Blancanieves (2012)

Prachtige stomme (niet gesproken) zwart-film film met typische Spaanse thema's als flamenco en stierenvechten. Ook al is de film af en toe wat langzaam, er zijn prachtige shots te bewonderen en er wordt prima geacteerd. Overigens werd deze film op hetzelfde moment geschoten als The Artist.

Al net zo saai als The Artist.

Had een beetje gehoopt op meer lef. Pre-Spaanse Burgeroorlog (met in het achterhoofd de Spaanse sprookjes die ze er de laatste 10 jaar van maken), Sneeuwwitje, maar dan in neo-silent stijl. Alles om die kloon als The Artist voorbij te gaan, maar helaas..

Met de setting wordt barweinig gedaan als je het mij vraagt. Een beetje tango en stierenvechten maar het voegt allemaal barweinig toe. Centraal staat de Sneeuwwitje-variant, wat opzich wel redelijk door het verhaal verweven is, maar uiteindelijk veel te slap is uitgewerkt. Dat het verhaaltje verder niet bepaald veel interessante invalshoeken kent lijkt wel inherent aan deze nieuwe opkomst. Het einde is illustrerend als je het mij vraagt. Goede bedoelingen te over maar het gepassioneerde van het verhaal komt niet over en kakt als een pudding in elkaar met het ongeinspireerde einde. Ook de erg suffe humor was een doorn in het oog.

Wat Reinbo ook zegt, de beeldvoering is erg suf. Had veel wervelender gemogen, en bovenal mis ik sfeervolle beelden. Het gaat nota bene om Zuid-Spanje rond 1920, dat moet toch wel beter overgebracht kunnen worden?

2.0*

Fraaie versie van Sneeuwwitje dat zich afspeelt in Andalusië met typerende zaken voor deze prachtige streek als stierenvechten en flamenco. Prachtige muziek en beelden, de film is in stemmig zwart-wit geschoten. Ik heb ervan genoten. De oudere Sneeuwwitje ken ik nog van de soap Amar en tiempos revueltos daarin speelde ze Chelo, toen vond ik haar een schatje nu nog.

De film heeft ook meerdere Goya's in de wacht gesleept, onder andere die voor beste film.

Lastig om een oordeel te vellen over deze film, helemaal als er al zoveel lovende internationale critieken over zijn geschreven, want in alle eerlijkheid viel het me behoorlijk tegen.

Aan de ene kant is het origineel in veel opzichten, behandelt stierenvechten als onderwerp (wat ook zeldzaam is), en geeft vooral qua klederdracht een mooi beeld van het Sevilla van de jaren '20 v.d. vorige eeuw. Maar...

Aan de andere kant ontbreekt het vooral aan de overdracht van emotie, er zijn genoeg emotieve scenes, maar het kwam in ieder geval op mij niet over. Ik bleef het gevoel hebben dat ik naar een groepje acteurs stond te kijken die wel moesten overacteren om het gebrek aan geluid te compenseren. Folklore en stierenvechten komt wel over, maar ook hier een beetje met het gevoel dat het allemaal enigszins overdreven is.

Het script is, vooral aan het begin, niet echt boeiend. En met het ontbreken van geluid wordt dat alleen maar duidelijker. En het einde is, zoals in zoveel films tegenwoordig, enigszins afgeraffeld.

En met een film als The Artist nog vers in m'n achterhoofd moet ik bekennen dat, als ik het daarmee vergelijk, Blancanieves het op alle punten "net niet" scoort. Aardig experiment, maar niet veel meer dan dat wat mij betreft.

Een toch wel erg mooi filmpje. Het beroemde verhaal in een Spaans jasje en moet zeggen dat de aanpassingen eigenlijk stuk voor stuk verbeteringen waren. Daar komt nog eens het puike acteerwerk bij. De jonge Carmen (Blancanieves) is uitstekend en ook de oudere variant maakte indruk.

De absolute ster van de film is echter zonder twijfel de boze stiefmoeder. Wat een verschrikkelijk mens. Vanaf de allereerste scene haalde ze het bloed onder mijn nagels vandaan en dat deed ze ook nog met zichtbaar plezier. Enige minpuntje was het einde. Niet zozeer die allerlaatste scene, maar het iets te langdradige stuk er net voor. Het houdt de film van een absolute topscore af maar Blancanieves is zonder meer een film die de vergelijking met The Artist doorstaat.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: Blancanieves (25 juli)

De vierde Sneeuwwitje die ik zag in anderhalve week tijd. Ik zou het niet meteen aangewezen hebben als het meest interessante sprookje, maar kennelijk is het erg vruchtbaar voor film, want dit is nu al de derde (na de film van Disney en Mirror Mirror) die de vier sterren haalt. Sterker nog, deze gaat er overheen.

