Glitter (2001)

Na lang aarzelen heb ik me er toch maar eens aan gewaagd (met versterking van een vriend, uiteraard), maar zelfs met iemand erbij is Glitter een onvoorstelbare lijdensweg voor iedere filmliefhebber. Het gebeurt niet vaak dat ik een film zie waarbij ik naderhand het gevoel heb dat ik beter anderhalf uur naar een lege muur had kunnen staren. Zelfs mijn eigen warrige gedachtengang is op elk moment interessanter dan één enkele seconde van dit onding.

Glitter valt ook niet in de 'it's so bad, it's good'-categorie, zodat je er het gros van de tijd nieteens om kunt lachen. Het eerste uur schuifelt nog trager voorbij dan een slak op valium, en er gebeurt zo ontzettend weinig dat je de film tot op dat moment in amper een paar woorden kunt samenvatten: "Meisje wordt ontdekt, meisje wordt beroemd". En dan heb ik nog twee keer hetzelfde woord gebruikt ook.

Vanaf het moment dat het eerste 'conflictje' opduikt, valt er goddank weer wat te grinniken, vooral omdat Mariah Carey dan haar eerste echte poging tot acteren doet. Tot die tijd liep ze er maar een beetje doelloos bij, en had ze op wat bijzonder vage antwoorden na weinig noemenswaardigs te zeggen. Tot overmaat van ramp kijkt ze de hele tijd alsof ze er niks van begrijpt, wat vooral in het laatste halfuur voor een paar onvoorstelbaar knullige momenten zorgt. Maar ook in de 'acteermomenten' slaat Carey een waar modderfiguur, en vooral de scène waarin ze een liefdesliedje voor haar vriend probeert te schrijven, is echt om je bij te bescheuren.

Vooropgesteld dat je het tegen die tijd niet allang hebt opgegeven, want de enige manier om deze film door te komen is met veel doorzettingsvermogen en een stevige dosis masochisme. En dan nog krijg je geen antwoord op de vraag wat toch die geheimzinnige migrerende veeg op Mariah's arm is...

0.5 sterren.

Ik probeer altijd enigzins genuanceerd te zijn, maar ik kan het bij dezen slechts met je eens zijn. Crossroads is er een meesterwerk bij (en dat zegt veel).

0,5*.

Wat een dramaphoney is die Mariah Carey ook. Snapte iemand trouwens het idee achter die grijze pleister? Het kijken daarnaar was nog boeiender dan de rest van deze drek.

Denk dat dit wel een van de bekendste flop films is.

Het genre spreekt me sowieso niet aan. Heb deze film zelfs in twee delen moeten bekijken anders kwam ik er niet doorheen zo eentonig vond ik hem.

Fan van Carey ben ik ook niet echt. Acteren is niet geschikt voor haar. Ze kan beter blijven zingen.

Ik geef een 1,0 maar dan ook echt voor de moeite. Ik vind het van mijzelf al knap dat ik dit nog een 1,0 kan geven.

Raar dat deze film opeens niet meer in de flop lijst staat ?

Viel me reuze mee.

Had me al op stukken erger voorbereid na laatst Pledge This gezien te hebben, maar dat was blijkbaar niet nodig.

Crossroads kon ik me ook al prima mee vermaken, en ook deze bleek vermakelijk genoeg. Nu is de film natuurlijk al in het voordeel met mij als huge Mariah Carey fan. Het zingen en de liedjes zijn dan ook een erg groot pluspunt.

Ook het slechte acteerwerk heb ik niks van gemerkt. Tuurlijk is het geen award-winning acteerwerk wat je te zien krijgt, maar voor een luchtig drama-muziekfilmpje als dit voldoende. Voor wie vind dat Mariah Carey niet kan acteren bestaan er natuurlijk ook nog haar latere werkjes WiseGirls en Precious, al vind ik het zelf hier als gezegd gewoon voldoende.

Einde is ook niet al te conventioneel en heeft ook wel wat.

Achja, laat mensen maar verder kakken op deze film, ik ben het er in ieder geval niet mee eens.

Kleine 3,5*

Ik moet toch eerlijk bekennen dat ik het reuze vind meevallen met deze film. Het acteerwerk van Carey was voor een beginner ook niet zo slecht. Simpel is het verhaal wel. Je hoeft ook geen verassingen verwachten. Maar hij kijkt wel lekker weg.

Mwoah niet echt mijn ding, kan overigens wel begrijpen dat fans van Carey of fans van dit genre het een redelijke film vinden.

Is dit het nou? Is dit nou die grote misdaad tegen de goede smaak? Het megalomane ijdelheidsproject van Mariah Carey waarvoor ze terecht aan het kruis werd genageld? Want sorry, ik zie slechts een middelmatig werkje naar een beproefde formule dat vooral erg braaf binnen de lijntjes kleurt. Dat Carey geen ervaren actrice is zal niemand ontgaan, maar ik heb ervaren acteurs een stuk slechter zien spelen met uitdagender materiaal. Er valt van alles wat op Glitter af te dingen (alles loopt van een leien dakje, de muziek is buitengewoon oninteressant, het verhaal speelt zich af in de jaren tachtig maar alles oogt en klinkt als de jaren negentig), maar uiteindelijk is deze film simpelweg te saai om echt te verafschuwen. Ik vraag me oprecht af of iemand zich hier ooit druk over zou maken als de hoofdrolspeelster niet Mariah Carey had geheten.

Carey als artiest is geweldig, deze film is wat gewoontjes. Maar niet minder dan dat. Dat het zo enorm afgekraakt is en af en toe zelfs bestempeld als de slechtste film allertijden is echt onterecht. Weet geregeld toch best te vermaken en de soundtrack is ook echt niet verkeerd.