Philomena (2013)

Bekende actrice Judi Dench (James Bond!)..

Ben benieuwd

SD trailer (YouTube)

Dacht even dat het leven van Philomena Bijlhout was verfilmd.

Vanaf 9 januari 2014 in de bioscoop (Paradiso)

NL trailer (YouTube)

Wijziging in het programma van de filmclub in Oostende, deze film wordt vertoond ipv 'the immigrant' die later in het programma wordt opgenomen. Ben benieuwd.

Steve Coogan bekend van I'm Alan Partridge Echt een ongelooflijk grappige maar irritante vent in die reeks.

Ik heb de trailer twee keer gezien en die vond ik tenenkrommend, maar ik zie dat de Filmkrant 5 sterren uitdeelt en Frears prijst om de knappe schakeling tussen drama, aanklacht en komedie. Dat doet inderdaad denken aan oude Frears. The Queen was dus misschien toch niet een eenmalige oprisping van iemand wiens 'auteurs-vlammetje' halverwege de jaren 90 leek te zijn uitgedoofd. In de trailer zaten volgens mij alle 'grappen' achter elkaar geplakt, dus kwam alles erg nep over. Beetje de achilleshiel van veel trailers en het trailer-fenomeen in het algemeen.

Waarom kijk je überhaupt (nog) trailers?

Bioscoop hè. Kan je alsnog negeren natuurlijk, maar als je er dan toch zit.

Natuurlijk.

Hij is een stuk sterker dan de trailer doet vermoeden! Uitmuntende balans tussen sociale aanklacht en komedie. De humor komt op onverwachte momenten en ontspringt uit de frictie tussen de personages. Het script is uitstekend: geweldig gebalanceerd, vlot en verrassend - daar mogen nog awards naar toe. Intrigerend is niet alleen hoe de katholieke kerk ervan langs krijgt (dat hebben we vaker gezien), ook hoe niet zozeer de afstand als wel het verschil tussen intellectuelen en lagere milieus wordt weergegeven. Verlicht-intellectueel is misschien niet altijd het juiste antwoord op alle problemen, merkt de film op. Niettemin onthoud je de film om de overheersende en goed-getimede humor!

Videorecensie - Philomena

Philomena is een film over groot onrecht en je zou wanneer je alleen naar de feiten kijkt, de zaal boos verlaten. Het is echter het goed geschreven, bij vlagen komische, script en het acteerwerk dat naast die boosheid ook verdriet en plezier oproept

‘Philomena’ Review | Filmtakers

Uitstekend drama, die door het verpletterende einde mij na afloop met een brok in de keel achterliet. De film begon met flashbacks naar het Ierland van de jaren vijftig van de 20e eeuw en liet schokkende beelden zien hoe de Rooms-Katholieke "Taliban" destijds daar te werk ging. Ik moest onmiddellijk denken aan de film "The Magdalena Sisters", ook een film die een schokkend beeld gaf van de Rooms Katholieke terreur destijds in Ierland, toen het meest "vrome" katholieke land van Europa.

Maar genoeg over de misstanden van de Rooms Katholieke Kerk tot zover. Je doet de film namelijk te kort als je het acteren van de hoofdrolspelers en vooral Judi Bench onvermeld laat. Dat was zonder meer subliem. Ook het script was meer dan uitstekend. Zeer mooi waren trouwens de beelden van het altijd groene Ierland. Voor mij heel herkenbaar, omdat ik er zelf een keer geweest ben.

Deze film wilde ik aanvankelijk links laten liggen, omdat ik dacht weer met zo'n standaard Brits/Iers sociaal drama te maken zou krijgen. Niet dus, Philomena is voor mij een van de beste drama's die ik de laatste jaren gezien heb. Dus, filmliefhebbers die van goed drama houden, laat je niet afschrikken door de "tenenkrommende" trailer, maar ga deze film zien!

4,5*

Drama film,goed gespeeld door Judi Bench.Maar wat een einde,weer zo,n film die je diep raakt.

