12 Years a Slave (2013)

De eerste tegenvaller van het jaar is binnen. Ondanks het verhaal en de soms erg mooie beelden of indrukwekkende scènes, was de film ook vermoeiend nergens pakkend. Ondanks dat ik fris de bioscoopzaal instapte, nam de vermoeidheid het na een uurtje van mij over en moest ik de rest van de lange film (de 215 minuten van Watchmen Ultimate Cut waren een stuk boeiender om naar te kijken) heel veel moeite doen niet in slaap te vallen.

Ook had ik nergens het idee dat de tijdsspanne vd film ook daadwerkelijk 12 jaar was.

Tegenvaller.

Had wat meer verwacht van McQueen. Vond het in veel iets typisch Hollywood's uitstralen. Iets wat Spielberg zo zou hebben kunnen maken. In de details zie ik nog wel McQueen terug, hij durft de camera soms wat meer te laten staan. Zoals bij het shot dat Fassbinder zijn slaven zweept terwijl ze werken in de cotton fields. Maar qua belichting qua geliktheid deed het me erg denken aan een Spielberg productie. Daardoor viel de rauwheid me juist wat tegen. Ook het scenario had mankementen in mijn ogen. Zo doet het begin wat Charles Dickens aan. Wat opzich geen belediging is een groots schrijver, maar zijn karakters zijn vaak wat dik aangezet . Zo ook hier. Twee van die mannen met hoge hoeden die hem er dan inluizen. Ook de latere karakters als die van Giamatti, Dano, Cumberbatch blijven wat eendemensionaal. Het hoeft geen dealbreaker te zijn. Maar wil je mij als kijker meenemen in een wereld die me pijn doet dan leiden dit soort karakters af.

De bedoelingen van McQueen zijn verder niet slecht. Hij wil zeker wel een wat grijzer gebied laten zien. Zo is de scene dat Ejiofor hangt een erg sterke. En laat hij toch een bepaalde lafheid zien bij de slaven. Dat zijn de priveleges die een zwarte regisseur heeft. Toch maakt hij de grote Hollywood fout door er een hele lange periode van de te maken. Waardoor de karakters vaak weer vluchtig zijn. En het onnodig lang moet zijn zonder een echte focus. Het wat droge einde spreekt wel weer in het voordeel van McQueen.

In de details zeker anders dan een typische Hollywood film. Maar nog steeds te fragmentarisch en door de wat drogere benadering een tikkeltje saai.

2.5 sterren.

Opzicht wel een aardig waargebeurd drama over een inkt zwarte periode in de Amerikaanse geschiedenis (uiteraard niet alleen Amerika) m.b.t. de slavenhandel en in deze film gezien vanuit het oogpunt van de zwarte man Solomon Northup. Het verhaal weet ook wel te boeien en is soms best aangrijpend, maar echt een rot gevoel heb ik niet van deze film overgehouden en ik heb ook geen brok in mijn keel gekregen (ook geen traantje). Daarvoor vond ik het verhaal eigenlijk te oppervlakkig (had van mij gerust rauwer en harder mogen zijn) en te beperkt want het hele verhaal is gefilmd vanuit vanuit het oogpunt van Solomon Northup en de overige slaven kwamen nauwelijks aanbod (op een paar na) en hadden ook zelden tekst.

Slecht is dit drama zeker niet en wat men destijds gedaan heeft met Solomon Northup is natuurlijk niet fraai. Hij heeft misschien het geluk gehad er nog zo redelijk goed vanaf te komen, want met de meerderheid van de slaven is het natuurlijk niet goed afgelopen. Wat ik overigens ook een minpunt van deze film vond was dat Solomon Northup twaalf jaar als slaaf is misbruikt, maar dat je geen verschil ziet aan zijn uiterlijk vanaf de eerste dag als slaaf t/m de laatste dag als slaaf.

De cast deed het overigens wel goed en dan natuurlijk vooral Chiwetel Ejiofor (als Solomon Northup) en Michael Fassbender (als de smerige en gemene slaven eigenaar Edwin Epps). Het kleine rolletje van Brad Pitt stelt overigens weinig voor.

Grote tegenvaller,

Zeer slecht acteerwerk (zelfs van vriendje Pitt) kon niet echt boeien, mooie filmbeelden. Persoonlijk denk ik dat wat zich daar daadwerkelijk afspeelde niet echt geloofwaardig over te brengen is in een film (The Passion is het misschien een beetje gelukt...)

De dialogen worden in de 19e eeuws spreekstijl gevoerd, dit maakt het verhaal wel authentiek, maar haalt vaak de vaart uit de film. Dit tezamen met de machteloosheid en uitzichtloosheid die als een beklemmende deken over de film hangen, maakt het bepaald geen film om ontspannen onderuit gezakt op de bank te bekijken. Desondanks wel een must see, ook omdat wij ons moeten realiseren dat onmenselijkheid en onrechtvaardigheid ook in deze tijd helaas niet uit de wereld zijn verdwenen.

