Kramer vs. Kramer (1979)

Zeer bekende film natuurlijk -waar volgens mij later in andere films met een dergelijk thema een hoop uit “geleend” is -alleen ik had hem nog nooit gezien. Nu wel gelukkig, en ik vond hem prachtig!

Niet eens zozeer vanwege de ontwikkelingen als wel door de sterke scènes tussen Hofmann en zijn zoontje. Omdat het allemaal zo naturel gespeeld werd vond ik die stuk voor stuk heel ontroerend. Die wanhoop op het gezicht van Hoffman wanneer hij zijn dwarse en ontroostbare kind gerust probeerde te stellen; dat wist me erg te raken.

Heerlijk om te zien hoe vader en zoon letterlijk en figuurlijk op elkaar ingespeeld raakten; de verhaaltjes voor het slapen gaan,het goedmaken van kleine ruzietjes, daar had ik alleen al uren naar kunnen kijken. Het einde was ze gegund uiteraard, maar de omslag van Streep kwam me net iets te geforceerd over.

Erg ontroerende film, blijft me wel raken hoe vaak ik hem ook zie!

Best wel een goede film dit deze Kramer vs. Kramer.

Ik heb de laatste maanden een aantal keer een film gezien met Dustin Hoffman en iedere keer speelt hij meer dan goed. In deze film speelt hij echt zeer goed en zet overtuigend een man neer, die van workaholic langzaam maar zeker verandert in een fijne vader voor zijn zoon. Hij speelt ingetogen en toont zijn emoties op de juiste momenten, maar nooit te overdreven, zodat het altijd geloofwaardig blijft.

De film zelf zit op dat gebied ook wel goed in elkaar. Ondanks dat je bepaalde zaken aan ziet komen, zoals bijvoorbeeld het ontslag van Hoffman, slaagt de film erin om ook dit op een niet al te geforceerde wijze te presenteren. De rechtbankscène is ook de moeite waard, met wederom sterk spel van Hoffman. Alleen aan het einde van de film vergaloppeerd Benton zich een klein beetje. Het einde hoe mooi ook, waarbij Streep ineens omslaat, vond ik is dan wel geforceerd overkomen. Sowieso viel Streep mij een beetje tegen in deze film en mede daardoor oogt het einde wat minder.

Uiteindelijk heb ik me prima vermaakt met deze film. Hoffman is geweldig, maar ook zijn zoontje en vooral de scènes met hen samen, vormen de ware hoogtepunten van deze film.

3,5*

Voor mij nog altijd een wezenlijk, sterk, gevoelig melodrama met een prachtige en bondige verhaallijn over het verlies van een huwelijk. De pijnlijke rechtszaak is heel herkenbaar. De regisseur heeft er voor gezorgd dat er naast het realisme plaats blijft voor de nodige humor. Toen de film gedraaid werd zat Dustin Hoffman zelf midden in een scheiding.

Boeiende film met erg sterke rollen. Streep en vooral Hoffman op hun best. De film duurde me net tien minuten te lang en lijkt me een tweede keer ook niet meer interessant. Goed om gezien te hebben, goed gemaakt en goed geacteerd.

Heel lang gelede gezien ik was toen nog erg jong maar weet nog goed dat dit wel een erg goede film was.

Erg goed acteer werk door de hele cast en ook best wel zielig.

ga hem binnenkort maar weer eens zien.

voor nu 3,5*

Persoonlijk vind ik dit een van de beste rollen van dustin Hoffman.

Heb echt genoten van deze jaren 70 drama.

Nou ja jaren 70, net nog jaren 70 dan

Dustin Hoffman zet hier voortreffelijk een vader neer die compleet zn eigen boontjes moet doppen.

Merryl Streep is trouwens ook in topvorm als weggelopen moeder.

De films is soms komisch maar vaak ook dramatisch maar vervalt nergens in vals sentiment.

Echt een heerlijke film.

