Cleopatra Jones (1973)

Middelmatige film, produktie ziet er goed uit, aantal goede actiescenes, maar dun verhaaltje, veel slechte dialogen en het acteerwerk is ook niet hoogstaand. 2,25*

Stram swingen.

De wah-wah gitaren brengen de nietsvermoedende kijker vanzelf naar hogere sferen in deze Blaxploitaition der.. Juist ja, hier zijn de blanken slecht en de donkerder mensen niet alleen cool maar ook goedaardig. Kortom, de rollen werden radicaal en geheel terecht omgedraaid in een tijd dat men bevreesd was in een nasleep van de dromende dominee en dergelijke. En plots was niet alleen de kleurling die men kende vertrouwd en de rest zo duister. Met mensen als Fred Williamson en consorten voorop werd het actie-genre nieuw leven ingeblazen. En tevens de status van de niet-blanke filmsterren. Zie hier de vrouwelijke variant, die net iets krachtiger dan Tarantino's favoriete en overduidelijke koffiesmaak is. Iets minder amateuristisch ook.

Wat meestal en ook hier opvalt bij dit soort flicks, zijn de geniale funk- en soulsoundtracks.. Om van jazz maar te zwijgen. Mocht u een cultuurbarbaar zijn: dit soort riedeltjes doen u toch beseffen dat er meer is op muzikaal gebied dan de hedendaagse X-Factors, Idols en andere meuk. Cleopatra, onze heldin, swingt zelfs zonder te dansen. Bloedmooi en levensgevaarlijk deelt zij menige karateklap uit. Alles ten behoeve van het luchtige popcornvoer dat een beetje filmliefhebber nooit zal versmaden. Al is de formule nog zo voorspelbaar en soms zelfs stram. Cleopatra zelf is gelukkig minder houterig.

Redelijk.

Na eerst het verdienstelijke vervolg te hebben gezien, was het nu de buurt aan dit eerste deel en ik moet zeggen dat dit deel toch beter en vooral leuker is.

Dat komt vooral omdat Tamara Dobson dit keer een coolere (o.a. rondrijdend in een fraaie, hoe kan het ook anders, zwarte Corvette waarbij vlammen uit de uitlaat komen) en ruigere rol heeft als Cleopatra Jones en het verhaal ook een stuk luchtiger is en aardig wat humoristische personen bevat zoals Shelley Winters in de rol van "Mommy" die de leidster is van een aparte drugsfamilie en die connecties heeft met een zwarte bende en Antonio Fargas in de rol van "Doodlebug Simkins" die de baas is van deze zwarte bende. Zo heeft "Mommy" veel fraaie vrouwelijke bediensters in haar huis, waar ze steeds tegen zegt "je bent de enige die weet wat Mommy nodig heeft" en heeft "Doodlebug Simkins" een oudere blanke butler die tevens chauffeur is met de naam Mattingly (gespeeld door Hedley Mattingly), waarmee gedold wordt door de andere twee zwarte bendeleden. Trouwens Tamara Dobson is ook best grappig en vooral de scene waarbij ze twee als bejaarden vermomde leden (eentje zelfs als een vrouw in een rolstoel) van de drugsfamilie uitschakelt met een apart machinegeweer en daarna tegen "Doodlebug Simkins" zegt "Zeg tegen Mommy dat haar twee bejaarden naar hun hemelse rusthuis zijn"

In de vervolgfilm liep Tamara Dobson er behoorlijk kleurrijk bij en in dit deel loopt ze vooral rond met veel bont en o.a. bij de opening van het verhaal, waarbij ze met een helikopter ergens in een open landschap in Turkije (waar het dan warm is) landt, waarbij ze te zien is met een bontmuts en jas voorzien van veel bont. Behalve veel bont, loopt ze ook rond met een enorme kop krooshaar wat natuurlijk begin jaren 70 heel populair was bij de donkere bevolking. Overigens lopen bijna alle donkere acteurs en actrices in deze film rond met een kroeskop en soms hebben ze het er ook over en zijn ze er ook trots op (met name "Doodlebug Simkins").

Het verhaal draait om FBI-agente Cleopatra Jones die in het begin van de film een papaverveld in Turkije laat vernietigen (wordt gebombardeerd door een straaljager) en waar drugsleidster "Mommy" niet van gediend is en daarom wraak gaat nemen op Cleopatra Jones. Zo laat ze door "Doodlebug Simkins" regelen dat de racistische politie een inval doet in een drugs afkickhuis, genaamd het B&S huis, waar Cleopatra Jones zeer betrokken bij is en waar ze met eigenaar Reuben (gespeeld door Bernie Casey) een verhouding heeft. Na dit vernomen te hebben keert Cleopatra Jones terug van Turkije naar Amerika (New York), waarbij ze op het vliegveld wordt opgewacht door enkele leden van de drugsfamilie die haar willen uitschakelen. Uiteraard lukt dat niet, maar "Mommy" onderneemt steeds meer pogingen om Cleopatra Jones uit te schakelen en daar gaat het dan over in dit verhaal.

