Love Actually (2003)

Niet mijn type film, maar Love Actually is mij prima bevallen. Natuurlijk is ook deze film nogal zoetsappig, maar dat stoort mij deze keer niet eens zo. Leuke verhaallijnen en prima muziek. De sterrencast doet het ook naar behoren. Bij herziening gaat er waarschijnlijk iets af, maar ik heb mij bij de eerste kijkbeurt prima vermaakt.

4,5*

Gisteren voor het eerst gezien, had 'm te leen gekregen van een vriendin en ik wou per se wachten tot het december is omdat het een echte Kerstfilm is.

En ik moet zeggen dat dit best een hartverwarmende film is, alleen net iets teveel verhalen.
Zo vond ik bepaalde verhaallijnen iets te overdreven, zoals die van de Engelse jongen die naar Amerika gaat om daar meisjes op te pikken en in de eerste beste bar komt hij gelijk drie meisjes tegen...

Overigens wel lachen om Rowan Atkinson als de winkelbediende aan de slag te zien.

Maar goed overall gezien toch wel een goede film, 3,5 sterren.

Heerlijke film waarin een aantal losse verhaaltjes elkaar zijdelings passeren die één overeenkomst hebben, namelijk: liefde. Alle verhaaltjes hebben een goeie opbouw en zijn eigenlijk allemaal even leuk. Het geheel is bijzonder sfeervol, grappig, ontroerend, romantisch en bovenal hartverwarmend. Verder een fijne soundtrack en een uitstekend samengestelde cast. Na herziening een halve ster erbij voor deze instant kerst-klassieker.

M'n eerste kerstfilm dit jaar. Het alom bekende 'Love actually'. Tot m'n grote onsteltenis nog nooit eerder gezien dus vond het hoog tijd worden.

We volgen gedurende de ruime twee uur aan speeltijd veel personages die elk met het woord liefde te maken krijgen. Of het nu een worsteling is of een eerste verliefdheid, alles wat een mens tegen kan komen in z'n leven is in deze film verwerkt.

Misschien ligt daar nou juist voor mij het probleem. Wel erg veel personages passeren de revue en nergens krijg je de tijd om het rustig te laten bezinken of we schieten al weer naar de volgende.

Vond dat erg jammer, want nergens krijg je ook maar iets van een band met een persoon.

Toch is het zeker een leuke feel-good movie en een echte kerstfilm. In de film komt duidelijk naar voren hoe mooi liefde kan zijn, maar ook hoe pijnlijk en moeilijk het soms is. Wat dat betreft komt de boodschap mooi naar voren.

Helaas is het niet alles geworden wat van een perfecte kerstfilm verwacht mag en kan worden, maar de film verdiend zeker een voldoende..

Een leuke kerstfilm.

Love Actually is aangenaam, verfrissend en ontroerend. De personages worden één voor één goed gebracht door een hoop bekende namen. Het verhaal van Karen en Harry boeide me het meest. Een goede verassing. 3*

Heerlijke romantische zoete film, die duidelijk de juiste snaren weet te raken.

Ik heb het niet altijd op dit soort films, maar Love Actually is zo goed gemaakt dat het maar weinig fout kan doen. Iemand als Hugh Grant, die ik nooit zo kan waarderen, past hier zelfs erg goed in. Sowieso is de cast erg fijn en goed, en ook een van de redenen waarom de film zo goed bevalt. Er zijn diverse verhaallijnen en personages, maar allemaal krijgen ze precies de aandacht die ze verdienen en dat werkt goed.

Bill Nighy is trouwens het leukste personage. Er zijn er veel, maar ikwil er toch even een rol uitlichten. Zijn rol als verknipte zanger, die op een comeback mikt, is soms ronduit hilarisch. De rest van de film zat ik ook vaak met een grote glimlach te kijken. Naast de humor werkt de romantiek hier ook erg goed. Het is vaak lastig om een film te vinden of temaken, waarin beide elementen zo goed werken. Love Actually behoort echter duidelijk tot die selecte groep en werkt zelfs nog net iets beter als je de film vlak voor de kerstdagen kijkt.

