Adoration (2013)

Eerste foto's

Trailer (Youtube HD, Franse ondertiteling)

Aardige trailer. Al werkt een film als dit ook niet echt in een trailer maar de toon indruk is meer dan prima. Erg veel zin in.

Wat een drama van een verhaal zeg . Dit lijkt me niet echt iets, moet ik eerlijk zeggen.

Vanaf 16 mei in de bioscoop (De Filmfreak)

NL trailer (YouTube)

Mooie film. Doris Lessing's The Grandmothers is perfect materiaal voor een indy drama. Zeer kwetsbare thematiek en daardoor is de film ook kwetsbaar. Two Mothers valt en staat eigenlijk bij één ding: geloofd de kijker het. Ik persoonlijk kan daar bevestigend op antwoorden, al zullen er straks genoeg kijkers zijn die dat niet kunnen.

Thematiek ook vrij origineel, een taboe onderwerp die een subtiele uitwerking vereist. Gelukkig staat er een vrouw aan het roer, die toch veel subtiliteiten van het onderwerp goed tot uiting brengt. Hieraan hangen dan ook weer andere interessante thema's zoals de onzekerheid van het ouder worden en maatschappelijke acceptatie.

De Australische kust dient perfect als een serene thuishaven. Bijna Eden-achtig. Wright en Watts zijn echt grandioos in hun rol, foutloos zelfs. Zwaar indrukwekkende performances en heerlijke chemie ook met Frecheville en Samuel. Zeer geloofwaardig. Geen enkel moment geweest dat ik hun onafscheidelijke band niet geloofde. Enig minpunt is dat Watts misschien nog te jong en aantrekkelijk is voor haar rol maar ach. Tijdens het kijken vond ik het einde iets erover maar na het laten zinken vind ik het juist enorm passend. De film is geloofwaardig ondanks haar thema, sexy, volwassen en overtuigend drama.

Ik vind dat Naomi Watts het goed verwoord. Dit is een film die de kijker gelooft of niet.

Two Mothers behandeld een thema die zeker niet alledaags is. Met Fontaine aan het roer wordt het een redelijk ingetogen film en vervalt het niet in de valkuilen die op de loer liggen. Fontaine weet de bizarre verhouding tussen de twee zoons en moeders(tevens beste vriendinnen) redelijk subtiel over te brengen. Ondanks dat de film continu balanceert op het randje van geloofwaardigheid, weten de acteerkanonnen Watts en Wright het geloofwaardig te houden dankzij hun fenomenale spel. De twee jongens doen hun werk ook naar behoren en met zijn vieren brengen zij genoeg chemie in het spel om te kunnen overtuigen.

Toch blijft alles een beetje aan de oppervlakte borrelen, want vooral de aanleiding naar het bizarre schouwspel gaat iets te vlot en de twee vrouwen geven mij iets te gemakkelijk toe. Ook de reacties van de vier hebben mij eigenlijk doen verbazen. Maar toch geloofde ik het, hoe bizar het ook allemaal verliep.
De tijdsprongen zijn wat betreft niet heel goed voor de diepgang, zo zou de reactie van de man van Roz erg interessant zijn voor de film, maar door de tijdsprong van 2 jaar krijgen we hier eigenlijk niets van mee. Zo mis ik toch wel de emotionele diepgang en struggles die dit soort verhoudingen veroorzaken.
Wel geven de tijdsprongen een leuk beeld voor het verdere verloop van hun affaires door de jaren heen.

Interessant en zeer goed geacteerd, waardoor de film geloofwaardig blijft. Ook de prachtige locaties aan de kust van Australië geven de film net dat ene zetje. Toch mist de film wel een emotionele diepgang, waardoor ik niet ontroerd was na afloop. Wat dat betreft mis ik toch echt de (persoonlijke) gevolgen voor iedereen.