Het verhaal zit leuk in elkaar en ook met de vaart zit het wel goed. Ook met de uitvoering zit het wel goed en de film bevat redelijk wat actie met o.a. een auto achtervolgingsscène door het afwateringssysteem van New York. Dat het met de uitvoering wel goed zit, komt mede ook door de eerder genoemde humor en de leuke cast die er ook zichtbaar veel plezier in hadden. Buiten de eerder genoemde acteurs en actrices die allemaal leuk spelen, spelen ook weer Albert Popwell (in de rol van agent Matthew Johnson) en Caro Kenyatta (in de rol van agent Melvin Johnson) mee, als de broertjes Johnson, die ook al in het tweede deel te zien waren. Hun scene waarbij ze vanuit de auto de zeer racistische politieagent Purdy zijn aan het observeren als die gaat naar de bioscoop waar de film "Deep Throat (1972)" draait, was wel geinig. Het einde van het verhaal was wel aardig en bevat ook nog de nodige humor.

Al met al gewoon een leuke en vermakelijke blaxploitation film welke zich lekker wegkijkt van de eerste tot de laatste minuut. De film duurt ook nog maar eens iets van 80 minuten.

P.S. dit is na de films "Slaughter (1972)" en "Race with the Devil (1975)" al de derde film die ik van regisseur Jack Starrett heb gezien binnen een week en eigenlijk allemaal toevallig.

Het verhaal is erg dun en voorspelbaar, maar daar staat weer tegenover dat er een aantal zeer vermakelijke personages in deze film voorkomen. Cleopatra zelf is leuk, maar ook nemesis 'Mommy' is lekker over-the-top. Ook Antonio Fargas weet hier en daar voor een lach te zorgen als de goedmoedige drugsbaron Doodlebug Simkins.
Daarnaast zijn er hier en daar vermakelijke actiescenes te zien, zoals een auto achtervolging waarbij Cleopatra haar prachtige Corvette mag uittesten.
Neem daar nog eens bij dat er een kwalitatief erg goede jazz/soul soundtrack bij zit. Trombonist J.J. Johnson was verantwoordelijk voor de meeste composities, met vocale en tekstuele bijdrages van Joe Simon en Millie Jackson (niet de minste namen uit de Soul biz).
Goed kan ik dergelijke blaxploitation niet noemen, maar vermakelijk is het wel. Een leuke film met een aantal stereotypes om de 'rassenoorlog' uit die tijd te accentueren.

Blaxploitation...oké niet echt my cup of tea, maar deze viel wel mee.

Het verhaal is luchtig en Tamara Dobson als stoere agente Cleopatra Jones zorgen voor voldoende vermaak. Er zitten een paar leuke actiescènes in de film zoals de achtervolgingsscène op Cleopatra in haar zwarte Corvette. Shelley Winters als mommy is ook wel grappig in haar rol. Maar toch komt de film tekort om van een degelijke film te kunnen spreken. 5/10

Leuke stripachtige blaxploitationfilm! Speciale anti-drugsagente Cleopatra Jones is cool, aantrekkelijk, lastig voor haar superieuren en voor haar vijanden niet bang. De Afro-Amerikaanse James Bond-achtig (zonder hetzelfde budget) vrouwelijk personage van Tamara Dobson rijdt rond in een Corvette Stingray uit '73,, draagt een steeds veranderende reeks stijlvolle outfits en doet ondertussen ook nog aan kung-fu.

Nu was deze actrice en voormalig fotomodel sowieso al een opvallende verschijning met haar 1.88m lengte. Regisseur Jack Starrett (hij was ook de harteloze stadssheriff in First Blood (1982) bouwt veel actiescènes op rond de vaardigheden van Cleopatra. Een van de topscènes is een achtervolging in de straten van de stad LA en zijn rivierbedding.

De rollen in deze film zijn op een overdreven serieuze manier omgedraaid en zodoende zijn de blanken nu eens tweederangs. En volgens mij had de volslanke Shelly Winters (‘The Poseidon Adventure’, 1972) in haar rol van drugskoningin Mommy die blijkbaar meer van vrouwen houdt. Ze werd alcoholisch bediend door een paar aantrekkelijke vrouwen! Een blaxploitation zonder goede jazz-funk soundtrack kan natuurlijk gewoon niet en hier is deze verzorgt door J.J. Johnson (Across 110th Street (1972) en gezongen door Millie Jackson en Joe Simon.

Uiteindelijk moet ik tot de conclusie komen dat; Tamara Dobbs een solide performance gaf, er een prima ondersteunende cast was, met onder hen Antonio Fargas, (Starsky & Hutch, Foxy Brown ) als dealer Doodlebug en Shelley Winters als Kingpin Daarnaast zijn er voldoende goede actiescenes en maken dat deze film prima entertainmentwaarde bezat!