Het is natuurlijk een vrij losse adaptatie (in geval van hoge uitzondering is Disney eens de meest getrouwe verfilming), maar in geest voelt het erg sprookjesachtig aan en het heeft een unieke donkere sfeer, dat niet alleen aan bijvoorbeeld Freaks (de film waarmee deze terecht het meest mee wordt vergeleken) doet denken, maar ook aan een zomerse variatie van The Night of the Hunter. De keuze voor stomme film werkt hier perfect, want het gebrek aan geluid verhoogd alleen maar meer de dromerige sfeer die de beelden al weten te vangen. Op dezelfde manier zijn de acteurs erg goed gecast, met enorm sprekende gezichten. Ook fijn is dat Berger de duistere kanten die sprookjes vaak herbergen hier niet uit de weg gaat. Deze film voelt als een droom, maar tevens als een nachtmerrie op gezette tijden.

De manier waarop het bekende verhaal van Sneeuwwitje hier verweven wordt met stierenvechten is trouwens ook vrij knap. Nooit wordt er te geforceerd geprobeerd om elementen uit het verhaal erin te verwerken (geen spiegeltje aan de wand bijvoorbeeld), maar de meeste onderdelen vallen gewoon natuurlijk op hun plaats, alsof dit altijd al was bedoelt als een verhaal over matadors. Ook een plus is wel dat Maribel Verdú hier de meest hatelijke versie van de boze stiefmoeder speelt. Die rol is het enige dat in alle versies wel goed naar voren komt, zelfs in Snow White and the Huntsman, maar hier wil je haar echt de nek omdraaien. De twee actrices die de titelrol mogen vervullen zijn daarnaast erg innemend.

Dit is eigenlijk een zeldzame film die voor mij compleet werkte, van de eerste minuut tot de laatste. Ik kan geen kritiekpuntje bedenken. Pure betovering. Ik behoor tot de vrees ik kleine groep die zou willen dat er elk jaar nog eens een stomme film uitgebracht zou worden. Het lijkt me ook niet dat dit altijd zwart-wit of in een oude setting gedaan hoeft te worden, zelfs al is het hier perfect op zijn plaats. The Artist en Blancanieves bewijzen dat de stomme film nog genoeg leven in zich heeft en misschien is het nu tijd om er een stapje verder in te zetten.

4,5*

wat een bloedmooie film! voldeed volledig aan mn verwachtingen..prachtige actrices, mooie aankleding, muziek, ...was aanvankelijk wat huiverig vanwege de stierenvechten maar gelukkig viel t mee...(ik heb op zicht ook geen probleem met t wapperen met die rode lap maar t doodmaken wel)...wat ik wel mooi vond, dat ze n band opbouwde met de kip en daardoor moeite had met t eten van vlees. kortom deze film is n lust voor het oog en n zeer mooie, originele verfilming. heb eigenlijk geen enkel kritiekpunt....als ik dan iets moet noemen misschien mistte ik toch wel n prins, n mannelijke tegenspeler....bijv. in de vorm van n toreador...ipv die dwerg in de kist naast dr...dat had deze mooie sneeuwwitje wel verdiend na al die ellende..

Dit is best een mooie bewerking van het verhaal van Sneeuwwitje. Een stomme film is tegenwoordig vrij zeldzaam, maar Blancanieves laat, net als bijvoorbeeld The Artist, zien, dat het ook in deze tijd nog best goed kan werken. Al snap ik overigens best dat niet iedereen op dit soort films zit te wachten.

Vooral de manier waarop men met geluid omgaat is erg fijn. Waar de vroegere stomme films, alleen een soundtrack hebben, maakt men in Blancanieves ook gebruik van alle andere soort geluiden en doet dat op effectieve wijze. Daarnaast vond ik dat het verhaal van Sneeuwwitje vloeiend vertaald is naar het stierenvechten. Er wordt prima geacteerd en vooral de boze stiefmoeder is hier echt een feeks, die je al snel het slechtste toewenst. Het is wel jammer dat sommige passages een beetje slepen. Vooral het middenstuk is wat langdradig.

Over het geheel gezien is het dus zeker een knappe bewerking van het aloude sprookje. Een leuke eigen invulling, met veel oog voor detail en een fijne setting. Alleen het tempo werd hier en daar wat uit het oog verloren, maar verder is er niet zo heel veel op aan te merken.