Een fijne film, waar ik een erg goed gevoel aan over heb gehouden. Britse humor en romantiek op zijn best.

4,0*

Ook ik heb hem verhoogd.

Ik viel er gisteren halverwege in, wilde eigenlijk helemaal geen TV kijken maar ik kon niet loskomen van de bank. Ik had hem al 2x gezien maar hij blijft geweldig. Er zitten zoveel geniale scènes in.

Natuurlijk een topcast die enorm goede personages neerzetten en een perfecte mix van alles.

4,5 sterren. Beste romcom die ik ken.

De ultieme feelgoodmovie! Geweldig, er zit alles in:humor, tragiek, oude narren, gekken, puberteit, zotheid, verliefdheid, clichés, gewoon TOP.

Deze wordt niet overtroffen: Colin Firth superb, Hugh Grant op zijn meest charmante wijze, vooral als hij op de melodie van Jump van The pointer sisters de trap afkomt, Emma Thompson als de oprechte, sterke maar helaas bedrogen vrouw. Heb hem al 6 keer gezien en hij blijft geweldig, ZIEN dus! 4,5 ster, want meer geef ik in principe niet.

Omdat ik de film ieder jaar rond deze tijd herzie heb ik de grijsgedraaide dvd onlangs vervangen door een blu ray versie, die voorlopig weer een tijdje meekan. De upgrade ziet er fantastisch uit, dat moet gezegd worden. Binnen het genre van de romcom blijft dit toch wel de absolute top, wat mij betreft, hoe vaak je de film ook kijkt. Wat een leuke verhaallijnen en wat een geweldige cast. Vooral Bill Nighy, High Grant en Colin Firth zijn voortreffelijk. Muziek is ook helemaal goed. Subliem!

Van alle romcoms is dit waarschijnlijk degene die ik het vaakst heb gezien. Daarnaast is het ook de kerstfilm die ik, waarschijnlijk gelijk met Home Alone, het vaakst gezien heb. Met de uitspraak dat dit 'een van de beste feel-good films' is ben ik het dan ook eens.

Als eerste bevat de film een prachtige cast. Hugh Grant, Alan Rickman, Keira Knightley, Emma Thompson, Laura Linney, Liam Neeson, Bill Nighy, Rowan Atkinson... ik kan nog wel even doorgaan. Allemaal zijn ze prima in vorm. Ze weten het script op een leuke manier over te brengen. De film barst ook van de leuke grappen en dialogen. Leuke scenes zijn bijvoorbeeld de dansende premier, de vloekende Natalie, Atkinson die een cadeau inpakt en de rockster die de kinderen 'les geeft' over drugs. Maar de film is niet alleen maar komedie, er zitten ook drama stukken in. De film weet zonder moeite hier een perfecte balans van te maken. Ook mooi dat niet alle verhaaltjes een happy-end hebben, waardoor het de film niet al té voorspelbaar maakt op sommige momenten.

De film maakt ook gebruik van een soundtrack die perfect past bij de film en de verschillende verhaaltjes. Het gebruik van verschillende verhaallijnen is goed gelukt, natuurlijk is het zo dat ik wel het ene verhaal toch interessanter vond dan het andere, maar dat heb ik tot nu toe altijd gehad bij een mozaïekfilm. De film weet wat mij betreft ook geen moment te vervelen en is nergens te druk. Ik moet zeggen dat de verhaallijnen zó van elkaar verschillen dat het ook origineel te noemen valt.

Als ik kijk naar sommige films in dit genre vind ik ze verschrikkelijk. Veel te voorspelbaar en vaak overdreven acteerwerk. Gelukkig zijn er echter ook enkele leuke bij, en Love Actually mag zich daarbij voegen. Jammer dat het idee dan weer wordt uitgemolken als je kijkt naar New Year's Eve en Valentine's Day. Al mag ik niet zeggen dat dat slechte films zijn, simpelweg omdat ik ze (nog) niet gezien heb. Wel de Nederlandse variant Alles is Liefde, die ik al meteen stukken minder vond. Normaal gesproken zou ik een film als deze geen 5 sterren geven, maar bij deze maak ik een uitzondering. Het is wat mij betreft echt de beste romcom. Eigenlijk nog nooit een gezien die aan dit niveau kon tippen.

