Philomena (2013)

Philomena is een zeer aangrijpende film over de schandalen van Ierse nonnenkloosters waarbij zwangere tienermoeders hun kinderen ongewild dienden af te staan voor adoptie. De film is wraakroepend en naast de andere schandalen rond onder andere seksueel misbruik besef je nog maar eens hoe machtig de Katholieke Kerk ooit was (of nog is?) en wat ze er voor over had om hun macht te behouden in naam van het chrsitelijke geloof.

Hoewel Philomena Lee aan den lijve ondervonden heeft welk onrecht haar werd aangedaan, blijft ze met de grootste eerbied spreken over de nonnen, verdedigt ze hen nog haast. Toch knaagt het verlies van haar zoon na 50 jaar nog steeds en tracht ze hem op te sporen via een uit de gratie geraakte journalist.

Wat we dan zien is een combi van een road trip en semi-detectiveverhaal. Het contrast en het samenspel tussen Dench en antipool Coogan werkt wonderwel. Ook het verhaal wordt erg mooi gebracht. Het zware melodramatische onderwerp wordt aardig verpakt en hier en daar een streepje humor of de vlucht naar de alledaagse dingen. En toch wordt er tegelijktijd nooit te veel van het zware pad afgeweken. Wat een prachtrol van Dench! Ze vertolkt een eigenwijze innemende vrouw die eveneens sympathie opwekt. En in Sixsmith kan ik me best (ver)plaatsen: een tikkeltje ambitieus, maar ook iemand met het hart op de juiste plek. Hoewel zijn motieven eerst anders waren, voelt hij een ontzettende sympathie voor Philomena en streeft ook hij naar de rechtvaardige waarheid. Zijn uitbarsting in het klooster leek misschien niet katholiek, maar was zeer op zijn plaats! Confronterend en ontwapenend stukje cinema was dat. De reactie van Philomena was dat ook ...

Prachtige film over een boeiend onderwerp. Misschien moet ik The Magdalene sisters ook maar eens een kijkbeurt gunnen. 4,0* dubbel en dik verdiend!

Goede film van Frears die hier een mooi evenwicht schept tussen dramatisch en humoristisch. Het is zwaar over de schreef wat die Ierse nonnen destijds deden en dergelijke films bestaan dan ook om deze praktijken en de menselijke gevolgen ervan aan te klagen. Maar de film staat vooral stil bij de positieve dingen: de zoektocht naar de zoon, het geluk en de innerlijke vrede van Philomena om te weten wat er met hem is gebeurd. Journalist Sixsmith zag er aanvankelijk niet veel in, toch is hij erg betrokken geraakt bij zijn onderzoek en heeft het geleid tot meer ruchtbaarheid voor gedwongen adopties. Ook sterk acteerwerk van Dench en Coogan.

Wat een verschrikkelijke miskleun van een film. Moraal van het verhaal: 'Ook al word je door de Katholieke Kerk compleet voorgelogen en bedrogen, vergeef dan nog iedereen, want anders word je zoals het mannelijke hoofdpersonage; voortdurend boos en bitter.'

Kan me niet inbeelden dat het hoofdpersonage blij is met haar verfilming; ze wordt zowat weggezet als een half-debiele kinderlijke vrouw... Hoogtepunt: net na het voor de eerste keer zien van het graf van haar zoon, na er 50 jaar achter gezocht te hebben, kruipt ze in de auto en begint ze direct te vertellen over een stationsromannetje dat ze gelezen heeft 'de pantoffel en het weefgetouw' (of zoiets), Faut le faire!

Intrigerende film met een toch ietwat verrassende afloop. Het meest schokkende is natuurlijk dat dergelijke praktijken vroeger schering en inslag was. Maar de regisseur draagt in elk geval zijn steentje bij door alles in beeld te brengen en in vraag te stellen. Ook vertolking van Philomena zelf komt zeer waarheidsgetrouw over. Filmpje om even stil van te worden (al is het voor mij nu ook weer niet de klassieker die sommigen het toedichten).

