La Petite Voleuse (1988)

Charlotte Gainsbourg is in deze film nog echt een meiske. En dat speelt ze ook, een mooie rol in zo'n typisch Frans drama dat mooi balanceert op de rand van romantiek en drama, als een randje zon langs een donkere wolk. Niet te dramatisch, en zeker ook niet te zoet.

Janine is wel wat vertederend, ondanks dat ze alles bij elkaar liegt en steelt. De net ietsje zielige jonge hondenogen van Charlotte helpen daar natuurlijk wel een hoop bij.

De film begint nog best wel knullig en er wordt houterig geacteerd. Ook het verhaal komt niet echt veel belovend over. Maar gaandeweg wordt de film steeds beter. Het verhaal wordt steeds boeiender en er wordt toch eigenlijk ook prima geacteerd. En dan blijkt het al met al toch wel een erg goede film te zijn. Zeker als je bedenkt dat de film alweer 27 jaar oud is. Ik dacht trouwens dat hij nog ouder was.

Prima film over een dwangmatige dievegge, die zich op weg naar volwassenheid wil laten gelden na een belabberde jeugd.

Laatste scenario van François Truffaut, die daarmee een vrouwelijke tegenhanger van Les Quatre Cents Coups (1959) op het oog had en bij het schrijven deels uit eigen ervaringen putte. Sterke vertolking van de nog jonge Charlotte Gainsbourg (dochter van Serge en Jane: "Je t'aime... moi non plus").

Charlotte Gainsbourg is subliem als het jonge meisje dat zowel een ontwapenende naïeve onschuld als een nuchtere, helaas niet de fraaiste, zin om uit het slop van een ongelukkige, liefdeloze jeugd te geraken, uitstraalt.

Helaas, zoals in de meeste gevallen, gaat het met Janine steeds meer bergaf. Haar vrijheid wordt beknot en wat er aan romantiek was gaat op in een uitzichtloze situatie die haar voor nieuwe problemen stelt.

Mooi, enigszins waarschuwend filmpje, dat zeker de aandacht en waardering verdient.