Le Feu Follet (1963)

Heeft nog niemand dit pareltje becommentarieerd????

Jammer dat deze film zo onbekend is gebleven, voor mij is dit Louis Malle's beste film. Waarschijnlijk doordat de film zeer deprimerend kan werken. En weer controversieel, want gebaseerd op een boek van een landsverrader (die overigens ook zelfmoord pleegde!).

De film lijkt een soort vroege voorloper van 'Leaving Las Vegas'.

Le Feu Follet is een zeer boeiende film over een man die geen geluk meer in het leven kan vinden. Hij is -of eigenlijk wordt- net ontslagen uit een ontwenningskliniek voor alcoholverslaafden.

Ronet speelt zeer sterk deze rusteloze man die toch alles in zich lijkt te hebben om in het leven succesvol en gelukkig te worden, maar die dat toch niet is. Eigenlijk heeft hij al besloten om een einde aan zijn leven te maken.

Hij bezoekt al zijn oude vrienden in de hoop dat zij hem een reden of een doel kunnen aanreiken om verder te gaan. Al zijn vrienden zijn duidelijk blij hem weer eens te zien en kortstondig weten ze hem soms nog wel aan het lachen te maken. Ze begrijpen hem niet en niet dat hij het leven niet meer zien zitten.

Zij hebben een stap verder gezet in het leven in tegenstelling tot de hoofdpersoon die nog steeds 'wacht'.

Schrijnend zijn de beelden, vaak op de achtergrond, van mooie vrouwen die de hoofdpersoon goedkeurend bekijken en zelfs naar hem lonken. Hij heeft er geen oog meer voor. Hij heeft wel al heel wat kortstondige relaties met mooie vrouwen gehad, maar steeds kon hij daar niet langdurig inhoud aan geven.

Prachtig illustratief is het shot van de hoofpersoon vlak na aankomst in Parijs terwijl hij een gigantisch drukke straat (de Champs d'Elysee?) probeert over te steken. Al die auto's razen doelbewust langs hem heen en hij lijkt geen idee meer te hebben of hij nou voor of achteruit moet gaan.

De muziek van Satie is dè perfecte begeleiding voor de beelden (laat DAT maar aan Malle over!).

Malle had ook oog voor mooie actrices, want hij had ook een relatie met de in deze film zéér mooie Alexandra Stewart, de ouwe snoeper!

In één woord briljant.

Ben er zeer benieuwd naar. Binnenkort eens kijken!

Ik hoop dat ik niet te hoge verwachtingen schep. Maar ja, ik was zelf nogal plezierig verrast door deze film. Hopelijk ben je niet in een depressieve stemming, want op sommige mensen schijnt deze film nogal deprimerend te werken?

Schrijnend inderdaad.

IK vond de film wat gezapig openen, maar langzamerhand wordt het steeds deprimerender en indrukwekkender. Van de laatste minuten kreeg ik een brok in mijn keel. Kortom, weer een film van Malle die meer aandacht verdient.

4*

Deprimerend relaas over een man die zich volledig uitgesloten voelt in de maatschappij en zich zo depressief voelt dat hij zelfmoord pleegt.

Enorm sterke rol van Ronet. De film zelf had van mij iets minder dialoog kunnen gebruiken want het zijn juist de stille scenes die het sterkst waren. Vooral de laatste.

Vreemd, ik heb hem nu drie keer proberen te kijken, maar het lukt me gewoon niet hem uit te zitten, buiten externe factoren heeft dit veel te maken met de geforceerde regie en de hoofdpersoon die imo toch niet helemaal doorheeft waar hij mee bezig is.

Malle heeft zelf al toegegeven dat hij moeite had met Ronet en dat verbaasd me niks, maar de dialogen werken ook niet echt mee.

Een persoonlijke film van een zoekende filmauteur in zijn vroege periode lijkt me.

Volker Schlondorff heeft overigens een aanzienlijk deel van de regie op zich genomen omdat Malle vooral met Ronet bezig was.

Bijzondere film.

Mooi om te zien hoe vervreemd van zijn omgeving de protagonist is, terwijl die omgeving hem juist probeert te omarmen, maar dat op dezelfde manier doet als vroeger.

Misschien wat te traag maar wel een groeiertje denk ik. Wel echt een mooie film met een pijnlijk slot.