3,5*

Goeie film waarin een meisje opgroeit bij haar boze stiefmoeder. Gebaseerd op het sprookje Sneeuwwitje. Echter de geheel andere setting maakt dit alsnog een redelijk origineel verhaal. De vorm is minstens zo origineel te noemen (een stomme film). Prachtig camerawerk en van de cast maakt Ángela Molina het meeste indruk als de stiefmoeder.

Uiteraard vergelijkbaar met The Artist, maar die vond ik net wat magischer.

Matig.

Ik ben op zich niet 100% tegen het maken van stille films (Moi-bi-woo-seu), maar ook hier is het weer iets teveel ode aan de jaren '20. Er wordt wel wat aan toegevoegd, maar niet genoeg wat mij betreft.

Visueel is het oké, al kon de zwart/wit fotografie nog wel wat mooier. Ook helemaal geen fan van 4:3, begrijp niet dat men daarnaar blijft teruggrijpen. Helemaal niet nodig voor een moderne stille film. De snelle montages vond ik dan wél geslaagd. Geluid vond ik verder wel goed. Het "stille" karakter van de film zorgt ervoor dat het zonder al teveel olé's en dergelijke kan, het trekt ook de lawaaierigheid uit die Spaanse films een beetje uit. De muziek is nog wel erg aanwezig, maar is gelukkig iets subtieler. Ook het gebruik van sound effects voegt op de juiste momenten wel iets toe.

Acteerwerk is best fijn, expressief maar niet té. Ook een beetje een open deur maar het werkt wel aardig. Enige wat ik minder vond was de mix tussen het matador en sneeuwwitje verhaaltje. Het gedoe met de boze schoonmoeder past niet echt in het Spaanse verhaal, terwijl het hele stierengevecht gedoe te ver afstaat van het originele sprookje. De twee zijn aardig in elkaar verweven, maar écht mixen doet het niet. Er komt ook wat sleet op het geheel vanaf het moment dat de dwergen in beeld komen. Had daar al gedacht dat de film stilaan zou gaan afronden, maar er wordt nog een heel stuk aangenaaid, waarbij de focus niet altijd even zuiver is.

Echt slecht is deze film zeker niet, de moderne toetsjes zijn vaak aardig, maar in het algemeen teveel een ode aan de stille film van de jaren '20.

2.0*

Een goede drama/fantasie film...

Leuk verhaal...

Maar het is stil verhaal, klein zwart en wit

beeld, wel mooi HD kwaliteit beeld

(geen breedbeeld)...

Prima klassieke achtergrond muziek

(Dolby Digital)...

Prima acteerwerk...

Gave film. Zeer goeie adaptatie van het sprookje van Sneeuwwitje, met ook nog eens flink wat Spaanse cultuur er doorheen vermengt. In Blancanieves lopen dansen en vechten in elkaar over, de flamenco staat tegenover de stier, oftewel Sneeuwwitje versus haar kwaadaardige schoonmoeder. De expressieve cinematografie, snelle montage en het productie design zijn perfect en creëren knap de sfeer van een jaren '20 film, zonder dat de film een moment oud aanvoelt. Het sprookje komt in deze setting goed tot z'n recht, alleen in de laatste 15 minuten wordt het wat rommelig. Bijzonder cynisch einde trouwens, waarin het grimmige karakter van Blancanieves ineens vol in je gezicht wordt gesmeten.

Heerlijk filmpje. The silent movie is back in town.

Originele en geslaagde variante op het bekend sprookje, voor groot en klein.

Is er wat kabbelgevaar in het middenstuk, nieuwe vondsten gluren steeds om de hoek en houden de aandacht gaande. Toegegeven dat Berger ook werd gesteund door een stel uitmuntende actrices.

Meerdere heel geslaagde scènes (deze met de haan, enkele dansscènes, de verrijzenistruc...) en een heel mooi, verrassend slot.

Beetje gemengde gevoelens bij deze film. Het ene gevoel geeft een redelijke indruk : het hele verhaal wist me niet te beklijven, ook al is het best origineel uitgewerkt. Het middenstuk sleepte wat aan.