Niggers

Nog steeds een geladen onderwerp en films hierover lijken het altijd wel goed te doen, vooral bij de Academy maar ook het publiek slikt het als zoete koek. Wat betreft de lof bij 12 Years a Slave van McQueen is het wel enigzins terecht. Sterk bronmateriaal, een regisseur die een visionair is en nuance kent en een sublieme cast die de pannen van het dak speelt. Waar Ejiofor en Nyong'o de show stelen maar is ook de supporting cast uitermate sterk. Fassbender, Dano, Giamatti, Williams, Cumberbatch etc. zijn natuurlijk altijd een meerwaarde.

Helaas kent het script iets te veel cliche's en is het niet rauw genoeg. McQueen doet zijn best de akeligheid van de slavernij te tonen maar de confronterende werkelijkheid is het nog niet, al is het voor hoe ver dit soort films gaan wel degelijk. Cinematografisch is het erg sterk, zoals je van McQueen kan verwachten maar inhoudelijk voelt het toch aan als een Spielberg film terwijl McQueen toch het tegenovergestelde zou moeten zijn. Na Shame had ik niet zo'n opvolger verwacht van McQueen, gelukkig brengt hij genoeg nuance en cinematic allure mee.

Probleem is dat de thematiek al aangrijpend genoeg is, en het lastig te bepalen is wanneer de thematiek of de film je raakt. Dat laat ik achterwege en beperk me tot mijn gevoelens an sich. Raakte toch best geëmotioneerd op momenten omdat de setup en het bezielende acteerwerk toch erg sterk is, en ook de cliche's worden nooit een storende factor. Doet itt haar tegenhangers niets nieuws maar doet wel heel veel goed. Mooi einde ook.

Halverwege de negentiende eeuw bereikte de slavernij in de Verenigde Staten haar numerieke hoogtepunt én was het verworden tot een anachronisme. Solomon Northup belichaamt dit anachronisme perfect. In een deel van de Verenigde Staten is hij een gewaardeerd lid van de samenleving, in een ander deel niet meer dan een beest. Wat dat betreft heeft Steve McQueen het onderwerp van zijn film perfect gekozen. Ook de panoramische manier waarop hij de gruwelen van de slavernij in beeld brengt, doet voor mij volkomen recht aan de ellende die slavernij was. Meerdere keren drongen zich associaties met de situatie in concentratiekampen in de Tweede Wereldoorlog op.

Langere recensie kun hier lezen: Recensie : 12 Years a Slave (ZUBB.nl)

Goede film! wat me opviel, tussen alle ellende van de hoofdpersoon door, is dat er af en toe hele mooie natuurshots tussen zitten, raar dat zoiets me opvalt. Het is geen film waar je op het puntje van je stoel zit maar wel een waarbij je af en toe vol afschuw moet kijken hoe de ene mens de andere behandelt alsof het een stuk inboedel is. Geinig hoe Brad Pitt als de Canadees probeert om de slavenhouder in te laten zien dat de slaaf ook een mens is, lukt natuurlijk niet, maar leidt uiteindelijk wel tot de oplossing.

Fantastische film met een onwerkelijk verhaal dat compleet wordt gedragen door een prima cast. Dano maakt er weer eens wat leuks van, Ejiofor speelt de rol van zijn leven en met gasten als Giamatti, Pitt en Cumberbatch weet je dat de bijrollen de moeite waard zijn. De absolute ster van de film is natuurlijk Fassbender, die elke keer een betere rol neerzet. Elke scene waar tie inzit, steelt tie met gemak. Groot fan van deze man.

Had er meer van verwacht....Deze film voegt weinig of niets toe aan alle bestaande films over dit onderwerp. De tijdspanne van 12 jaar komt bij mij niet over als zodanig en het einde vond ik erg afgeraffeld.

"I am a free man."

Shame (2011) vond ik echt een ijzersterke film van Steve McQueen. Door alle positieve berichten had ik dan ook verwacht dat '12 Years a Slave' mijn enigszins hoge verwachtingen waar zou gaan maken, helaas is het tegendeel waar; wat een deceptie zeg.

Op zich word je als kijker snel in de situatie gegooid, maar vervolgens gebeurt er gewoonweg niets meer. Het kabbelt maar wat voort zonder noemenswaardige gebeurtenissen, m.u.v. de intrigerende ophanging dan. Nergens komt naar voren dat Northup daadwerkelijk 12 jaar heeft vastgezeten. Hierbij mochten de afranselingen rauwer. Met alle respect, maar soms leek het net of ik naar een verkapte aflevering van 'Tom and Jerry' aan het kijken was...

Gelukkig is het acteerwerk wel sterk te noemen. Dit geldt voor zowel de main cast als de supporting rollen. Jammer genoeg zijn de - veelal aangedikte - personages die ze portretteren aan de vlakke kant, ik miste de nodige diepgang hierin. Nog een pluspunt is de fijne cinematografie. Er zitten een paar lange shots in die het pijnlijke contrast weergeven tussen de ongerepte natuur die zijn gang gaat en aan de andere kant het zware bestaan van de slaven.