3,0*

''twee rijpe maar mooie vrouwen''

Wat een geweldige plot omschrijving, hoe kom je bij zo'n idiote zin? Zijn de meeste rijpe vrouwen niet mooi? Of is dit een pedoseksueel oordeel.....

Vond het een soort soft porno film voor middelbare vrouwen die zich constant willen verlustigen aan de blote borstkassen van jonge gespierde hunks.

Jammer dan weer dat die hunks zelf niet kunnen surfen, want de stand-in stuntmannen zijn nogal mager..... echt geniaal slecht gecast.

Gelukkig eindelijk weer es een film die ''niet is gebaseerd op werkelijke gebeurtenissen''; nee het is gewoon een idioot verhaal.

Enige lichtpuntje vond ik Robin Wright, das toch wel een lekker wijf om te zien voor een middelbare gespierde man, die ook niet kan surfen.

Ik was dan ook de enige man in een zaal vol (sowwie; leeg met) middelbare vrouwen.

gisteren heb ik deze film gezien, in de zaal zaten (om precies te zijn) 9 mensen. twee mannen, zeven vrouwen. erg logisch het lijkt een enorme vrouwenfilm. niets is minder waar! tijdens de film werd er gezucht en gepraat, niemand leek zich te kunnen concentreren op de ietwat langdradige film. Na afloop van 'Two mothers' werden er reacties gemaakt als "wat een K**film" of "ik ga mijn geld terugvragen".

Ikzelf ben het wel eens met de reacties van de andere bioscoopgangers. De film vond ik erg inhoudloos en er gebeurde niets tot weinig spannends naar mijn gevoel. De acteurs waren zo goed als ze konden zijn maar ik heb o.a. Naomi Watts het afgelopen jaar een stuk meer zien stralen in films als 'the Impossible'.

Twee vriendinnen van middelbare leeftijd die een relatie krijgen met elkaars zoon. klinkt prima te doen. Helaas vind ik het enige spannende en onverwachte stuk uit de film het moment dat een van de zoons naar zijn vader gaat en daar een relatie krijgt/vreemdgaat met een andere vrouw van zijn eigen leeftijd. en zelfs dit stuk zie je aankomen.
Na drie kwartier in de film te hebben gezeten, kon ik mij moeilijk nog concentreren op het verhaal, ik kon geen moeite meer doen om deze film serieus te nemen.

Erg jammer ik had een goede film verwacht.

Ik had mij ontzettend verheugd op deze film. dit was met recht een van de films die ik moest zien dit jaar.

En oh, wat viel de film mij tegen.

Mijn verwachtingspatroon die vol zat met intriges, spanning, onmogelijke liefdes meer diepgang..

Het was het niet voor mij en dat vond ik jammer.

Natuurlijk goed geacteerd, kanjers van actrices en de heren speelde ook best goed.

Maar er had veel meer in het verhaal kunnen zitten het duurde best lang en ook ik had na 45 minuten wel een gevoel van, meer..(!) geef meer informatie en meer over de karakters. (ik kan het boek niet)

Goed, het zei zo. Ik maak de film niet en de beste stuurlui staan toch altijd aan de wal.

Op naar een nieuwe avontuur.

Chill, is gewoon vertaald vanuit de oorspronkelijke brontaal. Hoef je verder niets achter te zoeken. En als het je niet aanstaat kan je altijd een correctie indienen.

Soit, gewijzigd naar twee rijpe mooie vrouwen, zonder de 'maar', nu goed?

Ik ben het met rep_robert eens. De snelle acceptaties van de relaties en de tijdsprongen vond ik de grootste minpunten.

De relaties ontstaan snel, later is er dan heel snel de trouwerij, dan de (klein)kinderen.Daarna wordt het wel iets dieper, maar al snel wordt dat weer afgerond waardoor het verhaal weer eindigde zoals het begon.

Daardoor blijft het allemaal wat oppervlakkig, terwijl er misschien veel meer had ingezeten. Het maakt de film zeker niet slecht, maar echt bijzonder is het ook niet.

