Blancanieves (2012)

Spaanse inzending voor Oscars ('beste buitenlandse film').

Teaser (YouTube)

Prachtige stomme (niet gesproken) zwart-film film met typische Spaanse thema's als flamenco en stierenvechten. Ook al is de film af en toe wat langzaam, er zijn prachtige shots te bewonderen en er wordt prima geacteerd. Overigens werd deze film op hetzelfde moment geschoten als The Artist.

Och jeetje ... ja het was te verwachten na the Artist. Dat willen we natuurlijk nu allemaal gaan doen.

Het kan nog zo mooi zijn, de originaliteitsprijs kunnen ze vergeten natuurlijk. Weet niet of ik hier echt op zit te wachten.

Trailer (YouTube)

Van IMDb trivia:

"Director Pablo Berger developed the project for eight years before being able to shot it. Maribel Verdú came aboard in 2006 after a conversation with Berger and stock with it."

Er gebeurt zoveel in de film dat ik tegen het einde aan het idee had dat de film al minimaal drie uur had geduurd. De laatste vijf minuten zakte de film flink in en de laatste shot leek meer een snelle oplossing om de brei eraan te hangen omdat de regisseur het ook niet meer wist welke kant hij met het verhaal op moest... mijn enige kanttekening voor dit overweldigende film.

Mooie film die net als The Artist aantoont dat de stomme film met haar pantomime en zwart wit best een tijdloze kunstvorm kan zijn. Vond de fotografie helaas wat tegenvallen (gewoontjes), maar het verhaal, vooral vanaf het moment dat de dwergen in beeld kwamen was erg innemend.

Dikke 3,5*

Al net zo saai als The Artist.

Had een beetje gehoopt op meer lef. Pre-Spaanse Burgeroorlog (met in het achterhoofd de Spaanse sprookjes die ze er de laatste 10 jaar van maken), Sneeuwwitje, maar dan in neo-silent stijl. Alles om die kloon als The Artist voorbij te gaan, maar helaas..

Met de setting wordt barweinig gedaan als je het mij vraagt. Een beetje tango en stierenvechten maar het voegt allemaal barweinig toe. Centraal staat de Sneeuwwitje-variant, wat opzich wel redelijk door het verhaal verweven is, maar uiteindelijk veel te slap is uitgewerkt. Dat het verhaaltje verder niet bepaald veel interessante invalshoeken kent lijkt wel inherent aan deze nieuwe opkomst. Het einde is illustrerend als je het mij vraagt. Goede bedoelingen te over maar het gepassioneerde van het verhaal komt niet over en kakt als een pudding in elkaar met het ongeinspireerde einde. Ook de erg suffe humor was een doorn in het oog.

Wat Reinbo ook zegt, de beeldvoering is erg suf. Had veel wervelender gemogen, en bovenal mis ik sfeervolle beelden. Het gaat nota bene om Zuid-Spanje rond 1920, dat moet toch wel beter overgebracht kunnen worden?

2.0*

Staat op 3 in de publieksenquete.... Verbijsterend.

Vreemd dat er kritiek is op de fotografie, heb de film niet gezien maar het heeft 10 Goya (de Spaanse variant van de Oscar) binnengesleept, o.a. voor beste fotografie. Daarmee is het de grote winnaar van deze prijzen van dit jaar. Toch maar binnenkort bekijken.

Vanaf 25 juli in de bioscoop (A-film)

Fraaie versie van Sneeuwwitje dat zich afspeelt in Andalusië met typerende zaken voor deze prachtige streek als stierenvechten en flamenco. Prachtige muziek en beelden, de film is in stemmig zwart-wit geschoten. Ik heb ervan genoten. De oudere Sneeuwwitje ken ik nog van de soap Amar en tiempos revueltos daarin speelde ze Chelo, toen vond ik haar een schatje nu nog.

De film heeft ook meerdere Goya's in de wacht gesleept, onder andere die voor beste film.

Als gevolg van een boycot zal de film niet voor een Oscar worden genomineerd omdat het dierenleed zou promoten.