Na deze film voor de ‘tigste keer gezien te hebben kom ik uiteindelijk tot de conclusie, dat dit toch wel zo’n beetje de ultieme feel goodmovie moet zijn.

Er zit alles in wat je van een mooie film mag verwachten. Een prachtig scenario, lekkere muziek en –last but not least– er komt een hele stoet topacteurs voorbij, bij wie het plezier van het gezicht af te lezen is. Hier en daar ontroerend, hier en daar hilarisch met humor waarop Britten het patent lijken te hebben.

Typisch zo’n film, die je eindeloos kunt blijven bekijken zonder dat hij gaat vervelen. Een absolute topfilm. De blu-ray versie lijkt me een aardig cadeautje voor Vaderdag.

Wat een heerlijke film blijft dit toch. Het zit gewoon ongelofelijk goed in elkaar, de feelgood-factor is van een weerzinwekkend niveau en de verhaallijnen zijn eigenlijk allemaal erg leuk. Alle acteurs zijn prima en de film heeft ook nog heel veel komische momenten ook. Wanneer Grant met Natalie in de auto wil praten en die octopus er opeens tussen zit . Stem met een halfje verhoogd, volgend jaar misschien wel naar de 5*.

Leuke, vrolijke film voor rond de Kerstdagen.

Goed acteerwerk door topacteurs!

Door enkele sexscenes is het m.i. niet geschikt voor de allerjongsten; dus helaas geen familiefilm geworden.

Toch is mijn waardering ook 4 sterren.

'k had deze nog nooit gezien, dus daar moest dringend eens verandering in komen.

Veel bekend volk in deze film. 'k vond ze allemaal wel sterk in deze film. Ook de muziek had een prominente rol, maar paste wel goed bij de film.

De verhalen waren ook wel de moeite, al was het ene al wat uitgebreider dan het andere.

'k vond hem zeker het bekijken waard.

De eerste helft vond ik vrij slaapverwekkend, met weinig boeiende types en gebeurtenissen, ook vrij matig acteerwerk, gek genoeg is de tweede helft uitstekend, het leek haast wel of er een andere regisseur aan het roer stond, en iedereen beter in zijn rol kwam te zitten. De opzwepende muziek hielp ook om met een goed gevoel de eindstreep te halen.

Persoonlijk vond ik Alles is Liefde beter.

Kerst is alweer een paar weken geleden, maar ik heb het hele jaar een kerstboom in mijn kantoor staan, dus voor mij is het altijd kerst. Desondanks had ik Love Actually nog nooit gezien, maar aangezien het wel zo z'n invloed heeft - neem bijvoorbeeld Alles is Liefde, een film die ik overigens al wel had gezien - was ik toch wel nieuwsgierig.

In ieder geval lag het niet aan het kerstsfeertje dat ik deze film uiteindelijk toch niet zo geweldig vond. Af en toe ook best een mooi shot, met name langs de Thames met uitzicht op de St Paul's, maar voornamelijk draait het in deze film om de personages en hun verhaallijnen die in meer of mindere mate met elkaar verweven zijn. In het begin weet het geheel ook best te charmeren, en een enkel personage (de oude rockzanger!) weet dat de film lang vol te houden, maar op een gegeven moment wordt het erg gezapig, en dan gaat de speelduur tegenwerken. Tegen het einde wordt de sfeer van sommige verhaaltjes een beetje grotesk en overdreven, wat me èn überhaupt tegenstaat, èn wat ik niet helemaal passend vind bij de opzet van het vertellen van meerdere niet al te diepgaande verhalen.

