Gun Fury (1953)

De meeste scenes vind ik wat te lang uitgesponnen. Een iets snellere montage zou de film goed gedaan hebben.

Het verhaal is redelijk, maar eigenlijk vooral wat aan de saaie kant. De beste momenten bestaan er vooral in als het landschap van Arizona mooi in beeld wordt gebracht, maar dat kan nooit de hoofdbedoeling geweest zijn om er een western van te maken.

Een wat vlakke western, inclusief acteerprestaties. De 3D-presentatie zorgt er tevens voor dat er een paar onlogische situaties ontstaan, puur bedoeld om wat zwevend materiaal over het beeldscherm te laten vliegen. Toen misschien een noviteit, nu is het ietwat lachwekkend.

In totaliteit had ik meer van deze western verwacht, vooral door de namen Walsh, Hudson, Reed en Marvin.

2,5*

Alleen voor de bloedmooie Donna Reed en de prachtige landschappen is deze Western het kijken waard, maar verder een futloos gebeuren. Ondanks een prima cast komt e.e.a. niet uit de verf. 'Fury' in de filmtitel, maar daarvan is niets in de film terug te vinden. Of het moet de over-acting Roberta Haynes zijn.

De af en toe verschijnende 3-D effecten komen wat oubollig over.

Verhaal heeft soms wat onlogische situaties.

Rock Hudson vind ik ook in deze film erg tegenvallen. Er is zeker geen chemie met zijn love-interest (Donna Reed).

Donna Reed, die trouwens geweldig is in rollen van gemancipeerde vrouw, zoals in de voortreffelijke Western 'Backlash', vind ik nu erg ongeinspreerd spelen. Dat haar a.s. man dood wordt achtergelaten lijkt haar amper te beroeren en ze lijkt te berusten in haar kidnapping, ondanks 2 knullige ontsnappingspogingen bijvoorbeeld.

Donna lijkt in 'Gun Fury' trouwens erg klein, of ze moet al maar 'reuzen' om zich heen hebben. Was mij in 'Backlash' niet opgevallen, maar co-star Richard Widmark is dan ook niet 1 van de langste acteurs en Philip Carey was 1,93 meter.

De screentime van Lee Marvin beperkt zich tot 3 korte scenes.

Voor de acteurs en acrices lijkt 'Desert Fury' een tussendoortje: zij van de straat en wat extra zakgeld; wij kijkers een film voor een regenachtige zondagmiddag. Geen Western om aan te bevelen.

Zojuist een IMDb *4/10 afgegeven.

PS

Hyena's van het Wilde Westen is de NL titel; heb ze echter niet in de film aangetroffen...

Op de steengooi scene op het einde na, ben ik er geen tegengekomen volgens mij. Deze nog wel redelijk uit te zitten western is helaas behoorlijk saai en dus ook niet goed. Het verhaal was niets mis mee. Ook de acteerprestaties vond ik prima en er zaten inderdaad een hoop mooi plaatjes bij. Een wat sneller tempo zou fijner zijn geweest. Ondanks de bijzonder korte speelduur zitten er saaie stukken in de film. Slecht vond ik het niet. Het was nog wel redelijk te doen, maar indruk achterlaten doet het niet. 2*

Her honor cried out for vengeance...and he rode South to get it for her!

Begin dit jaar had ik een paper geschreven over 3D en de evolutie daarvan in de film. Het was een taak voor het school maar het was een erg interessant onderwerp doordat de 3D hype blijkbaar al veel langer aan de gang was dan de resem films die we nu voorgeschoteld krijgen. Eén van die baanbrekende titels in het genre was deze Gun Fury en toen ze hem lange tijd geleden, ergens in oktober, op de BBC gaven nam ik hem natuurlijk op. Mijn interesse was al gewekt door het 3D maar ook de regie van Raoul Walsh en Rock Hudson als acteur zorgden ervoor dat me dit wel erg leuk kon gaan worden. Alleen, zoals zo vaak gebeurt bij mij, vergat ik de film na een tijd en kwam ik er pas een aantal dagen geleden achter dat ik deze nog had liggen. Ineens maar opgezet.

