Lat Sau San Taam (1992)

Ok, misschien een beetje verkeerd verwoord.

De actiescenes zijn af en toe voortreffelijk gemonteerd maar de rest (vind ik) iig erg knullig overkomen. Overgangen naar andere scenes zien er af en toe spotgoedkoop uit en dat gedoe met zo'n stilstaand beeld vind ik echt erg slecht gedaan.

Ik moet er eigenlijk ook wel bij zeggen dat ik niet echt van dit soort films houd, maar door de vele goede reacties hier heb ik tevergeefs toch een poging gewaagd.

Hoe kan een overgang er nu spotgoedkoop uit zien? `de goedkoopste overgang is een harde edit. Maar hoe kan dat er nu goedkoop uitzien. OK het is geen gelikt Hollywood product, maar de actie is onnavolgbaar. En daar gaat het natuurlijk om bij deze film. Samen met en charismatische Fat en een geweldige bad guy met een ooglapje.

Persoonlijk vind ik het verhaal van twee agenten waarvan er een undercover is die elkaar in de weg zitten op dezefde case best aardig, maar dat heeft niet heel veel om het lijf.

Paar jaar geleden had ik even zo'n periode waarin ik John Woo's The Killer verkoos, maar sinds een tijdje ben ik weer helemaal in de ban van Hard-Boiled.

Had al tijden de oude Tartandvd in bezit, en heb pas een tweede dvd aangeschaft. De Dragon Dynasty uitgave, voornamelijk gekocht om audiocommentaar van Bey Logan, echt een expert op het gebied van HKcinema. Gisteren bekeken/beluisterd en het maakt de film alleen maar beter! Het is gewoon een iconische actiefilm die wel wat elementen van Die Hard leende maar verder de actiefilm perfectioneerde en een blauwdruk/inspiratiebron vormde voor vele latere actiefilms.

Men klaagt ooit over het plot maar Lau leende het oa voor Infernal Affairs en Scorsese voor The Departed (inclusief scene met insider op het dak). Bey Logan wees me verder op een ongelooflijke lange actietake in het ziekenhuis die nog een pauze inlast voor drama ook. Verder wees het commentaar op iets wat me al langer was opgevallen; het grote verschil tussen HK-actie/martial arts cinema en actie/martial arts cinema in Hollywood. In Hong Kong toont men alles in complexe choreografieen en zo lang mogelijke takes. In Hollywood ontstaat actie voornamelijk op de montagetafel.

Geweldige track van Bey Logan, in ieder geval voor de liefhebbers van de film. John Woo, als leerling van Shawlegende Cheh Chang, zet de klassieke swordplayfilms uit de Shaw studio eigenlijk om naar een moderne setting, vervangt zwaarden door guns en behoudt de thema's van vriendschap en verbroedering. Verder integreert ie elementen uit het Japanse chanbara en yakuza genre in zijn films.

Verder is het de laatste samenwerking tussen Chow Yun-Fat en John Woo (Fat liep weg op de set van Red Cliff). Hard-Boiled is het hoogtepunt uit Woo's oeuvre en het blijkt ook de enige samenwerking tussen Chow Yun-Fat en en Tony Leung te zijn. En dat is best vreemd want ze vormen in deze film een goed duo.

De charismatische badguy met het ooglapje (Philip Kwok) blijkt 1 van de beroemde Five Deadly Venoms te zijn.

Leuk! Bij een Amerikaanse screening:

In reply to a studio executive who said "I suppose Woo can only direct action scenes," Quentin Tarantino has been quoted as saying "Sure, and Michelangelo can only paint ceilings!"

Face Off was een film die mij omver blies in 1997, Dip Huet Seung Hung in 2001 en Lat Sau San Taam in 2004. Recentelijk al wat ontbrekende titels van Woo bekeken en wat oudere bekende opnieuw, maar dit is toch echt werkelijk fenomenaal werk.

Opvallend is dat Woo met deze film eindelijk eens, na veel kritiek, ook eens de politie in een positief daglicht zet. Maar dit was, hoe onbegrijpelijk het ook mogen zijn, de film die hem door het harde geweld (de vele onschuldige doden) nog meer kritiek opleverde, waardoor hij besloot definitief films te gaan maken in Hollywood. Inmiddels is de regisseur gelukkig toch weer terug naar zijn eigen land. Maar juist voor deze film zouden zijn fans hem toch op handen moeten hebben gedragen toentertijd? Opvallend is ook dat met de keiharde totale aanpak hij ook zijn melodrama over boord gooit en vrij ingetogen klarinet jazz soms het drama ondersteunt. Het lijkt een passender voor een film waarin compromisloos iedereen eraan kan gaan. De gebruikelijke Woo thema's ontbreken natuurlijk niet.

