is de film niet minder waard om te bekijken. De cast deed het prima al was het Engels met Duits haar op toch een beetje vreemd. Ze hadden dan beter gewoon Engels of Duits gesproken.

Tegenvaller.

Ondanks dat ik de film een onvoldoende geef, kent het zeker wel z'n pluspunten. Zo was de ster van de film absoluut Sophie Nelisse, die een weergaloze rol neerzet als 'Liesel'. Voor mij de eerste kennismaking met haar, maar ze heeft nu al bereikt dat ik haar ga volgen in de films die nog moeten komen.

Ook was het visuele aspect dik in orde. Mooie shots van dorpen en landschappen passeren regelmatig de revue.

Helaas was de rest wat minder goed. De meesten hebben het al benoemd maar de taal is echt tenenkrommend. Dat halve Engels/Duits is vreselijk irritant en ik ergerde me constant.

Als ik achteraf naga wat er in die dikke twee uur allemaal is gebeurd kom ik niet ver. Het verhaal kabbelt wat voort en slaat veel zijwegen in om die vervolgens snel af te kappen en over te gaan tot een nieuwe.

Het voelde voor mij alsof er veel in de film is geknipt om nog tot een respectabel aantal speelminuten te komen.

Geen aanrader, er zijn veel betere oorlogsfilms. De enige reden om de film te zien is Sophie Nelisse, maar die zal binnenkort wel in veel andere films haar opwachting maken. Ik wacht er in ieder geval vol spanning op!

2,5*

Een prachtig verhaal waarbij kinderen, ouders, pleegouders, boekenverbranding, Joden... betrokken worden zonder echt te weten wat oorlog betekent.

125 minuten een wat te rustig drama van stukjes geluk, verdriet en armoede met mekaar verweven tot een korte periode angst en liefde die slechts enkele jaren duurt. Iets wat we ons vandaag niet meer kunnen voorstellen in dit jachtige leven. Zelfs humor kreeg een plaatsje in dit drama. Bv het sneeuwgevecht in de kelder.

Sophie Nelisse vertolkte prachtig haar meisjesrol in deze film in 2013 geproduceerd. Wellicht met een succesrijke filmcarrière voor de boeg. Maar ook de andere acteurs vertolkten bovenmaats.

De voorlezer vertolkt de stem van de dood terwijl het leven de hoofdrol speelde.

Het trage ritme van deze film over het racisme zorgt voor de kalmte en duidelijkheid van het verhaal. Zodat het meedenken en -leven je eigen herinneringen beleeft.

Op enkele details na de regisseur Brian Percival in deze oorlogsfilm het leven van de achterblijvers belicht.

Sterk aanbevolen.

Voor mij een 4,0 punten waard.

Redelijke film waarin een communistisch meisje wordt geadopteerd door een Duits echtpaar. Een mooi verhaal dat zich afspeelt tijdens de tweede wereldoorlog en dat ook mooi verteld wordt (ook al is het verloop wat voorspelbaar). Wel wat aan de lange kant en een aantal melodramatische scenes. Een kleine 3.0 sterren mede door de mooie aankleding en de fijne cast.

Een oorlogsverhaal bezien vanuit het perspectief van een gewoon Duits meisje.

De oorlog lijkt in deze film maar wat voort te kabbelen en af en toe werd er een boek gestolen.

De lange speelduur versterkte bij mij het gevoel dat de film erg traag is.

De voice-over van De Dood (?) had wat mij betreft geen toegevoegde waarde en kwam wat gekunsteld over.

De decors en kostuums krijgen van mij wel een dikke voldoende. Zag er piekfijn uit.

Wist je trouwens dat de nazi-pakken vroeger door Hugo Boss werden geproduceerd?

Had er veel meer van verwacht.Verschrikkelijk dat accent ! Langdradig en niet echt boeiend.

Ga zeker het boek lezen want ik verwacht dat het mooier en echter zal zijn.

Een goede drama/oorlog film...

Mooi en ontroerend verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Geoffrey Rush en ook een bekende

actrice Emily Watson...