Al met al een teleurstelling. Het geheel is te langdradig en komt nooit los. Tevens voert de moralistische boodschap merendeels de boventoon, waardoor het verhaal een ondergeschoven kind lijkt te zijn.

2,0 Sterren.

Uitstekend drama over een man die wordt gekidnapped, getransporteerd en even later als slaaf wordt ingezet op een katoenplantage. Alhoewel hij duidelijk een andere achtergrond heeft wordt hij hetzelfde behandelt als de negers die daadwerkelijk zijn omgekocht. We blijven dicht bij het realisme en er worden nauwelijks sentimentele sausjes overheen gegooid. Mooi camerawerk met soms lange shots (bijvoorbeeld met die strop om z'n nek onder de boom). Al zie ik doorgaans liever niet teveel bekende gezichten, fungerend als bijrollen, leveren ze stuk voor stuk een overtuigend gestalte. Brad Pitt als timmerman in dat houten huisje paste zelfs. Applaus voor Chiwetel Ejiofor die op magistrale wijze de met wrok gevulde gentlemen kleur geeft. De redding komt echt pas op het einde en tot die tijd is het pijn lijden en nadenken. Mijn complimenten, het thema is powerfull naar voren gebracht.

Ik had op zich niet zo heel veel interesse in 12 Years a slave, vreesde dat het wat voorspelbaar ging worden zoals slavenfilms vaak wel zijn. Maar door de enorm goede beoordelingen en het feit dat deze film vast Oscars gaat winnen ben ik hem toch gaan kijken.

Op zich komt mijn gevoel wel een beetje uit. De film is best voorspelbaar, maar de uitwerking is wel bovengemiddeld goed. Het vreselijke lijden van de slaven wordt realistisch en rauw in beeld gebracht. Scenes als die van Ejiofor die minutenlang aan een boom hangt of het afranselen van Patsy zijn keihard en best ongemakkelijk om te zien. Op dat punt scoort McQueen een dikke voldoende. Als je dan toch een slavenfilm maakt, toon dan ook al het leed. Ook is het vrij ongemakkelijk om te constateren dat een slaaf / neger voor veel blanken destijds gewoon een verkoopobject is. Alsof ze een koe aan het verhandelen zijn, inclusief het controleren van een gebit of naakt lichaam. Zoiets kan je toch bijna niet voorstellen.

De film zelf duurt me wel te lang. Het middenstuk is te lang en te eentonig. Na een tijdje raak je, hoe gek misschien ook, gewend aan het geweld en het racisme. Uiteindelijk zat ik toch te wachten op voortgang in het verhaal. Dat komt er pas richting het einde, als Brad Pitt (ik vind hem niet echt goed gecast voor die rol, maar oke..) erbij komt en uiteindelijk Ejiofor vrij weet te krijgen. Het levert nog een happy end bij zijn familie op. Wat wel weer goed is weergegeven is het proces dat hij in 12 jaar als een slaaf door heeft gemaakt. Van een optimistisch mens naar een getraumatiseerd mens dat geheel onnodig overal excuses voor maakt, terwijl hijzelf natuurlijk het slachtoffer is. Maar ik vind het aan de andere kant wel jammer dat we veel te weinig van de periode voordat hij slaaf werd hebben kunnen zien. Daardoor bleven de personages van de slaven, Ejiofor ook daarbij geteld dus, wat oppervlakkig. Het was niet echt dat ik zeer ontroerd naar het slot van de film zat te kijken, ook al gunde ik de man natuurlijk wel een goed einde. Maar het voelt ook tegelijk wat wrang omdat de andere slaven wel achter zijn gebleven en nog hele slechte jaren hebben gekend. Ejiofor zijn personage had geluk met de juiste papieren, maar echt een happy end kan ik het ook weer niet noemen, met onder andere een diepbedroefde Patsy die hem weg zag rijden.

12 Years a slave is op diverse vlakken zeer geslaagd, maar op andere vlakken ook minder. Ik twijfel tussen 3,5* en 4*. Voorlopig zet ik hem op 3,5*, kan bij een herziening in de toekomst nog best meer worden.

My sentimentality stretches the length of a coin.

“12 Years a Slave” is een indrukwekkende verfilming van het dagboek van Solomon Northup, een vrij man die rond 1840 leefde in Washington samen met zijn familie. Hij wordt benadert door twee zakenmannen die in de variété werken en die hem een korte lucratieve job aanbieden in een circus als muzikant. Solomon wordt gedrogeerd en ontvoerd naar het zuidelijke Amerika, om daar verkocht te worden als slaaf. Wat hierna volgt is een pakkend en weerzinwekkend relaas van een man die tracht te overleven in onmenselijke omstandigheden en lijdt onder het gezag van de blanken die met strenge hand oordelen over het lot van deze zwarten.