Indrukwekkende film over een relevant onderwerp. Die eerste rechtbankscene is echt heel sterk! Mooie film!

Moderne klassieker, die in 1980 maar liefst vijf Oscars, drie Golden Globes én een César in de wacht sleepte. Tot mijn uiterste verbazing doet deze film het in dit forum relatief matig. Dat kan niet aan het verhaal, de regie of de acteerprestaties van Dustin Hoffman, Meryl Streep en de kleine Justin Henry liggen. Want die zijn allemaal top. Waaraan dan wel? Geen idee, soms zijn de wegen van mijn forumgenoten ondoorgrondelijk...

Prima drama, goed geacteerd.

Altijd leuk om films te kijken van voor je geboortejaar. Deze doet het nog steeds prima. Uiteraard is dat voor een dramafilm ook gemakkelijker dan een film die stijf staat van de SE. Het helpt dat ze kleding en kapsels basic hebben gehouden.

Verder goed geacteerd (ook door het lieve kind) en ik ben blij dat ze de rechtzaak niet te lang hebben laten duren. Ik vind het vervelend als ze dat doen om te zorgen dat de kijker begrijpt dat het een moeilijke zaak is.

3*

Op één of andere manier heb ik altijd geloofd dat de Kramers beiden advocaten waren. Niet dus. Verder verliep de film wel naar verwachting. De moeder vertrekt, vader en zoon zijn aanvankelijk vreemden voor elkaar, maar groeien steeds meer naar elkaar toe. Moeder komt terug, vader wil kind houden.

Het verhaal is niet heel bijzonder dus, maar het acteerwerk maakt veel goed. Dustin Hoffman en het kindje dat zijn zoon speelt hebben duidelijk een klik. Mrs. Kramer vind ik een weinig sympathiek en veel te wispelturig personage, maar ze wordt wel goed geportretteerd door een (in mijn ogen) piepjonge Meryl Streep.

De hele rechtszaak vind ik niet heel erg geslaagd. De advocaten doen wel heel gemeen, ik hoop toch dat het er in het echt niet zo aan toe gaat. Ook vind ik het wat vreemd dat Mrs. Kramer de voogdij krijgt. Zelfs al is het, zeker in die tijd, gebruikelijker dat de moeder de voogdij krijgt, in deze zaak lijkt alles erop te wijzen dat Mr. Kramer de betere ouder is. Zelfs als hij door de advocaat wordt aangevallen vanwege het feit dat hij ontslagen is, wordt alleen maar duidelijk hoeveel hij voor zijn kind over heeft gehad. Als ze het geloofwaardig hadden willen maken had men nog wel wat lelijker dingen over Mr. Kramer moeten vertellen. Maar goed, ik neem aan dat dat nodig was voor het verhaal. Het levert nog wel een aantal heel trieste momenten op met de lieve Billy, die in deze zaak natuurlijk het echte slachtoffer is. In de laatste anderhalf minuut of zo wordt dan ineens van alles omgegooid waarna de film vrij abrupt is afgelopen. Niet echt geloofwaardig.

Wat ik nog wel een pluspunt vind is de vriendschap tussen Mr. Kramer en zijn buurvrouw. Een echte, goede vriendschap tussen een man en een vrouw, die ook nog alleen bij vriendschap blijft - dat zie je niet zo vaak in een film.

Al met al een goed geacteerde film met een hoogstens aardig verhaal.

Trailer @ youtube

How much courage does it take to walk out on your kid?

Een erg belangrijke film voor mensen van mijn leeftijd.

Een perfect voorbeeld van het feit dat een mooie drama film kan steunen op niks meer dan een sterke cast en een interessant verhaal.

Dustin Hoffman speelt Ted Kramer, een workaholic die meer om zijn werk dan om zijn vrouw Joanna lijkt te geven.

Die vrouw word gespeeld door een jonge Meryl Streep die het op een dag helemaal zat is en hem verlaat, met een zoon en een fulltime job moet hij noodgedwongen van workaholic naar huisvader gaan transformeren .

