Philomena (2013)

Hij is een stuk sterker dan de trailer doet vermoeden! Uitmuntende balans tussen sociale aanklacht en komedie. De humor komt op onverwachte momenten en ontspringt uit de frictie tussen de personages. Het script is uitstekend: geweldig gebalanceerd, vlot en verrassend - daar mogen nog awards naar toe. Intrigerend is niet alleen hoe de katholieke kerk ervan langs krijgt (dat hebben we vaker gezien), ook hoe niet zozeer de afstand als wel het verschil tussen intellectuelen en lagere milieus wordt weergegeven. Verlicht-intellectueel is misschien niet altijd het juiste antwoord op alle problemen, merkt de film op. Niettemin onthoud je de film om de overheersende en goed-getimede humor!

Philomena is een film over groot onrecht en je zou wanneer je alleen naar de feiten kijkt, de zaal boos verlaten. Het is echter het goed geschreven, bij vlagen komische, script en het acteerwerk dat naast die boosheid ook verdriet en plezier oproept

‘Philomena’ Review | Filmtakers

Uitstekend drama, die door het verpletterende einde mij na afloop met een brok in de keel achterliet. De film begon met flashbacks naar het Ierland van de jaren vijftig van de 20e eeuw en liet schokkende beelden zien hoe de Rooms-Katholieke "Taliban" destijds daar te werk ging. Ik moest onmiddellijk denken aan de film "The Magdalena Sisters", ook een film die een schokkend beeld gaf van de Rooms Katholieke terreur destijds in Ierland, toen het meest "vrome" katholieke land van Europa.

Maar genoeg over de misstanden van de Rooms Katholieke Kerk tot zover. Je doet de film namelijk te kort als je het acteren van de hoofdrolspelers en vooral Judi Bench onvermeld laat. Dat was zonder meer subliem. Ook het script was meer dan uitstekend. Zeer mooi waren trouwens de beelden van het altijd groene Ierland. Voor mij heel herkenbaar, omdat ik er zelf een keer geweest ben.

Deze film wilde ik aanvankelijk links laten liggen, omdat ik dacht weer met zo'n standaard Brits/Iers sociaal drama te maken zou krijgen. Niet dus, Philomena is voor mij een van de beste drama's die ik de laatste jaren gezien heb. Dus, filmliefhebbers die van goed drama houden, laat je niet afschrikken door de "tenenkrommende" trailer, maar ga deze film zien!

4,5*

Vakman Stephen Frears is terug in vorm en bewijst weer waarom hij een erg fijne regisseur kan zijn. Philomena is in zekere zin een typisch waargebeurd drama van het type dat soms wel gemaakt lijkt te zijn puur om aandacht te krijgen bij de Oscars, maar in handen van Frears (maar ook zeker Steve Coogan, die niet alleen meeschreef aan het script, maar ook de producent was) wordt het een fijn ingetogen drama met wat lichte, maar goed getimede humor die er nog eens extra voor zorgt dat het nooit echt zwaar wordt. Het is understatement van het type waarin de Britten vaak erg goed zijn en waar ik wel een zwak voor heb.

Dit is geen grootse film, niet per se een uitschieter voor Frears, maar vooral geen mindere film in zijn oeuvre. Het is een boeiend verhaal, goed verteld. Het beetje extra komt van Judi Dench, die van een alledaags mens (wat heet, ze heeft praktisch hetzelfde karakter als mijn moeder) een fascinerend karakter weet te maken. Haar kleine reacties op wat er om haar heen gebeurt en haar simpele, maar rake kijk op het leven maken de film. Coogan zit in bijna alle scènes, maar voelt toch duidelijk als een bijrol aan, een effectief klankbord die het nodige contrast levert tot Dench' personage. De mismatch tussen deze twee personages merk je door het hele verhaal, maar wordt niet enorm uitgebuit, in tegenstelling tot wat ik verwachte. Dit is geen film over een onverwachte vriendschap tussen twee mensen die niet bij elkaar passen, maar meer gewoon een film over twee types die over het algemeen respectvol naar elkaar zijn en een gelijk doel hebben. Dat lijkt me enigszins een Coogan-invloed; hij lijkt me het type dat een aversie heeft van enige vorm van sentiment. De verschillen tussen de personages komen vooral in kleine, komische momenten tot uiting.