Bij momenten is het pijnlijk en onverdraagzaam om naar bepaalde beelden te kijken. De hulpeloosheid op de gezichten en de uitzichtloze situatie waarin deze mensen toen vertoefden was schrijnend om te zien. Het moment waarop ze arriveren in New Orleans en voet aan wal zetten, is er dat kortstondig beeld van geketende zwarten met geamputeerde handen en een apathische gelaten uitdrukking op hun gezicht. Deze zwarten werden puur gezien als handelswaar : gekeurd als een ordinair trekpaard en indien het niet meer voldoet aan de vereisten, werden ze gewoon afgevoerd. De hele film toont een beeld van vernedering, misbruik en foltering. Het walgend gevoel was nooit veraf.

De settings en aankleding van de gehele film was schitterend in beeld gebracht. De hele film ademde de tijdsgeest uit, zowel in Washington als in de zuidelijke staten. Washington zag er uit als een welvarende gedistingeerde stad. Het zuidelijke gedeelte zag er broeierig en stoffig uit. Je voelde de drukkende hitte van het scherm stralen en je kon het zweet (door angst en inspanningen) bijna ruiken. Schitterende buitenopnames en sfeerbeelden wisselden zich af met armoedige hutten en verval.

Een indrukwekkende cast hadden ze ook al ingelijfd. Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog nooit gehoord had van Chiwetel Ejiofor. Hij had tot nu de status van die-kerel-die-ook-in-die-film gespeeld heeft. Dat zal nu wel veranderen en zijn (moeilijke) naam zal nu wel bekender in de oren klinken. Nochtans speelde hij ook mee in "Salt" en "American Ganster". Hij speelt wel de rol van zijn leven en is zeker een Oscarnominatie waard. Subliem hoe hij de metamorfose van een welbespraakt aanvaarde persoon naar een vernederde tot zwijgen opgelegde slaaf tot uitvoering brengt. Een verscheidenheid van gelaatsuitdrukkingen : eerst genietend, dan wanhopig,vernederd en onderdanig, woede en wrok, rechtvaardigheidsgevoel en ontfermend, tot opgelucht en berouwvol. Het hele pallet speelde hij blijkbaar moeiteloos. Michael Fassbender komt aannemelijker over in deze film als de wrede,despotische en demonische Edwynn Epps, dan in zijn rol als counselor in "The counselor". Op dit moment prijkt hij op nummer 1 in mijn lijst van meest sadistische en walgelijke filmfiguren. Een figuur die geilt op zijn machtspositie, een jong meisje gebruikt voor zijn persoonlijk plezier tot ergernis van zijn vrouw en klaarblijkelijk ook nog een drankprobleem heeft waardoor de stemmingswisseling onvoorspelbaar en gevaarlijk waren.
De onbekende Lupita Nyong'o kan terugkijken op een weergaloze prestatie en is duidelijk gelanceerd in filmland. Wat een prachtprestatie !

Cumberbatch zijn bijdrage was spijtig genoeg beperkt. De figuur Ford kwam bij momenten over als een minzaam man die toch enig medelijden kon opbrengen. Maar uiteindelijk was het voor hem ook puur een investering en niet meer dan dat. Het moment waarop Solomon op zijn landgoed aankomt met de diepbedroefde moeder, die pijnlijk gescheiden werd van haar kinderen, gaf de vrouw van Ford een perfecte vertoning van de houding in die contreien. Het eerste moment medelevend en bezorgd, om eensklaps kurkdroog te reageren dat een stevig maal nodig is voor de vrouw en dat ze na een paar dagen haar kinderen al vergeten is. Deze vrouw wordt naderhand ook verwijderd omdat ze het moreel aantast waarschijnlijk. Verder zijn er nog korte vertolkingen (maar niet onbelangrijk) door Paul Giamatti als de gewiekste slavenhandelaar, Paul Dano als de wrede Tibeats (recent nog een schitterende rol in “Prisoners” vertolkt), Sarah Paulson als de vrouw van Epps (Mary Lee in "Mud") en Brad Pitt. Deze laatste had een inhoudelijk en cruciale rol in deze film. Hij was tenslotte diegene die Solomon uiteindelijk de vrijheid terug bezorgde. Of Pitt dit nu moest spelen is een andere vraag. Het had ook wel iemand anders kunnen zijn, maar de naam zal wel zorgen voor wat meer belangstelling, veronderstel ik.

Een boeiende en aangrijpende film dus over één van de zwartste pagina's in de Amerikaanse geschiedenis. Het sterkste moment was de ellenlange scene waar Solomon aan een touw bengelt en in de achtergrond iedereen langzaamaan terug zijn gang gaat. Het feit dat de andere lotgenoten de hele film zich in stilzwijgen hulden is logisch. De wijze les was ook om zo weinig mogelijk te zeggen, laat staan dat het zou uitkomen dat je kan lezen en schrijven. Zoals iemand ook waarschuwde "Unless you want to be a dead nigger.”.