Hij lijkt een functionerende combinatie tussen werk en zoon te hebben gevonden totdat Joanna haar zoon opeens terug wil.

Dit ontwikkelt zich tot een emotievolle rechtszaak en een prachtige ontknoping van de film.

Ik heb zodra deze film voorbij was zeker 5 minuten stilgezeten met kippenvel.

Hoffman's optreden in deze film is van pure wereldklasse!

De acteur heeft erg veel in mij losgemaakt tijdens deze film.

Streep was ook erg sterk en een prima tegenspeelster, daarom vind ik het jammer dat de twee zo weinig samen op het scherm verschenen.

Erg mooie film!

Het verhaal gaat over een vrouw die bij haar man weg gaat en het zoontje bij hem laat, de man en het zoontje krijgen een steeds betere band en dan komt de vrouw terug om het zoontje mee te nemen. Wat volgt is een best wel nare rechtzaak. Goed verhaal en de acteurs spelen ook goed. Kijkt lekker weg.

Schijnbaar een alom bekende klassieker, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik er nog nooit eerder van gehoord had. Maar Kramer vs. Kramer was toch wel de moeite waard.

Dustin Hoffman en Meryl Streep is natuurlijk een interessante combinatie. Ondanks dat ze samen maar weinig in beeld te zien zijn, doen beiden het erg goed. Opvallend is Justin Henry. Ik gaf laatst nog bij een Sergio Leone film een compliment voor de kindacteurs, maar dit mannetje is by far een van de betere die ik gezien heb de afgelopen tijd. Puik acteerwerk. Dat is het voornaamste wat naar voren komt bij deze film. Alle emotionele en grappige momenten liggen nog geen eens zo zeer aan het verhaal of script. Het is het drietal dat hier de aandacht krijgt.

Verder blijft het een beetje bij een bovengemiddelde woensdagavondfilm. De film verveelt niet en kent enkele indrukwekkende scenes (o.a. het vallen van het jongetje en diens reactie op het feit dat hij terug naar zijn moeder moet alsook alle speeches in de rechtbank). Daarnaast maakt de film ook gebruik van enkele luchtige vader-zoon momentjes, waardoor het wel af en toe naar de zoetsappige kant nijgt, maar het werkt gelukkig eerder hartverwarmend dan irriterend. Hier is het kind ook nog gewoon een kind dat alles moet leren. Veel realistischer dan al die wijsneuzen (vaak zelfs 'raadgevers') van vergelijkbare leeftijd in Amerikaanse romcoms tegenwoordig.

Kramer vs. Kramer biedt van alles wat: er zullen momenten zijn dat je kan lachen, terwijl het een andere keer weer dichter bij een traan of brok in de keel hangt. Ik blijf erbij dat het de uitmuntende cast is die hier de film naar een hoger niveau tilt. Dit had namelijk het zoveelste, inspiratieloze, Amerikaanse zeverdrama kunnen worden. In plaats daarvan krijgen we een overtuigende en zeer aangename film voorgeschoteld.

3,5*

Aardig drama, al ontgaat me waarom deze film zo in de prijzen viel en andere minstens even goede films zoals bijvoorbeeld I am Sam (2001) een stuk minder waardering kregen. Ook What Maisie Knew (2012) is het vermelden waard. Beide films vind ik beter dan deze.

Kramer vs. Kramer mist voor mijn gevoel diepgang en is niet vlekkeloos. De tijd wordt goed benut al komt de rechtzaak nogal afgeraffeld over, en het acteerwerk is correct maar ik werd er niet door weggeblazen. De 'buurvrouw' van dhr. Kramer vond ik sterk acteren en juist zij viel niet in de prijzen.

