Le Feu Follet (1963)

Heeft nog niemand dit pareltje becommentarieerd????

Jammer dat deze film zo onbekend is gebleven, voor mij is dit Louis Malle's beste film. Waarschijnlijk doordat de film zeer deprimerend kan werken. En weer controversieel, want gebaseerd op een boek van een landsverrader (die overigens ook zelfmoord pleegde!).

De film lijkt een soort vroege voorloper van 'Leaving Las Vegas'.

Le Feu Follet is een zeer boeiende film over een man die geen geluk meer in het leven kan vinden. Hij is -of eigenlijk wordt- net ontslagen uit een ontwenningskliniek voor alcoholverslaafden.

Ronet speelt zeer sterk deze rusteloze man die toch alles in zich lijkt te hebben om in het leven succesvol en gelukkig te worden, maar die dat toch niet is. Eigenlijk heeft hij al besloten om een einde aan zijn leven te maken.

Hij bezoekt al zijn oude vrienden in de hoop dat zij hem een reden of een doel kunnen aanreiken om verder te gaan. Al zijn vrienden zijn duidelijk blij hem weer eens te zien en kortstondig weten ze hem soms nog wel aan het lachen te maken. Ze begrijpen hem niet en niet dat hij het leven niet meer zien zitten.

Zij hebben een stap verder gezet in het leven in tegenstelling tot de hoofdpersoon die nog steeds 'wacht'.

Schrijnend zijn de beelden, vaak op de achtergrond, van mooie vrouwen die de hoofdpersoon goedkeurend bekijken en zelfs naar hem lonken. Hij heeft er geen oog meer voor. Hij heeft wel al heel wat kortstondige relaties met mooie vrouwen gehad, maar steeds kon hij daar niet langdurig inhoud aan geven.

Prachtig illustratief is het shot van de hoofpersoon vlak na aankomst in Parijs terwijl hij een gigantisch drukke straat (de Champs d'Elysee?) probeert over te steken. Al die auto's razen doelbewust langs hem heen en hij lijkt geen idee meer te hebben of hij nou voor of achteruit moet gaan.

De muziek van Satie is dè perfecte begeleiding voor de beelden (laat DAT maar aan Malle over!).

Malle had ook oog voor mooie actrices, want hij had ook een relatie met de in deze film zéér mooie Alexandra Stewart, de ouwe snoeper!

In één woord briljant.

Deprimerend relaas over een man die zich volledig uitgesloten voelt in de maatschappij en zich zo depressief voelt dat hij zelfmoord pleegt.

Enorm sterke rol van Ronet. De film zelf had van mij iets minder dialoog kunnen gebruiken want het zijn juist de stille scenes die het sterkst waren. Vooral de laatste.

Bijzondere film.

Mooi om te zien hoe vervreemd van zijn omgeving de protagonist is, terwijl die omgeving hem juist probeert te omarmen, maar dat op dezelfde manier doet als vroeger.

Misschien wat te traag maar wel een groeiertje denk ik. Wel echt een mooie film met een pijnlijk slot.

3.5*

Psychologische en zwartgallige film wat Louis Malle blijkbaar ook lag (Herinner mij een "Vie Privée) waarin het ongelukkig en zich zelf niet vindend, gefrustreerd hoofdpersonage keurig door Maurice Ronet wordt vertolkt.

Aldus geen sappige, toegankelijke film.

Een "feu follet" is een natuurverschijnsel van bijvoorbeeld een blauw vlammetje op het water. Het verschijnsel werd uitgelegd als zijnde de uiting van innerlijke pijn, wat de titel van de film naar het gedrag van het hoofdpersonage toe verklaart.

En nog terloops. In de bedscène, in de beginne, zegt de vrouw "Que vous êtes mal". Dit slaat overduidelijk op het sexueel presteren van de man.

Ik wist van tevoren niet dat Oslo, 31 August gebaseerd is op le Feu Follet, maar tijdens het kijken ervan zag ik in ieder geval genoeg overeenkomsten en na afloop kon ik het hier ook lezen. Oslo, 31 August is nog wel een stukje beter, maar dat neemt niet weg, dat le Feu Follet ook meer dan goed is te noemen.

Van tevoren moet je wel even weten, dat het allemaal best deprimerend is. Als je geen levensvreugde hebt, niet tevreden met jezelf bent, en diverse andere zaken op een negatieve manier op je in laat werken, dan krijg je zo’n beetje het personage dat hier de hoofdrol speelt. Dat personage heet Alain en wordt goed gespeeld door Maurice Ronet. Ik moet zeggen dat ik enige moeite had om in de film te komen, maar dat deze me daarna toch wel wist te pakken. Ik gunde Alain veel en het geluk leek op sommige momenten voor het grijpen, maar Alain had duidelijk al anders besloten. Dat vond ik best jammer, maar het feit dat ik het jammer vond, is juist de kracht van le Feu Follet.

