Smoke (1995)

‘The most precious things in life are lighter than air’ zegt een filmposter. En dat vind ik toepasselijk: Smoke is een onthaastende feelgoodfilm over menselijke relaties en de kleine details in het leven. Met name door de kleurrijke, prachtig uitgewerkte en sterk geacteerde personages straalt de warmte je tegemoet. 4,5 *

had allemaal wel wat sneller gekund? deze heerlijke ingetogen film ontleent zijn kracht aan het rustig vertellen van verschillende verhalen dat eigenlijk één verhaal is. sterke rol bezetting, goede muziek (Tom Waits!) en prachtig in beeld gebracht. er komen een hoop wijsheden van het leven langs, zonder dat het erin geramd wordt. goed werk van de (voor mij compleet onbekende) regisseur. 4 sterren.

Hartverwarmende film. Met ontzettend mooie rollen van Hurt en Keitel. Intiem en menselijk.

4.0*

Niet mijn soort film. Dat lag niet alleen aan het verhaal dat zich erg traag ontwikkelt. Maar ook aan de wat lome sfeer die er heerst. De personages modderden maar een beetje voort en lamlendigheid vierde hoogtij. De muziek was voor mij betekenisloos en irritant.

Ik lees dat veel mensen deze film relax vinden. Geef mij dan toch maar een film met degelijke cinematografie, mooie muziek en geen Harvey Keitel in de hoofdrol. Deze man kan echt geen film dragen in zijn eentje. Totaal geen charisma.

Ik houd trouwens van films die dicht bij de gewone wereld staan maar dan wel graag met wat geslaagde humor erin. Ik begrijp echt niet, dat deze film het genre komedie toegewezen krijgt.

Als er eens een keer actie is, zie je een dreigende neger die de man met bril, wil gaan slaan en verder niks. Ja, ineens een gebroken arm.

Letterlijk slaapverwekkende cinema, beter dan Beter Bed bedden. Een minimale 1*

Was een goede film.

Harvey Keitel, William Hurt en Forest Whitaker speelden erg goed. Het verhaal en sfeer zijn ook zeer goed. Je kon zien dat de acteurs plezier hadden met het spelen in de film.

Ook het moment dat Whitaker zijn vermiste vader terugvond en det Hurt zijn vrouw op een van de foto's van Keitel ziet(dat was ook zeer toevallig)

Deze was echt kunst.

4,5*

PS: Is Holy Smoke nou een vervolg hiervan???

Beetje gezapige maar wel leuke film, en de mensen die hem te traag vonden? Tja, jullie zijn toch echt van te voren gewaarschuwd hoor! De film begint notabene bijna met de woorden; "Slowly... slowly..."
Keitel en ook Hurt doen het prima hier, het idee van die foto's, dag in dag uit, zelfde tijd, zelfde plaats is geniaal.
Jammer dat de film wel wat losse eindjes kent en dat het soms allemaal net ietsiepietsie naar het brave en zoetsappige neigt. Verder leuke relax feel-good cinema, niets mis mee. 3.5*

Erg fijne gezapige film.

Tempo kon mij zeker wel boeien, zo ook de kleine momenten. Personages zijn interessant genoeg, verhalen zijn nooit saai om volgen. Acteurs doen het behoorlijk, hoewel ze allen net te kort schieten om een grote prestatie te leveren. Vooral Keitel teert op charisma maar komt als acteur iets te kort voor dit soort werk.

Zag er aardig verzorgd uit allemaal, Tom Waits is baggermuziek maar de rest zat ook wel aardig, zelfde gezapige sfeertje.

Kan dit soort gezapige vertelfilms ook best wel hebben, alleen gaat Wang echt in de fout op het einde, waar het kerstverhaal nog een keertje visueel herhaald wordt. Had er zeker afgemogen. Dat brengt de film van een dikke 4* naar een magere 4*, maar die 4* staan er in ieder geval wel.

Geen film op drie keer per week te zien, maar ff rustig keuvelen en geinige anecdotes aanhoren kan er bij mij wel in. Geen verrassing eigenlijk, had het er een beetje van verwacht ook.