Om een paar verhaallijnen te bespreken: zoals gezegd, was de lijn rondom de rockzanger het meest aan me besteed. Het verhaal rondom Thompson en Rickman leed jammer genoeg een beetje aan een gebrek aan tijd voor meer diepgang, die de personages wel hadden verdiend. En ook al doet Rickman het aardig, ik vind hem meer op z'n plek als hij een cynischer personage speelt. De lijn rondom Knightley was ook wel aardig, waarbij met name de creativiteit van de ceremoniemeester wist te charmeren. Zoals "All you need is love" tijdens dat huwelijk uitgevoerd wordt bijvoorbeeld. Het verhaaltje rondom Grant begint aardig, maar wordt gaandeweg steeds ongeloofwaardiger, wat toch niet helemaal helpt voor een goede beleving. De verhaallijnen van Neeson en Firth draven misschien nog het meest door, en als de film toch redelijk realistisch begint, krijg je me moeilijk mee als het richting het ongeloofwaardige gaat. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld een film als Amélie, die vanaf het begin al niet realistisch is.

Ook de soundtrack was wisselend. Zoals gezegd was het leuk om te zien hoe "All you need is love" werd uitgevoerd, al haalt deze uitvoering het totaal niet bij het origineel. Het bestaan van Dido was ik helemaal vergeten, en dan komen ineens herinneringen te boven van een studiegenoot die ineens fan van haar werd omdat zijn object van liefde dat ook was. Helaas voor hem hielp dit niet om haar hart te veroveren. Tja, wat wil je ook met Dido. Verder is "God only knows" van The Beach Boys een van de mooiste liefdesliedjes, gelukkig ook hier in de originele uitvoering. Voor de rest bevat de soundtrack veelal redelijke tot matige nummers.

Of deze nu beter of slechter is dan Alles is Liefde weet ik niet, die heb ik te lang geleden gezien, maar volgens mij ontloopt het elkaar niet veel. In ieder geval herinner ik me Magnolia en vooral Any Way The Wind Blows meer als zeer geslaagde films waarin meerdere verhaallijnen elkaar doorkruizen. Daar kan Love Actually helaas niet aan tippen. 1,5*.

Een ontroerende en geslaagde ode aan de liefde met heerlijke Engelse humor. Kortom, een hartverwarmende en perfecte Kerstfilm.

Goede feelgood movie die makkelijk weg kijkt.

Erg sterke cast, één voor één stralen zij.

Veel verschillende verhalen, erg knap dat elk verhaal zo goed is uitgewerkt.

Een goede komedie/drama/romantiek film...

Leuk en grappig verhaal...

3 apart verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Ik dacht eigenlijk dat ik deze film al vaker gezien had, maar eigenlijk kwam heel veel me niet meer bekend voor. Vreemd, want het is echt een geweldige film.

Voor de echte romantici onder ons natuurlijk om je vingers bij af te likken. Niet één maar meerdere verhaallijnen met pesonages die bij elkaar komen. Niet allemaal even groots en meeslepend, maar toch. Vond het vooral leuk dat er zo'n mooie climax weggelegd was voor Sam. Hij mag dan wel een kind zijn, zijn verhaallijn wordt wel serieus genomen. Erg goed geacteerd overigens.

Ook Hugh Grant en Bill Nighy vond ik qua personages wel een hoogtepunt, net als de rol van Emma Thompson.

Ook een erg leuke soundtrack. Geeft al bijna op een nostalgische wijze de tijdsgeest van Britse popmuziek uit die jaren weer.

Maar daarnaast is het ook gewoon erg grappig. Echt soms hardop gelachen, en dat doe ik zelden bij films.

Wat ik ook zelden doe; 5* geven, maar dat verdient deze film gewoon dubbel en dwars. Jammer dat ik hem nu pas echt ontdekt heb, maar beter laat dan nooit.

“Okay, Dad. Let's do it. Let's go get the shit kicked out of us by love.”

Als er een apenrots voor romantische komedies zou bestaan dan zou Love Actually er bovenop zitten en neer kijken op zijn kleinere en minder getalenteerde soortgenoten. De manier waarop Richard Curtis zoveel verhaallijnen tot één vloeiend geheel weet te maken zonder uit de bocht te vliegen, is weergaloos en de film geeft een nieuwe dimensie aan het woord feel good.