Klein maar fijn dus eigenlijk en een goede aanklacht tegen misstanden in de kerk in het verleden. De ontknoping, waarin philomena de zuster vergeeft, maakt er net iets meer van dan het aanvankelijk was. Frears zelf beweerd geen ambitie te hebben om meesterwerken te maken. Dat blijkt ook wel enigszins, maar hij is toch stiekem wat onmisbaar.
3,5*

Mooie film. Bijzonder goed geacteerd, niet dramatischer gemaakt dan het verhaal op zich al is (precies goed zo), en aangenaam verrast hoe snel we weer buiten stonden. De meeste films van rond de anderhalf uur die ik zie zijn comedy's. Deze film weet een intrigerend verhaal compleet en zonder te haasten te vertellen in die tijdspanne.

Vaak is de trailer leuker dan de film. In dit geval is het juist omgekeerd!

Verwachtingsloos ging ik naar deze film maar ik moet zeggen dat ik verrast werd door deze film. Wat mij betreft een aanrader .

Tragische zoektocht, met een vleugje Britse humor op momenten dat het past. Personages waren prettig om naar te kijken.

Een fijne film ondanks het onderwerp.

Typisch Brits drama: vakkundig gemaakt maar ook net iets te braaf. Een draak zal het nooit worden, onvergetelijke cinema evenmin, maar het laveert daar ergens tussenin. Deze Philomena echt precies in het midden.

Het verhaal is niet heel bijzonder, het gebruik van twee tegenpolen is al helemaal cliché en hoewel de kritiek op geloof volledig terecht is, wordt dit hier wel zeer weinig subtiel door je strot geramd in complete dialogen of monologen, alsof de makers het één en ander kwijt wilden maar niet wisten hoe dit op een juiste manier in te passen.

Anderzijds is het kabbelende tempo lekker, de sfeer prima, vermaakt de film altijd, zit er eigenlijk geen overbodige scène in en is Dench als oud vrouwtje goed -al heeft ze de pech in deze wat clichématige film rond te lopen- en is vooral Coogan heerlijk als wat cynische man; ook geen briljante rol trouwens, maar die stem van Coogan maakt veel goed. Verder redelijk saai gefilmd en de muziek van Desplat is me eigenlijk helemaal niet opgevallen. Geen idee of dat een goed teken is. Gelukkig wordt vals sentiment de complete tijd gemeden. 3,0*.

De filmografie van Stephen Frears kent hoogtes en laagtes. In 2012 bereikte hij zowaar zijn absoluut dieptepunt met Lay The Favorite, dat gecast werd door Bruce Willis en Catherine Zeta-Jones. Gebrand op eerherstel kwam hij met Philomena voor de dag.

De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal ‘The Lost Child of Philomena Lee’ van de gewezen BBC-journalist Martin Sixmith. Philomena Lee (Judi Dench) werd in 1952 naar een klooster te Roscrea gestuurd omdat ze als tiener zwanger werd. Op driejarige leeftijd werd haar zoontje Anthony vervolgens door de nonnen verkocht aan een Amerikaans gezin. Na vijftig jaar afwegen welke zonde het ergst is – tienerzwangerschap verzwijgen of haar kind niet opzoeken - , hakt ze de knoop door. Samen met Martin Sixmith (Steve Coogan) vertrekt ze voor een heuse zoektocht naar de Verenigde Staten.