Fascinerende film die mij wel bleef boeien door de sfeer die gecreëerd werd.

Erg goed acteer- en camerawerk.

Ga er eens lekker voor zitten met een goed glas wijn.

Schitterende locaties en wat is Naomi Watts toch een mooie vrouw zeg, niet te geloven dat ze bijna 45 is. Daarnaast is ze ook gewoon een geweldige actrice. De hele cast is overigens erg sterk. Qua verhaal was het te wisselvallig, het ging af en toe veels te snel. Het had kleiner en intiemer gemogen. Maar al bij al geen verkeerde film.

3*

Op papier had dit verhaal over niet bepaald gebruikelijke relatievormen een intrigerende en fascinerende (Grieks tragedie-achtige) film op kunnen leveren. Niet alleen de verhoudingen tussen de beide moeders met de wederzijdse zonen zijn bijzonder, dat geldt ook voor hun platonisch lesbische relatie. Helaas heeft de regisseuse er teveel een soap van gemaakt en missen de dialogen iedere nuance. Wat had bijvoorbeeld een Almodóvar hier een geweldig melodrama van kunnen maken. Wel is de cast uiterst solide en ziet de Australische kustlijn er schitterend uit.

Redelijke film, Het verhaal is opzich wel interessant en ik heb me de hele film er mee vermaakt. Maar toch had er meer ingezeten, ik had meer het gevoel naar een speelfilm te kijken dan naar echt een drama film. Het acteerwerk is wel erg sterk en ook de locatie zijn erg mooi en dat maakt de film toch nog aardig om tezien.

Ik zou erniet voor naar de bios gaan, maar komt hij een keer op tv heb je er geen slechte avond mee

2.5*

Er wordt redelijk tegen deze film aangeschopt,

en toch is de gemiddelde beoordeling behoorlijk.

Misschien is dat dan meteen de kracht van de film: *3.0

Mooi thema wat bijna altijd uitdraait op verdriet en pijn verder een prima film.

Aardig verhaal maar ik miste de chemie tussen de lovers. Daar was naar mijn mening te weinig spanning. Verder wel een redelijke film met een onderwerp dat over het algemeen wel vrij taboe is. 3 sterren

Mooi (rustig) verhaal afgespeeld op een prachtige locatie.

Een film die je vaker kunt zien. Mooi geacteerd. Prima film!

Freud heeft een field day.

Naomi Watts (die van hier) zit wel op het juiste spoor, het gaat er om of je het wilt geloven. Ietsje cynisch als ik dan ben, krijgt dat bij mij de vertaling: laat je je door de mooie beelden van het strand, de blauwe hemel, de aantrekkelijke dames en de jongens verleiden om niet al te kritisch te zijn op het verhaal.

Want goedbeschouwd kan ik het nergens geloofwaardig vinden. Het verhaal vermijdt elke diepgang, elke vraag, elke moeilijkheid. En het wil er echt niet bij me in dat die er in zo'n voor de hand liggende moeizame relatie echt zijn. Kan niet anders.

Wat me ook niet lekker zit zijn de tijdsprongen. Die zouden wat geloofwaardiger zijn geweest als ze net wat meer inhoud hadden gekregen, als de diepte van de karakters wat meer ruimte gekregen had en je daar verandering, beweging in had kunnen zien. Maar er blijkt maar heel weinig diepte in de karakters te zitten eigenlijk - wie zijn ze eigenlijk, wat doen ze voor de kost, hoe komen ze de dag door. Meer dan een halve zin zien we daar niet van. En even ongeloofwaardig zijn ze met z'n allen als Australiers.

En taboe? Origineel? Ach komaan, het onderwerp is zo oud als de wereld. De Grieken hadden het er ver voor de jaartelling al over. Freud heeft er boeken over volgeschreven. Dus, taboe, ach. Vernieuwend, ach. Uitgekauwd is misschien een toepasselijker woord.

