Adoration (2013)

Mooie film. Doris Lessing's The Grandmothers is perfect materiaal voor een indy drama. Zeer kwetsbare thematiek en daardoor is de film ook kwetsbaar. Two Mothers valt en staat eigenlijk bij één ding: geloofd de kijker het. Ik persoonlijk kan daar bevestigend op antwoorden, al zullen er straks genoeg kijkers zijn die dat niet kunnen.

Thematiek ook vrij origineel, een taboe onderwerp die een subtiele uitwerking vereist. Gelukkig staat er een vrouw aan het roer, die toch veel subtiliteiten van het onderwerp goed tot uiting brengt. Hieraan hangen dan ook weer andere interessante thema's zoals de onzekerheid van het ouder worden en maatschappelijke acceptatie.

De Australische kust dient perfect als een serene thuishaven. Bijna Eden-achtig. Wright en Watts zijn echt grandioos in hun rol, foutloos zelfs. Zwaar indrukwekkende performances en heerlijke chemie ook met Frecheville en Samuel. Zeer geloofwaardig. Geen enkel moment geweest dat ik hun onafscheidelijke band niet geloofde. Enig minpunt is dat Watts misschien nog te jong en aantrekkelijk is voor haar rol maar ach. Tijdens het kijken vond ik het einde iets erover maar na het laten zinken vind ik het juist enorm passend. De film is geloofwaardig ondanks haar thema, sexy, volwassen en overtuigend drama.

Ik vind dat Naomi Watts het goed verwoord. Dit is een film die de kijker gelooft of niet.

Two Mothers behandeld een thema die zeker niet alledaags is. Met Fontaine aan het roer wordt het een redelijk ingetogen film en vervalt het niet in de valkuilen die op de loer liggen. Fontaine weet de bizarre verhouding tussen de twee zoons en moeders(tevens beste vriendinnen) redelijk subtiel over te brengen. Ondanks dat de film continu balanceert op het randje van geloofwaardigheid, weten de acteerkanonnen Watts en Wright het geloofwaardig te houden dankzij hun fenomenale spel. De twee jongens doen hun werk ook naar behoren en met zijn vieren brengen zij genoeg chemie in het spel om te kunnen overtuigen.

Toch blijft alles een beetje aan de oppervlakte borrelen, want vooral de aanleiding naar het bizarre schouwspel gaat iets te vlot en de twee vrouwen geven mij iets te gemakkelijk toe. Ook de reacties van de vier hebben mij eigenlijk doen verbazen. Maar toch geloofde ik het, hoe bizar het ook allemaal verliep.
De tijdsprongen zijn wat betreft niet heel goed voor de diepgang, zo zou de reactie van de man van Roz erg interessant zijn voor de film, maar door de tijdsprong van 2 jaar krijgen we hier eigenlijk niets van mee. Zo mis ik toch wel de emotionele diepgang en struggles die dit soort verhoudingen veroorzaken.
Wel geven de tijdsprongen een leuk beeld voor het verdere verloop van hun affaires door de jaren heen.

Interessant en zeer goed geacteerd, waardoor de film geloofwaardig blijft. Ook de prachtige locaties aan de kust van Australië geven de film net dat ene zetje. Toch mist de film wel een emotionele diepgang, waardoor ik niet ontroerd was na afloop. Wat dat betreft mis ik toch echt de (persoonlijke) gevolgen voor iedereen.

3,0*

''twee rijpe maar mooie vrouwen''

Wat een geweldige plot omschrijving, hoe kom je bij zo'n idiote zin? Zijn de meeste rijpe vrouwen niet mooi? Of is dit een pedoseksueel oordeel.....

Vond het een soort soft porno film voor middelbare vrouwen die zich constant willen verlustigen aan de blote borstkassen van jonge gespierde hunks.

Jammer dan weer dat die hunks zelf niet kunnen surfen, want de stand-in stuntmannen zijn nogal mager..... echt geniaal slecht gecast.

Gelukkig eindelijk weer es een film die ''niet is gebaseerd op werkelijke gebeurtenissen''; nee het is gewoon een idioot verhaal.

Enige lichtpuntje vond ik Robin Wright, das toch wel een lekker wijf om te zien voor een middelbare gespierde man, die ook niet kan surfen.

Ik was dan ook de enige man in een zaal vol (sowwie; leeg met) middelbare vrouwen.

gisteren heb ik deze film gezien, in de zaal zaten (om precies te zijn) 9 mensen. twee mannen, zeven vrouwen. erg logisch het lijkt een enorme vrouwenfilm. niets is minder waar! tijdens de film werd er gezucht en gepraat, niemand leek zich te kunnen concentreren op de ietwat langdradige film. Na afloop van 'Two mothers' werden er reacties gemaakt als "wat een K**film" of "ik ga mijn geld terugvragen".

Ikzelf ben het wel eens met de reacties van de andere bioscoopgangers. De film vond ik erg inhoudloos en er gebeurde niets tot weinig spannends naar mijn gevoel. De acteurs waren zo goed als ze konden zijn maar ik heb o.a. Naomi Watts het afgelopen jaar een stuk meer zien stralen in films als 'the Impossible'.