Dan zijn er nog wat actiescenes.... Nou, zeg maar gerust de meest explosieve allertijden. Er is geen ontkomen aan de stijlvolle, meesterlijke actieballetten in deze film. De close-ups, de ontelbare schoten ende onvergetelijke slowmotion behoren tot het actie walhalla. Voor de opnames gingen er meer dan 100.000 losse flodders doorheen en de explosieven zijn echt. Hilarische anekdote is dat Woo niet tevreden was met een bepaalde serie van explosieven, dat hij de scene liet overdoen, maar wel deze eerder liet afgaan dan was afgesproken. Soortgelijks gebeurde tijdens de opnames van A Better Tomorrow II, waar Chow Yun Fat voor de camera echt schrikt van de explosieve waardoor hij werd weggeblazen en flink wat van zijn haren waren weggeschroeid; ze hadden iets te zware explosieven gebruikt. Maar in Lat Sau San Taum zijn die explosie dan ook gewoon echt indrukwekkend. Hilarisch is ook het feit dat er een Duitse video versie is die een half uur korter duurt en haast alle kogel impact beelden mist.

Een minpunt is alleen de muziek. De klarinet stukken zijn prima, maar de rest is vaak erg zwak. En dat geldt overigens voor elke Hong Kong film van Woo van voor 1992.

Lat Sau San Taam is simpelweg briljante actie cinema.

Las dat de Taiwanese versie niet alleen negen minuten langer is, maar ook nog eens andere muziek heeft.

Hier staat ''and it contains a different music score, at times playing music where there is none on the HK cut''.

Nu is mij alleen niet duidelijk of het een compleet nieuwe score van een andere componist is of die van Michael Gibss van de HK versie maar dan met wat geschuif met muziekstukken (die het al wel dan niet haalde in de HK versie). Iemand die die langere versie heeft en het mij kan vertellen?

In beide gevallen gaat het om vreselijk kitscherige muziek, dus je mist niks.

Tja, wat kan ik nog zeggen over Hard-Boiled dat al niet eerder is gezegd? Eigenlijk niets. Gewoonweg een heerlijk, goed gechoreografeerd actiespektakel ondersteunt door echt uitstekend camerawerk. Beiden vullen elkaar echt aan en doen de film boven zichzelf uitstijgen. Maar... Er is altijd wel een maar. Het betreft niet het verhaal dat in mijn ogen 'dik' genoeg is. Ook niet de acteerprestaties welke oke zijn (ook al ben ik nooit gecharmeerd geweest van Anthony Wong). Nee, waar het om draait is de muziek. Echt vreselijk irritant en vooral in het begin niet om aan te horen . Gedurende de film 'went' het wel enigszins, maar het is toch een zeer grote domper op het feest omdat je daardoor moeilijk in de film komt. En dat terwijl de rest gewoonweg top is . De finale maakt trouwens veel goed en commentaar over dat het te lang duurt, deel ik absoluut niet.

Ok. Maar dan zou ik alsnog willen weten of het echt totaal verschillende muziek is, of dezelfde met aanpassingen. Puur uit mijn interesse voor filmmuziek.

Als er tenminste 1 positief punt is aan Woo's Hollywood periode (naast Face Off en tal van prachtig gefilmde scenes) is het wel de uitstekende muziek. Pas nu met de Chi Bi films is het ook bij zijn Aziatische in orde.

Ondanks een opeenstapeling van irritante dingen als handvuurwapens waar een vrachtwagenlading aan patronen in past en geluid dat er later onder gezet lijkt te zijn is dit een knaller in de meest letterlijke zin. John Woo, de man die ons leerde dat je iemand ook met 20 kogels kan doden ipv van 1 gaat helemaal los met Hard Boiled en haalt alles uit de kast. Onmiskenbaar camerawerk, veel slowmotion en foute muziek, ik miste alleen een paar duiven.... Snel The Killer maar weer eens kijken.

Voor mij nog steeds de ultieme John Woo-beleving: vrijwel continu aktie en een marginaal verhaal. Dat leidt namelijk alleen maar hinderlijk af. Natuurlijk zijn er betere films in omloop, maar als pure aktiefilm ken ik geen film die dit overtreft. Hier en daar wat vreemd gemonteerd, maar wat een virtuoos camerawerk en wat een geweldige aktiecenes! Bedenk het maar. Nu stikt het van de copycats, maar het is wel duidelijk waar iedereen de kunst heeft afgekeken.