Want ondanks het onvermijdelijke trieste einde, waarbij hij zelfmoord pleegt, hield ik de gehele speelduur toch de hoop dat het goed zou komen, terwijl ik op dat moment best wist, dat dit uiteindelijk niet zou gaan gebeuren. Daarnaast is de film mooi geschoten in sfeervol zwart-wit, met een goede ondersteunende soundtrack. Het werd trouwens ook de hoogste tijd, dat ik weer eens wat zag van Malle. Le Feu Follet is in ieder geval erg goed. Geen film, waar je vrolijk van wordt, maar misschien juist daardoor wel uitermate boeiend en fascinerend.

4,0* dik

Geweldige Malle, maar omdat ik mijn nieuwsgierigheid niet kon bedwingen (en hij hier al erg lang in de kast stond) misschien net wat te kort gekeken na de latere verfilming van Joachim Trier, die net nog wat harder aankwam. En dan zag ik ook nog vrij kort geleden het hier ook al genoemde The Lost Weekend van Wilder. Een nog oudere Hollywoodversie van min of meer hetzelfde thema.

Le Fue Follet is op zijn best als de film zwijgt, met de muziek van Satie of met stilte. En wat deze en ook Triers film heel knap doen is iemand die zelfmoord gaat plegen niet in een volledig zwarte wereld neerzetten. Van een afstand gezien hebben de hoofdpersonen nog best wel hoop. Er zijn vrienden, ze zijn afgekickt, er is schoonheid, er is wat om voor te vechten. Maar ze hebben de energie niet meer. De natuurlijke wil om te leven is weg.

Bijzondere Malle weer. Veel moois van gezien al. Al ben ik, vrees ik, wel met zijn beste films begonnen en beginnen zijn echte toppers misschien wel op te raken.

4.0* (2300e stem)

Na het geweldige 'Ascenseur pour l'Échafaud' me gisteravond maar weer eens aan een film van regisseur Louis Malle gewaagd. 'Le Feu Follet' is een goede film, echter werd ik nooit écht over de streep getrokken.

Het gegeven is interessant en in deze prent wordt het allemaal erg treurig neergezet. Het hoofdpersonage kent echt totaal geen vreugde meer. Al het leven is uit hem weg. Goed geacteerd door Maurice Ronet. Als kijker blijf je hoop houden dat er toch nog een sprankeltje hoop naar boven gaat komen op een gegeven moment, maar dat gebeurt helaas niet. De laatste scene - de zelfmoord is redelijk aangrijpend. De film begon naar het einde toe wel m'n aandacht te verliezen. Ik kon er niet de gehele speelduur iets mee, zowel qua dialoog als de gebeurtenissen in het verhaal met de verschillende personages.

Actrice Alexandra Stewart wist me wél te betoveren. Wat zag ze er in deze film schitterend uit! De film zelf wist me helaas niet bij m'n strot te pakken. Iets wat ik natuurlijk wel had gehoopt. Toch een prima ervaring. Goed om gezien te hebben. Misschien kan ik er in de toekomst net even wat meer mee.

Voor mij toch een wat oppervlakkige film over een man die worstelt met alcoholisme en depressie en hoopt op een beetje licht in zijn gekende Parijs bij zijn vrienden en kennissen. Waar ik dit gewoonlijk wel kan waarderen, loopt het hier niet zo lekker met de dialogen die het geheel eerder filosofisch of artistiek benaderen ipv menselijk. Maar gaandeweg betert dat wel. En de beelden zijn zeer mooi gedaan met passende muziek. Wat dubbel gevoel dus bij deze film, misschien dat die bij een latere herkijkbeurt me beter zal bevallen.

Op zich wel een film die me ligt (het vergelijkbare Oslo, 31. August staat in mijn persoonlijke top-10), en ik vond het bij momenten ook wel een knappe prent maar blijf toch ergens steken tussen 3 en 3,5*.

Thematisch vond ik het een interessante film, de hoofdrolspeler is een charismatische kerel maar toch vond ik de uitwerking niet helemaal bevredigend. Le Feu Follet is bij momenten wel érg traag, en in de tweede helft raakte Malle me soms wat kwijt.

Blijft over het mooie tijdsbeeld van Parijs, de knappe muziek van Satie en de stijl van Maurice Ronet.

Overigens wel geinig om in de weerspiegeling van de etalages van winkels de filmcrew te zien meewandelen met Ronet.

Louis Malle geldt nochtans als één van mijn favoriete Franse regisseurs (met 3 films die 4* scoren), maar dit moet de minste zijn die ik van hem gezien heb.

Ik heb de hele film lang maar weinig kunnen meeleven met Alain, die met een depressie en een alcoholverslaving kampt. In dergelijke films zou het toch de bedoeling moeten zijn om mee te leven met het personage en hopen dat hij alsnog terugkomt op zijn beslissing om zelfmoord te plegen, maar dat heb ik de hele speelduur niet gevoeld.

Het is lastig om de vinger te leggen waarom de film mij niet kon meeslepen. Komt het door het trage tempo of de dialogen met Alain’s vrienden die weinig indruk maken? Ook Maurice Ronet maakt geen onuitwisbare indruk hier.

Louis Malle’s minste film tot nu toe vrees ik.

2*