Het is allemaal heerlijk Brits met veel onderkoelde humor maar ook genoeg warmte om Antarctica binnen een half uur te laten smelten. De verhaallijn met Grant en McCutcheon is mijn favoriet maar ook de verhaallijnen rond Neeson en zijn zoontje en Bill Nighy (topper!) zijn geweldig. En Kris Marshall is een held alleen al omdat hij Denise Richards, Elisha Cuthbert, Shannon Elizabeth, Ivana Milicevic en January Jones het bed in weet te lullen. Rickman en Thompson zijn erg sterk en alleen Linney heeft eigenlijk een wat saaie verhaallijn. En de muziek is ook heerlijk met The Beatles, The Beach Boys, Joni Mitchell, Mariah Carey, Pharrel Williams, Otis Redding, Norah Jones... Zoveel lekkere muziek. Love Actually is de ultieme feel good film.

Maandag een tandartsafspraak maken; tandglazuur is gebarsten.

Brrr, wat een vreselijke tegenvaller. Ik houd best van sentimentele films (kijk mijn stemmen er maar op na!), echter dit gaat me te ver. Alles voelt zo nep, zo geconstrueerd in deze film. Aangezien ik tegenwoordig te lui ben zelf recensies te schrijven, houd ik het bij een paar vrij vertaalde quotes uit het NY times review:

"Love Actually is als een onverteerbare Christmas pudding van epische proporties (...). Door de mooie opening van de film, gesproken door Hugh Grant, zou je bijna in dit banale sentiment trappen. Maar het idee van liefde wordt in Love Actually oppervlakkig en oneerlijk weergeven. Het zoete sfeertje maskeert een bitter cynisme over werkelijke menselijke emoties dat hier niet behandeld wordt. (...) Maar het is onwaarschijnlijk dat een bepaald inzicht bedoeld was. Love Actually is een lappendeken van gekunstelde ondeugendheid en gedwongen moraal, die eindigt zoals het begon: met knuffelen en kussen op een luchthaven (waar terugkerende passagiers misschien hun opluchting uiten na het zien van een film als deze). De losse eindjes worden netjes afgewerkt - op dezelfde manier je een vuilniszak dichtknoopt en deponeert."

Het bovenstaande geeft mijn gevoel na het zien van deze film aardig weer. Jammer, want het zijn stuk voor stuk goede acteurs, maar voor romantiek van dit banale niveau kun je net zo goed GTST opzetten. Halfje voor Mr. Bean. 1*

Binnen het genre ongetwijfeld een topper, en best een aangenaam filmpje die alleen wel erg lang duurt. Niet alle verhaallijnen zijn even geslaagd, maar de sterrencast van vrijwel louter topacteurs maakt er iets moois van. Vond vooral de lijn van Thompson-Rickman goed en, ondanks dat het wellicht de meest onrealistische liefde was, toch ook wel die van Colin Firth. Bill Nighy was goed op dreef als rocker. Leuk bijrolletje van Atkinson.

Vond het wel verfrissend dat niet alles goed afloopt. Niet alleen de verhaallijn van Rickman-Thompson maar ook die van Laura Linney natuurlijk.

Soundtrack vond ik nogal wisselvallig, van matige dansliedjes tot mooie popsongs, een weinig verrassende collectie.

Love Actually begint veelbelovend, maar rondt het geheel niet bijster goed af. De verhaallijn van Nighy (als bejaarde rockster met een kersthit) is van bij het begin al uitgespeeld, en kent pas op het einde nog een heropleving. Hugh Grant vormt aanvankelijk een charmante verschijning als de iets té vlotte premier, maar naarmate de film vordert, wordt het bij hem ongeloofwaardigheid troef. Neeson en zijn zoontje zijn aandoenlijk goed, terwijl Keira Knightley met haar geheime aanbidder misschien wel het meest bijblijft. Ook Rickman is altijd een plezier om naar te kijken. Hoewel het grappeninterval goed zit en de film zelfs enkele mooie shots presenteert, voelt het als een veel te grote kersttaart aan: na een tijdje heb je er gewoon genoeg van, en loert de buikpijn om de hoek.

Als een film ooit het predikaat "feelgood" verdient is het wel deze sympathieke, superromantische komedie met de vele personages, soepel dooreengemixt.