Bij de naam Judi Dench denkt iedereen aan M in 007, maar ook aan de films J. Edgar en Shakespeare in Love. Voor deze laatste won ze overigens de Oscar voor beste vrouwelijke bijrol in 1999. De vertolking van een ontroerende, schattige grootmoeder is evenwel een primeur voor haar maar ze laat zien dat ze van alle markten thuis is. Mijns inziens komt ze in Philomena zelfs beter tot haar recht. De andere protagonist in Stephen Frears’ drama comedy is Steve Coogan. Hij kreeg medezeggenschap over zijn tekst en liet zijn cynische, Bitse humor de vrije loop. Een combinatie die beslist pakte met daarbovenop nog eens een meer dan uitstekende chemie tussen beide acteurs, met andere woorden : een schot in de roos.

Het verhaal doet veel denken aan de winnaar van de Gouden Leeuw op de mostra van Venetië in 2002 : The Magdalene Sisters, geregisseerd door Peter Mullan. Het verhaal kent een zekere mate van voorspelbaarheid maar kan door de juist getimede flashbacks en de muziek van Alexandre Desplat wel de nodige emotie losweken. Baantjergewijs volgt de ontknoping van de film na een pint op café en vanaf dan geraakt de film in een stroomversnelling.

De boodschap die de echte Philomena Lee wou overbrengen was dat ze de onmenselijke behandeling in Roscrea aanvaardde. Ze vergaf Hildegard en keurde Sixmiths atheïstisch gedrag af. Het is dus niet de zoveelste antigodsdienstige film.

3.5*

Stephen Frears, wiens werk twee keer eerder genomineerd werd voor een Oscar, in 1990 voor The Grifter en in 2006 voor The Queen, weet het verhaal op sublieme wijze in beeld te brengen. Dit jaar is ook Philomena genomineerd voor Beste Film. Steve Coogan, tevens een van de scenarioschrijvers, bewijst in deze film dat hij meer kan dan alleen de komiek uithangen. Hij vertolkt de rol van de echte Sixsmith, die in 2009 het boek ‘The Lost Child of Philomena Lee’ publiceerde, op fascinerende wijze. Het scenario dat Steve samen met Jeff Pope schreef, heeft de ‘Award voor Best Screenplay’ gewonnen op het prestigieuze filmfestival van Venetië en is eveneens genomineerd voor ‘Best Adapted Screenplay’ bij de Oscars. Judi Dench weet de zware onderliggende emoties van haar personage op subtiele wijze te brengen en creëert hiermee een gunfactor. Eerder won zij een Oscar voor Best Vrouwelijke Bijrol in 1999 voor de film Shakespeare in love. Na het winnen van deze prijs is zij nu voor de 5e keer genomineerd, dit jaar voor Best Vrouwelijke Hoofdrol. Een Oscar die zij in mijn ogen verdient voor de tot in detail uitgewerkte uitvoering van haar personage in Philomena.

Gastrecensie Philomena (Nadine Stolk) - Filmhoek.nl

Mooie, onderkoeld komische en subtiele film over de zoektocht van een in een iers klooster opgegroeide moeder (Judi Dench) naar haar als peuter geadopteerde kind. De cynische journalist Steve Coogan staat haar bij gedurende de zoektocht. Regisseur Stephen Frears is niet altijd even betrouwbaar wanneer het op kwaliteit aankomt, maar dit is absoluut één van zijn betere films. Het script zit sterk in elkaar, de twee hoofdrolspelers zijn subliem en de film ziet er dankzij het fraaie camerawerk en de schitterende locaties prachtig uit.

Stephen Frears is een veelzijdig regisseur, die films aflevert die nogal verschillen niet alleen qua genre, maar ook qua kwaliteit. Zijn nieuwste is wellicht zijn beste. Het is het schokkende, waargebeurde verhaal over een Ierse vrouw, die bijna 50 jaar na dato op zoek gaat naar haar buitenechtelijke zoon, die op 3-jarige leeftijd door zusters voor veel geld verkocht is aan een Amerikaans echtpaar.

Het is vooral de film van Judi Dench. Zij is vrijwel altijd een genot om naar te kijken, maar bijna 80 jaar oud speelt ze in deze film werkelijk de sterren van de hemel. Formidabel.