3.5*

Oude snoeper?Malle was amper 30 toen hij deze film regisseerde en natuurlijk had hij gelijk om Stewart aan te duwen.

Nu we het daar toch over hebben:de eigenlijke reden waarom de anti-held zelmoord wil plegen is niet existentiele eenzaamheid of vervreemding in de postmoderne grootstad, maar,en dit expliceert de film voor die tijd zeer nadrukkelijk, zijn...impotentie .Tsja,dan blijft er weinig lol over in het leven en raak je minstens aan de drank ,terwijl zelfmoord een zaak van elementaire logica wordt.

Wat zelfmoord betreft(een onverlaat hier heeft het al zonder spoilertags verklapt) gaat de ketting ver:de schrijver van het boek waarop de film is gebaseerd,pleegde ook zelfmoord terwijl het boek al gebaseerd was op de wederwaardigheden van een IRL b-auteur en zelfmoordenaar....

Hoewel niet bepaald aan te bevelen voor dolende zielen,is het eerder een film die zelfmoord verwept dan dat het er toe zou aanzetten:Leroy wordt getoond als een volkomen egoist die de buitenwereld slechts beschouwt als een creatie voor hem alleen,een abject figuur dus.

Dat sommigen deze film niet kunnen uitkijken ligt waarschijnlijk aan het extreem trage begin,dat gerust saai mag worden genoemd(het verblijf in de kliniek).

Het is een minderheidsopinie,maar ik vind de pianomuziek van Satie eerder aangenaam nostalgisch dan somber.Voor een echt deprimerende soundtrack moet je bij Bresson/Schubert zijn in Balthasar.

O, dat heb ik gemist of niet doorzien. Vandaar dat hij geen oog meer had voor al die mooie vrouwen in de film!

Ik WEET niet of ik 100% gelijk heb in mijn interpretatie,maar behalve zijn desinteresse voor vrouwen die hem aankijken zegt hij ook tig keer in de film dat hij fysiek niet "goed"is met vrouwen,vandaar mijn bewering.

Dat dacht ik ook pippo il buffone. Zelfs aan een verdrongen homoseksualiteit. Blijft zo wie zo een prachtige deprimerende film van uitzonderlijke klasse.

Homo?Weet het niet.Ik meen me eerder te kunnen herinneren dat een paar venten met hem flirten,niet omgekeerd.Maar gezond was ie niet daarbenee,zoveel is zeker .

Zijn duidelijke onvermogen en desinteresse bij vrouwen kan vele redenen hebben natuurlijk. Hij was eerder niet gezond in zijn hoofd, vreselijk depressief, bijna tastbaar gefilmd en dat kan ook zorgen voor zijn onvermogen tot wezenlijk contact leggen.

In "The Lost Weekend" , ook een verhaal over een alcoholist wordt die verborgen homoseksualiteit, wel algemeen aanvaard door de critici. Maar weer een heel ander verhaal natuurlijk.

Deze film kijk ik dus erg naar uit. Afgelopen woensdag opgenomen en omdat een zeer interessante regisseur achter het stuur zit bij deze verheug ik me erg op deze film. Ook het verhaal klinkt deprimerend.

lijkt deze film een beetje op leaving las vegas?

Psychologische en zwartgallige film wat Louis Malle blijkbaar ook lag (Herinner mij een "Vie Privée) waarin het ongelukkig en zich zelf niet vindend, gefrustreerd hoofdpersonage keurig door Maurice Ronet wordt vertolkt.

Aldus geen sappige, toegankelijke film.

Een "feu follet" is een natuurverschijnsel van bijvoorbeeld een blauw vlammetje op het water. Het verschijnsel werd uitgelegd als zijnde de uiting van innerlijke pijn, wat de titel van de film naar het gedrag van het hoofdpersonage toe verklaart.

En nog terloops. In de bedscène, in de beginne, zegt de vrouw "Que vous êtes mal". Dit slaat overduidelijk op het sexueel presteren van de man.

Persoonlijk vond ik de eerste 20 minuten van de film van zeer hoog niveau, het begin moet zeker niet onderdoen voor de rest van de film wat mij betreft. Ik zat in elk geval al meteen in het verhaal en de sfeer, en hoopte dat de film niet zou verslappen. Even leek hij dat wel te doen (ik vond het eerste kwartier in Parijs niet zo bijzonder), maar gelukkig houdt de film eigenlijk continue het niveau hoog.

