Soof (2013)

Dit is nu echt weer zo'n heerlijke goeie hollandse feelgood movie. Zo uit het leven gegrepen. Heel herkenbaar, realistisch, veel humor, veel goede, bekende acteurs die er zichtbaar lol in hebben en ook nog een leuk verhaal. Lies Visschedijk is ook echt een zeer goede keus geweest voor de rol van deze 40 jarige Soof. Het gelach en de onrust in de bioscoop zaal was voor mij het bewijs dat het idd akelig herkenbare situaties waren die in de film werden getoond. Echt een aanrader ook voor mannen.

Geweldige film, stiekem niet verwacht. Maar van begin tot het einde genoten van de film en gelachen. En Dan Karaty deed het daarnaast super!!

Ik had er veel van verwacht, maar wat viel hij tegen! De leukste scènes zaten al in de trailer. Niet verrassend, zeker geen schaterlach film. Mannenharten was inderdaad leuker in vergelijking met Soof.

Note to self: indien mogelijk voortaan in de bios niet in de buurt/naast middelbare vriendinnengroepjes zitten. Ook dat heeft het uitzitten van de film moeilijk gemaakt! Brrrr.

Grotendeels leverden deze ogenschijnlijke 'romcom' me erg veel jeuk. Zomaar wat zaken:

-de dochter wordt naar dansles gestuurd met paardrijkleren en vervolgens wordt deze dame boos op haar vader als Soof zegt dat dit zo niet kan. Kom op... dat zou deze keurige vader echt niet gedaan hebben en alsof ze zelf niet na kan denken over wat ze aan moet doen..?
-Op een gegeven moment zitten de kids in een supermarkt en tegenover komt een vrouw met een winkelkarretje aanlopen die haar baby erin laat zitten en een ogenblikje later weer terugkomt. De kinderen staren even verbaasd naar voren... en dan gaan we weer naar een compleet andere scène. Was dit komisch bedoeld? Dan miste het in ieder geval volledig zijn doel.
-Soof is best wel keurig en gericht ingesteld maar maakt op een gegeven moment de uitroep 'whatever'. Dit paste echt niet. Ook reageerde ze amper op die blender in de keuken die helemaal overspoelde.
-De puberdochter was sowieso ergerlijk met haar gedrag. Maar ze ging de posters van Jim van haar muur halen toen de vader voor te televisie een opmerking maakte van: ''dat is die sekskabouter''. Zo'n opstandige meid trekt zich toch juist niets aan van de mening van haar ouders..?
-Twee keer komt er een bilnaad in beeld (één keer waren er maar liefst twee te zien). Kom aan zeg... heeft Antoinette hier een fobie voor ofzo?
-Het parkeren met die twee malloten liep in de soep. Veel te overdreven en wederom totaal niet grappig.
-De oma stond op haar kop en even later is ze een soort van yoga aan het uitoefenen. Dient puur als afleiding, slaat nergens op en ik heb hier een hekel aan.
-Chaos in de keuken kwam teveel terug. Steeds als er gekookt werd renden er allerlei mensen door de kamer, was er iemand kwijt of werd Soof simpelweg gestresst van haar eigen paniekerige gemoedstoestand.

Als er dan tijdens zo'n 'uitzoomend' shot een gebakken ei scheef op de boterham wordt gelegd (ongeveer half erop) heb ik echt de neiging om iets kapot te slaan. De meeste acteurs zelf vond ik prima spelen. Danny Karaty was ik tot op heden alleen maar in televisieshows tegengekomen maar ik vond hem zijn rol goed vertolken. Een heldere uitstraling en hij weet waar hij mee bezig is. Tegen het einde werd het ook wat beter. Soof ging weer terug naar Kasper en de idiote fratsen zoals hierboven genoemd bleven achterwege. Ook een leuke aftiteling met al die dansende mensen. Jammer dat Antoinette zo slordig is in haar regie en het scenario heeft te weinig om het lijf om de aanwezige zwakte te kunnen composeren.