Uitstekend achtergrond muziek/geluid

(Dolby Digital)...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Het is een moeite waard...

Het is waar dat de film af en toe wat voortkabbelt en in oorlogstijden zoudt ge iets anders verwachten dan dat het bezit van een boek over heel wat uitstijgt, maar hier wordt de oorlog op het Duitse thuisfront gezien door de ogen van een opgroeiende tiener die haar jeugdige onwetendheid plots door allerlei aspecten van het leven ziet aangevuld, het onderscheid tussen het avontuurlijke en het rauw realisme niet zo direct kan maken, maar toch moedig en vol verzuchtingen zich toch door de bitterheid van het leven worstelt. Schitterend vertolkt door Sophie Nelisse.

Neen, geen zuivere oorlogsfilm, al zijn de beelden van de opgeeisten en vooral de gebombardeerde stad en de radeloosheid van het hoofdpersonage toch aangrijpend en is vooral het slot emotioneel.

Origineel dat "De Dood" de verteller is en behoorlijk cynisch dat hij in de oorlog een vaste klant ziet.

Aardige film. Geen hoogvlieger. Het meisje speelt goed en spat van het doek. Het blonde jochie acteert vreselijk slecht. Verder gebeurt er niet zoveel. Je krijgt weinig mee van de gruwelijke oorlog.

Om de één of andere reden heb ik deze film altijd links laten liggen, omdat ik dacht dat het verhaal eigenlijk ergens anders om ging (ik dacht dat het ging om het beschermen van boeken). Gelukkig heb ik hem toch gisteren gekeken en vond ik het een mooie aandoenlijke film, met best een emotioneel einde (ik heb er zelfs een traantje bij gelaten).

Het verhaal welke zich afspeelt (begint vanaf 1938) in een Duits plaatsje tijdens Nazi bewind, wist me eigenlijk vanaf de eerste tot de laatste minuut te boeien en zit ook gewoon mooi en goed in elkaar, zeker wat betreft het verloop ervan (er gebeurt ook best veel). Ook is de film op bepaalde momenten spannend (o.a. de kelderinspectie en het aankloppen van een Nazi) en aandoenlijk en ook met de uitvoering zit het meer dan goed en visueel (aankleding en decors) is alles mooi tijdsgetrouw in beeld gebracht. Dat je in deze film weinig meekrijgt van de gruwelijke oorlog, vond ik niet storend en het zou ook niet passen bij deze film. In principe krijg je overigens genoeg te zien van de gruwelijke oorlog en dan met name vlak voor de aanvang van de oorlog zoals de Kristallnacht.

De cast met veel personen in een sympathieke en goedaardige rol, doet het overigens uitstekend en tilt deze film misschien wel naar een hoog niveau. Met name de hoofdrolspelers Sophie Nélisse (in de rol van Liesel Meminger), Geoffrey Rush (in de vader rol van Hans Hubermann die zich ontfermt over Liesel Meminger), Emily Watson (in de moeder rol van Rosa Hubermann die zich ontfermt over Liesel Meminger) en Nico Liersch (in de rol van Rudy Steiner, die de buurjongen en vriendje is van Liesel Meminger). Omdat deze cast zeer sympathiek overkomt en je ook met ze meeleeft, is het einde des te meer zeer emotioneel en heftig.

Al met al gewoon een mooi en goed verfilmd oorlogsdrama, met in mijn ogen wel een wrang einde.

Een op het eerste gezicht best onderhoudende film, zo lijkt ‘The Book Thief’ al snel positief de boeken in te gaan ( ? ). Toch na maten de film wat doorspeelt kom ik er toch achter waarom deze film een niet al te goeie herinnering aan mij heeft achtergelaten, de film word na een tijdje best langdradig, véél van het zelfde zonder enige sfeer. Toch vond ik de acteerkunsten redelijk, in mijn ogen deed inderdaad Sophie Nélisse het beste qua acteren, en dat voor iemand die kinderen normaal niet leuk vind in films.