In de commentaren hiervoor wordt terecht verwezen naar de film The Magdalene Sisters (2002), omdat ook in die film de genadeloze houding van Ierse nonnen t.o.v. jonge, ongehuwde moeders aan de kaak wordt gesteld. Het valt volgens mij aan te raden om eerst die film te zien en daarna deze. Dat is weliswaar geen vervolg –want het gaat over andere personages– maar het verhaal van Philomena begint daar waar The Magdalene Sisters ophoudt. Het zijn beide kwalitatief hoogstaande films met een verbijsterend verhaal over uitwassen binnen de katholieke kerk.

Mooie film, ontroerend waargebeurd verhaal.

Toch blijf ik na het kijken van de film zitten met een gevoel van onbegrip en woede, het was voor mij zelden komisch te noemen misschien dat één opmerking wat grappig was maar het is een echt drama, en niet een drama zoals bijvoorbeeld The Blind Side, maar dit is gewoon een echt dramatisch verhaal. Ik heb een aantal tranen gelaten (veel) en ben ontzettend kwaad, ik snap dan ook niet de rust en kalmte die Philomena kan opbrengen en de zuster kan vergeven, misschien omdat ze al zoveel pijn heeft gehad en het nu wil laten rusten en dat zij zelf snapt dat het haar zoon niet terug brengt, maar ik had die zuster toch ook echt uit die rolstoel gehaald zoals Martin in de scene zei

Maar goed, dat is het verhaal. Ik geef een 3,5, het verhaal is een 5 waard, zo indrukwekkend, maar het gaat hier om de film, de emotie wordt niet altijd goed overgebracht en ik had graag wat meer willen zien over de nonnen en de tijd die Philomena daar door bracht, het is allemaal vrij vlak gebleven voor wat toch zo'n indrukwekkend verhaal is.

Wat kan ik toch kwaad worden op 'de kerk' (even lekker over een kam scheren voor het gemak) door dit soort dingen.

Ik was erg onder de indruk, zowel van het acteerwerk als de regie. Frears lijkt de emoties niet uit te willen buiten en doorspekt het geheel met (soms licht absurde) humor. Op een vreemde manier blijft Philomena een luchtig filmpje, maar het is toch ook echt. En niet omdat het based on a true story is, maar door de manier waarop Frears het regisseert. Het zijn vaak de kleine momenten en karaktertrekjes die Philomena en Sixsmith karakters van vlees en bloed maken. Het is geen Shakespeare, maar dat ambieert Frears ook niet. De regisseur komt in onderstaande podcast ook behoorlijk nuchter en down to earth over.

Ook ik moest (zelfs meerdere keren een traantje laten maar dat kwam ook door het spel van Dench. Ik ben niet sentimenteel, maar dit emotioneerde me toch echt wel.

Overigens deed Coogan me soms erg aan mezelf denken, without the upper class Oxfordness that is. precies dezelfde insteek ten opzichte van rationeel denken, vooroordelen tegen bouquet- en Daily Mail lezers, maar ook bereid om die vooroordelen als zodanig te herkennen, en opzij te zetten wanneer je mens erachter leert kennen. En die Woede tegen (kerkelijk) machtsmisbruik waar je als individu bijna niet tegenop kunt vechten.

Frears bij BBC Film Programme

50 jaar nadat ze haar 4-jarige zoontje als tienermoeder heeft achtergelaten bij nonnen, zoekt Philomena (Judy Dench) de hulp in van onderzoeksjournalist Martin Sixsmith (Steve Coogan) in, enerzijds om zo het verhaal van verschillende tienermoeders in de jaren '50 te delen, maar ook in de hoop dat hij haar kan helpen haar zoon terug te vinden.

Klinkt als een ware-woensdag-avond-tranentrekker en het verhaal is inderdaad weinig verrassend. Maar Judy Dench en Steve Coogan maken van hun karakters unieke, genuanceerde, boeiende personages en hebben een bijzonder chemie, waardoor deze film dat niveau ruim ontstijgt. Dench toont eens temeer aan dat ze tot de besten in haar vaak behoort en Coogan bewijst hier zijn veelzijdigheid in een rol waarmee hij afrekent met zijn Alan Partridge-imago.