We zien vooral dhr. Kramer met zijn zoon en weinig Kramer vs. Kramer. Een aantal momenten waren behoorlijk ongeloofwaardig (bijvoorbeeld hoe gemakkelijk dhr. Kramer een nieuwe baan weet te forceren, elk bedrijf zou zo'n opdringerige sollicitant meteen de deur wijzen. Ook dat zijn advocaat het verhaal rondom zijn baan niet in zijn voordeel weet te draaien is een misser: de man koos voor zijn zoon en heeft nu een minder veeleisende baan die wel te combineren is met het vaderschap, al zal deze gang van zaken wel noodzakelijk zijn geweest voor het plot zodat hij de rechtzaak kon verliezen. Ook is mevr. Kramer nogal ondoorgrondelijk in haar beslissingen, die geforceerde draai op het eind was nodig om een happy end aan de film te breien, dat vond ik overigens erg voorspelbaar. En om dat weer te bereiken was het geforceerd verlies van de rechtzaak door dhr. Kramer ook noodzakelijk, zo voelde het bij mij aan).

Aardige film om een keer gezien te hebben, maar wat mij betreft met teveel fouten om echt een topper te zijn, en onder het niveau van de twee eerdergenoemde films. 3*

.Perfect drama die zeer naturel wordt gespeeld met glansrollen van Dustin Hoffman, Meryl Streep en natuurlijk Justin Henry. Ook de "zus" van Dustin speelt een buitengewoon goede rol. Het plot is natuurlijk simpel. Man en vrouw scheiden kind blijft achter alleen gaat het kind naar de vader toe ook al heeft hij daar geen tijd voor. Het drama wordt gaandeweg steeds erger, maar toch weet hij zich redelijk te slagen als vader/moeder. Daarbij ook vele momenten die iedereen in zijn leven wel eens heeft gehad. Leuk vond ik het moment hoe hij wentelteefjes ging maken. Of het ijsincident. Het boodschappen doen waarin het jochie hem corrigeert. En veel van die momenten zijn geïmproviseerd door Dustin Hoffman zelf. Opvallend is dat tijdens de opname Dustin zelf in een scheiding lag. De rechtszaak op het eind dat niet te lang duurde heeft zeker ook een duidelijke impact op het verhaal. Wat mij betreft blijft dit een klassieker, waar menig traantje zal vloeien.

Meryl Streep. Ik dacht 18 Oscarnominaties!

Geweldige film, erg puur en oprecht.

De jonge Streep en Hoffman schitterende in deze film als een gescheiden echtpaar vechtend om de voogdij van hun kind.

Emoties worden erg goed in beeld gebracht en de frustratie en onmacht van beide ouders komt van het scherm de huiskamer binnen bij jou als kijker.

Erg realistisch in beeld gebracht.

Aangrijpende film!

* * * *

Hoffman speelt weer de sterren van de hemel in deze 'Kramer vs. Kramer'. Goede film, waarbij ik vooral meeleefde met Hoffman zijn personage natuurlijk. Hij bouwt gedwongen een steeds betere band op met z'n zoontje en op het hoogtepunt is er natuurlijk de moeder die roet in het eten wil gooien. Resulterend in een vreselijke rechtzaak voor beide ouders. Vond het verhaaltje best meeslepend, maar nergens bijzonder, op een paar aangrijpende scenes na. De uitkomst is uiteindelijk redelijk voorspelbaar. Prima film.

Wat is Dustin Hoffman goed in deze film zeg. Vooral door zijn vertolking ging ik er helemaal in op. Streep en dat jochie waren ook goed trouwens. De ontbijttafelscenes waren geweldig. De ontwikkeling die Hoffman doormaakt worden bijvoorbeeld geïllustreerd, door het verschil in het maken van wentelteefjes. Simpel en effectief. Verder kun je nog een discussie voeren over wie het meeste ‘recht’ had op de voogdij (even niet juridisch gezien). Ik vermoed dat de meeste mensen na het zien van de film zullen kiezen voor mr. Kramer, maar mrs. Kramer had wat mij betreft een goed punt. Zij heeft al die jaren de opvoeding zelf gedaan. Door de egoïstische houding van haar man, loopt ze gillend gek weg en nu ze het allemaal weer op een rijtje heeft is het w.m.b. niet gek dat ze weer wat in de pap te brokkelen wil hebben. Of het in het belang van het kind is, is weer een andere vraag.
Het einde is inderdaad op het randje, maar Benton had me inmiddels dermate te pakken dat het me al niet meer uit maakte. 4 sterren.