Vermakelijke film van eigen bodem.

Ik verwachtte een matige romkom, maar die verwachting werd niet ingelost. Sommige grappen werden echt te lang gerekt, zoals in de scène met die 'pratende iPhone' en sloegen de plank mis. Toch kent de film genoeg momenten waarop ik erg moest lachen. Vooral de scène met de twee buurmannen die een hele file ingeparkeerd moeten krijgen en vervolgens in de war komen met alle autosleutels. Er gebeurt genoeg in een rap tempo, maar tegen het einde kakt de film een beetje in.

Lies Visschedijk draagt de film zonder moeite en zet een heel sympathiek personage neer. Dan Karaty deed wat mij betreft niet onder voor de rest van de cast qua acteerwerk. Hij deed precies wat hij moest doen en deed dat goed. Opmerkelijke rol van Anneke Blok trouwens. Zoveel scheelt zij toch niet met Lies Visschedijk qua leeftijd? Vond dit ook het minst leuke personage.

Het feit dat Jim ineens overal opduikt om daarna een onderonsje met Soof te hebben ging me op een gegeven moment tegenstaan, evenals de scène waarin Soof de date van Kasper wegjaagt en alles vervolgens weer koek en ei lijkt. Toch zorgt de laatste scène van de film ervoor dat je met een goed gevoel de bioscoop uit loopt, en dat is natuurlijk de bedoeling van dit soort films.

Leuk detail vind ik dat je in films van Beumer vaak dezelfde personen in (bij)rollen ziet: Maike Meijer, Fedja van Huêt, Jaap Spijkers, en een kleine cameo van Karen van Holst Pellekaan. De stijl van Beumer is ook prettig om naar te kijken: Kleurrijk en gestroomlijnd.

Erg leuke film die ik zeker eens ga herzien, een ruime voldoende.

Als je, net als de vrouwen die mij in de bioscoopzaal omringden, moet schaterlachen om bouwvakkers-decolletés, een tevergeefse 'jacht' op een muis en mensen die vallen, dan is dit jouw film. Niet helemaal mijn ding.

Ik ben wel fan van een luchtige romantische komedie op zijn tijd. Soof leek me dus ook wel leuk. Geen hoogvlieger, maar gewoon een vlotte wegkijker met vermakelijke momenten En die vermakelijke momenten is waar het mis gaat. De grappen voelen allemaal net iets te kinderlijk aan. Het verraste mij dus ook volkomen dat ik in de bioscoop de enige leek te zijn die het niet uitzonderlijk grappig vond als bijvoorbeeld Soof dronken het bed in viel.

De film loopt verder wel lekker en het is niet heel storend om naar te kijken, ook al slaat het verhaal op momenten echt nergens op, zoals dit voorbeeld:

Heerlijke feelgood movie waar alles in zit , humor, verdriet en liefde ook de cast is erg goed met name de twee hoofdrolspelers Lies Visschedijk en Fedja van Huêt ook de rest van de cast was meer dan oké en bestaat uit vele bekende gezichten en ze hebben er allemaal veel plezier in en dat merk je ook aan het enthousiasme wat de film uitstraalt. Kortom ook een lekkere film als je geen vrouw bent ik heb me kostelijk vermaakt. Een dikke acht dus 4 * En de mededeling dat deze prent samen met Chez Nous (2013) tot de betere komedies van de laatste tijd zijn.

Als ik na twee minuten al denk: 'Mens, hou alsjeblieft je mond', voorspelt dat niet veel goeds.

