The Young and Prodigious T.S. Spivet (2013)

De nieuwe ‘Amélie’ is het niet. En ook ‘Un Long Dimanche de Fiançailles’ of ‘Micmacs à Tire-larigot’ worden helemaal niet overtroffen. Toch blijft ‘The Young and Prodigious T.S. Spivet’ een uitstekende film. Over hoe je soms ver weg moet gaan om te leren wat “thuis” is, om te leren wat je zelf bent. Hoe anders dan met bakken humor vertelt Jean-Pierre Jeunet dit aangrijpende, epische avonturenverhaal. Ingetogen doch visueel zeer weelderig, met oog voor detail en zin voor psychologie: alles wat je kunt verwachten, zit er in. Een zoveelste verrijking voor Jeunets oeuvre, kortom.

Ik lees hier trouwens dat men bezorgd is over het 3D: dat is een franje – geen noodzaak, evenmin een zonde. Het draagt in beperkte mate bij tot de algehele sfeer van de film. Buiten het Engels kon Jeunet overigens niet om. Dit is immers een ode aan het land van de mogelijkheden, een Amerika zoals de cineast het misschien zelf kende in zijn jeugd. Deze film gaat precies daarover; het charmante Frans wordt dus ingewisseld voor een ander soort romantiek. Ja, dat de fans maar snel ophouden met zich zorgen maken!

3,5*

De minste film die ik van Jeunet heb gezien en dat ligt volledig aan het voor mij nogal oninteressante verhaal en dat kereltje T.S. Spivet, die ik nu niet bepaald een boeiend figuur vond. Het acteren van dat mannetje vond ik ook niet bepaald je van het. Daar komt ook nog bij dat ik het gedeelte wat zich in Washington afspeelde ik gewoon tenenkrommend slecht vond en dan ook nog eens veel te sentimenteel. Als roadmovie daarentegen en dan heb ik het over de treinreis van T.S. vond ik deze film redelijk geslaagd. De treinreis had tenminste nog iets avontuurlijks en bovendien oogden de landschappen zonder meer zeer mooi. Maar dat was het dan ook. Voor de rest zal dit geen film zijn die mij lang bij zal blijven.

3,0*

Toch wel wat opvallend lauwe reacties, al had ik het idee dat het gemiddelde hier een stuk lager was. Ik durf toch wel te zeggen beter dan Micmacs, zelfs beter dan Amelie (maar nu heb ik die persoonlijk nooit écht heel bijzonder gevonden). Nadert het niveau van Une Long Dimanche en Cité als je het mij vraagt. De nieuwste Jeunet is een ontzettend sympathieke film over een jongetje die het schuldgevoel over de dood van zijn tweelingbroertje ontvlucht en zich probeert te bewijzen aan (voornamelijk) zijn vader. Zeer lieve film die natuurlijk best sentimenteel is maar dat wel op een goeie, onschuldige, manier verwerkt door het verhaal heen.

Prachtig camerawerk en vooral een zeer mooie omgeving (een pré voor een roadmovie) met een hoop leuke ideeen verwerkt in een licht sprookjesachtige semi-fantasy film. Minder 'gek' en weelderig dan Jeunet kan zijn. Het werkt eigenlijk allemaal erg goed, en eigenlijk vond ik dat jochie geknipt voor deze rol en vult hij de dialogen meer dan waardig in ("What is the reason behind this embargo..?" ). Natuurlijk komt hij soms wat onwennig en stroef over, maar kon me daar verder eigenlijk geen moment aan storen. Daar was de rest te leuk voor. Alleen het einde (het stuk vanaf aankomst in Washington) vond ik op de een of andere manier iets minder geslaagd. Dat was er net wat te veel aan ofzo, kwam iets te geforceerd over. Maar verder erg genoten.