4* dus

Ja, dit zijn de films waar ik wel van houd. Loom, realistisch en recht voor zijn raap. Heeft Jarmush hier nog iets mee te maken? Het deed me erg denken aan zijn stijl. De ondersteunende muziek, de heerlijke karakters, natuurlijk ook door geweldige acteurs tot leven gewekt. Ja dit is zeker een film die ik vaker wil zien. En dan Tom Waits om de film af te sluiten (wat een ontzettend mooi nummer ).

4 sterren.

Op één of andere manier was ik al tijden erg benieuwd naar deze film. Bij toeval hier op MM aangeschaft en vandaag dan maar gezien. De film lag er al een paar maanden volgens mij, dus het werd ook wel tijd.

Over het algemeen een prima film die de gehele speelduur - ondanks het ietwat trage tempo - weet te boeien. Een aantal leuke personages, prima acteerprestaties van Keitel, Hurt, Whitaker en Perrineau, interessante en redelijk boeiende verhalen, maar het deed me allemaal bijzonder weinig. Sterkste momenten zijn de scénes dat Whitaker erachter komt wie zijn zoon is en het laatste ''verhaal'' van Keitel. De dialogen zijn van een hoog niveau, de setting en sfeer zijn prima en volgens mij zijn er wel tien slof sigaretten doorheen gejast tijdens het filmen van Smoke. De titel zegt het dan ook al natuurlijk. De laatste scéne is erg leuk (tijdens de aftiteling), maar jammergenoeg word dit ondersteund door een oervreselijk nummer, die de schoonheid van die scéne weer een beetje om zeep helpt.

Leuke film en één om vaker te zien. Had stiekem wat meer verwacht misschien, maar ik ben niet teleurgesteld. De film weet wel te boeien en kijkt prima weg ondanks dat de film steeds maar wat in hetzelfde tempo voortkabbelt. Voor nu geef ik 'm drie sterren.

Toch wel een hele mooie film. Ik heb deze film ooit bij de blokker gekocht bij een actie, maar de cover sprak me nooit echt aan. Vandaag ben ik toch begonnen met kijken, en mijn indruk was gewoon helemaal verkeerd. De film kabbelt voort, maar heeft ondertussen wel genoeg interesante dingen die gebeuren.

4*

Fijne film.

Paar verschillende verhaallijnen, goede dialogen en veel gepaf.

Acteurs komen overtuigend en realistisch over.

De film heeft me constant weten te boeien en zakt ook nergens in.

Goede zomerse sfeer en vermakelijk tot het eind.

Binnenkort maar het vervolg Blue in the face kijken.

Vind het genre komedie niet erbij passen,

misschien wel een paar grappige momenten,

maar in zijn totaliteit totaal geen komedie.

3.5

Schitterende film. Het verhaal is gewoon ongeloofelijk goed. Vooral de begin en de eindscène zijn fenomenaal. De acteurs acteren echt heel erg goed en komen overtuigend over.

Ik heb echt van het begin tot het einde geboeid zitten kijken naar deze film.

Sfeervolle kleine film over niet zoveel meer dan enkele karakters die verbonden zijn met een sigarenwinkel. Ik kan genieten van het ''onafgemaakte'' in de verhaallijnen, die zo nog meer uit het leven lijken te zijn gegrepen.

Dacht dat Smoke een puur dialogen filmpje was, maar dit was maar half waar.
Natuurlijk zitten er goede dialogen in de film, maar de film heeft ook aardig wat inhoud die weet te verrassen en op een goede manier is verwerkt in de film.
Harvey Keitel was zeker geknipt voor zijn rol, maar ik heb tot nu toe nog geen slechte rol van deze beste man gezien.

Smoke wist vooral te verrassen op het einde, wanneer Harvey Keitel zijn kerst verhaal verteld en we die vervolgens ook in beeld zien, heb gelezen dat sommige het visuele liever achterwegen hadden gelaten maar ik zelf vond het een erg mooie verrassing en het zag er in mijn gedachte precies het zelfde uit als in de beelden daarna.
Dit vond ik erg knap gedaan en zorgde erbij mij voor dat de 3,5 die ik eerst in gedachte had nu met gemak naar de 4 gaat

Zeker een aanrader deze film, die zowel goede realistische dialogen als situaties bevat.

