Smoke (1995)

Bij wijze van spreken ? Tuurlijk.

The Naked Gun 123

Moulin Rouge!

Enz.

Fotoboek scene is briljant, net als het kerstverhaal. Mooie rustige film.

De film was ongeveer wat ik er van verwachtte alleen dan nog beter. Wat zouden we zonder films als Smoke moeten? Ik hou in ieder geval wel van dit soort relaxte films met echt overkomende mensen en die mooie glimpen van het leven geeft, zonder ook maar een keer zwaarmoedig of saai te worden. Smoke is een van de beste in dit genre.

Veel van de kracht van de film is te danken aan Keitel en Hurt. Ik heb al aardig wat films met Harvey Keitel gezien, maar dit vind ik met afstand zijn beste rol en dat zegt een hoop. Zijn personage sprak me erg aan. Ook was dit de eerste keer dat ik merkte dat ik niet hoefde te kijken op de dvd-hoes of het nou John Hurt of William Hurt was die in de film speelde; ik wist dat het William Hurt was. Blijkbaar kan ik ze eindelijk uit elkaar houden (het probleem zat hem puur in de namen, qua uiterlijk lijken ze niet op elkaar). De bijrollen zijn ook allemaal fantastisch. Opmerkelijk dat Harold Perrineau hier 32 jaar, terwijl zijn personage 17 is. Ik had niet gemerkt dat hij te oud was voor de rol in ieder geval.

Hoewel sommige de verschillende verhaallijnen op wel erg dunne wijze met elkaar verbonden worden stoorde dit me nauwelijks. Waarschijnlijk omdat zo'n beetje iedere scène werkte. Met name de scène waarin Keitel Hurt zijn foto's laat zien spreekt mij enorm aan. En Keitel's kerstverhaaltje is een van de mooiste en warmste kerstverhalen ooit. Het enige nadeel is dat Wang er voor koos om dit verhaal vervolgens ook nog in beeld te brengen. Juist de verbeelding die Keitels verhaal oproept zorgde voor dat beetje extra. Jammer omdat te ontkrachten door het te laten zien. De film zit voor mij een beetje tussen 4* en 4,5*, maar ik ga toch nipt voor de hoogste score. Jammer dat Wang hierna vervalen is in films als Maid in Manhattan.

Smoke kun je bijna zien als één genre.

Het meeste in de film gaat over niks. (Blue in the Face is nog extremer daar in)

Een beetje over koetjes en kalfjes praten. Managers zijn soeplullen, Saddam begint een 3de wereld oorlog. Heerlijk.

Zoals One Ring al zei: "Wat zouden we zonder films als Smoke moeten?"

En zo is het. Niet een meesterwerk of zo, maar gewoon een heerlijke film als je in een periode leeft van rampzalige doemdenkers als "Babel" & commerciële musicals als "High School Musical".

Smoke is een zeer relaxte film. En Blue in the Face ga ik morgen kijken. Dat is een vervolg op "Smoke" die ze in de overige draaifilms van Smoke terplekke hebben verzonnen en gemaakt. Volgens vele gaat die écht over niets. En dat zijn gewone hele lekkere films...

4,5*

Altijd lekker idd een film als deze. Maar hij haalt het toch echt niet bij What's Eating Gilbert Grape.

Wat me opviel was die enorm lange prothese van Whitaker.

Wel een aardig filmpje maar raakt net niet naar mijn mening.

wat een mooie film

Na wat goeds gelezen en gehoord te hebben over 'Smoke' bleef ik toch een beetje op mijn honger zitten. Ik vond de verhaallijnen nu niet zo bijzonder, de hele film nét iets te fragmentarisch van opzet en er valt toch een portie klefheid doorheen de film te ontdekken.
Voorts wel goed acteerwerk en een aangenaam sfeertje, maar ik vond het dus niet echt zo enorm bijzonder. Een kleine 3,5*

3,5*


P.S.: Dat kerstverhaal deed me denken aan de Simpsonsaflevering waarin Principal Skinner uiteindelijk 'bedrieger' Armin Tanzarian blijkt te zijn, die zich bij de oude moeder van de echte Skinner uitgaf voor haar eigen zoon. Is dit een kleine knipoog naar de film, of niet?