4.0*

Ook ik heb wederom genoten van deze Jeunet-film. Je kunt as usual niets anders doen dan alleen maar naar het scherm te staren met een enorme smile. Alhoewel de film geschoten is in 3D, zijn de effecten erg schaars aanwezig (en allemaal al te zien in de trailer). Was dus niet nodig, het voelde in deze film dan ook meer als een trucje. En ook de laatste 20 minuten vanaf dat T.S. aankomt in het Smithsonian zijn teleurstellend.

Daarvoor is het een leuke roadmovie vol leuke typetjes (jaja, Dominique Pinon is weer present en steelt de show) en gebeurtenissen en kleine details. En de spitsvondige bewoordingen van T.S. zijn her en der hilarisch. De Jeunet-sfeer is voelbaar.

Een film die het meer moet hebben van sympathie dan van 'de gekkigheid'. Nu nog het publiek zo gek zien te krijgen een sympathieke reis te maken naar de filmtheaters (dat is hard nodig volgens mij).

Aardige roadmovie over een 10jarig ventje. Hoewel geen meesterwerk verliet ik de bios wel vrolijk. De 3D voegt niet heel veel toe maar stoort ook niet.

Welkom terug in de fantasierijke wereld van Jeunet. Een super-lief filmpje over een geniaal ventje van tien die op eigen houtje een reis door Amerika onderneemt om een prijs op te halen aan het Smithsonian in Washington voor een uitvinding. Enerzijds zie je een tienjarige Einstein en je weet zo al dat dit ooit een grote wetenschapper zal worden. Anderzijds staat de film stil bij het familiaal drama dat Spivet heeft getekend en zijn drang om zich te bewijzen tegenover zijn vader, een man van weinig woorden. Verzorgd en visueel kleurig en fleurig, veel verbeeldingskracht, rustgevend en sereen, opnieuw Jeunet waardig... heb sterk genoten maar mist een goede afwerking om het tot een echte topper te verheffen.

Wel leuk.

Maar van Jeunet verwacht ik dan toch net iets meer. Deed me sterk denken aan Boyle's Millions, ook zo'n film van een visueel uitmuntend regisseur die aan de hand van een kindersterretje z'n stijl iets intoomt en wat kindvriendelijker uit de hoek komt. Voor mij hoeft het niet zo, al is deze Spivet net als Millions ook geen slechte film.

Jeunet doet het iets minder in Amerika. De omgevingen zien er soms wat fake uit en hoewel hij duidelijk mikt op een magisch sfeertje komt dat er niet helemaal uit. Iets te bordkartoon, mede dankzij het iets te harde kleurgebruik. Ook het acteerwerk had hier en daar wat beter gekund. Het jongetje is matig, de vader van het jongetje vooral identiteitsloos.

Maar dat alles is bijna verwaarloosbaar als Jeunet z'n typische trucjes weer bovenhaalt. Met geinige komische ingevingen en een arsenaal aan goede ideetjes zorgt Jeunet ervoor dat de film nooit inzakt, dat het de hele tijd fris blijft en dat de film zich mooi onderscheidt van andere films (ook z'n eigen werk).

Carter is wel een leuke toevoeging, ook Pinon zorgt voor een leuk bijrolletje. Enige echte minpunt nog is het verhaal rond het broertje van TS, onnodig drama dat niks toevoegt aan de film.

3.5*

Jeunet probeert het toch weer een keer in Amerika (na het getroubleerde Alien: Resurrection), maar ook ditmaal levert het geen bijster goede film op. Visueel is het weer genieten, vooral het reisgedeelte per trein is adembenemend mooi, maar inhoudelijk is de film aan de simplistische en voorspelbare kant. Jammer, want veel typische Jeunet-elementen zijn wel weer aanwezig (Dominique Pinon!) en qua vormgeving en sfeer is de film eersteklas. Het geheel is echter te rechtlijnig en te weinig origineel. Terug naar Frankrijk dus maar weer.