4*

Magnifieke prent. Iedere scène is boeiend en alles wordt zeer treffend in beeld gebracht. Een onschuldige samenstelling en verre van spectaculair maar toch ó zo briljant met een fijne 90's uitstraling. Het lijkt eenvoudig maar het is een kunst om het zo voor elkaar te krijgen. Harvey Keitel is weer meesterlijk maar het valt op hoe ook de relatief onbekende acteurs zo sterk gecast zijn. Verder een perfecte balans tussen komedie en drama.

Een fraai mozaïek over het geschakeerde leven in Brooklyn. Een heerlijke film met een prachtig verhaal over levensechte personages en hun wel en wee van alledag. Harvey Keytel is gewoonweg subliem. Dit soort rollen zijn hem op het lijf geschreven. Niet te missen zijn kerstverhaal, dat in een magnifieke epiloog met de bijna 80-jarige Clarice Taylor bij wijze van bonus aanschouwelijk wordt gemaakt: de spreekwoordelijke kers op de taart. Kortom, regisseur Wayne Wang op z’n best.

Film riep bij mij af en toe herinneringen op aan Spike Lee’s al even pakkende Do the Right Thing (1989), al is die film een stuk gewelddadiger.

New York, jaren negentig, sigarenwinkel, Harvey Keitel. Genoeg ingrediënten om een film interessant te maken. Had hem jaren geleden al eens gezien en wist dus dat het een langzame film was waar je zin in moet hebben. Heerlijk voor op een regenachtige avond of liever nog nacht. Ook de slechte kwaliteit van de dvd was sfeerverhogend! Misschien was een vhs nog beter geweest..... Gewoon kijken en je mee laten nemen door diverse kleurrijke figuren ergens in New York.....het is alsof je er zelf eventjes bent..

Vooral de dame aan het eind van de film verdiend extra vermelding....als de aftiteling al loopt steelt zij alsnog de show. Aanrader voor mensen die niet vies zijn van een tempootje minder.

Heerlijk serene film.

Wang leunt op zijn acteurs en de dialogen. En gelukkig maar dat dat prima op niveau is. Keitel vliegt als een soort De Niro door het speelveld, en Hurt showt nog even zijn veelzijdigheid. Ook qua sfeer zit het wel goed. Wang weet knap de 90's Brooklyn setting tentoon te stellen, en dat draagt zeker bij aan de algehele sfeer rond de film.

Knap, ruime 3,5*.

Wars van stemmingmakerij maar een realistische look in het New Yorks wijkleven.

Eenvoud en natuurlijke dialogen sieren deze prent die geen muziekondersteuning nodig heeft om te overtuigen of af en toe toch het gemoed te raken, maar vooral een film die kan steunen op het uitzonderlijk acteertalent van een Harvey Keitel en wat een gevat idee om zijn kerstverhaal - ook al niet van sensatie overlopend - in wit-zwart in beeld te brengen.

Prettige, relaxte film van Wayne Wang (wat is er toch met die regisseur gebeurd?) met weergaloze Keitel, waarin drie verhaallijnen elkaar raken zonder ingewikkelde kunstgrepen, met de sigarenzaak als verbindende factor. Roken was toen al op zijn retour trouwens, getuige de grappen die worden gemaakt (nog even en ze zetten je tegen de muur als je een sigaret opsteekt). Grappig dat 'Paul' (die wel gemodelleerd zal zijn naar scenarioschrijver Auster) Schimmelpennick sigaren rookt.

Het kijkt allemaal heerlijk weg, en de acteerprestaties zijn sterk. Bijrollen van o.a. Jared Harris (Mad Men, Chernobyl), die ik niet had herkend en Esposito (Do The Right Thing, Breaking Bad). De epiloog vond ik best fraai maar de film was al voor mijn gevoel 'af' na Keitel's verzonnen Kerst-verhaal.

Meh.

Film die ik vooral gewoon kon meepakken. Wordt regelmatig gezien als een serieus goede film, dus een kans kan dan uiteraard nooit kwaad. Smoke viel me vooral in het begin erg mee, maar gaandeweg bleek het toch zo te zijn dat de film me wat zwaarder zou komen te liggen. Mede omdat de toonzetting zelf ook gewoon zwaarder wordt.

Films als deze moeten vooral worden gedragen door het acteerwerk en dat vormt ook meteen het sterkste punt van de film. Vooral Keitel en Hurt maken indruk binnen hun hoofdrollen, met wat oprechte emotie. Toch vormen ze samen meteen ook het zwakste punt, mede omdat hun achtergrond gewoon totaal niet kan boeien. Zeker niet als er vervolgens nog een extra verhaallijn in wordt gewerkt die veel explosiever uitpakt.

