Autoreiji: Biyondo (2012)

Heerlijk

Kitano zet z'n harde lijn voort, gelukkig maar. Dit keer een wat meer gestructureerde verhaallijn dan z'n voorganger. Dat maakt Outrage Beyond makkelijk te volgen, want bij Outrage had ik meerdere kijkbeurten nodig. De cast was weer geweldig, Ryo Kase wordt nog een favoriet, heerlijke rol Ook hier weer vol met hilarische scheldpartijen en snoeihard geweld. Het gewelddadig toontje is wel wat minder dan in Outrage, afgezien van een paar fantastische - redelijk shocking - scenes die ik niet ga spoileren. Visueel is het goed, maar ik miste die prachtige shots die wel volop aanwezig waren in Outrage. Over editing hoef ik weinig te zeggen, daar blijft Kitano de koning in. Uiteindelijk een logisch vervolg die erg goed uitpakt. Iets minder intens dan zijn voorganger, maar wel fijner om te volgen.

4.5*

Outrage vond ik zeker niet de beste film van Kitano, maar wel de moeite waard. Toch kan ik me niet veel meer van dat plot herinneren. Had dus de indruk dat ik van deze Beyond een en ander plotgerelateerde zaken mistte.

Verder is het een redelijk eentonige film. Pakweg een uur en een kwartier een aanloopje tot een redelijk magere afrekening. Vond het maar zelden echt heel interessant. Wel weer tof is het sfeertje en de strakke cinematografie. Kitano gaat niet bepaald los maar houdt er wel een stijlvolle look op na. Ook het personage van Kitano is redelijk cool, dus uiteindelijk is het wel een aardig filmpje, maar geen moment had ik de indruk dat dit echt een hoog niveau ging halen.

3*

Sterk tweede deel.

Maar het voelt als een middenstuk van een trilogie. Kitano shuffelt alles lekker rond, zorgt voor een climax maar het voelt allemaal iets minder definitief dan het eerste deel. Het is ook een perfecte setup voor een geweldige finale.

VIsueel sterk, goeie (maar beperkte soundtrack), sterke cast. Alles is er weer om hiervan een stevig yakuza epic te maken. Niet zo goed dan deel 1, maar een leuke verruiming en een perfecte pas voor hopelijk een deel 3.

4.0* en een uitgebreide review

Autoreiji: Biyondo gaat moeiteloos verder in de lijn,waar het eerste deel ophield.

Gezien de castnamen, was het hier niet bepaald verrassend te noemen dat [Spoiler]het personage van Kitano dus gewoon nog leefde. Verder is het een leuk en vermakelijke film, die wat rechtlijniger is dan zijn voorganger, maar op sommige punten net tekort komt. Kitano zelf is wel weer lekker bezig en weet ook hier vrij moeiteloos zijn rol van de nodige humor te voorzien. De rest van de cast doet het ook niet onaardig. Het geweld is best wel weer expliciet aanwezig en daar scoort Kitano ook altijd wel punten mee.

Toch mis ik net het echte lekkere gevoel, dat ik bij het eerste deel wel had. Dit tweede deel is een typische Kitano, die zoals altijd goed gemaakt is, een degelijke soundtrack kent en leuk vermaak biedt. Oftewel een gemiddelde Kitano, die desondanks altijd nog gemakkelijk beter is dan het gros van de films, dat tegenwoordig allemaal voorbij komt.

Nu maar eens afwachten, of Kitano in de toekomst nog eens met een ander soort film gaat komen, want dat zou ik wel leuk vinden.

3,5*

Ookal is het een gemiste kans dat ik "deel 1" (nog) niet heb gezien, toch heb ik erg genoten van de film gisteren @camera japan te Rotterdam. Vooraf werd er een bruikbare uitleg gegeven over de rol van de Yakuza in Japan door Dr. E.D. Herber (docent Univers. Leiden). De film werd daarmee voor mij nog interessanter. Het blijft een hele klus om de hele film lang de onderlinge relatie tussen de "clans" goed te vatten, de intro en info vooraf was dan ook meer dan welkom. De info betrof (onder meer) een korte introductie van de structuur van de Yakuza, de status en de rol van de Yakuza in de samenleving (niet alleen maffia, maar ook een legale "herenclub" ergens tussen "de rotary en de hells angels in") en de achtergrond van de Yakuza (30%! Koreaans etc.).

De film komt wat langzaam op gang maar na een uur "komt de spanning dan ook los". De vragen over wie deed nu wat en wie belazerde wie worden soms wat verhelderd, maar de conclusie was toch dat enige mysterie blijft bestaan.

Erg degelijk vervolg op Kitano's Outrage, al zou je eerst niet verwachten dat die film een vervolg zou krijgen. Gezien tijdens Camera/Japan.

