On the Beach (1959)

Interessante film. Mooi thema. Bij vlagen erg mooie dialogen zoals in de hierboven al genoemde scene tussen Astaire en Perkins. Een vaak (vooral de mannen) opvallend ingetogen spelende sterrencast. Het verhaal gaat uit van een eigenlijk nogal beschaafde reactie op wat er komen gaat. Mensen gaan pas op forel vissen als het seizoen geopend is, de treinen rijden nog gewoon door totdat het eind bijna gekomen is. Iedereen blijft beschaafd. Daar wringt de schoen een beetje, ik geloof dat niet helemaal, ook in 1964 niet misschien heb ik een minder hoge pet op van de mensheid dan Kramer en vooral Shute, maar ik denk dat een einde als in deze film veel chaotischer en veel dramatischer zal verlopen.

Kramer haalt in deze film nooit de perfectie van Judgment at Nuremberg, hoewel er een paar prachtscenes in zitten. Maar een mooie, bij vlagen intrieste film is het wel. Vooral Pecks terloopse verwijzingen naar zijn familie alsof ze nog leven in het begin van de film gaan door merg en been

3.5*

Uitstekende en inzichtelijke film waarin de mensheid bijna totaal is vernietigd vanwege een nucleaire oorlog. Het wordt redelijk kleinschalig gehouden waarbij de onderlinge relaties tussen de personages bijna de boventoon vormen. Een aantal aangrijpende scenes en een sterk eindshot die destijds ongetwijfeld als waarschuwing diende.

Heel interessante rampenfilm met een andere benadering dan dat ik tot nu toe gezien heb. Geen spanning, sensatie of paniek. Geen spectaculaire rampenscènes maar meer een soort van berusting. Hoe gaat men er mee om dat het einde van de wereld daar is en er echt niets meer tegen te doen is. Het naderende lot werd met een grote waardigheid gedragen.

Je wordt getracteerd op een heleboel mooie scènes en shots. Het werk met licht en schaduw vond ik ook heel mooi gedaan. De speelduur vond ik eerlijk gezegd wel veel te lang.

On the Beach is een diepzinnigere apocalypse-film dan ik had gedacht. Of beter gezegd gehoopt, want vooraf had ik op meer lollige jaren '50-SF gerekend. Maar ja, met een cast bestaande uit o.a. Gregory Peck, Fred Astaire en Ava Gardner pakte dat toch anders uit. De film speelt zich af in Australië, het noordelijke halfrond is namelijk compleet uitgeroeid door een kernoorlog. Peck is een kapitein van een Amerikaanse onderzeeër en meert dus aan bij de Aussies. Aldaar ontstaat er een romance tussen hem en Gardner. Nog meer romantische dramatische verwikkelingen worden neergezet. Na een tijdje vond ik het dan een nogal lam gebeuren.

Af en toe toch worden wel serieuze issues aangekaart en door de apocalypse-setting waarin de film zich afspeelt nog enigzins interessant. Maar met alleen lege straten van San Francisco (Peck vaart er met zijn onderzeeër naar toe) en andere desolate beelden overtuig je de hedendaagse kijker niet meer. Spijtig, maar een magere voldoende zit er nog wel in voor deze film.

In de tijde van de Koude Oorlog leefde de schrik voor een atoomboom en een nucleaire oorlog zo fel dat het idee voor een film over dergelijke wereldramp in de zeer nabije toekomst niet zo verwonderlijk was.

Een lichte SF-film, dus, die helaas toch al te veel verwatert in sentimentaliteit en romantiek en op meerdere punten absurd overkomt. Where was the panic, dear mister Stanley Kramer ?

Als waarschuwer op het gevaar voor dergelijke nucleaire ramp, wel verdienstelijk.

Aardig.

Iets al te sentimentele verfilming van het gelijknamige boek. Dat maakte dan ook wat meer indruk dan deze degelijke verfilming. Perkins Gardner en Astaire op hun best tegenover een wat duffe Peck. Die heb ik in al wat betere rollen gezien. Gave autorace ook waar iedereen, zo lijkt het, zichzelf om zeep rijdt.

Verder niet al te opzienbarende en voortkabbelende film waarbij het sentiment de heftigheid van de thematiek een beetje de das om doet. Wil graag een waarschuwend vinger ophouden voor een nucleaire ramp maar komt nu wat gedateerd over.
3*en

Een film waarvan het einde me wel wist te raken , wanneer Peck aan land komt met zijn onderzeeer word hij opgevangen door de nog steeds prachtig ogende Avan gardner , ze valt voor hem en de 2 krijgen een affaire .

ondertussen heeft perkins een vrouw die emotioneel niet helemaal stabiel is en kind .

en dan is er nog fred astaire in een bijrol 2.

de karakters krijgen allemaal flink wat screentijd maar de main focus ligt toch op de personages van Peck en Gardner , zij voelt zich tot hem aangetrokken maar hij kan zijn verloren gezin niet zomaar vergeten .

Heel veel drama met op de achtergrond het atoomoorlog verhaal maar dat is min of meer een zijplot van het hoofdthema .

het einde is behoorlijk depri maar dat heeft zo op zijn manier ook wel weer zijn charme

Romantische maar tegelijkertijd compromisloze post-apocalyptische film over een toekomst waarin bijna al het leven op aarde is vernietigd door de radioactiviteit van een nucleaire holocaust. Alleen Australië is vooralsnog gespaard gebleven, maar het onheil komt steeds dichterbij. Prima cast (al stelt Anthony Perkins zich soms nogal aan), met een fraaie eerste serieuze (bij)rol van Fred Astaire. Hoofdrolspelers Gregory Peck en de mooie Ava Gardner zijn uitstekend. Iets te lang en onevenwichtig, maar uiteindelijk wel indrukwekkend.