Het zal best dat dit 'uit het leven gegrepen' is en herkenbaar voor (huis)moeders wiens relatie in een sleur is gekomen en waarbij de borsten niet meer zo stevig zijn als vroeger, maar ik kon er niet veel mee. Nu vind ik hoofdrolspeelster Lies sowieso geen prettige verschijning. Maar hè, je kunt het waarschijnlijk wel raden, weet je wie ik wél een prettige verschijning vind? Juist, Dan Karaty. Ja, ik ben wel één van die vrouwen die gecharmeerd is van hem. In dat opzicht ben ik waarschijnlijk niet meer dan een kuddedier, die een mooie man kan waarderen. Is hij knap? Bij lange na niet, eerder een hoog 'koetsjiekoetsjie gehalte', maar hij heeft ook iets charismatisch. In ieder geval genoeg charisma om door te blijven kijken (Naar die kleine sekskabouter, zoals Fedja hem noemde, die trouwens érg oud geworden is).

Ik heb niets tegen burgerlijke truttigheid, ik ben zelf ook behoorlijk burgerlijk, maar Soof is echt het opperhoofd van die groep. Wat dat betreft is ze waarschijnlijk wel perfect gecast, inclusief haar steenkolen Engels. Cursusje 'gezag' zou haar ook geen kwaad doen, want ze heeft haar kinderen totaal niet onder controle. Sowieso vind ik het hele gezin maar raar. Ik hoop niet dat ik er over een jaar of 15 ook zo bij zit, anders moet ik tegen die tijd ook maar op zoek naar een Amerikaan die mijn leven opfleurt. Maar hè, ik heb nog een paar jaar om te zorgen dat ik niet in een dergelijk huwelijk terecht kom. Jottem!

Ik werd halverwege de film behoorlijk kriegelig van alle stereotype personages. De vervelende tweeling, de puberale tienerdochter die zichzelf aan het ontdekken is, de man wiens werk op één staat, de vrouw die het allemaal niet geregeld krijgt en zichzelf wegcijfert, totdat.... juist.

Ook de situaties waarin ze zich bevinden zijn gewoon niet zo leuk. Dat hij binnenkomt met een pakketje terwijl zij zit te poepen. Ik weet niet of ik plaatsvervangende schaamte moet voelen of gewoon diep moet zuchten op zulke momenten.

Ben ik nou zo negatief? Neem ik het allemaal te serieus? Ja, vast wel. Ik vind dit typische (no offense) wijvenfilms. Dat gezanik van die vrouwen altijd. Ik begrijp de term 'feelgoodmovie' hierbij ook niet. Ik zou eerder kinderen afzweren en nooit meer willen trouwen, na het zien van deze film.

Aan het einde van de film was ik klaar om te gillen. Serieus, dit is toch gewoon niet leuk? Of wel? Ik snap sowieso niet hoe iemand met welk personage dan ook kon meeleven, maar de aanloop naar het einde was gewoon bagger. Een bij elkaar geraapt zooitje voorspelbaarheid om de kijker na alle doffe ellende toch nog iéts van een 'feelgood' gevoel te geven, iets wat er bij mij vooral voor zorgde dat ik zwart op wit vast ga stellen dat ik deze films, met het oog op mijn bloeddruk en verhoogde hartslag, links laat liggen.

P.s: Het ergste van alles is nog dat je aan het einde van de film pas beseft dat Dan Karaty waardeloos was aan deze film, het enige wat je nog een béétje op de been hield tijdens deze film valt dan ook in duigen. Even mijn therapeut bellen.

Aangename nederlandse romcom, vooral de moeite waard door de leuke en sympathieke hoofdrol van Lies Visschedijk, hier perfect gecast. Het script is helaas minder geslaagd. De film begint veelbelovend (en Dan Karaty is best oké in een belangrijke bijrol), maar gaandeweg wordt één en ander toch wat ongeloofwaardig en geforceerd. Naar het einde toe verzandt de boel in cliché's en typisch nederlandse grappen en grollen. Kortom; hier had wel wat meer ingezeten.

Kan er mee door, hoewel deze film toch niet kan evenaren met die andere Nederlandse komedie ¨Bro's before Ho's¨ die ik onlangs gezien heb. Daarvoor vond ik deze komedie toch een beetje te braafjes. Ik heb in ieder geval weinig kunnen lachen. Dan ligt die platvloerse humor in ¨Bro´s....¨ mij toch ietsjes beter. Lies Visschedijk deed het in ieder geval prima. Daar ligt het dus niet aan. Verder valt er weinig te zeggen over deze komedie die ik bestempel als gewoon aardig amusement. Niet meer dan dat.