En toch is deze film niet eentje die boven alles uitsteekt. Niettegenstaande dat deze periode nooit of te nimmer vergeten mag worden, had ik op het einde een "daar gaan we weer" gevoel. Na “Django Unchained”, “The Butler” en “Lincoln”, plus het feit dat er in het verleden ook al televisieseries zijn vertoond o.a. “Roots” en “North and South” , hoop ik dat we nu een tijdje dit onderwerp kunnen laten rusten. Ook vond ik het raar dat ondanks dat Solomon blijk geeft van intelligentie en overkomt als een wijs en welbespraakt man, dit blijkbaar geen reden is tot zorgen maken. Als je de lijn doortrekt zou ik als bezitter me daar zo snel mogelijk vanaf maken. Ook het feit dat ondanks de beproevingen, Solomon de kalmte ten allen tijde kan bewaren (tot op het einde bij de hereniging met zijn familie), leek me ook een beetje overdreven. En daarnaast vertelt de filmtitel eigenlijk het hele verhaal waardoor je ook niet verrast kan worden of zou kunnen genieten van één of andere ingenieus gevonden wending.

Een film die blijft nazinderen, een prachtprestatie op acteergebied en voor mij een oscar voor Chiwetel Ejiofor. De film zelf is de zoveelste in een rij echter.
4*

Ontzettend goeie film. Ik moet ergens inzitten, in mee kunnen leven, het verhaal moet mij ontroeren en wakker schudden.

Ik zit bij deze film dan ook al snel opgescheept met in mijn hoofd de levendige fantasie dat ik even een half uurtje, het mag een kwartiertje zijn, alleen ben met die meneer en mevrouw Epps (de plantagehouders). Waarbij zij vastgebonden zitten en ik ze op een rustige doch effectieve manier, zo hard mag aanpakken, dat ze niet meer weten wat de definitie van pijn is.

Ik ben nieuw hier trouwens. Hoi. Tom, 23 jaar en woonachtig in Groningen.

Nee, ik ben geen bloeddorstig, op wraak belust persoon, maar god wat kan ik woedend worden als je dit soort mensonterende dingen te zien krijgt. (het zal enigszins te maken hebben met het jappenkamp verleden van mijn vader)

Anyway. zoals ik al aangaf. Een supergoeie film!

Indringende film over een zwarte bladzijde in de Amerikaanse geschiedenis.

Ik zat meteen in de film. De broeierige South. De cast, met name Epps, vond ik erg goed in zijn rol als uitermate sadistische plantage eigenaar. En zijn vrouw! Whoah, wat een kreng zeg, geweldig gecast. Met die mooie jurk en typerend kapsel voor die tijd, schitterend.
De aankleding van de film was erg mooi, de plantage, het huis, de kleding, het klopte helemaal.
Er zaten een paar geweldige scenes in zoals de galgscene en dan met name het feit dat de rest van de slaven in de tussentijd gewoon hun eigen ding doet, de tweestrijd van Solomon op het moment dat hij van Epps de gesel ter hand moet nemen, etc.

1 Kleine kanttekening, het duurde 12 jaar voordat hij zijn vrijheid weer herkreeg maar de film gaf dat niet echt goed weer. Het had net zo goed 12 weken kunnen zijn voordat hij weer vrij kwam. en hoeveel tijd zat er bv tussen moment dat Pitt wegging en Solomons vriend met de sheriff kwam? Dat had imo beter uitgewerkt kunnen worden.
Buiten dat zeker een Oscarwaardige film.

De mensonterende en hartverscheurende praktijken van de slavenarbeid in het Amerika van de 19e-eeuw worden rauw en meeslepend in beeld gebracht -waarschijnlijk zien we maar een fractie van hoe het in werkelijkheid is geweest- maar ik miste toch het gevoel van "onder de indruk zijn" van deze film. Wellicht waren mijn verwachtingen te hoog, maar die waren vooral ingegeven door de recensies. De film duurt wat lang en is voor mij meer een aantal aan elkaar geplakte scenes met deels dezelfde personages dan het menselijk drama van Solomon Northup. Slechts enkele keren krijgen we te zien wat hij voelt. De film bestrijkt een periode van 12 jaar waarin hoofdpersoon Northup in het geheel niet veroudert. Da's best bijzonder gezien de erbarmelijke omstandigheden waarin hij gedurende die periode leeft. Al met al een heel aardig drama dat enige moeite heeft om ruim twee uur te blijven boeien..

Er zijn genoeg films over onmenselijke zaken uit de geschiedenis. De ene beter uitgewerkt dan de ander. En hoe erg de zaken ook die zijn die behandeld worden, niet elke film heeft de kracht om je nog eens te laten nadenken over waar de mensheid tot toe in staat is. 12 Years a Slave had die kracht echter wel en dat is een mooie prestatie van McQueen.

Het verhaal is niet opvallend. Een man wordt erin geluisd om vervolgens te worden verhandeld als slaaf, waarna hij een lange lijdensweg ondergaat. Ejiofor laat zien dat hij dit goed kan overbrengen op de kijker. Maar met name de rollen en het acteerwerk van Dano en Fassbender zijn me bijgebleven. Mannen die genieten van hun macht en de slaven alleen maar als bezit zien en ze daar ook naar behandelen.