Twee vriendinnen van middelbare leeftijd die een relatie krijgen met elkaars zoon. klinkt prima te doen. Helaas vind ik het enige spannende en onverwachte stuk uit de film het moment dat een van de zoons naar zijn vader gaat en daar een relatie krijgt/vreemdgaat met een andere vrouw van zijn eigen leeftijd. en zelfs dit stuk zie je aankomen.
Na drie kwartier in de film te hebben gezeten, kon ik mij moeilijk nog concentreren op het verhaal, ik kon geen moeite meer doen om deze film serieus te nemen.

Erg jammer ik had een goede film verwacht.

Fascinerende film die mij wel bleef boeien door de sfeer die gecreëerd werd.

Erg goed acteer- en camerawerk.

Ga er eens lekker voor zitten met een goed glas wijn.

Schitterende locaties en wat is Naomi Watts toch een mooie vrouw zeg, niet te geloven dat ze bijna 45 is. Daarnaast is ze ook gewoon een geweldige actrice. De hele cast is overigens erg sterk. Qua verhaal was het te wisselvallig, het ging af en toe veels te snel. Het had kleiner en intiemer gemogen. Maar al bij al geen verkeerde film.

3*

Mooi (rustig) verhaal afgespeeld op een prachtige locatie.

Een film die je vaker kunt zien. Mooi geacteerd. Prima film!

Freud heeft een field day.

Naomi Watts (die van hier) zit wel op het juiste spoor, het gaat er om of je het wilt geloven. Ietsje cynisch als ik dan ben, krijgt dat bij mij de vertaling: laat je je door de mooie beelden van het strand, de blauwe hemel, de aantrekkelijke dames en de jongens verleiden om niet al te kritisch te zijn op het verhaal.

Want goedbeschouwd kan ik het nergens geloofwaardig vinden. Het verhaal vermijdt elke diepgang, elke vraag, elke moeilijkheid. En het wil er echt niet bij me in dat die er in zo'n voor de hand liggende moeizame relatie echt zijn. Kan niet anders.

Wat me ook niet lekker zit zijn de tijdsprongen. Die zouden wat geloofwaardiger zijn geweest als ze net wat meer inhoud hadden gekregen, als de diepte van de karakters wat meer ruimte gekregen had en je daar verandering, beweging in had kunnen zien. Maar er blijkt maar heel weinig diepte in de karakters te zitten eigenlijk - wie zijn ze eigenlijk, wat doen ze voor de kost, hoe komen ze de dag door. Meer dan een halve zin zien we daar niet van. En even ongeloofwaardig zijn ze met z'n allen als Australiers.

En taboe? Origineel? Ach komaan, het onderwerp is zo oud als de wereld. De Grieken hadden het er ver voor de jaartelling al over. Freud heeft er boeken over volgeschreven. Dus, taboe, ach. Vernieuwend, ach. Uitgekauwd is misschien een toepasselijker woord.

Dan het einde nog. Een gemakzuchtig einde aan een flauw gemakzuchtig stukje mooifilmerij op een prachtig stukje zonovergoten strand. Mooier dan dat kan ik het niet maken. Ohja, de dames spelen steengoed. Dat dan weer wel. Jammer dat het niet in een betere film was.

Zwak.

Tijdens het eerste uur had ik voornamelijk vermaak in de erg foute ondertoon, die zo uit een pornofilm zou kunnen zijn weggelopen. Het schetst evenwel het probleem waar de film nog een paar keer mee te maken zou hebben: alles wordt volgens een stappenplan afgewerkt. Enige diepgang is niet te bespeuren. De ene zoon papt aan met de ene moeder, de andere zoon papt aan met de andere moeder, tijdsprongetje hier, tijdsprongetje daar... Het werkt gewoon niet. Zaken zoals het ouder worden krijgen veel te weinig aandacht en uitdieping, terwijl men dat wel heeft willen proberen, getuige twee shots van de ouder wordende dames in de spiegel.

Kort gezegd kan ik dan zeggen dat Adore een geval is van wel willen maar niet kunnen.

En dat zal niet aan de cast gelegen hebben. Oké, de twee zoons vind ik niet echt overtuigend, maar de dames zijn dat wel. Vooral Robin Wright is indrukwekkend. Naomi Watts is nog iets te jong en sappig voor een rol als deze.

Behalve het gebrek aan diepgang en karakter en de goede cast, is er nog de vele mooifilmerij. De locatie leent zich daar ook perfect voor, maar staat mij anderzijds ook wat tegen. Het geeft de hele affaire een vakantiegevoel, alsof de "echte wereld" niet bestaat. Ook daardoor ontbreekt de punch die deze film zo goed had kunnen gebruiken.

2

Ik verwachtte zoiets als een verlaat feministisch antwoord op Un Moment d'Égarement (1977) . Maar daar waar die Franse film een luchtige komedie is over de seksuele relatie tussen een man van middelbare leeftijd en de jonge dochter van zijn vriend, is dit een serieus en af en toe te vet aangezet drama waarin de rollen zijn omgedraaid. Best het aanzien waard, maar niet erg bijzonder.

