Town without Pity (1961)

Goed sterk verhaal Kirk douglas speelt een beetje een zelfde soort rol als in Paths of Glory. Dingen worden niet al te zwart wit neergezet mooie muziek ook.

Town without Pity slaagt erin om een extra dimensie te plaatsen bovenop de 'recht-tot-recht-aan' rechtbankprocedure. Dat doet het door de vraag, of de mannen wel of niet schuldig zijn, niet centraal te stellen. Belangrijker in deze smerige geschiedenis (want dat wordt het naarmate het einde nadert) is of de doodstraf (geïnstigeerd door de 'betrokken' gemeenschap) gerechtvaardigd is.

Het is aan de sardonische Majoor Garrett (Kirk Douglas) om de moeilijke taak van verdediging op zich te nemen. Maar het is helemaal niet zo moeilijk, stelt hij.
Een rechtzaak, begin er niet aan. Hoe sterk je een zaak denkt te hebben. Als een rivier sleurt hij alles mee in de stroming. Bomen, mensen, bagger.

Nu de nadruk ligt op de verdediging betekent het dat elke stap veroorloofd is. Stappen waar Garrett nog eerst terughoudend over is als hij rede in de 'wellust' van de gemeenschap (hier in de persoon van de vader van het slachtoffer) probeert te brengen.
Hier zegt de vader treffende woorden, die tegenwoordig (al denk ik dat het algemeen geldt voor elke moderne maatschappij) nog hun wanklank hebben:
Ik ben trots en wijk niet. Mijn bloedlijn/ stamboom is in deze stad verweven!

Wat is verbondenheid en betrokkenheid bij of met een gemeenschap die geperverteerd geniet van de ellende? Lustdelicten halen snel en blijven vaak lang in het nieuws. Tragisch genoeg degraderen de actoren daarin vaak tot acteurs in hun eigen ellendige verhaal, dat breed uitgemeten wordt voor de massa toeschouwers - symphatie welgemeend of niet.

Dit is het gebrek aan medelijden (pity) waar de titel naar verwijst en niet de 'bloeddorst' van de stad voor rechtvaardigheid jegens een van hen. Karin, het slachtoffer, wordt met dezelfde wellust begeerd door de massa als haar vier verkrachters. Tot ze natuurlijk niet meer nieuwswaardig is, ook al betekent dit haar dood.

Na een groepsverkrachting verschuift de schuldvraag geleidelijk aan van de daders naar het slachtoffer. Dat is op zich een interessant gegeven, maar de uitvoering laat in menig opzicht nogal te wensen over.