Aanrader, een film die je vastpakt, maar door de subtiele humor die er in verweven zit, niet zwaarwichtig wordt. Knap acteerwerk van de twee hoofdrolspelers. Ondanks alle onrechtvaardigheid die de vrouw wordt aangedaan, weet ze toch haar waardigheid te behouden, met een onroerend mooie plotontwikkeling.

Philomena (2013) is ook een film over vergeving ik persoonlijk had dat nooit kunnen doen, de non in kwestie was te erbarmelijk voor woorden. Verder mooie rollen van de cast in dit best wel heftige en trieste waargebeurde verhaal.

Absoluut een topfilm, ben blij je reactie vooraf gelezen te hebben zodat ik het heb gehuurd. Een film die me lang bij zal blijven! Dat de film op waarheid is gebaseerd ben ik van overtuigd. Voor mijn moeder en haar moeder en de moeders voor hen was het leven toch wel heel anders dan voor ons.

Prachtige film, Judi Dench is subliem zoals atlijd, mooi camera werk, boeiend verhaal. wat wil je nog meer

Een prachtig en meeslepend verhaal dat door Frears op een prachtige manier wordt verfilmd.

Genoten van deze film waarin de pijn van Philomena bijna voelbaar wordt.

Wat een dijk van een acteerprestatie zet Judi Dench hier neer !!

Het randje humor in haar rol geeft de film nog net even wat meer glans.

Enige jammere vind ik dat de film wat gehaast begint, zodat Philomena en Martin wel heel snel op elkaars pad komen. De achtergrond van Martin had van mij iets verder uitgediept mogen worden.

Desalniettemin is dit een prachtige film die iedereen die van dit genre houdt zou moeten zien: 4 sterren

De wereld van nonnen en kloosters heeft me nooit echt geboeid dus net zoals bij Wonderbroeders (2014) begon ik te hopen dat er een of andere zijweg in werd geslagen. Dat gebeurde, want we bleven niet steken in het verleden maar gingen op een soort van speurtocht naar de verdwenen zoon. Ik kon op zich wel genieten van de droge reacties van Martin, die steeds op eenzelfde manier antwoordde als ikzelf ook zou doen. Maar verder was het veel van hetzelfde en zat er niet zoveel progressie in. Het gegeven dat Martin een soort van rechtstreeks verslag uitbracht via de telefoon om zo de interesse te wekken van zijn werkgever voor het borrelende verhaal vond ik ook niet echt geloofwaardig.

Prachtige film over een oude vrouw die samen met een journalist op zoek gaat naar haar ggeadopteerde zoon. Een mooi waargebeurd verhaal over een zoektocht met aardig wat wendingen. Onderhoudend, soms grappig en soms ontroerend. Twee mooie personages die hier uitstekend worden neergezet door Steve Coogan en vooral Judi Dench.

Uitstekende film met een prachtig acterende Judi Dench en een eveneens prima spelende Steve Coogan. De man lijkt beter te worden met elke film die hij maakt.

Beide slagen ze er in om een gortdroge sfeer neer te zetten waarbij de contrasten tussen beide personages prima uit de verf komen. Van begin tot het einde weten ze dit vast te houden en worden tussendoor begeleid door een hoop mooie beelden en uitstekend camerawerk.

Een van de betere films van het afgelopen jaar.

Zeer goed.

Uitstekend drama en biopic film...

Een mooi verhaal...

Een waargebeurd verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Judi Dench speelt goed...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Een moeite waard...

Redelijke drama, maar niet vlekkeloos. Ik denk dat deze film vooral op het schokkende van het waargebeurde verhaal moet scoren. Bij mij kwam dat helaas niet over. Vooral omdat ik in Spanje woon waar nu honderden onderzoeken lopen tegen de kerk omdat die tot aan in de jaren '80 pasgeboren babies stal van de net geworden moeders door ze na geboorte een bevroren babylijkje te tonen en hen wijs te maken dat hun kind na de geboorte overleed. In vergelijking daarmee zijn deze Ierse nonnen echte schatjes, waardoor deze film wat minder indruk op me maakte. Maar dat is natuurlijk iets persoonlijks.

