Low Tide (2012)

Een stuk uitgebeender / kaler dan Stop the Pounding Heart want de hoofdrol in deze film is een jongen dat in alle eenzaamheid probeert te (over)leven met zijn moeder. Maar wel weer heel naturel / intiem / persoonlijk / authentiek / contemplatief in beeld gebracht. Soort slice-of-live + coming-of-age in één. Het gebruik van natuurlijk (zon)licht en sfeervol tegenlicht zorgt voor een hele liefdevolle film. Vol met compassie. Met een beeldschoon slotakkoord in het water waarin moeder en zoon elkaar opeens uit het niets omhelzen. La vie continue.

Sta je toch maar mooi tussen Anderson, Korine, Assayas én Malick:

Bijna exclusief gefocust op een kind in een lastige thuissituatie. Mooiste is hoe Minervini hier in de cameravoering en de details ervoor zorgt hoe dicht ik bij de jongen blijf en hoe ik zijn emotie kan volgen. De jongen heeft het moeilijk, is eenzaam en gesloten, maar ook zorgzaam en inventief. Details zoals de deken die hij om de moeder heen slaat in de eerste scene waarin we haar zien of de manier waarop zijn zwijgende vriendschap met de buurman uit het trailerpark wordt verbeeld. Ook typisch Minervini is de rol van het pistool in de film. We zien niet hoe de jongen het meeneemt, het speelt zoals in heel veel andere films zou zijn geen bijzondere rol meer. Het is alleen een uiting van emotie die de jongen op dat moment niet anders kwijt kan.

En het einde is inderdaad wondermooi in al zijn eenvoud. Intiem en liefdevol.

deprimerende film met weinig woorden (je moet daarom wel fit zijn want anders is het een lange zit ); maar daarom juist goed; laat zien dat het in grote delen van amerika niet makkelijk is (los van hoe het verhaal zich in de film specifiek ontvouwt).

ps hoewel de beelden mooi zijn en de jongen goed acteert, vond ik de interactie tussen moeder en zoon wat minder; op een of andere manier vond ik zo weinig interactie (gesprekken) niet zo geloofwaardig, het laat wel zien dat de jongen (en zijn moeder) gesloten zijn / langs erkaal leven.