Baraka (1992)

Hmmm, leuk idee, goed concept, mindere uitwerking.

Er zit veel goeds in deze film, maar veelal is het net niet. Muziek is net niet boeiend genoeg (ambient is leuk, maar mist hier toch wat karakter), de beelden net niet abstract genoeg, de ideeën niet fris genoeg, de connecties tussen de overgangen dikwijls te simpel en banaal.

Maar wat me het meeste stoort is die hele hippie/treehugger sfeer die rond de film hangt. Het zogenaamd spirituele is te geforceerd en cliché, en bereikt uiteindelijk een averechts effect. Vreemd genoeg verliet ik de film met meer sympathie voor onze huidige samenleving, en niet zozeer de natuur/het spirituele. Misschien klopt de beschrijving bovenaan wel dat de film je een spiegel voorhoudt, maar eerlijk gezegd geloof ik er niet zoveel van, en is dit absoluut ook niet de juiste manier.

Bij momenten wel prachtige shots vergezeld van zeer mooie muziek. Alleen niet boeiend genoeg en te moralistisch. 2.5*

Hypnotiserende documentaire die erg lijkt op Powaqqatsi en Koyaanisqatsi (Fricke was cameraman voor Koyaanisqatsi). Net niet zo goed als zijn voorbeelden, maar zeker prachtig genoeg.

****

Koyaanisqatsi revisited. Maar dan met veel minder opbouw en samenhang, waardoor het soms wel heel erg plaatjes kijken wordt. Soms erg mooie stukken, maar te vaak alsof ik een National Geographic aan het doorbladeren was. De muziek droeg ook wat bij aan de mindere samenhang. Wat wisselvallig. In zo'n meditatieve sfeer is het juist belangrijk dat je van het ene beeld in het andere glijdt, dat lukte hier te weinig.

2.5*

Helemaal mee oneens.

Koyaanisquatsi brengt vooral de toenemende urbanisatie in beeld. Daarnaast geeft het ons een blik in een wereld waarin alles draait om massaproductie en een wereld waarin de natuur ondergeschikt is aan de economie. Het zogenoemde kapitalisme. De film waarschuwt de mensheid dus eigenlijk tegen de verwaarlozing van de natuur. Dit doet men door eerst prachtige natuurbeelden te laten zien, zodat we ons bewust gaan worden dat er belangrijkere dingen op aarde zijn dan een goede economie. We zien in Koyaanisquatsi vooral beelden van mensen die leven in de westerse maatschappij.

Baraka is diverser t.a.v. het in beeld brengen van de mensheid die op aarde leeft. Veel verschillende beschavingen worden uitgelicht. Uit de film kon ik de volgende moraal halen: laten we in vrede met elkaar op deze prachtige planeet samenleven. Alleen aan het begin van de film zie je rijdende auto `s, verder heb ik bijna geen westerling gezien.

Powaquatsi heb ik nog niet gezien, dus misschien dat je bedoelt dat vele bevolkingsgroepen in die film worden gefilmd. In Koyaanisquatsi heb ik behalve een grote straat vol wandelende mensen vrij weinig verschillende soorten bevolkingsgroepen gezien.

Baraka heeft inderdaad het een en ander overgenomen, bv. de wolken en de beelden van een waterval. In deze film vond ik het shot van de waterval echter veel overweldigender. Baraka en Koyaanisquatsi lijken veel op elkaar, maar toch zijn er wel degelijk veel verschillen om van een remake te spreken. Bovendien wil ook niet zeggen dat als er eenmaal een dramafilm gemaakt wordt over bv. een epileptische non dat geen enkele andere film zich meer aan dit onderwerp mag wagen. Het zou de eerste film wel eens kunnen overtreffen.

Baraka is trouwens een film die beschikt over geweldig mooie scènes. De mensen die met zijn allen gebruik maken van de rivier, ieder op een eigen manier, de vrouw die haar haar wast, de springende vrouw, de versnelde beelden van een opkomende zon. Heerlijk! Verder is de muziek erg prettig maar springt men net te snel over van een muziekstuk naar een ander muziekje waardoor ik niet gehypnotiseerd raakte door de beelden en ze dan ook niet allemaal even mooi vond. Deze film verliest het dus op meerdere fronten van Koyaanisquatsi maar is toch erg mooi. Op naar Powaquatsi. 3,5*

Mooie plaatjes.

Maar veel meer dan de ultieme 1080p-test heeft het ook weer niet te bieden.

Diepere lagen kun je zelfs in een Chuck Norris-flick vinden, als je maar wilt. Ik had vanavond i.i.g. geen zin. De beelden zijn overweldigend en werken bijna meditatief.

Een echt hoogtepunt blijft helaas uit, en daarom schiet dit prettige foto-boek-op-de-blauwe-schijf misschien wel zijn doel voorbij. Alhoewel..