Kleffe film die door Cronenberg terecht met de grond gelijk gemaakt wordt in zijn boek Cronenberg On Cronenberg.

"The Brood was my version of Kramer vs. Kramer. I was really trying to get to the reality....which is why I have disdain for Kramer. I think it's false, fake, candy. There are unbelievable, ridiculous moments in it that to me are emotionally completely false, if you've ever gone through anything like that.".

Eeuhm... je snapt wel dat deze film heel wat ouder is dan de door jou 2 genoemde films?? Sowieso vind ik i am sam (ondanks dat dat een hele goede film is) niet helemaal vergelijkbaar met deze. Daar spelen hele andere factoren in mee.

Hoffman en Streep spelen allebei weer op hun best. Ook al is het ergens te begrijpen dat het personage van Streep doet wat zij doet in het begin, toch begin je halverwege mee te leven met Hoffman's personage en vooral ook met hun zoontje. Goede film, die zeker indruk op je maakt en ook laat zien hoe het is voor een kind in deze situatie.

Aanrader als je van dit genre houd.

Boeiende film die de problematiek van de echtscheiding en het gevecht om de voogdij van het kind op een realistische manier neerzet. Een uitstekende rol van Dustin Hoffman, wiens personage een mooie ontwikkeling doormaakt. Ook Meryl Streep zet een overtuigende rol neer. Goed uitgewerkt scenario en prima acteerwerk.

Dit is en blijft een puike film deze klassieker.

Mooie rollen van Dustin Hoffman en Meryl Streep, maar vooral van de kleine jongen Justin Henry, doe trouwens een Oscarnominatie heeft gekregen voor de rol in deze film, de jongste acteur ooit !!

Het was een hele tijd geleden dat ik de film nog eens had gezien, maar hij heeft me opnieuw kunnen boeien van begin tot einde.

Zakdoeken bij de hand en genieten maar.

Blergh.

Klassiekertje? Blijkbaar. Kende de titel wel van ergens, maar wist niet meteen wat voor soort film het zou zijn. Dacht een rechtbankdrama, maar de poster wees niet echt in de richting. Uiteindelijk is het een beetje drama met wat rechtbankperikelen, maar die zijn erg beperkt.

Het man-cliché in deze film is redelijk vervelend en de overacting van Hoffman helpt z'n personage ook niet verder. 't Is een beetje belachelijk om naar te kijken, vooral in de context van een film die toch poogt redelijk serieus te zijn. Het moeder-figuur is zwaar onderontwikkeld, dat moet het dan wat makkelijker maken om met de vader mee te voelen. Het kindje is vooral vervelend, zo'n typisch Amerikaans ettertje.

Je zou kunnen zeggen dat het nog best moedig is eens een film te maken waar het vader-figuur de logische voogdij winnaar is, maar het einde gooit daarvoor nog wat roet in het eten. Compleet idioot einde en een twist die werkelijk niks bijdraagt. Integendeel zelfs, het vermoordt het enige interessante aspect van deze film.

Geen idee hoe deze film sommige mensen heeft kunnen aanspreken. Als drama een vervelend hoop clichés, acteerwerk ligt er veel te dik op, audiovisueel stelt het helemaal niks voor en het einde kent nog een destructief twistje. De enige manier dat deze film nog slechter had kunnen zijn is als er nog een extra half uur was aangeplakt. Gelukkig was de speelduur nog redelijk beperkt.

1.0*

“When's Mommy coming back?”