Prachtige film van Jeunet, alweer

Van zo'n emotionele, maar positieve momenten in een zo gezegde feelgood movie (wat ik nog altijd versta onder een goede film, eentje dat je graag ziet) krijg ik vaak een benauwd gevoel waardoor ik na afloop van de film het omgekeerde ga voelen van wat het doel was van zulke films. Bij deze was dit echter niet het geval en dat moment waarin T.S. en zijn ouders zich terug verenigen blijkt één van de beste en vooral effectiefste in de ganse film te zijn.

Daarnaast zit de film vol leuke vondsten, iets wat ik wel verwacht van Jeunet.. al was het geheel niet zo geniaal als pakweg Delicatssen (1991) of Amélie (2001). Een klein puntje van kritiek wel, want het voelde niet aan als een verlies, maar als we ze gaan vergelijken schiet deze op dat vlak te kort.

Misschien niet op een goed moment gekeken, want ik vond deze film wat tegenvallen. Ietwat saai, dobberend, en zonder de magie die er eigenlijk in had moeten zitten.

De mooie plaatjes - die er ook wel een beetje bordkartonnig uitzien, maar dat stoort me niet echt - en de reis met de trein doen nog wel wat. Maar de rest is om bij in slaap te vallen, het pakt me nergens.

Vliegt gigantisch uit de bocht in de tweede helft, waarin er een infantiele, drakerige zooi van wordt gemaakt.

Zonde, want de familieleden waren leuk geschreven en neergezet. Als ze daar nou wat meer op in waren gegaan i.p.v. die plotselinge, tenenkrommend hysterische anti-media boodschap...

Een matige actie/avontuur/drama/familie film...

Een matig verhaal...

Lijkt wel een komedie...

Redelijk acteerwerk...

Geschikt voor jeugdfilm, niet volwassen...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Niet te moeite waard...

Wel geschikt voor de jeugd...

Goeie film waarin een jongetje in zijn eentje afreist naar Washington om een prijs voor wetenschappers in ontvangst te nemen. De film begint sterk met leuke personages, maar wordt gaandeweg een wat meer rechtlijnige (maar nog steeds vermakelijke) roadmovie. Origineel vorm gegeven oogt deze film lekker fris (zoals gewend van regisseur Jean-Pierre Jeunet).

Blijf maar in Frankrijk.

Het is een beetje moeilijk om de vinger erop te leggen. Zijn stijltje is niet heel anders over de zee, hij mocht zelfs zijn Pinon meenemen voor een rolletje. Toch was het allemaal te kindervriendelijk en krijg je toch het gevoel dat wanneer ze de taal niet echt meester zijn ze de acteurs niet echt aankunnen.

Neemt niet weg dat er wel wat te genieten viel hoor. Groot liefhebber van de stijl van Jeunet. Road movie had ook wel wat. Maar het gevoel bekroop me continu dat Jeunet niet zichzelf was met deze film.

3 sterren.

Gezien enkele minder positieve reacties waren de verwachtingen niet al te hoog, maar toch kon deze film me behoorlijk goed smaken.

Zelf ben ik van jongs af aan al geïnteresseerd, en dan spreekt de hoofdpersoon erg aan. Een innemende rol, en ook aardig goed gespeeld. Verder is het aardig dat zijn uitvinden dus geen perpetuum mobile is. Van mij hoeven films helemaal niet natuurwetenschappelijk correct te zijn, en dat is deze ook niet helemaal, maar als zoals hier fantasievolle uitvindingen toch nog enigszins in de wetenschappelijke werkelijkheid staan, kan ik dat toch waarderen.

Ik ben geen groot reiziger, maar de romantiek van een lange reis, niet noodzakelijk om een doel, trekt me toch behoorlijk. Misschien ook een reden waarom ik een serie als Kino no Tabi geweldig vind, of een boek als Zen en de Kunst van het Motoronderhoud. Treinen hebben natuurlijk ook een bepaalde romantiek, zeker als daarmee een heel land als de VS doorkruist worden. De beelden die ermee gepaard gaan zijn prachtig. Van de natuur, van de luchten, zelfs een industrieterrein krijgt nog iets moois in deze film.