Goed.

Indrukwekkende documentaire, bestaande uit een reeks thematisch verwante beelden ondersteund door muziek. Geen voiceover, geen hapklare opbouw; de kijker moet zelf betekenis zien te geven aan de voortdurende beeldenstroom. Imposant in elkaar gezet, met schitterend camerawerk en veel ingenieus gebruik van timelapse -fotografie. Het is wel even slikken wanneer je de straten van Bhaktapur langs ziet komen, gezien de recente aardbeving in Nepal.

Sterk begin, middelmatig einde, maar een zwak middengedeelte.

De eerste 30min vond ik uiterst genietbaar. Vooraf was ik een beetje bang dat het iets te veel beelden van mooie dingen gingen zijn ipv mooie beelden op zichzelf. Dit was in het begin zeker niet het geval. Hoewel het geen overdonderende shots bevat, is de cinematografie goed genoeg en voert het zijn job met verve uit. De 'Kecak'-scène verdient een speciale vermelding, erg mooi.

Na ruwweg een halfuurtje verandert de toon en verdwijnen de shots die de natuurlijke en culturele pracht van onze aarde vastleggen. Eerst krijgen we versnelde beelden van menselijke activiteit en industrie (lopende banden, fabrieken, (mensen)verkeer, enz), erg gelijkend op de shots in koyaanisqatsi. Persoonlijk spraken deze shots me helemaal niet aan en vele waren ook gewoon lelijk. Ik denk dat de maker hier eerder een politiek punt wou maken en dit gaat (voor mij) ten koste van de beleving. Hierna volgt een sequentie (met al even lelijke en saaie shots) waarin armoede en menselijk lijden centraal staan. Natuurlijk vindt ik dit allemaal erg betreurenswaardige zaken, maar het kwam mij allemaal iets te pedant over, alsof men wou dat ik me slecht zou voelen. Dit had een beetje een averechts effect en gecombineerd met de zwakke esthetiek van de beelden maakte dit deel een erg slechte beurt (zelfs de prachtige muziek van Dead Can Dance bij dit segment kon het helaas niet redden)

De film krikt naar het einde toe zijn niveau terug wat op, maar weet nooit terug de glorie van de eerste 30min te bereiken. We gaan hier ook een beetje full circle door een link te maken met een vervolg van bepaalde beelden uit het begin, maar erg veel voegt dit niet toe.

Algemeen gezien had ik op zich geen problemen met het gebrek aan eenheid tussen de beelden. Soms kan je heel even een thema ontwaren of zit er een kleine rode draad tussen enkele shots, maar vaak reis je de wereld rond in 1min zonder echt door te hebben wat deze beelden aan elkaar linkt. Dit is ook een beetje het geval bij Koyaanisqatsi, maar daar heb je de muziek die er één geheel van weet te maken. Bij deze film verandert de muziek erg vaak en daardoor mist het zijn kracht. Op deze manier wordt de film ook meer een collage van beelden zonder een narratief.

Een interessant kijkje in verschillende landen. Mooi in beeld gebracht, de muziek erbij vind ik goed gekozen en ik vind het een wonderlijke reis over de wereld. Wat zou ik graag willen reizen. Een film als deze stilt dat verlangen een heel klein beetje, of het maakt het verlangen juist groter, omdat ik het zo indrukwekkend vind om andere plaatsen en culturen te zien. Ik vind het een krachtige film, maar wel vond ik het toen het over de helft was, een beetje inzakken. 4*

Baraka. Een documentaire zonder voice-over. Nog niet direct eerder zoiets gezien, maar ik vond het nogal veel plaatjes kijken om plaatjes te kijken. Het voelt na een tijd ook erg fragmentarisch aan. De vergelijking met 2001: ASO snap ik dan ook wel. Maar ik vond 2001 ook een verschrikkelijk saaie ervaring.

De relatie tussen mens en natuur wordt op allerlei manieren in beeld gebracht. De vraag is wat ben ik daar nu wijzer uit geworden. Niets eigenlijk. Iedereen die niet onder een steen leeft, weet dat het Amazonewoud ontbost wordt. Iedereen weet dat er een gigantische steen in Australië ligt namelijk Ayers Rock. Iedereen weet dat er veel dierenleed ontstaat om te voorzien in onze menselijke behoeften. Iedereen weet dat sweatshops verschrikkelijk zijn om te werken. Het is een collectie beelden die ons tonen wat eigenlijk ieder van ons al zou moeten weten.

Ik vond de muziek ook niet hypnotiserend genoeg, soms zelfs beduidend slecht gekozen. Als je hier niet door de film wordt meegenomen wordt het al snel een heel saaie zit en dat is het dan ook geworden.
En dan mogen beelden nog meer zeggen dan woorden. Hier zegt het veel te weinig omdat het niets nieuws brengt onder de zon.