3,0*

De film begint wel aardig, maar blijkt al snel een niemendalletje. "Het leven kan welk wat peper gebruiken roeptoetert de voorflap, de geldt zeker voor deze film, te weinig peper, te slap.

Iemand zichzelf laten spelen; Dan Karaty hier, niet geslaagd, een bordkartonnen karakter. Krijg we ook meteen amerikaanse seks = met kleren aan. En wat doet die Amerikaanse truck in de film....?

Erg matig.

Net als de stukjes van Sylvia Witteman in de Volkskrant een alleszins smakelijke film, waarin menselijke (on)hebbelijkheden en relaties op een grappige wijze over het voetlicht worden gebracht. Of zoals op de poster staat: "Het leven kan wel wat peper gebruiken."

Het acteerwerk is niet denderend, maar kan er zeker mee door. Het daverende slot op muziek van Vaya con Dios en The Communards vormt een amusante bonus. Bovendien leuk om de beeldschone Maryam Hassouni weer eens aan het werk te zien, zij het helaas in een bijrolletje.

leuke nederlandse film(klein amerikaans tintje)

ik vind lies visschedijk echt een schatje en niet onaantrekkelijk.

wie zich ergert aan de reclame,,,,,houd in je achterhoofd,,,,het basis budget voor een film is geen vetpot. het verhaal was niet zo je van het,zelfs voorspelbaar,maar dat haalt niet uit.

leuk.

Leuke komedie van eigen bodem. Geen hoogstaand verhaal, maar lekker doorsnee waarin elk hardwerkend gezin met kinderen wel iets in herkend. Er zitten wat grappige scenes in maar ook een aantal geforceerde grappen. Verder goed acteerwerk van met name Van Huet. Een aantal BN ' ers zijn gestrikt voor een gastrolletje, leuk.

Lekker zondagmiddag vermaak voor het hele gezin. 3.0

Een iets minder Viva-gehalte als dat ik had gevreesd waardoor het allemaal nog best wel goed te verteren was. Helaas overheerst de RTL/John de Mol sluimerreclame op bepaalde momenten wel net iets teveel en dan helpt het ook niet als je twee van de meest irritante figuren uit die stal (paardenkop Jansen en slimey smooth boy Karety) belangrijke rollen laat invullen, vooral van die tweede ga ik iedere film boycotten waar hij hierna nog in gaat opduiken. Hij zal ongetwijfeld gekozen zijn omdat een groot deel van de vrouwen hem wel ziet zitten, en hij mag er ook zijn, maar kom op: worden er dan helemaal geen eisen meer aan acteerwerk gesteld dan de hele tijd wat zitten te glimlachen? Beetje verhaal Jan(tje) Smit in Het Bombardement zo, en de rest van de (wel getalenteerde) acteurs op de toneelscholen maar struggelen om aan de bak te komen. Toch is het niet echt een film waar je al teveel op moet gaan zitten zeiken als je van te voren al weet dat je tegen die punten aan gaat lopen. Er is voldoende zelfspot en het pretendeert niet meer te zijn dan een eenvoudig wegkijkertje, behalve dan misschien dat de personages (en met name Soof zelf) wel erg eendimensionaal zijn soms waardoor ik haar gezeik maar vervelend vond worden tegen het eind aan. Ik zit niet in die leeftijdsfase maar wat deed die man nou eenmaal verkeerd buiten het feit om dat hij een beetje overwerkt was en daardoor niet altijd meer fit was voor seks of haar tot vier keer toe niet kon verstaan tussen dat gebler door. Ik had dan eerder die irritante kinderen op straat gezet of voor adoptie opgegeven als ze echt opnieuw wou beginnen. Het zou niet moeten mogen maar gelukkig helpt het in mijn eindoordeel dat ik Visschedijk best sympathiek en beslist geen slechte verschijning vind. Oh, en waarom zien we Houssini nog maar zo weinig? (3*)