Vakman Stephen Frears is terug in vorm en bewijst weer waarom hij een erg fijne regisseur kan zijn. Philomena is in zekere zin een typisch waargebeurd drama van het type dat soms wel gemaakt lijkt te zijn puur om aandacht te krijgen bij de Oscars, maar in handen van Frears (maar ook zeker Steve Coogan, die niet alleen meeschreef aan het script, maar ook de producent was) wordt het een fijn ingetogen drama met wat lichte, maar goed getimede humor die er nog eens extra voor zorgt dat het nooit echt zwaar wordt. Het is understatement van het type waarin de Britten vaak erg goed zijn en waar ik wel een zwak voor heb.

Dit is geen grootse film, niet per se een uitschieter voor Frears, maar vooral geen mindere film in zijn oeuvre. Het is een boeiend verhaal, goed verteld. Het beetje extra komt van Judi Dench, die van een alledaags mens (wat heet, ze heeft praktisch hetzelfde karakter als mijn moeder) een fascinerend karakter weet te maken. Haar kleine reacties op wat er om haar heen gebeurt en haar simpele, maar rake kijk op het leven maken de film. Coogan zit in bijna alle scènes, maar voelt toch duidelijk als een bijrol aan, een effectief klankbord die het nodige contrast levert tot Dench' personage. De mismatch tussen deze twee personages merk je door het hele verhaal, maar wordt niet enorm uitgebuit, in tegenstelling tot wat ik verwachte. Dit is geen film over een onverwachte vriendschap tussen twee mensen die niet bij elkaar passen, maar meer gewoon een film over twee types die over het algemeen respectvol naar elkaar zijn en een gelijk doel hebben. Dat lijkt me enigszins een Coogan-invloed; hij lijkt me het type dat een aversie heeft van enige vorm van sentiment. De verschillen tussen de personages komen vooral in kleine, komische momenten tot uiting.

Klein maar fijn dus eigenlijk en een goede aanklacht tegen misstanden in de kerk in het verleden. De ontknoping, waarin philomena de zuster vergeeft, maakt er net iets meer van dan het aanvankelijk was. Frears zelf beweerd geen ambitie te hebben om meesterwerken te maken. Dat blijkt ook wel enigszins, maar hij is toch stiekem wat onmisbaar.
3,5*

Heel mooi Magdalene Sisters-achtig drama. De lach en de traan zijn goed gedoseerd. Het sterkst aan de film is naar mijn mening de wisselwerking tussen de nuchtere cynicus en het lieve naieve vrouwtje. Zwak puntje is het Iers accent van Dench dat ze af en toe vergeet te hebben.

4*

Mooie film. Bijzonder goed geacteerd, niet dramatischer gemaakt dan het verhaal op zich al is (precies goed zo), en aangenaam verrast hoe snel we weer buiten stonden. De meeste films van rond de anderhalf uur die ik zie zijn comedy's. Deze film weet een intrigerend verhaal compleet en zonder te haasten te vertellen in die tijdspanne.

Vaak is de trailer leuker dan de film. In dit geval is het juist omgekeerd!

Verwachtingsloos ging ik naar deze film maar ik moet zeggen dat ik verrast werd door deze film. Wat mij betreft een aanrader .

Tragische zoektocht, met een vleugje Britse humor op momenten dat het past. Personages waren prettig om naar te kijken.

Een fijne film ondanks het onderwerp.

Typisch Brits drama: vakkundig gemaakt maar ook net iets te braaf. Een draak zal het nooit worden, onvergetelijke cinema evenmin, maar het laveert daar ergens tussenin. Deze Philomena echt precies in het midden.

Het verhaal is niet heel bijzonder, het gebruik van twee tegenpolen is al helemaal cliché en hoewel de kritiek op geloof volledig terecht is, wordt dit hier wel zeer weinig subtiel door je strot geramd in complete dialogen of monologen, alsof de makers het één en ander kwijt wilden maar niet wisten hoe dit op een juiste manier in te passen.

Anderzijds is het kabbelende tempo lekker, de sfeer prima, vermaakt de film altijd, zit er eigenlijk geen overbodige scène in en is Dench als oud vrouwtje goed -al heeft ze de pech in deze wat clichématige film rond te lopen- en is vooral Coogan heerlijk als wat cynische man; ook geen briljante rol trouwens, maar die stem van Coogan maakt veel goed. Verder redelijk saai gefilmd en de muziek van Desplat is me eigenlijk helemaal niet opgevallen. Geen idee of dat een goed teken is. Gelukkig wordt vals sentiment de complete tijd gemeden. 3,0*.