Sterk drama. Kramer vs. Kramer is een tour de force van Dustin Hoffman als Ted Kramer, en de kleine steracteur is weer indrukwekkend. De transformatie van drukke en afwezige vader tot toegewijde en liefhebbende vader is goed gedaan. De band met zijn zoontje wordt mooi weergegeven en Hoffman en Henry zijn uitstekend samen.

Streep doet het ook goed, ondanks een wat moeilijke rol als overspannen en afwezige moeder. De sympathie ligt overduidelijk bij Ted, maar Streep weet van Joanna wel een persoon te maken waar je ook weer geen hekel aan krijgt. De verhaallijn tussen Ted en Margaret (Jane Alexander) vond ik ook sterk uitgewerkt, en gelukkig blijft dat gewoon een platonische en diepe vriendschap. Regisseur Benton kleurt met het einde iets te veilig tussen de lijntjes, maar gelukkig verpest het de film niet.

Ik associeerde Kramer vs Kramer vooral met een rechtbankdrama, maar dat is eigenlijk niet de hoofdmoot van de film. Het is voornamelijk een vrij aardig scheidingsdrama, dat gedragen wordt door het sterke acteerwerk van met name Dustin Hoffman. De eerste helft van de film beviel behoorlijk, waarin de carriere-geobsedeerde vader Ted Kramer verlaten wordt door zijn vrouw, en opeens zijn baan moet zien te combineren met de zorg voor hun zoontje. En met succes, want met enige pijn en moeite weet hij zich om te vormen tot een geslaagde vader. Tot opeens moeder weer ten tonele verschijnt, en de voogdij weer terug wil. Kramer vs Kramer werkt vooral door goed acteerwerk en een script waarin allebei de ouders goedbedoelende maar gemankeerde mensen zijn die er niet op een normale manier uit kunnen komen. Al zijn ze wel wat karikaturaal, en is moeders zeker wel een stuk gemankeerder. Maar het bleef allemaal een beetje vlak, met zeker in de tweede helft wat ongeloofwaardige wendingen in het verhaal en een rechtszaak die niet zo interessant of (naar mijn indruk) geheel geloofwaardig is, net zoals ik ook het einde wat onnatuurlijk over vond komen. Zeker niet slecht, maar toch een lichte teleurstelling na het meer belovende begin.

Kramer vs Kramer schetst het verhaal van een vechtscheiding waarbij het kind de inzet of speelbal wordt van beide ouders. Gelukkig gaat het er nog vrij beschaafd aan toe en blijven de verwijten achterwege. Jammer genoeg valt dit niet altijd in werkelijkheid te zeggen. Binnen dit subgenre zijn talloze producties gemaakt. Denk maar bijvoorbeeld aan het eveneens degelijke en overbekende Mrs. Doubtfire. Een film die je net als Kramer vs. Kramer met het gehele gezin kan naar kijken.

Bijster origineel is de film niet, hoewel deze toch al dateert van 1979, zal Kramer vs. Kramer eerder het voorbeeld geweest zijn voor al die andere kopies. De film ziet er overigens nog erg goed uit om al 38 jaar oud te zijn. Een zwierige Hoffman en knappe Streep doen de rest, degelijk, zonder meer. Wat me wel opviel in de film is het geldende maatschappijbeeld van de vrouw: aan de moederrol wordt niet getornd. Kramer haalde dit ook een paar keer aan in de rechtbank dat opvoeding en huishouden even goed kan vervuld worden door een vader. Het stereotiepe patroon van de hard werkende zakenvader werd hierbij onderuit gehaald. Zeker wanneer hij door toedoen van zijn thuissituatie zijn veeleisende job verliest.

De film blijft vrij braaf en is stereotiep. Geen echt wow-gevoel gekregen van deze film, maar zeker gewoon degelijk. Jammer dat de echte motieven van Joanna te weinig uit de verf kwamen. Ook de rechtszaak werd vrij simpel afgehandeld, maar het leek me dat Robert Benton de klemtoon wou leggen op de relatie vader-zoon in plaats van er een rechtbankfilm van te maken. Voor mij een nipte 3,5*.