Na mijn eerste kijkbeurt was ik nog wel redelijk positief, maar ik moet daar op terugkomen. Door alle chaos - waar ik sowieso al niet van hou - heb ik eigenlijk geen moment relaxed zitten kijken, en om nou te zeggen dat er in alle hectiek nog verhaal of humor zit; eigenlijk niet. De kenners zien hier en daar wat Sylvia Witteman-momentjes voorbijkomen, maar eigenlijk bestaan die alleen uit chaotische huishoudelijke momenten, de humor van haar columns valt lastig te vertalen gezien die het vooral van haar taalgebruik moeten hebben.

Ik ga mijn stem dus verlagen, zag dit keer pas goed alle mankementen. Een zeer wankel (en zo goed als ontbrekend) plot, slechte bijrolletjes (Maryam Hassouni moet voortaan echt haar Amsterdamse accent achterwege laten), en niets om te lachen. We worden afgescheept met wat laffe slapstick, valpartijen, truttige schunnigheden.

Maar Dan Karaty hè. Hoewel zijn rol belachelijk uitgewerkt is (eenrichtingsverkeer vanuit hem, en hij duikt moeiteloos overal in haar leven op) hoor je me over hem nog steeds niet klagen.

2,5*

Aardige film waarin een man zijn baan opzegt zodat zijn vrouw kan gaan werken en hij voor het gezin kan zorgen. Een leuke romcom waarbij de gezinsrollen worden omgedraaid. Het verloop is voorspelbaar en de humor hier en daar wat flauwtjes. Het kijkt wel gemakkelijk weg en de film heeft een vlot tempo. Twee goeie hoofdrolspelers die een geloofwaardig koppel weten neer te zetten. Net geen 3.5 sterren.

Wanneer ik me weer eens tot het lezen van één van Wittemans columns zet ergert die me bijna altijd, dus of ik tot de doelgroep behoor betwijfel ik, maar deze "verfilming" ervan heeft me toch wel vermaakt. Erg herkenbaar kan ik het niet noemen, ik woon althans (helaas) niet in zo'n kast van een huis op zo'n prachtige lokatie en heb (gelukkig) ook niet twee van die ongeleide projectielen als kinderen, maar het prima spel van de beide echtelieden, de kleine en grote grappen van de bijrolspelers en de algemene onbezorgde uitstraling (zelfs wanneer ze gescheiden leven wéét je dat Soof en Kasper toch wel... enz.) gaven me toch een plezierig gevoel. Jammer dat sommige cliché's niet konden worden vermeden, zoals bijvoorbeeld die collage-met-feestbeelden-en-muziek om het verstrijken van de tijd en het ontstaan van Soofs verliefdheid (als het dat is) weer te geven, en ook dat dansje van haar gezin op het einde vond ik bijzonder flauw, en dan heb ik het nog niet eens gehad over het feit dat Soof zo af en toe wel èrg in de Bridget Jones-modus zit, maar als totaalscore stond deze film voor mij toch garant voor anderhalf uur prima vermaak.
        O, trouwens, dat (lelijke) woord Kooksoof, zou dat een woordspeling op/verwijzing naar/variant op "filosoof" zijn? Of (ook heel goed mogelijk) mis ik hier iets? Zelf hoor ik in "soof" toch eerder de echo's van woorden als "sloof" en "sof", dus wat mij betreft is "Kooksoof" sowieso niet zo'n gelukkige naam...

Soof is een leuke, ietwat aparte film die op subtiele wijze heel herkenbaar is - en dat maakt het leuk. Herken je niks, vind je er ook minder aan.

Mijn wederhelft heeft ook een eigen business die wel eens ondergesneeuwd raakt, en als ik haar dan help, trek ik alles naar me toe en ben ik super eigenwijs. Dat soort kleine dingen maken het als dertiger erg leuk om naar te kijken.