Soms ontkom je niet aan een herziening van een film die je niet leuk vindt, omdat je familie of relatie die film toch ook wil zien. Om dit soort reden herzien en het stemt me toch wat milder. Het mag allemaal bekend aanvoelen (hoewel ik toch wel alweer flink wat van het plot vergeten was), maar het is degelijk en met name Dench zet een erg sterke rol neer van een niet bijster intellectuele vrouw die op momenten waarom het gaat ontzettend sterk blijkt te zijn. Een sterk erbij: 2,5* dus.

Stephen Frears' Philomena gaat over het waargebeurde verhaal van de 70-jarige Philomena Lee (Judi Dench), die aan haar dochter bekent dat ze in haar adolescentiejaren een buitenechtelijk kind heeft gekregen. In een flashback zien we hoe Lee, verstoten door haar familie, naar een Magdalena-tehuis in het graafschap Tipperary wordt gestuurd, waar ze dwangarbeid in de wasserij moet verrichten en haar kind slechts een uur per dag ziet. Op een ochtend wordt het zoontje opgehaald door een echtpaar in een dure auto, en Philomena krijgt te horen dat ze hem uit haar gedachten moet bannen. Wat ze ook probeert, tot zijn 50ste verjaardag, wanneer Philomena haar geheim niet meer kan voor zichzelf houden. Leeft hij nog? Is hij een alcoholist? Verdwaald of dakloos? De ergste angsten van elke moeder flitsen door haar hoofd.

De scenaristen Steve Coogan en Jeff Pope filteren op briljante wijze Philomena's verhaal via een man die er in eerste instantie eigenlijk helemaal niet in geïnteresseerd is. En de film houdt deze afstand in stand; hoewel ze tot een wederzijds begrip komen, wordt het leven van Martin Sixsmith (Coogan) niet veranderd door Philomena, en het hare evenmin door hem. Het is deze afstand die de film zo bijzonder maakt.

Vier Oscarnominaties werden in de wacht gesleept door Stephen Frears en Judi Dench en de film ontving meer dan dertig Awards, maar het belangrijkste is dat de film een rechtvaardiging is voor de ondergewaardeerde Steve Coogan, niet alleen voor zijn verfijnde vertolking, maar ook voor zijn moeiteloze, subtiele script, misschien wel de meest subversieve Britse mix van sociale commentaar en komedie sinds de hoogtijdagen van de Ealing Studios.

Philomena is een geweldige, geraffineerde dramatische komedie die serieuze kwesties lichtvoetig en met een stalen geest aanpakt. Het is de Britse biografische film die je bovendien erg ontroert en die ik zal blijven herinneren. Een topper.

Een moeder heeft 50 jaar geleden haar zoon moeten afstaan aan de nonnen. Samen met een journalist gaat ze op zoek naar hem. De film is niet zonder commerciële elementen om een groter publiek aan te spreken, maar hij blijft wel erg Brits met subtiele humor en cynisme. De film is ook van begin tot einde boeiend en er wordt knap geacteerd met soms hele mooie scenes. En het blijft uiteindelijk een aangrijpend verhaal. Goede film.

Een waargebeurde film, met een kalm tempo.

En die het, behalve van het verhaal, vooral van de uitstekende acteer.prestaties moet hebben, van de hoofdrol spelers.

Anders was deze film, lang niet zo goed geweest.

Omdat de film, wat traag is.

Maar deze film, kabbelt aangenaam rustig voorbij, en naarmate het einde, echt aandoenlijk wordt.

Gezien deze film, waargebeurd is, maakt deze film, boeiend.

En het is intriest, wat deze mevrouw, heeft moeten doorstaan.

En mooi hoe krachtig,zij was als mens, ondanks alles, en in het leven staat.

En de mildheid, en zonder oordeel,die zij kon opbrengen, ondanks het leed, wat haar aangedaan was, door anderen.

Een mooie en aandoenlijke film.

