Kramer vs. Kramer (1979)

Goed.

Duidelijk wel een filmpje die voor de prijzen gaat, maar desondanks is het resultaat om die reden niet minder. Een heel aardig en vermakelijk filmpje is deze Kramer vs Kramer, waar ik van tevoren eigenlijk helemaal niet zo veel van heb verwacht.

Vooral de band tussen Hoffman en Henry doet het hem eigenlijk. Deze is best mooi gebracht en enkele beelden zijn sfeervol en lief. Hoffman doet het ook sterk, scenes tussen hem en Henry zijn zeer pakkend. Maar ook de scene waar Henry ondeugend het ijs gaat eten is sterk.

Alhoewel het begin misschien wat minder was, het hele verlatingsproces maakte weinig indruk. Toen Streep uit beeld was, voelde je als kijker eigenlijk niets. Het maakte me ook weinig uit of ze wel weer terugkwam of helemaal niet meer.

Voor de rest is het hier en daar wel bekend, en volgen enkele dramaclichés elkaar wel degelijk op, maar de film is om die reden niet minder. De regie is best sterk en de film is in zijn algemeenheid vermakelijk en pakkend.

Ook prima camerawerk soms, vooral enkele beelden van de huiskamer zijn goed geschoten. 1 van de betere scenes was bijvoorbeeld dat Hoffman en Henry samen in stilte het ontbijt maken. Best prima allemaal.

Vermakelijke film die nooit te sentimenteel wordt, wel wat mak eindigt maar voor de rest best goed is. Ik snap wel waarom deze in de prijzen is gevallen destijds. Dat ventje deed het overigens ook echt heel leuk.

De laatste scene had eruit gemoeten. Maar voor de rest een uitstekende film. Dustin Hoffman is geweldig, Justin Henry ook.

Erg mooi.

Uiterst kundig geschreven scenario. Doet voor moderne ogen misschien een beetje ouderwets en transparant aan (scenes die herhaald worden en middels contrast de ontwikkeling van personages weergeven zoals de french-toastscene, het naar school brengen van Billy en de vele gesprekken tussen Ted en zijn baas, buurvrouw en uiteraard zoontje Billy); je prikt als kijker wat makkelijk door de constructie heen, maar het werkt niettemin.

Voor mij is dat omdat de film dan misschien wel kunstelt met de vorm, maar niet met de verbeelde emoties. Er schuilt een oprechtheid in de portrettering van Ted, die in fasen zijn verblindende ambities verruilt voor (het inzicht van) wat wérkelijk waarde heeft. Verschillende scenes weten heel mooi de dualiteit van zijn positie te vangen: soms een klootzak met temperamentvolle, makkelijk af te keuren uithalen; dan weer iemand die onverwacht geduld en empathie kan opbrengen in een poging zijn zoontje te beschermen voor de scherpe randen van het scheidingsproces. Ik vond het ontroerend (en dus knap evenwichtig geschreven) hoe het realisme van zijn menselijkheid die uitersten toelaat, zonder het naar sensatiezucht te laten overhellen.

Een prachtrol van Hoffman ook: ik zag nooit een betere rol van hem. Hoe bevlogen hij in de rechtszaal een zekere man-vrouwverhouding ter discussie stelt, vond ik bovendien een fijne toets; een moment dat even de anekdotiek ontstijgt om een statement te maken die, veertig jaar later, nog altijd relevantie bevat als het gaat om ouderschap.

De nadruk op het verhaal gaat - zoals wel vaker - ten koste van verdere audiovisuele indruk, dus dit is klassieke soberheid troef, maar als het versneden wordt met oprechte, authentieke menselijkheid zoals hier het geval is, ga ik niet treuren om fletse kleuren, zakelijke registrerend camerawerk of een gebrek aan soundtrack.

Wel minpunten voor het gemakzucht waarmee het einde is vormgegeven. Inhoudelijk geen verkeerde twist, maar wel te plots, zeker in vergelijking met de aandacht die overige ontwikkelingen krijgen (dat Streeps kant van het verhaal wat simplistisch vereenvoudigd voelt, kan ik nog wegzetten als perspectiefkeuze). Echt een smet op een film die verder weinig fout doet, maar wellicht toch afgeraffeld eindigt.

Fijn om gezien te hebben. 4*

Meer gelijkenis met Marriage story dan ik verwacht had. Hoewel hier de nadruk nog wat meer ligt op de relatie van de beide ouders met het kind en bijna niet op hun onderlinge relatie. Ja vond het mooi, ontroerend ook bij vlagen, met tevens een handvol wat lichtvoetigere scenes zonder dat men leuk probeert te doen. Fijne toevoeging is de huisvriendin en haar vertrouwelijkheid met Ted. De standpunten van zowel man als vrouw zijn goed te begrijpen, ik vond Joanna ook helemaal niet de slechterik, behalve misschien dat ze uit het niets volledige voogdij wil. Streep huilt mooi en Dustin Hoffman is voor mij altijd Dustin Hoffman, maar dat maakt me niet zoveel uit (in tegenstelling tot bv. Al Pacino, die me in dat opzicht wel irriteert). Goeie film en de liefhebbers van Marriage story moeten dit, voor zover nog niet gezien, zeker opsnorren (wat makkelijk is want staat op Netflix).