Maar er zijn genoeg mensen die zich niet met dit stel kunnen vereenzelvigen en is er voor hen voldoende inhoud? Mwoah. De film weet lange tijd niet echt waar het naartoe wil met het verhaal. Het blik BN-ers in bijrollen fleurt het op, maar ook niet meer dan dat. Maar toch is het allemaal niet slecht. Het is geen film vol dijenkletsers en dik-er-bovenop grappen. Het is subtiel, quasi-realistisch en dat heeft wel wat.

3,5 sterren

Soof kwam op mij vooral over als een polderversie van Bridget Jones's Diary. Zowel de karaktereigenschappen van Soof als de keuze die ze moet maken tussen een vlotte charmeur of de lieve, ietwat saaie, huisvader kwamen mij in ieder geval bekend voor.

Het probleem is alleen dat deze film eigenlijk alle humor en charme van eerdergenoemde romcom mist. De film is een niemendalletje geworden dat te weinig echt leuke momenten kent om lang bij te blijven. Het mag wel gezegd worden dat Lies Visschedijk het erg leuk doet als het titelpersonage en als er dan al grappige scènes (d.w.z.: scènes die uitnodigen tot een glimlach) in zaten, dan mocht zij die ook op haar naam zetten. De rest van de cast is weinig memorabel, maar iedereen lijkt wel zijn of haar best te doen. Het is eerder het script waar het misgaat. Het hele middenstuk kabbelt een beetje langzaam voort, zeker wanneer de plichtmatige, kortstondige ruzie zijn intrede in het verhaal doet. Zo'n geforceerd 'alles-is-weer-oké' dansje op het einde, waarbij iedereen uiteraard nog even de revue moet passeren, zorgt er dan ook niet bepaald voor dat de film er nog bovenop komt.

Soof kent best wel enkele leuke fragmenten, maar over de gehele linie vermaakt het gewoon niet genoeg. Ik vind het dan ook frappant dat net deze romcom zo succesvol uit de bus komt (vervolg is inmiddels uit; tv-serie in de maak). Ik had zeker geen torenhoge verwachtingen hiervan, maar een dergelijk langdradige zit zag ik niet aankomen.

2*

Deze film was echt een verschrikking.

Ze is een hele film chagrijnig of dronken. Snauwt kinderen, moeder en man aan en stuk door af. Terwijl er werkelijk niets in haar leven een reden geeft om zo te reageren.

De muziek laat merken dat zij sympathiek is, of het moeilijk heeft...Maar waarmee dan? De steenrijke en enorm lekkere amerikaan? Het bedrijf dat zo goed gaat dat het bijna ongeloofwaardig is, of haar man die twee uur lang zijn stinkende best doet.

Echt, heel frustrerend!

Verrassend leuk. Het helpt dat de dialogen heel behoorlijk geschreven zijn en vooral Visschedijk en Van Huêt zijn erg sterk. Prima acteurs die warme geloofwaardige volwaardige personages van hun rol maken. Sowieso is Visschedijk een prettige verschijning met een hele fijne uitstraling om naar te kijken. Verder een typisch verhaaltje zoals je ze meer ziet maar soms net even wat anders aangekleed met sfeervolle plaatjes, geinige kinderrollen en ook gewoon iets als een ziel. De film is niks bijzonders, maar soms is er zo'n film die gewoon normaal doet en daarom leuk kijkvoer is. Die Karaty vind ik wel een enge gladde griezel trouwens. 3,5*.

Ik zag een bericht langskomen dat het 'derde deel van de Nederlandse Bridget Jones' binnenkort uit komt. Huh, wie? Oh Soof. En meteen dezelfde middag begint Netflix er ook over. Knap hoor, die AI. Niet echt een match met wat ik normaal gesproken graag kijk, maar ik hou graag een open mind.