Toch wel want (Otomo) Kitano heeft de steekpartij in de gevangenis overleefd en is van plan zijn misdaadcarriere voort te zetten nu hij weer vrij is. Kitano is gewoonweg weer helemaal in topvorm, ook al is hij nog zo oud geworden. Hij gaat dit keer echter in zee met die kerel, waarvan hij zijn gezicht heeft bewerkt met een stanleymes in deel 1, die, ondanks hij erg lelijke littekens heeft opgelopen van Otomo, ineens Otomo met heel veel respect behandeld. Ze gaan nu, samen met hun concurrenten dit keer, weer eens flink schoon schip houden. Beyond doelt nu meer op liquidaties, want er worden me toch wat kogels uitgedeeld aan verraders en tegenstanders. Die 2 bijdehante jongens van de tennisbaan waren ook erg om te lachen, en de schokkende kills/martelingen waren weer niet geschuwd. Die scene met die tennisballenschieter was echt geniaal. Ook de boormachine-scene. En voor de eerste keer in een gangsterfilm gaat Kitano niet dood.

Deel 2 kon der voor mij weer door, maar haalt, net als deel 1, weer net niet het niveau van films als bijv Sonatine en Hana Bi. (geen kunstwerk van Kitano tussendoor en ook geen muziek van Joe Hasashi) Maargoed, wil nog niet zeggen dat dit weer een vette Yakuza-gangsterfilm is. Hopelijk komt ie nog uit in R2.

4,0*

Sterk. Ook ik was het plot van de eerste film vrijwel volledig vergeten, maar het doet er niet veel toe. Misschien aan het begin wat moeite om de lijntjes aan elkaar vast te knopen, maar na verloop van tijd komen de intriges goed tot leven.

Het enige dat ik wel van het eerste deel heb onthouden is keiharde sfeer van genadeloosheid en de scène met de tandartsboor. Gezien dat laatste is is de titel van deze film Beyond een beetje misleidend, want dat niveau van geweldadigheid wordt hier niet bereikt. Dat is niet erg, er komt nog steeds genoeg voorbij. Net als in de vorige film heerst er hier een een ijskoude sfeer van mededogenloosheid, in tegenstelling tot de eerdere yakuza films van Kitano, die gekenmerkt werden door de nodige humoristische scènes. Het laatste heeft natuurlijk zijn charme, maar de sfeer in deze Outrage films werkt ook verfrissend. Het ìs gewoon echt een snoeiharde wereld.

De cinematografie is niet spectaculair, maar wel ontzettend strak, wat zeker bijdraagt aan de sfeer van onverbiddelijkheid. Mooie pans, maakt toch dat de film ook interessant is buiten het plot. Ook de editing mag er wezen, het voelt echt to-the-point aan. Ook wat sound editing betreft, getuige bijvoorbeeld het functioneel wegvallen van geluiden.

Kortom, de film voelt aan als vakmanschap. Technisch in orde met goede, pakkende sfeer. Ook weer niet uitzonderlijk, maar zeker wel meer dan alleen degelijk. 4* zijn zeker op z'n plaats.

Hmja, na de zoveelste keer dat er gangsters in een sober kamertje tegenover elkaar zitten in een leren stoel en stoer kijken, praten en schreeuwen, heb ik het wel gezien. Zo kun je oneindig lang doorgaan met nog een stuk of twintig vervolgen. Over het algemeen is het té eentonig (zowel de inhoud, het tempo als de uitwerking met bijvoorbeeld de soundtrack die wel érg ingetogen is), ook omdat het eerste deel die lijn grotendeels al volgde (hoewel ik die frisser vind en audiovisueel wat beter).

Toch vind ik het wel een prettig koelbloedige gangsterfilm met op z'n tijd een gestileerde vormgeving (de buiten-opnames). Net als in het eerste deel is er veel gekonkel tussen en binnen de yakuza-families en veel aandacht voor vergelding en verraad, met als verschil dat er nu gaandeweg meer focus komt te liggen op één persoon (Otomo), wat goed uitpakt. De personages zijn sowieso wel gaaf met die grimmige, karakteristieke koppen, de meesten althans, en hier en daar is er een brute opleving.

Al met al vind ik het een klein tegenvallertje maar zeker niet onvermakelijk en het heeft z'n pluspunten, alleen in een eventueel derde deel mag meer schwung gelegd worden.

Nog bleker, nog grimmiger, nog genadelozer. Kitano gaat 'vrolijk' verder met waar hij gebleven was, al is het alles bij elkaar toch iets minder aantrekkelijk dan de firstborn. Die had een paar geweldige typetjes die hier ontbreken. De agenten komen het dichtst in de buurt. De één trekt aan allerlei touwtjes, terwijl de ander met toenemende verwondering en afgrijzen toekijkt hoe hij een yakuza oorlog ontketent.