Ik kan me helemaal vinden in de eerste post van Baggerman: een schitterend verhaal over fundamentele eenzaamheid (Alain merkt de mooie dingen rondom hem niet meer op, of weigert hier betekenis aan te geven) van een man die stil lijkt te staan terwijl de rest van de wereld evolueert. De hoofdacteur speelt zijn rol echt fantastisch, en ook de andere acteurs acteren goed (bovendien zijn er heel wat mooie actrices te bespeuren ). De wondermooie pianomuziek van Erik Satie maakt het helemaal af: droevig, melancholisch, een tikkeltje dromerig ook.

Louis Malle wist me tot nu toe sterk te overtuigen met zijn films (voorlopig slechts zijn voornaamste films gezien: Ascenseur pour l'Echafaud, Les Amants en deze film), ik ben dan ook zeer benieuwd naar tips van MM-gebruikers voor andere geslaagde films van de man.

Voor deze film alvast een mooie 4*.

4*

P.S.: Vorig jaar zag ik Oslo, 31 August (Joachim Trier), een Noorse film die gebaseerd is op deze film. Eveneens zeer aan te raden, met logischerwijs zeer veel parallellen maar toch nog voldoende uniciteit.

Buiten het feit dat ik de film wel heb uitgezeten, kan ik me eigenlijk heel goed vinden in de reactie van Querelle. Noch Ronet, noch Malle zelf hebben mij eigenlijk echt overtuigd.

En wat Pippo's impotentie betreft, ik bedoel natuurlijk de door hem genoemde impotentie van Alain, meen ik me te herinneren dat de vrouw in het begin Alain net op het hart drukte dat "het" goed was! Ik sluit me op dit punt dus aan bij Leo1954.

Magistraal meesterwerk. Raakte me diep! Deze film had ik willen maken. Sterker nog; ik heb de basis van dit plot al ooit 'bedacht' voor een eventueel script, maar heb het daarna gedelete (net zoals Ronet in de film zijn schrijfwerk vernietigt). Lang geleden dat een film me zo persoonlijk heeft geraakt. Ik moet een plaatsje vrijmaken in mijn top 10.

Dan raad ik je Oslo, 31. August aan. Ook een verfilming van het boek Le Feu Follet, hoewel een redelijk losse adaptatie, maar wordt door velen nog gezien als een nog betere verfilming dan deze.

Op mijn beurt moet ik Malle's versie eens een kijkbeurt geven.

Deze verfilming vanavond gezien omwille van de link met Oslo, 31. August.
Mooie film, maar ben toch wel wat teleurgesteld eigenlijk. Heb geboeid gekeken van begin tot eind, alleen er mist voor m'n gevoel iets. Het raakt me dan ook in de verste verte niet zoals de verfilming van Trier dat wel doet, voor zover de vergelijking opgaat. Zal wel met leeftijd o.i.d. te maken hebben.
De zelfmoord op het eind is overigens wel zeer sterk.

Ik wist van tevoren niet dat Oslo, 31 August gebaseerd is op le Feu Follet, maar tijdens het kijken ervan zag ik in ieder geval genoeg overeenkomsten en na afloop kon ik het hier ook lezen. Oslo, 31 August is nog wel een stukje beter, maar dat neemt niet weg, dat le Feu Follet ook meer dan goed is te noemen.

Van tevoren moet je wel even weten, dat het allemaal best deprimerend is. Als je geen levensvreugde hebt, niet tevreden met jezelf bent, en diverse andere zaken op een negatieve manier op je in laat werken, dan krijg je zo’n beetje het personage dat hier de hoofdrol speelt. Dat personage heet Alain en wordt goed gespeeld door Maurice Ronet. Ik moet zeggen dat ik enige moeite had om in de film te komen, maar dat deze me daarna toch wel wist te pakken. Ik gunde Alain veel en het geluk leek op sommige momenten voor het grijpen, maar Alain had duidelijk al anders besloten. Dat vond ik best jammer, maar het feit dat ik het jammer vond, is juist de kracht van le Feu Follet.