En dan dat de film het concept beoogt van de jaren 20, nl. de stomme film. Niks mis mee, maar niet vanzelfsprekend hedendaags. Het andere gevoel geeft een sterke indruk, niet overdonderend maar toch wel stijlvol. Zo wordt het concept van de jaren 20 toch wel heel knap uitgevoerd met eigen hedendaagse toevoegingen. Daarbij werken de vlotte montages, de mooie muziek en de mooie zwart/wit beelden zeker mee. Ook het bekende verhaal is op een originele manier verweven in de Spaanse cultuur en heeft zo zijn eigen gevoelens, karakters en verrassingen (bv. het slot). En niet te vergeten te prachtige rollen van beide hoofdactrices Maribel Verdú en Macarena García. Uitstekend acteerwerk waarbij ze beide hun emoties echt sterk vertolken zonder daarin te overdrijven. 7/10

De film giet Sneeuwwitje zowel figuurlijk als letterlijk in een nieuw jasje. Niet alleen wordt het verhaal in zwart-wit stijl gegoten, ook het verhaal zelf is aangepast. En ik denk dat enkel Spaanse films blijkbaar weg geraken met een niet-discriminerende verhaallijn met dwergen. Een film als dit moet het ook wel hebben van acteerwerk en mimiek dat best wel goed zit. En eveneens van lichtgebruik door enkel te teren op zwart-wit. Dat valt nog best mee. Enkele mooie scènes, maar het geheel is niet altijd even sterk. De filmsaus over het gekende sprookje is origineel, maar toch had ik meer pit willen zien. In elk geval van genoten, maar had meer verwacht.

Blancanieves doet me wat denken aan The Artist (2011) waarbij de stomme film in een hedendaags kleedje werd gestopt. Vrij toevallig ook ongeveer tegelijkertijd uitgekomen. Zeer aangename film om te volgen. Een stomme film heeft iets nostalgisch en komt erg mooi tot uiting in Blancanieves. Blancanieves is een hedendaagse vertelling van het beroemde sprookje Sneeuwwitje.

Het decor van de jaren 20 in Sevilla is prachtig en de arena en de stierengevechten zijn mooi in beeld gebracht. De klassieke of symfonische muziek, typerend voor stomme films, komt hier goed tot uiting op het ritme van de stier en de toreador.

Dialogen zijn er niet, daarom moet er extra gelet worden op het visuele aspect of de gezichtsuitdrukkingen van de acteurs/actrices. Goeede montages en cinematografie maken er een aangenaam kijkstuk van. Zeker genoten van deze Blancanieves. Leuk!

Een heel opvallende film deze. Een zwart wit film en dan nog eens een stomme film. Dit kom je toch ook niet veel meer tegen.

Nu het verhaal van Sneeuwwitje was wel nog origineel omgezet naar de wereld van stierengevechten. De cast deed het goed en de muziek was ook wel passend.

Het is er zeker eentje die er wel uitspringt.

De Spaanse regisseur Pablo Berger zocht inspiratie bij het sprookje van de gebroeders Grimm, Sneeuwwitje. (Blancanieves is namelijk Spaans voor Sneeuwwitje). Hij maakt van haar de enige dochter van een beroemde stierenvechter, die door haar boze stiefmoeder het huis uit wordt gezet en na wat omzwervingen terechtkomt bij zes (geen zeven) stierenvechtende dwergen. Omdat je het sprookje kent , hoef je niet veel moeite doen om het verhaal te volgen.

Ja, de film is wat dat betreft; Houd het vooral makkelijk en toegankelijk Gaat voor het feest der herkenning en speelt leentjebuur bij bekendere oudjes. Wat rest is dus een film die in alles vooral weemoed is naar vergane tijden; en nog niet zozeer in de verpakking van de zwijgende zwart-witfilm inclusief het 4:3 formaat, Nee het omringt zich vooral graag met herinnering naar de jaren twintig, naar de gloriedagen van de Spaanse traditie, stierenvechten.

En dat is niet eens alles want de eerste helft duurde ook gewoon veel te lang, daarnaast is de film afstandelijk (tenminste ik kreeg met niemand ook maar nergens medelijden) en er is niet genoeg aandacht voor de aspecten die wel plezierige waren. Ondertussen vierde het melodrama hoogtij en die nog eens erger werd door de begeleidende dramatische flamencomuziek.

Tja wat ik verwachtte was de zwijgende experimenteerdrift van Guy Maddin maar kreeg vooral een simpele vertelling van het sprookje verpakt met stierengevechten en veel pretentieuze brave mooifilmerij. Waarbij vooral opvalt dat als je het dierenleed een beetje mooier filmt het door critici bewierookt wordt als zijnde kunst en er zelfs (in Spanje) prijzen voor krijgt! Deze film is makkelijk met een woord te omschrijven: Triest!