Wat een saaie poster zeg, als de film net zo saai is!!

Wat een heerlijke film! Met Dench, jeej! En Coogan kende ik niet, maar is ook wel apart (dat is vast gewoon de rol?!)!

Een mooie dramatische film met hier en daar wat humor. Aanrader!

En vroeger, ja, het tis toch wat..

De poster laat totaal niet zien wat voor een film dit is. Lijkt op een flauwe romantische komedie, maar is het totaal niet!

Het is een goed drama in alle opzichten. Niet te lang (had best iets langer gekund trouwens) goed geacteerd, prima verhaal en kakte nergens in. Mistte een beetje het puntje van je stoel gevoel.

Sommige momenten grepen aan.

3.5**

De filmografie van Stephen Frears kent hoogtes en laagtes. In 2012 bereikte hij zowaar zijn absoluut dieptepunt met Lay The Favorite, dat gecast werd door Bruce Willis en Catherine Zeta-Jones. Gebrand op eerherstel kwam hij met Philomena voor de dag.

De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal ‘The Lost Child of Philomena Lee’ van de gewezen BBC-journalist Martin Sixmith. Philomena Lee (Judi Dench) werd in 1952 naar een klooster te Roscrea gestuurd omdat ze als tiener zwanger werd. Op driejarige leeftijd werd haar zoontje Anthony vervolgens door de nonnen verkocht aan een Amerikaans gezin. Na vijftig jaar afwegen welke zonde het ergst is – tienerzwangerschap verzwijgen of haar kind niet opzoeken - , hakt ze de knoop door. Samen met Martin Sixmith (Steve Coogan) vertrekt ze voor een heuse zoektocht naar de Verenigde Staten.

Bij de naam Judi Dench denkt iedereen aan M in 007, maar ook aan de films J. Edgar en Shakespeare in Love. Voor deze laatste won ze overigens de Oscar voor beste vrouwelijke bijrol in 1999. De vertolking van een ontroerende, schattige grootmoeder is evenwel een primeur voor haar maar ze laat zien dat ze van alle markten thuis is. Mijns inziens komt ze in Philomena zelfs beter tot haar recht. De andere protagonist in Stephen Frears’ drama comedy is Steve Coogan. Hij kreeg medezeggenschap over zijn tekst en liet zijn cynische, Bitse humor de vrije loop. Een combinatie die beslist pakte met daarbovenop nog eens een meer dan uitstekende chemie tussen beide acteurs, met andere woorden : een schot in de roos.

Het verhaal doet veel denken aan de winnaar van de Gouden Leeuw op de mostra van Venetië in 2002 : The Magdalene Sisters, geregisseerd door Peter Mullan. Het verhaal kent een zekere mate van voorspelbaarheid maar kan door de juist getimede flashbacks en de muziek van Alexandre Desplat wel de nodige emotie losweken. Baantjergewijs volgt de ontknoping van de film na een pint op café en vanaf dan geraakt de film in een stroomversnelling.

De boodschap die de echte Philomena Lee wou overbrengen was dat ze de onmenselijke behandeling in Roscrea aanvaardde. Ze vergaf Hildegard en keurde Sixmiths atheïstisch gedrag af. Het is dus niet de zoveelste antigodsdienstige film.

3.5*

Dat de opzet van de film anders is dan de aangehaalde 'The Magdalene Sisters' valt hier te lezen. Al kan ik je wel volgen dat de weerspiegeling ervan niet geheel waterdicht is.

Akkoord met je edit

Judi Dench vind ik zo'n tof mens. Ze speelt niet eens haar beste rol hier, maar toch weet ze weer te ontroeren. Ze vormt een mooi duo met Coogan, wiens personage ik aanvankelijk nog wat minder wordt. Eigenlijk is hij net iets te sarcastisch en bot, maar het werkt wel goed in deze film en levert wat leuke grappen op.