Doordat het me niet wist te vangen kon ik wel letten op de rest van de aspecten als film, en ik moet eerlijk zeggen dat deze film erg Hollywoodiaans aandoet, de film ziet er wat mij betreft te gelikt en te gemaakt uit. Ik had steeds de indruk dat het waargebeurd verhaal dat wordt verteld van secundair belang was, en dat men meer aandacht schonk aan de aankleding eromheen, wat nogal wat clichés oplevert (journalist als onderzoeker, het geforceerd bijna afbreken van het onderzoek (om terug te vliegen) en daarna toch niet, de baas van de journalist die hen het allemaal moeilijk maakt, e.d.). Zonder dat waargebeurd verhaal blijft er eerlijk gezegd niet veel over. Had wat mij betreft dus beter gekund. 3 magere sterretjes.

Ik ben wel nieuwsgierig geworden naar de hier vaak genoemde The Magdalene Sisters (2002).

Deze eens meegebracht en 'k vond het wel een mooie waargebeurde film. Het verhaal werd boeiend gebracht en ook de cast deed het prima. 'k heb nog wel een aantal films over dit onderwerp gezien en deze was zeker ook niet slecht. Er zijn er betere, maar deze is ook wel eens het bekijken waard.

Mooi verhaal, dat op een zeer knappe manier naar voren komt. Dench speelt werkelijk fantastisch.

Ontroerend film die netjes uit de greep van de oversentimentaliteit blijft.

Schitterende karaktertekening van beide hoofdpersonages met erg genietbare dialogen (soms grappig omwille van het niveauverschil tussen beiden). Judi Dench en Steve Coogan zijn subliem.

Onthutsende historie, goed en duidelijk verhaald.

Het was het wachten waard. Goeie film. Zeg maar een zoveelste voorbeeld van het spreekwoordelijke "Gods wegen zijn ondoorgrondelijk"... zeker als door mensenhanden dit nog een handje wordt geholpen. Subtiel drama met in wezen grote thema's. Kijk, Verhoeven zou bij een scene als het binnendringen door een journalist in de persoonlijke kwartieren in het klooster denken twee sexende nonnen te moeten laten zien om maar weer eens zijn 'gewelddadig universum' en hypocrisie te kunnen illustreren. Niks van dit alles. Sterk spel. Mooie dialogen (screenplay is trouwens van Coogan zelf, die er een Bafta voor ontving). Philomena: "I didn't know I had a clitoris". Martin (Coogan): "Riiiight". En: "Martin, do you believe in God?" Martin: "I always thought that this is a complicated question to a simple answer". Mooie interactie tussen de schijnbaar simpele, goedgelovende ziel Philomena en de cynische, journalistieke speurneus Martin.

Tja... weer zo geheid Brits... een lach en een traan, onderkoeld en intens, perfecte vertolkingen... en het werkt ook nog. Natuurlijk gaat de meeste aandacht naar Judi Dench, maar ik heb ook veel bewondering voor Steve Coogans underacting, soms is het alsof hij niets doet en enkel leunt op zijn gebruikelijke blasé persona, maar ondertussen stuurt hij zijn personage toch heel subtiel. Zelfs bij het herzien van de trailer kan ik het moeilijk droog houden.

'Philomena' (2013) drijft vooral op de chemie tussen Judi Dench (zij die blijft geloven in de kerk) en Steve Coogan (hij die de misstanden wil aankaarten). Het verloopt zoals je verwacht van een road trip: de reis als een manier waarop de twee personages iets wezenlijks over zichzelf ontdekken. Het heeft een paar pakkende dramatische momenten, maar het leukst is het eigenlijk als Dench/Coogan losjes met elkaar keuvelen over ditjes en datjes. Het is een tikkeltje voorspelbaar ingevuld, met de katholieke kerk als een eendimensionale boeman.

Fantastische film. Wat een acteerwerk van Judi Dench!