Film gaat door het leven onder drie verschillende titels: Adore of Two Mothers of Perfect Mothers. Ik ben er niet aan uit welke van de drie nou de echte titel is.

Aardige film waarin twee moeders een relatie aangaan met elkaars zonen. Een origineel uitgangspunt dat een aantal bijzondere scenes oplevert. De film slaagt er niet geheel in om het realistisch te houden, hiervoor ligt het er hier en daar wat te dik bovenop waardoor sommige momenten en dialogen ongeloofwaardig worden (dit ondanks een prima cast). Net geen 3.5 sterren.

Best een aardig origineel drama met ook een apart (ook wel bizar) verhaal. Helaas is de uitvoering (ook best preuts want er zit geen bloot in) niet echt geslaagd want echt pakkend of aangrijpend vond ik het eigenlijk nergens. Het heeft zeker niet aan het visuele aspect gelegen want de beelden (o.a. het strand) zagen er regelmatig fraai uit. Van de cast deden de twee moeders Naomi Watts en Robin Wright het goed, maar de twee zonen Xavier Samuel en James Frecheville vond ik maar zeer povertjes. Al met al aardig om eens gezien te hebben maar meer helaas ook niet.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Nou nou wat een relatie...

Prima acteerwerk...

Bekende actrices Naomi Watts en Robin Wright...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Soms mag een film niet meer doen dan voortkabbelen. Terwijl Indiana Jones en James Bond geen moment mogen stilvallen, mag er In bijvoorbeeld deze Adore niet teveel gebeuren, want dan verliest het verhaal een deel van z'n charmes. En helaas is dat hier toch een beetje het geval.

Tot aan de tijdssprong vind ik dit een heerlijke film. De opbloeiende romance, de prachtige locatie, de licht-erotische ondertoon, Watts en Wright... Heerlijk gewoon. De onderhuidse 'mag-dit-wel'-vraag zorgt voor een buikgevoel, voor herinneringen - is niet elke jongeman wel eens verliefd geweest op een oudere vrouw - en omgekeerd...?

Zoals gezegd, het verhaal had dus nog wel even mogen voortkabbelen. In plaats daarvan gaan we twee jaar verder - naar het moment waar de eerste barsten in de relaties beginnen te komen. Een happy end in de stijl van 'ze leefden nog lang en gelukkig' verwachtte ik niet, en dat hoefde ook helemaal niet. Maar ik had liever die twee jaren zien evolueren en uitgediept worden dan te moeten kijken naar een te zeer uitgesponnen einde.

Toch heerlijk van genoten, en: deze kijk

Deze film heeft heel wat kritiekpuntjes wat verloop en geloofwaardigheid betreft, maar de twee hoofdactrices spelen hun rollen zo geloofwaardig en goed dat je sommige dingen zelfs gaat aannemen of gewoon door de vingers ziet. Je wordt als het ware door de twee dames in het verhaal mee gezogen dat je ook alles wil gaan geloven. Klinkt raar, maar zo ervaar ik het. De locatie is prachtig en de jonge knapen spelen hun rollen best aardig. De liefde , hoe bizar en moeilijk te begrijpen is, kan ik nog volgen. Ik heb het niet over het leeftijdsverschil, maar hun onderlinge band. Misschien voor vele mensen ongeloofwaardig, maar door de dames wil ik het nog wel geloven. Maar het verloop daarna en het sluipend gedrag telkens vond ik te gemakkelijk en ongeloofwaardig. Maar zoals ik al zei de film valt of staat door de cast. En hier is dat duidelijk. Robin Wright en Naomi Watts zijn uitstekend op dreef. Watts vind ik sowieso al top, maar hier komt ze zo puur en verbluffend over. 7/10

“You are the only one who hasn't behaved badly.”

Redelijk. Two Mothers/Adoration heeft een interessant uitgangspunt, en het begin is nog wel aardig. Maar zodra de vier personages (twee vriendinnen en hun zonen) erachter komen dat het andere duo met elkaar naar bed is geweest, wordt het een langdradige en zichzelf steeds herhalende klucht. Wanneer de zonen vrouwen van hun eigen leeftijd ontmoeten en kinderen krijgen wordt het weer wat interessanter, en de scene waarin de twee vrouwen erachter komen wat er speelt is sterk gedaan. Maar het komt een beetje te laat.

Geen verkeerde film dit, met mooie mensen in een mooie omgeving, maar het script is nogal vrijblijvend en de personages niet bepaald boeiend. De plot, over twee vriendinnen (Naomi Watts en Robin Wright) die een affaire beginnen met elkaars zonen, is qua idee provocerend, maar de film blijft eigenlijk rustig voortkabbelen, met slechts tegen het einde wat dramatische toestanden. De twee mooie hoofdrolspeelsters zorgen ervoor dat het geheel blijft drijven, maar iets meer diepgang had geen kwaad gekund.