Ik heb het in dat geval over Whitaker die maar een schaars, maar zeer boeiend gedeelte van de film inneemt. Het probleem is dan ook eigenlijk dat het verschil in toon wat ongelukkig is. Dan zit je bijvoorbeeld in een wat intrigerender en emotioneler stukje en daarna weer in een ellenlange scene die bouwt op rustige dialogen. Ik werd er vooral onrustig van en dat helpt niet in een film die bijna 2 uur duurt.

Visueel vond ik het verder ook weinig bijzonder, gewoon wat makkelijke beelden van de rauwere kant van de stad. De camera evenals de edit-kamer doen weinig om deze film er wat interessanter uit te laten zien buiten de iets uniekere vertelstijl om. Ik kan er eigenlijk niet zoveel mee. Ik kan er de potentie wel van inzien, het plezier alleen niet.

De film doet een aantal dingen goed en past redelijk in mijn straatje maar toch voelde ik een lichte teleurstelling. De film is wat rommelig als geheel met deels scènes uit het leven gegrepen (de beste momenten) en deels nogal gescripte scènes die nooit echt geloofwaardig voelen. Al verschilt dat soms binnen de scène zelfs. Die plot rond Forest Whitaker bijvoorbeeld is echt een mengeling van zulke momenten en het is dat Whitaker en prachtrol neerzet. Maar het gedoe met die overal etc ging er te ver over. Ook is Keitel meer een acteur voor een bijrol, om een bepaalde typetje te spelen. Dat kan hij goed (denk aan Pulp Fiction) maar hij heeft dat sowieso wel een beetje altijd om zich heen hangen en in deze Smoke past dat minder. Dan is Hurt stukken beter. Jammer, want het sfeertje dat getoond wordt is wel fijn. Vanwege het mooie kerstverhaal (jammer dat dat nog visueel terugkwam) nog wel een goede score. 3,5*.

Heerlijke film die verschillende hoofdplots in elkaar overbrengt. Mede door de sterke personages en uitstekend acteerwerk een film die boven zichzelf uitstijgt. Zo is Keitel goed op dreef als uitbater van een sigarenwinkel. Een plezier om naar te kijken.

De film kabbelt rustig voort zonder echt noemenswaardige feiten. Hurt fungeert als uitgeblust auteur en vangt een jongeman op waardoor er terug wat schwung in zijn leven komt.

Eenvoud en naturel, zo kan je de film best omschrijven. Ik heb ervan genoten alvast.

Ik kan dit soort van werkjes op geregelde momenten erg waarderen. Smoke heeft een gezapig, soms sloom tempo, maar Wayne Wang weet het verrassend genoeg de volledige speelduur erg boeiend te houden met de verschillende verhaallijnen die verteld worden.

Het begint met de erg leuke vriendschap die ontstaat tussen Paul en 'Rashid' en eindigt met Auggie die een Kerstverhaal vertelt aan Paul (sowieso een pluspunt dat dit verhaal nog nagespeeld wordt als de aftiteling loopt). Tussendoor krijgen we nog een erg mooi verhaal voorgeschoteld waarbij 'Rashid' toenadering zoekt met zijn vader. Niet dat het allemaal zo spectaculair of ingenieus in elkaar zit, maar je voelt aan alles dat deze film met enorm veel liefde is gemaakt.

In dergelijke films krijgen de acteurs alle ruimte om hun ding te doen en dat doen ze hier dan ook erg goed. Leuk om de nog iets jongere Harold Perrineau hier aan het werk te zien en samen met William Hurt leveren ze een aantal mooie scènes af, maar ook in combinatie met Forest Whitaker krijgen we erg mooie en ontroerende scènes te zien.

Als ik niet wist wie de regisseur was, zou ik gedacht hebben dat dit een film van Jarmusch was. Heel erg gelijkaardige stijl. Van Wayne Wang heb ik nooit eerder iets gezien en hij lijkt me ook weinig bekende films gemaakt te hebben, wat op zich wel jammer is. In ieder geval heeft hij hiermee wel een fraaie film afgeleverd.

4*