Bepaalde scenes (Solomon die wordt opgehangen, maar met zijn tenen nog net genoeg houvast heeft om niet te stikken, terwijl het 'leven' om hem heen gewoon doorgaat, de zweepslagen, etc.) laten je vrij ongemakkelijk voelen zonder alles dat daarbij alles te explicitiet in beeld wordt gebracht. En dat hoeft ook niet, het inbeeldingsvermogen doet genoeg. Ook de subtiele, soberen en ergens ook hoopvolle score van Zimmer past prima bij de film. De shots van de moerassen zorgen voor een broeierige sfeer en geven nog maar eens aan hoe afgelegen van de wereld de slaven werken. Ontsnappen blijkt dan ook een onmogelijke opgave.

Een aangrijpende film die als verhaal dus niet opvallend is en slechts dient als kapstok om de ondraaglijkheden van de slaven weer te geven, maar waarbij wel alles vakkundig is uitgewerkt.

PS: het is bijna opmerkelijk te noemen dat Oprah Winfrey niet ergens kwam opduiken in de film...

12 Years a Slave heb ik nog op zaterdagavond voor de Oscars mee kunnen pakken. Dat de film de Oscar zou gaan winnen was ook niet echt een verrassing. Ik was vooral benieuwd hoe McQueen het met deze film zou doen. Zijn eerste 2 films waren degelijk en dat geldt eigenlijk ook voor zijn nieuwste.

De acteerrollen zijn in ieder geval meer dan in orde. Chiwetel Ejiofor speelt een goede hoofdrol, maar geen rol die je wegblaast of waar ik echt mee kon meeleven. Wel moet hij een paar lastige scenes spelen, die hij uitermate goed uitvoert. Vooral de scene, waarbij hij met zijn hoof in de strop hangt, terwijl zijn tenen nog net de grond raken en hij een paar minuten moet trappelen, terwijl de wereld om hem heen verder gaat, was bijzonder sterk. Michael Fassbender kon me meer bekoren met zijn rol. Zijn kop is perfect voor de rol en speelt zijn rol van meedogenloze slavendrijver ook met verve. De rest van de rollen zijn ook goed ingevuld, al voegt zo’n rol van een Pitt dan weer niet zo heel veel toe.

Het onderwerp zelf is heftig en McQueen slaagt er slechts ten dele in om de naarheid van de slavernij te tonen. Dat lukt hem een paar keer, waarbij vooral de momenten met de zweep erg goed in beeld worden gebracht. Inhoudelijk hoopte ik dat de film meer emotie bij mij teweeg zou brengen, maar dat gebeurde niet. Dat komt ook omdat de film in het middenstuk wat sleept. Hier en daar valt het wat in herhaling. Uiteindelijk zijn er dan 12 jaar voorbij, maar het vreemde is dat het voor mijn gevoel slechts een paar maanden leken te zijn. Waar zijn omgeving wel ouder is geworden, gemaakt, vond ik dat bij Ejiofor nauwelijks te zien.

Het is al met al een degelijke film geworden, die minder bijzonder is dan zijn twee vorige films. Ik had stiekem op een betere film gehoopt. 12 Years a Slave is verre van slecht, maar wint de Oscar vooral door het onderwerp waar het over gaat. Het acteerwerk is goed, maar echt grote indruk maakt de film op een paar sterke momenten na, dan weer niet.

3,0*

Een vaardig gemaakte film, met een aantal uitstekende acteerprestaties (Fassbender steelt de show), over een Relevant Onderwerp...alle ingredienten voor een echte klassieker zijn aanwezig, maar toch komt het er wat mij betreft allemaal niet helemaal uit.

Er zitten een aantal erg sterke scenes in die diepe indruk maken, maar over het algemeen blijft de film misschien toch teveel binnen de gebaande paden: we hebben het allemaal al vaker gezien in films als Amistad, The Color Purple etc. Het helpt denk ik ook niet dat Django Unchained, hoewel dat natuurlijk een heel ander type film is, vorig jaar ook al de gruwelen van de slavernij in beeld bracht, waardoor 12 years a slave al helemaal als een herhalingsoefening voelt.

En tenslotte ligt het tempo van de film eigenlijk gewoon te laag en loopt het verhaal niet altijd even lekker. Betere uitleg van een aantal zaken en betere uitwerking van een aantal bijrollen was wat mij betreft beter geweest, nu voelt het toch wel een beetje fragmentarisch aan.

Desalniettemin blijft dit wel een film die wel de moeite van het kijken waard is, maar een enorm diepe indruk heeft hij op mij helaas niet achtergelaten.

Deze film hoort met recht in het rijtje"de beste films van 2013" thuis.

Prachtige film in zijn genre. .ik was er best sprakeloos van. .

Ik wist niet of dit echt een film voor mij zou worden,maar in tegendeel...petje af voor de mensen die deze film gemaakt hebben.