Want ondanks het onvermijdelijke trieste einde, waarbij hij zelfmoord pleegt, hield ik de gehele speelduur toch de hoop dat het goed zou komen, terwijl ik op dat moment best wist, dat dit uiteindelijk niet zou gaan gebeuren. Daarnaast is de film mooi geschoten in sfeervol zwart-wit, met een goede ondersteunende soundtrack. Het werd trouwens ook de hoogste tijd, dat ik weer eens wat zag van Malle. Le Feu Follet is in ieder geval erg goed. Geen film, waar je vrolijk van wordt, maar misschien juist daardoor wel uitermate boeiend en fascinerend.

4,0* dik

Geweldige Malle, maar omdat ik mijn nieuwsgierigheid niet kon bedwingen (en hij hier al erg lang in de kast stond) misschien net wat te kort gekeken na de latere verfilming van Joachim Trier, die net nog wat harder aankwam. En dan zag ik ook nog vrij kort geleden het hier ook al genoemde The Lost Weekend van Wilder. Een nog oudere Hollywoodversie van min of meer hetzelfde thema.

Le Fue Follet is op zijn best als de film zwijgt, met de muziek van Satie of met stilte. En wat deze en ook Triers film heel knap doen is iemand die zelfmoord gaat plegen niet in een volledig zwarte wereld neerzetten. Van een afstand gezien hebben de hoofdpersonen nog best wel hoop. Er zijn vrienden, ze zijn afgekickt, er is schoonheid, er is wat om voor te vechten. Maar ze hebben de energie niet meer. De natuurlijke wil om te leven is weg.

Bijzondere Malle weer. Veel moois van gezien al. Al ben ik, vrees ik, wel met zijn beste films begonnen en beginnen zijn echte toppers misschien wel op te raken.

4.0* (2300e stem)

Volgens mij is niet alleen Oslo 31 August op deze film gebaseerd

Deze film is toch wel een geval apart. De eerste keer (ruim een jaar geleden) zag ik het op een klein schermpje en was ik niet zo positief. Ik lette ook nogal flink op de vergelijkingen met Oslo, 31. August, die ik eerder zag en waar ik lyrisch over was. Deze week op een groter scherm gezien en ik was zwaar onder de indruk. Sommige scenes zijn om te janken zo mooi. Wellicht 5 sterren binnenkort. Geweldige film!

Na het geweldige 'Ascenseur pour l'Échafaud' me gisteravond maar weer eens aan een film van regisseur Louis Malle gewaagd. 'Le Feu Follet' is een goede film, echter werd ik nooit écht over de streep getrokken.

Het gegeven is interessant en in deze prent wordt het allemaal erg treurig neergezet. Het hoofdpersonage kent echt totaal geen vreugde meer. Al het leven is uit hem weg. Goed geacteerd door Maurice Ronet. Als kijker blijf je hoop houden dat er toch nog een sprankeltje hoop naar boven gaat komen op een gegeven moment, maar dat gebeurt helaas niet. De laatste scene - de zelfmoord is redelijk aangrijpend. De film begon naar het einde toe wel m'n aandacht te verliezen. Ik kon er niet de gehele speelduur iets mee, zowel qua dialoog als de gebeurtenissen in het verhaal met de verschillende personages.

Actrice Alexandra Stewart wist me wél te betoveren. Wat zag ze er in deze film schitterend uit! De film zelf wist me helaas niet bij m'n strot te pakken. Iets wat ik natuurlijk wel had gehoopt. Toch een prima ervaring. Goed om gezien te hebben. Misschien kan ik er in de toekomst net even wat meer mee.

Heb nog niet veel van Malle in huis, dus ben hier heel blij mee. (incl. Engelse subs!!) ?

Le Feu Follet (1963) | Blu ray | Gaumont

Vandaag heb ik de criterion release met nl subs in elkaar weten te zetten.

Kunnen we eindelijk de film echt goed beoordelen met de hoogste kwaliteit.

Eigenlijk wel heel mooi en integer, maar ik kon mijn aandacht er maar moeilijk bij houden. De muziek van Satie heb ik veel te vaak gehoord en gespeeld, dat was jammer, want nu leidde het vooral af. Misschien toch eens in de bioscoop kijken als hij ergens draait en de coronacrisis voorbij is. Want zo'n laptopje is natuurlijk ook niet alles.

'Wat scheelt er aan?'

'Mijn hart'

Prachtig antwoord voor iemand met mentale problemen.