De humor verraste me wel. Had een pure dramafilm verwacht. De film kun je zelfs ook nog wel een thriller noemen. Lekker meeslepend en spannend. Aan het begin is de film misschien nog wat gedramatiseerd, later vond ik dat wel meevallen. Verder een verrassend verloop van het verhaal met een paar goede twists. Ook het einde vond ik wel mooi met zo'n simpel maar effectief gebaar van Philomena. Ook wel een leuke score trouwens. Lekker warm. Soms misschien wat overaanwezig. Een royale 3.5*.

Stephen Frears, wiens werk twee keer eerder genomineerd werd voor een Oscar, in 1990 voor The Grifter en in 2006 voor The Queen, weet het verhaal op sublieme wijze in beeld te brengen. Dit jaar is ook Philomena genomineerd voor Beste Film. Steve Coogan, tevens een van de scenarioschrijvers, bewijst in deze film dat hij meer kan dan alleen de komiek uithangen. Hij vertolkt de rol van de echte Sixsmith, die in 2009 het boek ‘The Lost Child of Philomena Lee’ publiceerde, op fascinerende wijze. Het scenario dat Steve samen met Jeff Pope schreef, heeft de ‘Award voor Best Screenplay’ gewonnen op het prestigieuze filmfestival van Venetië en is eveneens genomineerd voor ‘Best Adapted Screenplay’ bij de Oscars. Judi Dench weet de zware onderliggende emoties van haar personage op subtiele wijze te brengen en creëert hiermee een gunfactor. Eerder won zij een Oscar voor Best Vrouwelijke Bijrol in 1999 voor de film Shakespeare in love. Na het winnen van deze prijs is zij nu voor de 5e keer genomineerd, dit jaar voor Best Vrouwelijke Hoofdrol. Een Oscar die zij in mijn ogen verdient voor de tot in detail uitgewerkte uitvoering van haar personage in Philomena.

Gastrecensie Philomena (Nadine Stolk) - Filmhoek.nl

Dat laatste shot met bijbehorende gesprek over het net uitgelezen 'doktersromannetje' van Philomena Lee laat in principe de ware intenties van regisseur Stephen Frears zien. Niet het (persoonlijke) leed, het stille verdriet, de afschuwelijke geschiedenis in het klooster of de schokkende onthullingen staan centraal maar de schaapachtige humor van het vrijwel constant aanstippen van twee tegenpolen van mensen. Dat laatste shot is teveel een 'feelgood-shot' volgens het handboek. Alsof de mensen die de film gaan zien het (zware) onderwerp niet aankunnen.

Ook de overgedramatiseerde flashbacks en archiefmateriaal had regisseur Stephen Frears voor mij in zijn geheel uit de film mogen laten. Of een stuk minder. Gedoseerder. Nu is het is onsubtiel en meer in-your-face. En dubbelop want Philomena Lee vertelt hetgeen al tegen Martin Sixsmith in het begin van de film. Waarom vertellen en ondertussen ook nog laten zien? Alsof wij geen verbeeldingskracht beschikken. Nu lijkt het teveel op een 'RLT4 Woensdagavond Waargebeurd-achtig' drama zonder de stempel van 'auteur' Stephen Frears.

Dat gezegd hebbende vond ik de film niet heel slecht want Judi Dench en Steve Coogan zijn hier weer in hun element. Maar de focus van de film ligt teveel op de grap.

De beste verhalen komen dikwijls uit het leven zelf. Deze op ware gebeurtenissen gebaseerde film is tegelijk vertederend en verbijsterend en de zoveelste zwarte bladzijde uit de geschiedenis van de mistanden van een hartvochtige, leugenachtige en vernederende katholieke kerk. Het tragische, emotionele en ironische melodrama over een duister verleden is perfect uitgebalanceerd, hartverwarmend en knap geschreven en heeft een menselijk gezicht. Tussen de beide hoofdpersonen (deze combinatie maakt de film nog interessanter) vinden, ondanks alle ellende, kostelijke scènes en dialogen plaats. Er wordt werkelijk schitterend gespeeld.

"Verdomde katholieken" zegt een van de beide hoofdpersonen op een bepaald moment; ik kan het alleen maar hartgrondig met hem eens zijn.