Maar wat een teleurstelling is het geworden! Gun Fury kent nochtans alle klassieke Western elementen die ik graag zie maar Walsh weet er nooit een meeslepend geheel van te maken. De film duurt al redelijk kort maar in dat klein anderhalf uur gebeurt er ook ontzettend weinig. Alles wordt met een ontzettend traag tempo verteld en het minieme plot had echt wel wat meer uitgebreider gemogen. Het is pas vanaf dat Jess laf wordt neergeschoten door Frank dat er wat schot in de zaak komt. Alleen blijkt de film daarna nogal snel te zijn afgelopen en vroeg ik me af naar wat ik nu eigenlijk heel de tijd heb zitten kijken. De toevoeging van 3D was eigenlijk nog het meest geslaagd, vooral als je bekijkt dat de regisseur eigenlijk nooit kon beoordelen of het 3D nu eigenlijk wel goed werkte want Raoul Walsh was in een auto-ongeluk terecht gekomen waardoor hij iets aan zijn oog had gekregen. Het resultaat was dat hij voor de rest van zijn leven met een ooglapje heeft rondgelopen. Het is alleen jammer dat het 3D zelf, de situaties waarin het gebruikt wordt, niet zo goed overkomt. Je krijgt wel regelmatig een leuk effect (wanneer er met een fles wordt gesmeten o.a.) maar soms komt het zo misplaatst over. Voor de rest kent de film nog wel een aantal mooie landschappen, iets wat hier al meerdere keren is gezegd door mijn voorgangers, maar dat weet de film compleet niet te redden waardoor Walsh wederom een mindere film op zijn naam krijgt. Ik blijf het vreemd vinden dat ik zo'n haat-liefde relatie met de regisseur heb want echt de helft van de films die ik van hem heb gezien, komen op een onvoldoende uit. Misschien zit de geniale James Cagney er voor iets tussen die Walsh naar een hoger niveau weet te tillen? Het zou best wel eens kunnen.

Soit, hier was er nochtans ook wel een goede keuze aan acteurs. Rock Hudson heb ik altijd wel een erg fijne acteur gevonden, tezamen met James Dean in Giant en met Doris Day in Pillow Talk, maar hier lijkt hij niet echt thuis te passen. Hudson zou zich later outen als een homo maar er is werkelijk niets verwijfd aan zijn charisma, zonder te willen neerkijken op homo's trouwens. Hij is precies altijd wel te vinden voor een lekker knokpartijtje en gaat altijd met de mooie vrouwen lopen maar hier? Tjah, hier was het allemaal maar wat plat. Naar de climax van de film toe, wanneer hij op zijn paard springt om achter Frank te rijden, dacht ik dat we eindelijk eens de oude vertrouwde Rock Hudson te zien gingen krijgen maar daar bleek ook niets van waar te zijn doordat hij überhaupt gered moet worden. Van Donna Reed had ik nog nooit iets gezien en de behoefte is er eerlijk gezegd ook niet. De chemie tussen haar en Hudson is enorm ver te zoeken en het kan haar precies niet al te veel schelen dat haar verloofde in koelen bloede wordt neergeschoten. Geef mij dan maar een Claudia Cardinale in C'era una Volta il West die iets soortgelijks overkomt. De bijrol van Leo Gordon was wel te pruimen en van Lee Marvin, die anders uitstekend was in The Wild One met Marlon Brando, kan ik me eigenlijk niet meer herinneren dat hij in de film zat.

Veel van verwacht maar het is allemaal maar wat op een sisser uitgedraaid. Gun Fury is nog altijd wel degelijk gemaakt maar het ontzettend trage tempo, het minieme plot en het standaard acteerwerk van de cast zorgen ervoor dat het allemaal niet echt al te bijster wordt. Leuk om eens te zien met de 3D effecten maar daar stopte het dan ook.

2*

Zondagavond klassiekeravond aan de slag met deze Gun Fury die ik twee weken terug had gevonden bij de kringloop. En daar hoefde ik niet lang over na te denken met Rock Hudson, een titel die klinkt als een klok en een dergelijke filmposter. Dat was wel een gokje waard ondanks dat de beoordelingen niet heel erg sterk waren.

Desondanks begint het best wel herkenbaar met de typische beelden, standaard soundtrack en vibe waarmee Gun Fury niet bovengemiddeld is maar zeker ook niet slecht. Minpunten heeft de film daarna toch wel in een te lange aanloop en kennismaking met Slayton en Jess en hoe het stel Jennifer en Ben elkaar in de armen vliegt. Verschrikkelijk is hoe de huishoudster bijna staat de fladderen van enthousiasme bij het aanzien van de twee tortelduifjes. Duidelijk is dat Gun Fury zeker niet super is, zijn minpunten heeft en tevens in het vervolg weinig verrassend wordt.

Maar eenmaal onderweg, met Ben Warren voor dood achtergelaten en tweespalt in de roversbende komt het geheel toch best prettig op gang ondanks dat het niet buiten de gebaande paden treedt en met iets nieuws komt. Maar dat maakt mij niet zozeer uit waar toch zeker het nodige aan wapengekletter en gejaag voorbij komt, we een verrassend jonge Lee Marvin zien, de beleden geschoten vanaf de rijdende koets over het stel paarden erg mooi zijn, de nasleep van de burgeroorlog nog even voorbij komt en tevens de angst van de mensen om op een dergelijke bende te gaan jagen. En zo blijkt Gun Fury in mijn ogen een meer dan prima Western van de oude leest die zijn meerdere moet erkennen in titels als Rio Bravo of The Searchers om maar eens wat te noemen maar zeker niet slecht is.