Toch mis ik het lachebekje. Of die ambassadeur. Het duurt ook even eer Kitano z'n stukken op het bord heeft gepositioneerd en het kan losbarsten, maar dan is er geen houden meer aan en is niemand meer veilig. Het contrast kan niet groter zijn. De film staat bol van de verbale agressiviteit, zelfs de muziek is er verlegen van, maar zodra er naar de wapens gegrepen wordt, is het zo koelbloedig als de pest.

Zo neemt Kitano het ook onder de lens. Emotieloos en berekenend, maar dat je daar een punt mee kunt maken, bewijst de stilte bij moord op Kato in een treurige gokhal. Ander hoogtepuntje is iets met ballen, zeker wanneer de camera op afstand toekijkt en toch nog even dichterbij komt. Smerig. De botte climax vraagt om meer, maar in de wereld van de yakuza zal nooit iets af zijn. Dan is dat punt ook gemaakt.

Toch iets minder fris dan het sterke eerste deel. Wel weer een erg goede Kitano film

Ik weet niet wat het is. Maar ik miste hier toch iets. Outrage: Beyond heeft net als in het eerste deel een wat trage opbouw. Maar eenmaal de hel losbreekt is het toch wel weer genieten van Kitano's visie op de Yakuza. Toch kent Beyond toch minder memorabele momenten, vooral in de moorden. Verder is het plot best gecompliceerd en is het door de vele personages echt goed opletten geblazen. Toch blijft het geheel onderhoudend en interessant. Kitano lijkt hier een beetje zijn Godfather trilogie van te willen maken aangezien dit in alles aanvoelt als een middenstuk. Het einde is dan ook best abrupt, maar wel erg passend. Ook miste ik een klein beetje meer van die typische Kitano humor.

Acteerwerk hier is van een zeer hoog niveau. Iedereen doet zijn/haar best om de personages zo goed mogelijk neer te zetten. Verder doet Kitano wat hij goed kan. Alles op een stijlvolle manier in beeld brengen. En dat is goed gelukt. Zelfs in een iets mindere Kitano is er veel kwaliteit te vinden. Van mij mag dat derde deel wel komen.

Uitstekende film over de handel en wandel van de Japanse criminele organisatie,de Yakuza.

Autoreiji: Biyondo is het tweede deel van een trilogie,allemaal geregisseerd door Takeshi Kitano die tevens één van de hoofdrollen voor zijn rekening neemt.En ondanks het feit dat ik Autoreiji,het eerste deel uit 2010 niet gezien heb zat ik toch vrij snel in het verhaal,dat gaat over de machtsstrijd tussen de diverse bendes in Tokio,hun connecties en pogingen om hun gezag uit te breiden met in sommige gevallen de daar weer uit voort vloeiende wraakacties,een strijd waarbij ook de Japanse politie een niet altijd even frisse rol speelt.

Wat vooral veel indruk op mij maakte was de berekening en doordachte acties van de verschillende bendes en hun leden.Het verhaal ontwikkelt zich daardoor als een soort van schaakspel waarbij extreem geweld absoluut niet geschuwd wordt.Dit alles in een kille sfeer met bijbehorende fraaie beelden en een soundtrack die echt iets toevoegt.

Het allersterkste aan Autoreiji: Biyondo vond ik de imponerende cast met voorop Takeshi Kitano als nauwelijks te doorgronden crimineel waardoor zijn rol in het verhaal constant met mistsluiers is omgeven.Toshiyuki Nishida en Sansei Shiomi in de rol vooraanstaande Yakuza oudgedienden waren alle twee fantastisch en ook Fumiyo Kohinata als gluiperige politie rechercheur was erg sterk in zijn rol.Maar eigenlijk gold dat wel voor zowat heel de cast.

Prima en uitermate boeiende film die op mij erg realistisch overkwam.

Snel eens kijken hoe het afloopt.

Een goed vervolg. Ik vond het iets makkelijker te volgen en overzichtelijker dan de voorganger, anderzijds is deze tweede film iets milder met geweldscènes en het bondgenootschap Otomo en Kimura is één van de verrassingen van de film. Alweer een hele hoop intriges met wankele allianties tussen verschillende yakuza facties, vooral met de bedoeling om elkaar achteraf beter te kunnen afmaken. Alweer genadeloze shootouts wanneer bepaalde yakuza's in ongenade vallen of het voorwerp uitmaken van vendetta's. En Kataoka, de corrupte flik, is ook verre van onschuldig in de gebeurtenissen. Voor wie de eerste film kon smaken, zal ook deze niet tegenvallen. Heeft mij geen moment verveeld. Kitano flikt het opnieuw. Volgende vrijdag staat Coda op het programma, de afsluiter van Kitano's yakuza trilogie.