Verder stelt Jeunet niet teleur: veel ideeën die visueel leuk weergegeven worden, een leuke bijrol voor Pinon, een sfeertje dat speels en redelijk onbekommerd aanvoelt, waardoor ook het drama niet al te zwaar valt. Ik moet zeggen dat ik dat drama toch wel wat vond hebben, het zorgt toch voor wat diepgang. Wel ontspoort het einde enigszins - niet zozeer qua drama, dat blijft nog net binnen de lijnen wat mij betreft - maar het voelt toch wat geforceerd aan. Met name daarom blijft de film toch op 4* hangen. Maar een prettige kijkervaring was het zeker.

Opzicht was dit wel een vermakelijke Avontuur / Drama film met een luchtige en eveneens aandoenlijke ondertoon.

Het verhaal is misschien meer bedoeld voor kinderen (mede ook omdat het verhaal draait om de 10 jarige T.S. Spivet), maar als volwassen heb ik me aardig vermaakt met deze film, welke zich lekker wegkijkt. Het verhaal is misschien niet hoogstaand (zit wel leuk in elkaar), maar de kleurrijke uitvoering was leuk gedaan en regelmatig valt er ook wat te glimlachen. Buiten de luchtige momenten zitten er ook wat serieuze en aandoenlijke momenten in (met name als het gaat om het dodelijk ongeluk van Layton die de broer is van T.S. Spivet). Het einde vond ik overigens best mooi. Ook de cast deed het verdienstelijk en met name dan Kyle Catlett die rol van T.S. Spivet leuk vertolkte en ook Helena Bonham Carter als de moeder van T.S. Spivet.

Al met al leuk om eens gezien (toevallig gezien op de TV zender Film 1) te hebben deze vermakelijke Avontuur / Drama film.

Alhoewel een typische Jean-Pierre Jeunet film zoals is te zien aan de vele mooie kleuren waarin vooral geel en groen veelvuldig worden gebruikt en aan de prachtige fotografie is het lang niet zo gedurfd als zijn Franse films. Hij houd zijn stijl hier behoorlijk in toom om een zo'n breed mogelijk publiek aan te spreken en dan vooral het Amerikaanse publiek. Hij gaat niet full out zoals hij dat in Amélie, Un Long Dimanche.., MicMacs en zijn samenwerkingen met Caro in Delicatessen en La Cité.... . En dat is jammer want er zit zoveel meer in deze regisseur. Dus een beetje een Jeunet light maar nog steeds barstens vol creativiteit en het heeft gewoon een heerlijk iets over zich. Ook leuk dat Pinon nog in deze film mocht komen opdraven voor een leuk, alhoewel klein, rolletje. Ook de andere acteurs doen het goed. Het kleine jochie doet het lang zo slecht niet en weet de film toch best goed te dragen. De film heeft heel wat leuke visual cues, letterlijk veel details en een geweldige cinematografie. Maar aan de basis staat toch een leuke, emotionele en hartverwarmende road movie. Hoewel Jeunet hier wat terughoudend is, levert hij toch een erg goede film af met het hart op de juiste plaats. Oh, en de 3D is geweldig.

Een film die ondanks de beroemde regisseur wel héél snel onder de radar is gaan vliegen, want in gans 2016 is er hier geen enkel bericht over geplaatst. Ook mij viel hij de eerste keer tegen, maar de verwachtingen waren bij mij als groot liefhebber van Jeunets werk wellicht te hoog gespannen, want de tweede keer zag ik een lieve, onschuldige en kleurige semi-road-movie met meer humor en visuele grapjes dan ik me herinnerde, een ontroerende verhaallijn (terwijl het boek me vooral als geforceerd-gevat bijstaat), en mooie rollen voor de jonge Kyle Catlett, Helena Bonham Carter en vooral Judy Davis. Wie niet houdt van Jeunets Amerikaanse uitstapjes kan overigens opgelucht ademhalen, want gezien de kosten van $33m en een opbrengst van nog niet één-derde daarvan betwijfel ik of hij ooit nog aan die kant van de oceaan zal kunnen werken. Helaas, vind ik zelf, want ook Alien: resurrection ($75m om $161m) vond ik persoonlijk erg sterk, maar ik geloof niet dat ik daarin veel medestanders heb (6.3/10 bij IMDb, 3.10/5 bij MovieMeter).