Eindelijk weer eens een echt fijne film! Een film waar alles in zit (ok, geen actie), zonder dat focus verliest of onsamenhangend wordt. Fantastisch acteerwerk van Dench en ook de rol van Coogan zit hem ook als gegoten. Ik begrijp bovendien dat laatste (deels?) verantwoordelijk is voor het script, dus die verdient ook een geweldige pluim. Fijne humor met de cultuurclash als voornaamste inspiratiebron, ontroering zonder sentimenteel te worden, onthutsend verhaal en een sterke, verrassende en inspirerende climax. En dat alles zonder overdaad. Simpel maar doeltreffend wordt alles verteld en in beeld gebracht. Absolute aanrader!

Als afsluiter van mijn vakantie tenslotte nog even met deze Philomena aan de slag en daarmee toch wel een film waar ik iets heel anders van had verwacht. Wat ik dan wel verwachtte vind ik moeilijk te duiden maar een waar gebeurd drama was het toch zeker niet, eerder iets grappigs, een komedie. Desalniettemin gewoon doorgezet en onderweg ontdekte ik dat de film toch heel wat Oscarnominaties had gekregen waarvan niet één verzilverd.

Opmerkelijk is de film toch zeker wel in de beginfase, natuurlijk mede door mijn onvoorbereidheid, want Philomena heeft toch een eigenaardige vibe over zich met een schrijnende opening en een vervolg vijftig jaar later dat aanzienlijk luchtiger is maar vooral gekenmerkt wordt door een onwaarschijnlijk duo in een soort van roadtrip. De kern van het verhaal betreft zoals ook te zien is in De zomer van '45 met een zwangerschap en kwalijke inmenging van de kerk. Wat rest zoveel jaar later is de zoektocht naar het verloren gewaande kind, doch biedt de kerk weinig hulp waarmee ze hun stare instelling en zienswijze bevestigen. Fijn hoe Sixsmith die oude tang na al haar leugens nog even de les leest, ik mag die Martin wel.

Maar hoewel de film een sterke doorstart kent na tegenslag, de discussies tussen de gelovige Philomena en niet gelovige Martin ook best sterk zijn en op het scherpe af, en de cirkel op merkwaardige wijze reeds rond lijkt te raken reeds blijkt te zijn, raakt het geheel me toch net niet hoe ik dat zou willen rond een film met een dergelijk zwaar onderwerp dat met veel zorg gebracht, geacteerd en vertelt wordt. Sterk aan de film overigens wel is dat het een wrang en tragisch geheel is maar nergens verzand in overacting of oversentimenteel gedoe. Daarom is Philomena wat mij betreft een degelijke en prima film te noemen maar geen buitencategorie betreft.

Prachtig, klein, intiem. Haast lichtvoetig wanneer je het verhaal beleefd door de simplistische bril van Philomena. Al voel je in alles dat het naast een belangrijke waarde ook een coping voor haar is. Zij mag zich schuren aan de terechte verontwaardiging van Martin, terwijl hij van haar leert dat vasthouden aan negatieve emoties je uiteindelijk een gevangene van je eigen emoties maakt. Eenvoudig gebracht, maar wat een hartverscheurend verhaal, zeker als je beseft dat deze film op feiten is gebaseerd. Wellicht gaat deze film me langer bezig houden dan ik aanvankelijk dacht. *4.0

Wat een onverwachte topper. Ik ben deze film gaan kijken onder lichte druk van mijn vrouw en had niet verwacht zo'n goede film te gaan zien. Ik kan het alleen maar eens zijn met eerdere reviews zoals van Mac Hammer Fan, Lovelyboy en Panoramix. Geweldig acteerwerk, uitstekende chemie tussen beide hoofdrolspelers, ontroerend zonder sentiment en met genoeg stof tot nadenken. Bij waargebeurde verhalen ben ik vaak milt als het verhaal wat zwakker is (je hebt nu eenmaal minder vrijheid dan bij fictie), maar dat is bij deze film ook al niet nodig: ijzersterk script dat nergens inkakt of verveelt. Fijn dat het drama wordt vergezeld van de nodige luchtigheid en lichtvoetige humor (geen onderbroekenrol, maar toch wel echt grappig op momenten). Ik kan eigenlijk niets aanmerken op dit onverwacht pareltje. Prachtig. 4 sterren.