En vermits de cast niet niks is, valt er ook nog goed acteerwerk te bewonderen.

Bij gebrek aan beter deze maar eens gekeken. Een fantastische cast maar wat een foute film zeg! Mierzoet en cliché op cliché op cliché... Het begint allemaal best aardig, beetje rommelig misschien, maar best te doen. Daarna vliegt het totaal uit de bocht en gaat het helemaal over de top, ik ging er zowat van kokhalzen. Een mierzoete liefdes/kerstfilm waarvan het glazuur spontaan van je tanden afspringt! Niks voor mij, bah!

Love actually is een zeer fijne romcom. Een romcom is steeds vrij zoet en als het overgoten wordt met een kerstsausje, tja, dan moet je niet hopen op vechtscheidingen of andere bad ends. Hoewel de film voor een romcom vrij lang duurt (135 minuten) verveelt hij geen seconde. De grootste uitdaging van regisseur Richard Curtis was het feit om alle personages (en het zijn er nogal wat) mooi in één geheel te laten samen vloeien tot een mooie film, zowel als introductie als doorheen de film). Iedereen lijkt op één of andere manier ook met elkaar verbonden te zijn.

Love actually is één grote ode aan de liefde. Niets wordt met de vinger gewezen (zelfs de buitenechtelijke liefde niet) en alles is één grote good news show. In een dergelijk format zit je met Hugh Grant (Notting Hill, Bridget Jones’ diary) steeds goed. Liefde met die typische satirische Britse humor werkt steeds wonderwel. Heel veel bekende gezichten in deze film die allen vrij goed en realistisch voor de dag kwamen. Het grote pluspunt van de film, ondanks de zoete insteek, is de herkenbaarheid voor jou, mij en iedereen. Love is all around, als je maar je ogen opendoet, laat dat de boodschap zijn!

Soms wordt een bij tijden cynische eikel als ik ook weleens week. Meestal zo eind december, maar ook als m'n Honeywell 30,5 graad aangeeft en met een koude Corona binnen handbereik. En dan deze film op, echt een enorm fijne verrassing. Heel leuk gespeeld en ondanks de vele verhaaltjes krijgt iedereen genoeg tijd en achtergrond om mee te leven. Heel diepgravend is het niet, maar als kijker raakte ik al snel emotioneel betrokken door de sterke pacing en eigenlijk alle acteurs waarbij het plezier van het scherm spat. Vooral het verhaal van Firth en de Portugese vrouw die elkaar niet verstaan en toch ook wel vond ik de mooiste, maar ook Grant en zijn medewerkster hadden een zekere schattigheid. Dit is natuurlijk een sprookjeswereld, maar wel met oprechte emoties en soms is het best fijn vertoeven daar. Soms heb je dat als mens ook gewoon nodig. Fijne soundtrack verder en af en toe fraai geschoten (als die Portugees wegloopt achter zo'n hek en de camera mee glijdt, schitterend shot). 4,0*.

Geslaagd.

Eindelijk een Engelse komedie die ik wel kan waarderen. Na verschillende keren koud thuis te komen van platte en voorspelbare meuk komt Curtis hier weer met een lekker verfrissende film. Vooral rond kerst doet de film zijn werk wel.

Er zit een tamelijke sterrencast in. Grant speelt weer een beetje hetzelfde type, maar is wel te pruimen. Daarnaast zien we vele andere bekende gezichten zoals Freeman en Atkinson die ik altijd wel graag zie. Dat kleine ventje was ook leuk.

Qua humor is het wat flauw, maar uiteindelijk toch wel een erg lieve film die goed wegkijkt. Rond kerst is dit haast ideaal. Gezellige sfeer is zeker aanwezig en voor mij dus een duidelijke geslaagde film. Beter dan de gemiddelde Engelse komedie naar mijn mening.

Eindelijk gezien... Wat een draak! Veel geforceerd aandoende toestanden. Gemaakt komisch (is er iets ergers?). 2* is al veel. Bill Nighy heb ik altijd een superirritante acteur gevonden.