Ja, dit zijn de films waar ik wel van houd. Loom, realistisch en recht voor zijn raap. Heeft Jarmush hier nog iets mee te maken? Het deed me erg denken aan zijn stijl. De ondersteunende muziek, de heerlijke karakters, natuurlijk ook door geweldige acteurs tot leven gewekt. Ja dit is zeker een film die ik vaker wil zien. En dan Tom Waits om de film af te sluiten (wat een ontzettend mooi nummer ).

4 sterren.

Op één of andere manier was ik al tijden erg benieuwd naar deze film. Bij toeval hier op MM aangeschaft en vandaag dan maar gezien. De film lag er al een paar maanden volgens mij, dus het werd ook wel tijd.

Over het algemeen een prima film die de gehele speelduur - ondanks het ietwat trage tempo - weet te boeien. Een aantal leuke personages, prima acteerprestaties van Keitel, Hurt, Whitaker en Perrineau, interessante en redelijk boeiende verhalen, maar het deed me allemaal bijzonder weinig. Sterkste momenten zijn de scénes dat Whitaker erachter komt wie zijn zoon is en het laatste ''verhaal'' van Keitel. De dialogen zijn van een hoog niveau, de setting en sfeer zijn prima en volgens mij zijn er wel tien slof sigaretten doorheen gejast tijdens het filmen van Smoke. De titel zegt het dan ook al natuurlijk. De laatste scéne is erg leuk (tijdens de aftiteling), maar jammergenoeg word dit ondersteund door een oervreselijk nummer, die de schoonheid van die scéne weer een beetje om zeep helpt.

Leuke film en één om vaker te zien. Had stiekem wat meer verwacht misschien, maar ik ben niet teleurgesteld. De film weet wel te boeien en kijkt prima weg ondanks dat de film steeds maar wat in hetzelfde tempo voortkabbelt. Voor nu geef ik 'm drie sterren.

Ha ha , nou ik zou zeggen laat de reacties maar komen van alle Waits liefhebbers.

Had eigenlijk al een paar verwacht

Relaxte film, die eigenlijk niet echt over iets gaat.

Goeie acteerprestaties dat wel. Maar het verhaal raakte mij niet echt.

3,5 *

Beste allen,

Wie weet of deze film nog te koop is? (En het vervolg, Blue in the Face?)

Een eenvoudige maar hartverwarmende film. Schitterend acteerwerk van iedereen. Aan assess: ik weet niet of de film nog te koop is maar indien je Smoke ergens ziet zou ik zeggen: aanschaffen. Meer dan de moeite waard.

Beste Warren, ik heb de film ooit gehad. Uitgeleend maar ik weet niet meer aan wie... dom, dom. En helaas, kwam ik vandaag achter, is het niet meer te koop.Heb gelukkig nog wel BLUE IN THE FACE.

Toch wel een hele mooie film. Ik heb deze film ooit bij de blokker gekocht bij een actie, maar de cover sprak me nooit echt aan. Vandaag ben ik toch begonnen met kijken, en mijn indruk was gewoon helemaal verkeerd. De film kabbelt voort, maar heeft ondertussen wel genoeg interesante dingen die gebeuren.

4*

JA HE! God hoe kun je zo'n slecht nummer uitkiezen zeg! Heb na een tijdje maar het geluid uit gedaan en maar zelf wat muziek op gezet!

Fijne film.

Paar verschillende verhaallijnen, goede dialogen en veel gepaf.

Acteurs komen overtuigend en realistisch over.

De film heeft me constant weten te boeien en zakt ook nergens in.

Goede zomerse sfeer en vermakelijk tot het eind.

Binnenkort maar het vervolg Blue in the face kijken.

Vind het genre komedie niet erbij passen,

misschien wel een paar grappige momenten,

maar in zijn totaliteit totaal geen komedie.

3.5

Schitterende film. Het verhaal is gewoon ongeloofelijk goed. Vooral de begin en de eindscène zijn fenomenaal. De acteurs acteren echt heel erg goed en komen overtuigend over.

Ik heb echt van het begin tot het einde geboeid zitten kijken naar deze film.