De Oscarregen is misschien wat overdreven betreft 12 Years a Slave, want ondanks het ontzettend sterke acteerwerk en het fantastische broeierig/zuiderlijk sfeertje voelt de film ook erg fragmentarisch aan en krijg je niet het gevoel dat Solomon daadwerkelijk 12 jaar die hel heeft moeten doorstaan. Daarbij zag hij mij er persoonlijk ook iets te verzorgd uit voor iemand die al 12 jaar onder erbarmelijke omstandigheden moet leven.

Wel valt het te prijzen dat de registratie van de gebeurtenissen erg droog is en er niet te melodramatisch mee omgesprongen wordt. De film is hard wanneer het nodig is en aan de andere kant ook zacht. Ik denk dat de film deze zwarte bladzijde uit de Amerikaanse geschiedenis wel mooi weergeeft.

3,5*

Op de valreep van de Oscars heb ik vluchtig nog even twee van de grootste kanshebbers op het beeldje bekeken na "Gravity", "Captain Philips" en "The Wolf of Wall Street" al gezien te hebben. Dit waren "American Hustle" en deze "12 Years a Slave". En... hij is me tegengevallen.

Veel positieve verhalen hoorde ik rondom deze film en het onderwerp spreekt me zeker aan. Ik ben dol op een stukje zwarte (no pun intended) historie. De film bracht helaas niet de overtuiging die ik verwacht en gehoopt had. "12 Years a Slave" bleek, voor mij, niets anders dan een leuk tussendoortje met enkele standout performances.

Aan de acteurs lag het niet. Hoofdrolspeler Ejiofor deed het zeer verdienstelijk en mag hopelijk nu wel eens meer van dit soort rollen spelen ipv die CIA agents. Lupita had een zeer sympathieke uitstraling en wist haar scene's mooi in te kleuren. De ster van de film is natuurlijk Michael Fassbender die zijn personage een flinke dreiging en absurdisme meegeeft. Een acteur die buiten het script werkt en een extra touch geeft aan het personage. Ook nog een leuk bijrolletje voor Benedict Cumberbatch.

Waar de film minpunten op scoort is dat het verloop te voorspellen is en er bijna geen inkleuring meer is naast dit. Nadat Solomon gevangen wordt genomen en verkocht wordt gebeurd er vrij weinig verder meer met de film. De film lijkt enkel een aaneenrijging van enkele confronterende slavernij scenes (waarvan er wel vrij sterke tussen zaten) en wat sterk improvisatiewerk van de acteurs. De regisseur had er goed aangedaan een extra staartje aan het verhaal te knopen want af en toe sleepte de film teveel. Ook worden er teveel personages geintroduceerd waar al snel niks meer van gehoord wordt. Neem nu als voorbeeld dat mannetje die Solomon in vertrouwen neemt om een brief voor hem af te geven. Hij verraad Solomon maar verder wordt hij niet meer gezien. Een aftermath of confrontatie tussen deze twee had wat interessants kunnen opleveren.

De film is het interessantst als het wat origineels laat zien en die momenten zijn helaas wat schaars. Het zang-momentje tussen de slaven na het begraven van een broeder vond ik bijv. een erg sterk stukje.

Wat de film overigens ook best pijn deed is de keuze om te beginnen met een flash-forward. Dit was nergens voor nodig en zorgde voor verwarring wanneer het daarin vaak back-and-ford skipte toen we Solomon's dagelijkse leven tussendoor leerde kennen. Dat hij een slaaf wordt weten we allemaal dus een "what is to come" is niet nodig. Het lijkt een goedkoop trucje om wat aandacht te generen ipv een introductie waarin vanaf het begin begonnen wordt en waar dus, vanzelfsprekend, weinig in gebeurd.

Goed en bij vlagen soms vrij sterk maar de film brengt ons niets nieuws en maakt enkele fatale keuzes om een echte topper te zijn. Ik had de Oscar liever naar de Wolf zien gaan of naar Dallas Buyers Club als sterke tweede.

3,5*

Het is natuurlijk een interessant stukje geschiedenis dat hier in 12 Years a Slave verteld wordt en dat maakt dit natuurlijk een erg boeiende film, maar door het aangrijpende onderwerp vind ik het wel erg moeilijk om deze film goed te beoordelen. Enerzijds voelen de hartverscheurende beelden af en toe wat geforceerd aan omdat ze in overvloed aanwezig zijn, maar anderzijds is dat natuurlijk juist de kracht van de film en maken die momenten het juist zo bijzonder en indrukwekkend.

De bombastische ‘muziek’ die in het begin af en toe te horen was vond ik wat storend en ik had in plaats daarvan graag nog wat meer vioolklanken en van die mooie gospelachtige liederen gehoord, maar goed, dat klonk natuurlijk weer te vrolijk en dan was het allemaal weer niet zielig genoeg. Want waar het eigenlijk voornamelijk om lijkt te gaan is dat we een hoop medelijden krijgen met de hoofdrolspelers en dat we de (weliswaar onvermijdelijke) dramatische kant van het verhaal veel te zien krijgen. De film teert mijns inziens dan ook eigenlijk iets te veel op de meelijwekkende beelden die derhalve vertoond worden en weet daar tussenin niet altijd even goed te boeien.