Protesteer tegen vertoning stierenvechtfilm Blancanieves op Film Festival Rotterdam - PiepVandaag.nl

Geen Oscar voor stierenvechtfilm Blancanieves - PiepVandaag.nl

Ik hou ook niet van stierenvechten, en de steun daarvoor neemt ook elk jaar af in Spanje. In steeds minder plaatsen worden nog stierengevechten gehouden. Ik denk niet dat deze film het steunen van stierenvechten als doel heeft.

Uit een film wat in het Sevilla van rond 1920 afspeelt kun je moeilijk stierenvechten verbannen. De geschiedenis is nu eenmaal zoals het is. Het is oneerlijk om een film af te straffen omdat dit er in voorkomt.

Het is ook nogal een eenzijdige beredenering waarbij enkel rekening is gehouden met belangen van organisaties voor dieren. Onverantwoord dat aspecten als de financiële investering aan de film, artistieke vrijheid van de regisseur zonder de intentie om dierenleed te promoten, etc. maar even buiten beschouwing wordt gehouden. Filmfestival Rotterdam is dan ook niet akkoord gegaan met het verzoek om de film niet te vertonen.

Lastig om een oordeel te vellen over deze film, helemaal als er al zoveel lovende internationale critieken over zijn geschreven, want in alle eerlijkheid viel het me behoorlijk tegen.

Aan de ene kant is het origineel in veel opzichten, behandelt stierenvechten als onderwerp (wat ook zeldzaam is), en geeft vooral qua klederdracht een mooi beeld van het Sevilla van de jaren '20 v.d. vorige eeuw. Maar...

Aan de andere kant ontbreekt het vooral aan de overdracht van emotie, er zijn genoeg emotieve scenes, maar het kwam in ieder geval op mij niet over. Ik bleef het gevoel hebben dat ik naar een groepje acteurs stond te kijken die wel moesten overacteren om het gebrek aan geluid te compenseren. Folklore en stierenvechten komt wel over, maar ook hier een beetje met het gevoel dat het allemaal enigszins overdreven is.

Het script is, vooral aan het begin, niet echt boeiend. En met het ontbreken van geluid wordt dat alleen maar duidelijker. En het einde is, zoals in zoveel films tegenwoordig, enigszins afgeraffeld.

En met een film als The Artist nog vers in m'n achterhoofd moet ik bekennen dat, als ik het daarmee vergelijk, Blancanieves het op alle punten "net niet" scoort. Aardig experiment, maar niet veel meer dan dat wat mij betreft.

Olé

Gevloekt moet Pablo Berger gedaan hebben bij het zien van 'The Artist'. Hij broedt al tien jaar op het idee om een treffende stille film te lanceren maar liet zich voorbijgaan door Michel Hazanavicius.

Berger ruilt het sprookjesbos van het Sneeuwwitje van de gebroeders Grimm om voor de stierenarena te Sevilla in de jaren '20. Een niet voor de hand liggende keuze om een stille film te maken over een grotesk gegeven vol toreadors en flamencomuziek maar toch werden het overvloedig olé-geroep en kleurrijke toreadorkostuums nooit echt gemist. In ruil krijgen we tal van sprookjeselementen en visuele pracht voorgeschoteld. Een waarachtig kunstwerk.

Zo moderniseert Berger het sprookje door het 'spiegeltje aan de wand' te ruilen voor een modemagazine dat duidelijk maakt dat Sneeuwwitje mooier is dan haar kwaadwillige stiefmoeder. De rol van deze laatste wordt overigens door Maribel Verdú uitstekend gespeeld. Ook zien we hier en daar enkele referenties naar het Duits expressionisme. De laatste scène deed mij bijvoorbeeld enorm veel denken aan 'Das Cabinet des Dr. Caligari'.