Dan het einde nog. Een gemakzuchtig einde aan een flauw gemakzuchtig stukje mooifilmerij op een prachtig stukje zonovergoten strand. Mooier dan dat kan ik het niet maken. Ohja, de dames spelen steengoed. Dat dan weer wel. Jammer dat het niet in een betere film was.

Zwak.

Tijdens het eerste uur had ik voornamelijk vermaak in de erg foute ondertoon, die zo uit een pornofilm zou kunnen zijn weggelopen. Het schetst evenwel het probleem waar de film nog een paar keer mee te maken zou hebben: alles wordt volgens een stappenplan afgewerkt. Enige diepgang is niet te bespeuren. De ene zoon papt aan met de ene moeder, de andere zoon papt aan met de andere moeder, tijdsprongetje hier, tijdsprongetje daar... Het werkt gewoon niet. Zaken zoals het ouder worden krijgen veel te weinig aandacht en uitdieping, terwijl men dat wel heeft willen proberen, getuige twee shots van de ouder wordende dames in de spiegel.

Kort gezegd kan ik dan zeggen dat Adore een geval is van wel willen maar niet kunnen.

En dat zal niet aan de cast gelegen hebben. Oké, de twee zoons vind ik niet echt overtuigend, maar de dames zijn dat wel. Vooral Robin Wright is indrukwekkend. Naomi Watts is nog iets te jong en sappig voor een rol als deze.

Behalve het gebrek aan diepgang en karakter en de goede cast, is er nog de vele mooifilmerij. De locatie leent zich daar ook perfect voor, maar staat mij anderzijds ook wat tegen. Het geeft de hele affaire een vakantiegevoel, alsof de "echte wereld" niet bestaat. Ook daardoor ontbreekt de punch die deze film zo goed had kunnen gebruiken.

2

Dat heb je echt goed verwoord, dat raakt precies wat me irriteerde aan de hele film.

Zeer genoten van Adore.

Zo zeer zelfs, dat ik hem al twee keer heb gezien.

De film gaat over complexe relaties/taboes, die ondanks alle problematiek die het met zich teweeg brengt, toch uiteindelijk kunnen werken (althans in de film).

Prachtige hoofdrollen van de mooie Robin Wright Penn en Naomi Watts en met name Xavier Samuel is een lust voor het oog.

Voor mij krijgt deze heerlijke film een dikke voldoende.

Verschrikkelijk wat een gedrocht van een film! Langdradig en oersaai. Vreselijk

Aardige film, alleen wat te lang. Wel wat ongeloofwaardig af en toe. Toch 3 sterren, ook voor de mooie locatie.

Ik verwachtte zoiets als een verlaat feministisch antwoord op Un Moment d'Égarement (1977) . Maar daar waar die Franse film een luchtige komedie is over de seksuele relatie tussen een man van middelbare leeftijd en de jonge dochter van zijn vriend, is dit een serieus en af en toe te vet aangezet drama waarin de rollen zijn omgedraaid. Best het aanzien waard, maar niet erg bijzonder.

Film gaat door het leven onder drie verschillende titels: Adore of Two Mothers of Perfect Mothers. Ik ben er niet aan uit welke van de drie nou de echte titel is.

De film komt langzaam op gang en is moeilijk om in te komen. De acteerprestaties zijn aardig, maar niet om over naar huis te schrijven. Tevens mist het verhaal inderdaad veel belangrijke aspecten door de flash forwards. De beste rol was voor mij weggelegd voor Wright. Wel was ik telkens plezant verrast door de prachtige beelden van een mooi Australië.

Het geheel voelde als een uitvergrote aflevering van 'achter gesloten deuren' van de gelijknamige net 5 serie met hier en daar een onverwachte twist.

Al met al, 2,5 * en daarmee net voldoende voor de prachtige beelden en de acteerprestaties, zeker niet voor het onuitgewerkte verhaal.