Wel moet gezegd worden dat het acteerwerk er voor zorgt dat het bij vlagen een heel sterke film is en dat er op zijn minst één hartbrekende scène in zit die gisteravond even op mijn netvlies werd gebrand. Chiwetel Ejiofor zet hier een bijzonder sterke rol neer en ook Michael Fassbender is erg overtuigend en samen maken ze die scène waarin ze Patsey (Lupita Nyong’o) met de zweep geven behoorlijk mistroostig en schokkend om te zien. Dat is dan ook een van de sterke hoogtepunten in deze bijzondere film die dit lastige onderwerp op zeer geslaagde wijze aan de kaak stelt.

Geen instant-klassieker, maar een goede film is dit zeker. In het begin vond ik de muziek van Zimmer wel irriterend aanwezig, maar na een tijdje word je toch de film ingezogen. Het slavernijverleden wordt erg expliciet en overtuigend neergezet. Hoe het onderwerp aangepakt wordt in dit verhaal, blijft continu boeiend en het acteerwerk over de gehele linie is ook dik in orde.

Een absolute topper vond ik het alsnog weer net niet. Daarvoor zijn er toch teveel van dit soort aangrijpende films de laatste twee decennia gemaakt. Beetje matig excuus wellicht, maar een film met schokkende scenes is niet nieuw en heeft daardoor ook minder impact op mij dan in ieder geval...

Een flm die een rauw confronterend beeld geeft van de slavenhandel destijds. Er zijn scenes waarbij ik me bijna ongemakkelijk voelde over hoe " wij " als blanken om gingen met onze zwarte medemens. Geen film voor de tere zieltjes onder ons, wel een terechte Oscar winnaar.

Enig minpunt is de tekst van Solomon wanneer hij dan na 12 jaar weer oog in oog staat met zijn familie. No way dat hij dat toen echt gezegd heeft. Dat was dan weer typisch Hollywood.

Een goede film, geen goede film.... tja, het gaat hier om een waargebeurd verhaal, het verhaal van Solomon, een indrukwekkend, ontroerend en hartverscheurend verhaal over een geleerde man die ontvoerd wordt en 12 jaar als slaaf moet leven. Het verhaal is het verhaal, ze kunnen er wel allemaal gebeurtenissen aan toe voegen om het verhaal soepeler te laten verlopen of (nog) interessanter te maken maar het verhaal is zoals het is.

Dan de punten waar ze wel iets aan hadden kunnen veranderen, de muziek. Ik heb mij ontzettend gestoord aan de bombastische harde muziek die voor mij totaal niets toevoegde behalve dan mijn ergernis. Verder, tja, ik mag graag films over dit onderwerp zien, zoals Django bijvoorbeeld, toch is die film van een heel ander kaliber. Deze film probeert maar is het allemaal net niet, en dat is zonde, want het verhaal is zeker goed, jammer, had hoge verwachtingen maar viel mij toch wat tegen. Toch een 3,5, vrij hoog, waarom zou je zeggen, nou omdat ik het verhaal heel bijzonder vind, de acteurs geweldig speelden en ik mij de hele film heb in kunnen leven en ongeveer de hele film die verrekte "meester" wel kon wurgen. Het had meer kunnen zijn maar zeker geen slechte film!

Heel mooie film met goede acteerprestaties.

Zeker de oscar van beste film waardig.

En hopelijk gaan ook veel scholen deze film kijken, zoals wij in de tijd 'Schindler's List' gingen kijken, want deze gebeurtenissen uit het verleden mogen nooit vergeten worden.

4 sterren

Mooie film die laat zien hoe het eruit kán hebben gezien. Waar soms andere kijkers het gevoel hebben dat de film te veel moraliserend is, denk ik dat je als kijker de mogelijkheid hebt om de film op je eigen manier te interpreteren. De filmmaker laat je nergens expliciet verplichten om de zwarten zielig te vinden en de blanken een stelletje tuig. Hoe moeilijk het ook is; het verleden moet altijd vanuit z'n eigen unieke tijd begrepen worden.

Een film die, buiten de schoonheidsfoutjes wel kon bekoren. In mijn ogen heeft McQueen de plank misgeslagen in het eerste kwartier, waar de film vrijwel vanaf de start in de plooi springt. Wellicht heeft hij zich teveel aan het originele verhaal vastgehouden, maar dit komt de film absoluut niet ten goede. Solomon Northup heeft mij hierdoor wellicht geen enkel moment echt kunnen pakken, ondanks de prima acteerprestatie.

De beelden, het geloofwaardige spel en de rauwe scenes verdienen voor mij wel een dik compliment. Hiermee verdienen ze voor mij toch de nodige credits.

Goede film, maar verre van meeslepend. 4*