Ik vind het verhaal alles behalve flinterdun. Mooi plot dat o.a. 'geleend' is door Infernal Affairs/The Departed. Wel wordt er net te veel tijd aan uitleg besteed, zodat het niet in de weg staat van de fabuleuze actie. Maar ik vind de scenes van Leung op zijn boot en Fat in zijn jazz bar perfect de personages en eenzaamheid tekenen.

Heerlijke Woo film!

The Killer en de Better Tomorrow films waren best aardig, maar in deze film evenaart Woo wel zo goed als zijn prestatie in Face Off. Heerlijke actie en vooral lekker veel ook in een verhaaltje dat ook mij inderdaad een tikkeltje aan Infernal Affairs deed denken. Chow en Leung zijn allebei goed op dreef en de kogels vliegen volop in het rond met talloze ontploffingen. Soms lekker over the top en zo hoort het eigenlijk ook in dit soort films. Sterke montage ook en de scenes in de loods en het ziekenhuis zijn onvergetelijke scenes en duidelijk ook een van de besten in hun soort!

4,0*

Ten eerste: voor de ziekenhuis-take heb ik maar een woord:

Fenomenaal.

Zo, dat is maar gezegd. Mijn enige Woo tot nu toe (oeps) was Windtalkers, en daar was ik niet bepaald ondersteboven van. Maar actiefilms zijn over het algemeen wel aan mij besteed en dus moest het echte werk van deze meneer er toch wel een keer van komen. En dat is me zeker bevallen. Het eerste wat opvalt is de ongegeneerde hardheid van de film. Veel onschuldige doden en de manier waarop is niet bepaald zachtzinnig. Weinig subtiel en daar houd ik van.

Het plot vond ik verrassend sterk, heeft meer in huis dan wat je van de gemiddelde actiefilm verwacht. Het dwaalt niet teveel af en blijft boeiend. Doet wat het moet doen.

Niet alles is halleluja in deze film. Het geluid is om te janken, en dat is heel erg jammer. Deze film met een digitale 5.1 track zou toch echt een hele verbetering zijn. Hetzelfde geldt voor het beeld, al was dat net wat beter verzorgd. Het camerawerk is fantastisch, de camera's helaas wat minder. Verder: het begin is heerlijk, dan volgt een wat lang middenstuk. Dit duurt net even té lang naar mijn smaak. Na een kwartier of vijf had ik het idee dat er een einde aan werd gebreid, niet op de hoogte zijnde van de speelduur. Gelukkig had de film nog een verrassing in petto.

Want toen kwam meneer Woo aan zetten met een ziekenhuis. Hoe verzin je het. Op dat moment gaan alle pannen van het dak. Alles wat actie zo mooi maakt wordt uit de kast gehaald. Pistolen met magazijnen zo groot als zeecontainers, .38 guns (tsss) die granaten af lijken te vuren, allerlei objecten die gevuld lijken te zijn met C4, mensen die door ruiten, muren, auto's en deuren vliegen, mensen die niet met één, niet met twee, zeker niet met drie maar met minimaal vier schoten in de borst pas de pijp uit gaan, flinke bloedfonteinen en dat allemaal op een sublieme manier in beeld gebracht. Ik vind dat toch zo heerlijk, dat alles wat er gesloopt kan worden ook daadwerkelijk gesloopt wordt. Prachtig! Ook heb ik met verbazing gekeken hoe de makers met onschuldige ziekenhuis gasten - patiënten - omgaan. Ja, de ziekenhuis take maakt deze film bovengemiddeld goed.

De film blinkt uit als het over actie gaat, met dat ziekenhuis als absoluut hoogtepunt. Toch wordt de pret hier en daar gedrukt door gebrekkige kwaliteit van beeld en vooral geluid.

En nu op naar Face/off, Bullit in the Head en The Killer.

Kun je moeilijk de film zelf de schuld van geven. Ligt er tenslotte maar net aan welke dvd-versie je hebt gekeken.

Het zou wat zijn als elke downloader de film minder zou waarderen omdat diegene een gare camversie heeft gekeken.

Als jij een betere DVD versie weet, hoor ik het graag. Ik heb de Nederlandse release, met Dolby Dig. 2.0 geluid.

Face/Off ligt in ieder geval al klaar.

De Collector's Edition van Tartan.

Met een DTS, Dolby Digital 5.1 Surround, Dolby Digital 1.0 Mono, Dolby Digital 5.1 Surround (nagesynchroniseerd), en 1.0 Mono (nagesynchroniseerd) soundtrack.