En dat duurde zelfs een minuutje of tien, daarna begon het toch wel wat erg veel aan te voelen als een slordige tv productie, een aflevering van een serie waarvan ik de rest dan maar laat zitten. Slecht plot, veel te veel BN-ers die niks in het verhaal te zoeken hebben, bijrollen die niet werken, Van Huêt die na een minuut al irriteert, en dan die verwende kkinderen nog.

Leuk geprobeerd, maar niet gelukt.

Wat een irritante onrealistische overdreven film van langs elkaar heen levende wezens..... Ik houd heel erg van romcoms maar dit was er geen.... Soof is wel lekker sexy... Maar haar man een onrealistisch asociaal konijn... Geen enkel realistisch gesprek.... Flut.... Na een half uur zat ik me stierlijk te vervelen...om daarna boos te worden om zoveel valse jaloersheid..... Niet leuk... Alleen de laatste 20 a 30 minuten zijn leuk, maar wel onlogisch, driekwart van het verhaal ontbreekt...

Op de een of andere manier dacht ik dat ik dit wel een leuke film zou vinden. Leuke acteurs. Een goede regisseuse ook dacht ik. Maar de film begon al behoorlijk verkeerd. Een film over twee mensen die het vooral druk druk druk hebben. En de film zelf was ook al heel erg druk druk druk. En op een gegeven moment was het punt bereikt dat ik het een heel vervelende film begon te vinden. De tweede helft begon het wel iets beter op te bouwen en kwam ook het verhaal wat meer bovendrijven. En een kort moment dacht ik dat het misschien toch nog wel een aardige film was. Laten we zeggen van 2 naar 2.5 ster. Maar met dat verhaal kwamen ook de clichés en de voorspelbaarheid boven drijven en werd ook steeds duidelijker dat commercie toch de belangrijkste drijfveer voor deze film was. Toen ik ook het teiltje moest gaan pakken bij het eindlied van Marco Borsato wist ik zeker dat deze film van mij geen voldoende ging krijgen.

Beginnende veertigers Soof [Loes Visschedijk] en Kasper [Fedja van Huêt] zijn getrouwd en hebben drie kinderen. Kasper werkt fulltime en Soof combineert de dagelijkse zorg voor recalcitrante tienerdochter Sascha [Lobke De Boer] en energieke tweelingzoons Dies [Nick Schoemaker] en Bing [Brent Schoenaker] met cateringwerkzaamheden. Plotseling kondigt Kasper aan dat hij een sabbatical heeft genomen. Zo kan hij meer tijd doorbrengen met zijn kinderen en Soof de tijd, de ruimte en de hulp geven om een deel van hun voormalige boerderij om te bouwen tot een restaurant. Klinkt goed, maar het lijkt de barsten in het huwelijk alleen maar te vergroten. Losjes gebaseerd op de maandelijkse columns die Sylvia Witteman schreef voor het tijdschrift Linda. Marjolein Beumer ziet toe op het vrouwelijke perspectief en zorgt voor mooie ondersteunende rollen, vooral voor De Boer, Anneke Blok (als Soofs moeder) en Maryam Hassouni (als Soofs scherpe en spitsvondige collega) zonder de mannen te reduceren tot karikatuur. Marjolein Beumer heeft een klein rolletje als arts en zus Antoinette ziet erop toe dat Soof (ook dankzij de voortreffelijke Visschedijk) zelfs op de meest gênante momenten haar waardigheid behoudt. Het shot van Soof in bad is even hilarisch als onvergetelijk. Vervolg: Soof 2.

Mijn moeder had aangegeven dat ze deze film heel leuk en grappig vond nadat ik deze haar een keer cadeau had gedaan op DVD, dus wilde ik hem ook wel eens proberen ondanks dat ik geen groot fan ben van Nederlandse films. Uiteindelijk moet ik eerlijk zeggen dat ik op basis van de trailer had verwacht dat de film nog veel grappiger zou zijn, maar dat viel tegen. De film gaat voornamelijk in op relatieproblemen die er na zovele jaren in kunnen sluipen en hoe belangrijk het is om aandacht voor elkaar te hebben.