De acteerprestaties waren niet al te best in deze film, vooral van Emily Watson kreeg ik een punthoofd. Niet puur omdat ze een best wel strenge rol had gekregen in deze film als Rosa Hubermann maar, ze kwam best slecht over en was aardig slecht. Geoffrey Rush vond ik persoonlijk wat leuker in deze film maar ook hij kwam een beetje het zelfde over als Emily. En zoals ik al zei deed in mijn ogen Sophie Nélisse het, het beste in de film.

Ik denk lichtelijk wel waar het een beetje vandaan komt, dat ik de twee ontzettend slecht over vond komen. Dat is namelijk de slechte keuze van Brian Percival geweest om de twee als een soort Duitsers over te laten komen, en dusdanig met een soort accent moeten praten. Daarbij praten ze gewoon in de hele film Engels, ik weet dan zo niet of hun weeskindje (Sophie) Engels was, dit is me wat ontschoten. Maar, wat kwam dit ontzettend amateuristisch over zeg! Ook het irritante gedoe dat ze constant Duitse woorden in hun zinnen roepen: ‘Saumensch’, ‘Ja’ en ‘Nein’ zijn toch wel de woorden die je zoal tegen kan komen, en daar werd ik niet bepaald blij van. Doe dan alles Duits of alles Engels, maar niet zo verkakt als hoe dit nu klonk!

De setting is keurig, zoals ik al zei zag het er erg strak uit. We volgen de tijden van de oorlog, op komst en ondergang van het Derde rijk in Duitsland. Onder andere de propaganda beelden die we volgen als in het zien van de grote vlaggen met de swastika’s erop en het aanbidden van de grote leider. Daarna zien we Duitsland in tijden van oorlog, schuilen en het leven in angst. Waarop we zien dat de Derde rijk was verslagen en de Amerikanen hun intrek hebben gemaakt in het plaats waar de film zich afspeelt (wat ik ook weer ben vergeten). De deportatie van de Joden en zelfs een schuilplaats bieden aan een joodse jongen worden hier in beeld gebracht, dit was prima.

Het verhaal was prima. De familie Hubermann nemen een kind in huis wat hun ‘dochter’ word. De familie leeft tijdens oorlogstijden en ze kunnen haar het beste vermaken door het lezen van boeken. De film staat in het teken van boeken, daardoor ook de titel. Op een dag moeten ze alle boeken verbranden en besluit Liesel er eentje uit te halen, eentje te stelen wat te strengste verboden is volgens de nazi’s, ze werden tenslotte verbrand. Eenmaal thuis aangekomen blijkt het ook nog eens dat ze een onderduiker in bescherming moeten nemen en loopt de film zo rustig door. Een onderdrukte bevolking wat leeft in oorlogstijd, met een gezin wat moet zien te overleven en uiteindelijk dood gaat door een verrassingsaanval nadat er een bom op hun huis valt, speciaal word het nergens.

Al om al, een onderhouden film die nergens echt spannend weet te worden maar voor zo tussen door en qua setting best prima weet te verassen. Zo vond ik het wel gaaf ze het volkslied van nazi-Duitsland hardop aan het meezingen waren, en in volle glorie 'Sieg Heil' riepen.

3.5*

Aardig.

Meer een soort tienerfilm in de oorlog. De film is nergens echt schokkend en lijkt dat ook niet echt te willen, maar deze boekverfilming kent niet alleen maar softe momenten. Oorlogsdramas zijn in het algemeen niet helemaal mijn ding, maar af en toe pakt het weleens leuk uit.

Nelisse is goed gecast als Liesel, die ook echt een schattige charme uitstraalt en waarmee je eigenlijk vanaf het begin al sympathie voor hebt. Ook de ouders en Rudy doen het prima. De film is in het algemeen een prima film die wel saaie momenten kent.

Het einde is wel sterk, maar in het algemeen laat de film net iets te weinig echte oorlogsgruwel zien waarmee je het zware leven niet helemaal kan voelen. Dat doen andere films wat mij betreft toch wel een stukje beter.