En de beeldkwaliteit is ook digitaal ge-remastered.

Ik ga deze proberen, bedankt

Ook een goede keus!

Ik wacht wel op de blu ray, heb 'm al twee keer op dvd (Criterion en Koreaanse versie met 9 minuten extra kogelgeweld ) en een keer op laserdisc (ook Criterion)

Helaas allemaal van matige kwaliteit en mono geluid.

Ja, Hard-Boiled is nog een film uit de tijd dat Criterion nog geen kaas had gegeten van het digitaal herbewerken van audio/video. Als je bovenstaande versie tegenkomt voor weinig (ikzelf heb 'm een jaartje terug bij de Boudisque gekocht voor € 6,00) zou ik 'm gewoon meenemen.

Top vermaak met een retro gevoel uit eind jaren 80' waar je u tegen zegt. Alleen dan wél een film die ik nog nooit had gezien en best jammer is. Ik voorspel achteraf, hem dan vaker had gekeken en m'n knal favoriet was geweest, want eigenlijk heb ik er binnenkort weer zin in op een vet scherm en dito geluidsinstallatie. Het romannetje is gelukkig mager uitgewerkt en met enige humor dus daar het ging deze keer niet de mist in, de actie was méér dan ik gehoopt had. Zo af en toe is het wel rommelig waar je doorheen mag prikken maar had toch beter gekund.

Toch een hoop behoorlijke mooie scene's gezien, ook een redelijke soundtrack, al is het niet je-van-het.

Voorlopig een dikke 4*

Pure actie, puur vermaak!

Mijn vijfde Woo, maar mijn eerst HK-film van hem. Het snakt naar meer moet ik zeggen. The Killer en Bullet in the Head maar even op het to-see lijstje zetten. Face/Off moet ik overigens nog eens herzien.

Maar nu, Hard-Boiled. Ik wist niet dat ik zoveel actie voorgeschoteld zou krijgen. Het eerst half uur/drie kwartier had ik moeite om erin te komen, maar daarna ging het vanzelf. De spanning nam toe en de actie kwam in volle gang. Lekker over the top, maar wel genieten geblazen. De scenes in de loods en het ziekenhuis zullen we me nog lang bij blijven. Dat het verhaal niet veel om het lijf heeft en er niet geweldig wordt geacteerd is hier niet zo erg. Het gaat puur om de actie. Het rollen, springen door het glas, niet één maar tien kogels in iemand zijn lijf pompen, kortom geweldige actie.

Verder ga ik er geen woorden meer aan vuil maken, veel is al gezegd.

Voorlopig dikke 3,5*.

Face/Off beviel zo goed dat ik deze meteen heb bekeken. Geen spijt van gehad. Lekker onrealistische kogelregen (bodycount:308) maar wel heel leuk om naar te kijken. Ik vind hem nog wel iets minder dan Face/Off.

Eindelijk dan mijn Woo HK ontgroening. Lat Sau San Taam beviel me wel. Vooral het begin eigenlijk, waar er nog wat door de straten en bedrijfsterreinen van Hong Kong wordt gebanjerd. Die eerste shootout is dan ook mijn favoriet (in het restaurant). Vind die synth/jazz muziek ook zo heerlijk eronder.

Qua verhaal is het allemaal vrij rechttoe rechtaan, een typische kapstok voor een hoop geknal. De film barst dan ook meermaals volop los. Vond het allemaal niet enorm super strak gechoreografeerd, maar juist enorm rauw. Symboliek (van de nieuwgeborenen, maar ook van de vogels en van het water) bevalt me op zo'n manier wel, lekker kitscherig zonder dat het lelijk wordt.

Lust hier wel meer van. Het meesterwerk dat sommigen hier in zien voel ik nog niet. Maar ik heb nog zo weinig referenties en ik moet bekennen dat de actiescènes in het ziekenhuis me op een gegeven moment toch wel iets gingen vervelen. Wellicht dat ik hem over een paar jaar nog eens zie.

Herziening doet deze film zeker goed.

Vandaar mijn laatste zin

Zijn Dip Huet Seung Hung en Ying Hung Boon Sik aardige volgende stappen in Woo's oeuvre?

Dip Huet Seung Hung wel, heeft ook veel overeenkomsten in actielementen - Ying Hung Boon Sik stukken minder.

Ying Hung Boon Sik net gezien, inderdaad een erg ander soort werk. Ook direct een pak minder. Dip Huet Seung wordt de volgende.