Deze stond een tijd hoog op de lijst, al had ik niet de verwachting dat dit een van de beste werken van Jeunet zou worden. En dat is het ook niet.

Ouderwets genoten van de traditionele vele speelse, originele vondsten die Jeunet in zijn films propt. Leuk, doch flinterdun, verhaal, dat nergens echt een ziel krijgt. Dat is (meestal) inherent als je, zoals Jeunet, de reeds genoemde originele vondsten en creativiteit tot in overvloed wil tonen.

Helaas vliegt de film deze prent wel errug uit de bocht op het eind tijdens de tenenkrommende studioscène. Jammer jammer.

Leuk uitstapje dit. Zou fijn zijn als Jeunet weer eens een film maakt die bol staat van de creativiteit, maar tegelijkertijd een verhaal vertelt met een echt hart.

3,5*

Teleurgesteld.

Wat jammer. In mijn derde Jeunet had ik nu net zo'n zin. Tot op de dag van vandaag wil ik graag nog meer van zijn films zien, en nu kwam T.S. Spivet op Film1. Hoge verwachtingen omdat ik destijds Amelie ook zo geweldig vond. En na al die regisseurs te zien die aan Jeunet een voorbeeld nemen was er eindelijk weer een van zijn films beschikbaar.

Maar het is jammer dat ik Jeunet hier voor de rest veel minder in herken. Het grote verschil met Amelie is dat deze Amerikaans is. Dat zorgt er helaas voor dat er een deel van de magie verloren gaat, en bovendien lijkt Jeunet zichzelf ingehouden te hebben.

Zo is het visueel nog steeds wel erg knap. Prima camerawerk, soms fijne details en prachtige kleurtjes in het landschap, op de treinen en rondom de omgevingen. Maar het mist wel die absorberende kracht van Amelie, met superveel detail in de film. Die detail is er soms nog steeds, maar bij lange na niet zo veel en absorberend als eerdergenoemde.

Acteerwerk is goed. Catlett is opmerkelijk enthousiast, alhoewel duidelijk onervaren. Logisch ook op die leeftijd. Voor de rest nog wel andere bekende koppen die redelijk indruk maken. Carter bijvoorbeeld is nog wel leuk, maar voor de rest iets minder interessant.

Jammer vooral dat Jeunet op de rem lijkt te trappen, zo is het camerawerk nooit heel interessant en in het laatste deel verslikt Jeunet zich in iets te opvallende en te sterk aangezette satire die de film niet perse ten goede komt. Grappig is het in ieder geval niet.

Enkele sterke momenten, maar in het algemeen niet de Jeunet die ik had verwacht. Minder detail en ik herken dat geniale wat ik in Amelie herkende, hier totaal niet meer. Hopen dat de andere Jeunet projecten meer kracht bevatten. Ook wellicht andere verwachtingen bijzetten nu.

Een jeugdfilm over een hyperintelligent tienjarig jongetje dat een prestigieuze wetenschappelijke prijs wint en daarvoor een reis door Amerika moet maken om de prijs in ontvangst te nemen. Het is een uiterst onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig verhaal, maar het werkt wel als het gaat om een jeugdfilm. De film loopt lekker en kijkt ook lekker weg. De vormgeving is het meest bijzondere aan de film, maar daar is Jeunet dan ook de regisseur naar.