56 Up (2012)

Het monumentale meesterwerk van Apted is aan de achtste aflevering toegekomen. Wat opvalt is dat de personages steeds meer op elkaar gaan lijken, leeftijd stemt blijkbaar toch milder en zonder dat ik de deelnemers vlak zou willen noemen lijken ze nu (bijna) allemaal een soort rust uit te stralen. Volgens mij ontbreekt er dit keer overigens alleen de al tijden afwezige Charles? Gelukkig is de sympathieke Suzy gebleven ondanks haar 'dreigement' van de vorige aflevering en keert zelfs Peter na 28 jaar absentie terug, al is het maar om zijn bandje te promoten.

Hoe dan ook, het blijft heerlijke tv om naar te kijken, een uniek project dat nu al 50 jaar loopt. 4*.

Prachtige documentaire-reeks waarin dezelfde personen om de 7 jaar geïnterviewd worden (begonnen in 1964 op leeftijd 7, en nu dus 2012 op leeftijd 56). Een uniek document waarin we dus de levens-ontwikkeling volgen van een aantal personen. Uiterst boeiend in verschillende opzichten, maar vooral gewoon mooi omdat het uit het leven gegrepen is. Uiteraard het best te waarderen als je de voorgaande episodes ook hebt gezien.

Blijft een geweldig project dit, en inmiddels alweer toe aan de achtste aflevering. Niet iedereen doet (meer) mee, maar de meeste betrokkenen komen gelukkig weer opdraven. Grootste verrassing wat dat betreft is Peter, die na 28 (!) jaar afwezigheid opeens weer te zien is. De onherroepelijke gestage voortgang van het leven is niet altijd prettig om te zien en doet je als kijker uiteraard ook beseffen dat je ouder wordt, maar de toon van de interviews is overwegend positief en vrolijk. Grappig ook dat het uitgangspunt van de reeks, gebaseerd op het heersende klasseverschil in de jaren '60, uitvoerig wordt besproken. Is de serie nog zinvol en is het dat ooit geweest? Wat mij betreft wel. Snel door naar 63 Up.

Wel leuk dat deelnemen aan de serie steeds meer een onderwerp van gesprek wordt. Iedereen lijkt er een hekel aan te hebben, maar blijven meedoen, uit loyaliteit of soms uit eigenbelang- waardoor eerder John en nu zelfs Peter weer opduikt. En misschien ook wel omdat ze het belang ervan inzien. Want hoewel velen klagen dat een paar quotes gebruikt worden om hun persoonlijkheid, hun leven mee te duiden, wat natuurlijk geen recht doet aan de complexiteit van een mensenleven, ziet (uiteraard) Nick het zoals het is: het is een portret van een aantal levens, "everyman", en daarom is het zo fascinerend. Het is het portret van een generatie. Inhoudelijk was deze aflevering misschien iets minder interessant- er zijn weinig grote veranderingen, behalve bij Jackie die het voor haar kiezen krijgt met de dood van haar ex. Maar de meesten hebben hun schaapjes redelijk op het droge, en er wordt vooral over de kinderen (en kleinkinderen) gepraat.