Heerlijke sympathieke film, waar het plezier van maken van af straalt. Geweldige acteurs en een sfeer om van te snoepen. Misschien heeft Blue in the face dat nog wel meer.

Sfeervolle kleine film over niet zoveel meer dan enkele karakters die verbonden zijn met een sigarenwinkel. Ik kan genieten van het ''onafgemaakte'' in de verhaallijnen, die zo nog meer uit het leven lijken te zijn gegrepen.

Smoke maakt van banaliteit extraordinariteit. Wat wil je? met zo'n geniale schrijver als Paul Auster! Super filmke, beste om te bekijken op kerstavond!

Dat zo’n eenvoudig gegeven (een momentopname uit het leven van een eigenaar en de clientèle van een klein sigarenwinkeltje) voor zo’n warme, boeiende film kan zorgen!

In films met meerdere verhaallijnen zie je nog wel eens dat niet elk verhaal even interessant is of dat er erg geforceerd getracht wordt om alles bij elkaar te brengen, maar in Smoke is dat niet het geval.

De acteurs zijn stuk voor stuk erg overtuigend en de verhalen van hun personages komen ogenschijnlijk wat terloops aan bod maar zijn meeslepend zonder dat ze te dik aangezet worden.

Het verhaal dat Keitel tot slot vertelt maakt misschien nog wel de meeste indruk, niet zozeer inhoudelijk als wel door de manier waarop hij het brengt; het is alsof de regisseur heeft gezegd “Harvey, dit is het onderwerp, verzin er maar wat bij” en Keitel is gaan zitten en begonnen met vertellen. Dat moment kwam heel puur op me over, alsof hij daadwerkelijk ter plekke een persoonlijke herinnering deelt. Het is alsof je er bij zit, alsof hij het jou persoonlijk vertelt. Ontzettend knap gedaan en wat een enorme uitglijder van de regisseur om het daarna nog een keer te visualiseren, want als er één scène bestaat waarin een acteur niets meer dan zijn stem en gezichtsuitdrukking nodig heeft om een klein verhaal tot de verbeelding te laten spreken is het deze wel.

Ik heb onder het genot van een sigaretje en een goede rode Bordeaux erg van deze film genoten.

Dacht dat Smoke een puur dialogen filmpje was, maar dit was maar half waar.
Natuurlijk zitten er goede dialogen in de film, maar de film heeft ook aardig wat inhoud die weet te verrassen en op een goede manier is verwerkt in de film.
Harvey Keitel was zeker geknipt voor zijn rol, maar ik heb tot nu toe nog geen slechte rol van deze beste man gezien.

Smoke wist vooral te verrassen op het einde, wanneer Harvey Keitel zijn kerst verhaal verteld en we die vervolgens ook in beeld zien, heb gelezen dat sommige het visuele liever achterwegen hadden gelaten maar ik zelf vond het een erg mooie verrassing en het zag er in mijn gedachte precies het zelfde uit als in de beelden daarna.
Dit vond ik erg knap gedaan en zorgde erbij mij voor dat de 3,5 die ik eerst in gedachte had nu met gemak naar de 4 gaat

Zeker een aanrader deze film, die zowel goede realistische dialogen als situaties bevat.

4*

Precies. Deze moest echt eens opnieuw bekeken worden nadat ik onlangs Blue in the Face zag, die ik overigens ongelofelijk goed vond. Smoke is conventioneler van opzet, en verteld grotere verhalen. Maar ook hier is die lome sfeer weer fantastisch. Zo'n scene als die met het fotoboek zijn dan ook nog eens ontzettend ontroerend - sowieso een prachtig kunstzinnig en inspirerend idee. In zijn nonchalance heeft de film mij ook nog eens veel zinnigs verteld.

De twee film zijn wat mij betreft aan elkaar gewaagd, alhoewel ik toch een lans breek voor het format in Blue in the Face.

Ik vond alleen het laatste stukje (dat tonen wat eerder al geweldig verteld werd) overbodig. Voor de rest inderdaad een erg prettige film.

Toen die scene begon schrok ik enigszins (inderdaad overbodig), maar uiteindelijk, vooral ook met de muziek en de kwaliteit van fotografie, is het nog best een prettige scene.