Suf.

Een klassieker, kennelijk, dus die moest ik gezien hebben. Helaas heb ik vorig jaar met Marriage Story een update van dit soort drama gezien en die film is behoorlijk goed en alvast een stuk beter dan deze. Sowieso is het hier vrij eenzijdig, meer dan een echtscheidingsdrama lijkt het op een verfilming van hoe een afwezige vader opeens voor zijn kind moet zorgen. De moeder is een irritant nevenpersonage.

Meryl Streep komt dus ook totaal niet uit de verf, maar dat is haar schuld niet. Dustin Hoffman krijgt daarentegen wél volop de kans voor een Oscar te gaan (geen idee of hij hiervoor in de prijzen is gevallen), maar ik kan zijn nerveuze manier van acteren niet altijd smaken. Met de weinig genuanceerde portie drama erbij zat meeleven er niet bij, integendeel. De speelduur blijft evenwel keurig onder de 2 uur dus het is nu ook weer niet dat ik me een ganse avond lang heb lopen vervelen.

2

Ik kan me voorstellen dat deze film anno 1979 best wel indruk maakte. Niet dat het nu allemaal op rozen loopt, maar toen was het nog harder, zeker met kinderen. Dustin Hoffman ging op dat moment zelf door een echtscheiding en dat zal wel meegespeeld hebben bij zijn rol in deze film. Onbewuste method acting.

Kramer vs Kramer is vooral een karakterfilm en dan zit je met Hoffman en Streep wel goed. Een goed onderhouden verhaal dat ook nu nog overeind staat. Op zich geen wonder dat de film het zo goed deed bij de Academy Awards. Al moet je toegeven dat op filmisch vlak het toch jammer is dat deze film net zoveel prijzen won en niet Apocalypse Now. Kramer vs Kramer is zeker geen Apocalypse Now, maar dat maakt het geen slechte film.

Indrukkende film waarbij de relatie en ontwikkelingen tussen vader en kind prachtig in beeld is gebracht. Nergens uitleggerig of enig effectbejag, zo'n scene waarin Kramer snel naar huis moet voor z'n zoontje en een taxi moet hebben: in welke film lukt dat dan gewoon in 1 keer? Ja in deze. Die trucjes zijn niet nodig, de dialogen, beelden en acteerprestaties brengen het verhaal naar geweldige hoogte. Hier al een paar keer genoemd, de scenes waarin vader en zoon de dagelijkse dingen doen, voor mij cinema op zijn best: puur, to the point en de beelden laten spreken.

Zo'n typische film qua naam en Oscars die er ook eens van moest komen voor een kijkje en een comment. Zien deed ik de film al eens als tiener waar ik overigens niet heel veel meer van wist behalve de val uit het speeltoestel. Afijn, kom maar op zou ik zeggen.

Duidelijk is van meet af de verhouding tussen Ted en Joanna waar Ted toch voornamelijk de focus heeft op zijn werk en vooral van Joanna verwacht huisvrouw en moeder te zijn binnen het verwachtte plaatje, iets waar Joanna zat van is en daarom vrij onverwachts de benen neemt en daar Ted mee voor het blok zet om naast zijn baan ook nog de zorg van hun zoon op zich neemt. En uiteraard gaat dat met horten en stoten en doet het verhaal regelmatig denken aan Will Smith met zijn The Persuit of Happyness met de groei tussen vader en zoon centraal staat met een wankele band in het begin die steeds beter wordt. Treffend is toch wel het verschil met het moderne ouderschap van tegenwoordig maar ja wisten zij veel in 1979, en natuurlijk mondt het geheel uit in rechterlijk getouwtrek rond de jongen waar geen middel geschuwd wordt en daarmee een realistische en dramatisch beeld wordt neergezet.

Hoewel ik het als tiener een saaie film vond, en ik er niet meer zoveel meer van wist kwam wel de nare smaak in de mond terug rond het getouwtrek, zelf kom ik overigens ook niet bepaald uit een warm nest en heb ik zo mijn bedenkingen heb over de gemakelijkheid van relaties, trouw, en het aan elkaar vast zitten doormiddel van kinderen die onherroepelijk het slachtoffer worden, oftewel de film zou mij aan moeten spreken. Desondanks heb ik het er toch niet helemaal op. Ted is in het begin, hoe goed Hoffman ook speelt, toch wel een vervelende man met een afschuwelijk soort overacting met de eerste wentelteefjes. Daarnaast vind ik dat het karakter Joanna te weinig uitgelegd wordt wat nu precies haar beweegredenen zijn en waarom ze terugkomt om Billy op te eisen. Het komt onvoldoende aan om echt indruk te maken en de plotselinge scheiding is eerder een vehicle om drama te kunnen tonen dan dat ik de personages beter begrijp na die tijd.

Het moet wel gezegd worden dat er prima geacteerd wordt, zet de film hopelijk veel mensen te denken dat de kinderen het slachtoffer zijn en niet andersom, acteert het kleine ventje erg goed en is de scène met de laatste wentelteefjes uitermate aandoenlijk. Ondanks dat ik het niet zo op Ted heb en ik de karakters abstract vind krijgt het geheel toch een prima voldoende.