Een befaamde stierenvechter, Antonio Villalta, verliest in een moment van onoplettendheid alles wat hem dierbaar is. Hijzelf wordt verlamd en zijn vrouw sterft bij de geboorte van hun dochter. Daarna ontfermt de malicieuze verpleegster Encarna over hem waarna ze trouwen. Sindsdien kommert hij weg bovenin hun kasteel. Een moment van ontroering treedt zich op wanneer Carmencita, zijn dochter, toenadering probeert te zoeken als ze na de dood van haar oppas als dienstmeid in hun kasteel moet komen werken. Als Encarna hiervan op de hoogte komt, moet alles wijken voor haar...

Blancanieves heeft enorm veel bravoure. Ik wil er niet teveel superlatieven aan vuil maken maar ik ben alvast laaiend enthousiast over deze film!

4,5*

De film duurt te lang voor wat hij kan bieden.

Na ongeveer de helft worden er geen nieuwe elementen uit de oude en nieuwe tijd (qua film en cinematografie) meer toegevoegd. Het verhaal en gebeurtenissen kunnen te weinig boeien.

Liever had hij 70 a 90min geduurd.

Een toch wel erg mooi filmpje. Het beroemde verhaal in een Spaans jasje en moet zeggen dat de aanpassingen eigenlijk stuk voor stuk verbeteringen waren. Daar komt nog eens het puike acteerwerk bij. De jonge Carmen (Blancanieves) is uitstekend en ook de oudere variant maakte indruk.

De absolute ster van de film is echter zonder twijfel de boze stiefmoeder. Wat een verschrikkelijk mens. Vanaf de allereerste scene haalde ze het bloed onder mijn nagels vandaan en dat deed ze ook nog met zichtbaar plezier. Enige minpuntje was het einde. Niet zozeer die allerlaatste scene, maar het iets te langdradige stuk er net voor. Het houdt de film van een absolute topscore af maar Blancanieves is zonder meer een film die de vergelijking met The Artist doorstaat.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: Blancanieves (25 juli)

Geen onaardige film, een mooi verhaal maar in alle opzichten zeker ook qua fotografie minder dan The Artist. Toch hoop ik dat het geen trend gaat worden meer zwijgende films te gaan produceren. Twee odes aan de zwijgende film van de jaren twintig van de vorige eeuw lijkt me wel genoeg. We leven tenslotte in het jaar 2013.

3,5*

De vierde Sneeuwwitje die ik zag in anderhalve week tijd. Ik zou het niet meteen aangewezen hebben als het meest interessante sprookje, maar kennelijk is het erg vruchtbaar voor film, want dit is nu al de derde (na de film van Disney en Mirror Mirror) die de vier sterren haalt. Sterker nog, deze gaat er overheen.

Het is natuurlijk een vrij losse adaptatie (in geval van hoge uitzondering is Disney eens de meest getrouwe verfilming), maar in geest voelt het erg sprookjesachtig aan en het heeft een unieke donkere sfeer, dat niet alleen aan bijvoorbeeld Freaks (de film waarmee deze terecht het meest mee wordt vergeleken) doet denken, maar ook aan een zomerse variatie van The Night of the Hunter. De keuze voor stomme film werkt hier perfect, want het gebrek aan geluid verhoogd alleen maar meer de dromerige sfeer die de beelden al weten te vangen. Op dezelfde manier zijn de acteurs erg goed gecast, met enorm sprekende gezichten. Ook fijn is dat Berger de duistere kanten die sprookjes vaak herbergen hier niet uit de weg gaat. Deze film voelt als een droom, maar tevens als een nachtmerrie op gezette tijden.

De manier waarop het bekende verhaal van Sneeuwwitje hier verweven wordt met stierenvechten is trouwens ook vrij knap. Nooit wordt er te geforceerd geprobeerd om elementen uit het verhaal erin te verwerken (geen spiegeltje aan de wand bijvoorbeeld), maar de meeste onderdelen vallen gewoon natuurlijk op hun plaats, alsof dit altijd al was bedoelt als een verhaal over matadors. Ook een plus is wel dat Maribel Verdú hier de meest hatelijke versie van de boze stiefmoeder speelt. Die rol is het enige dat in alle versies wel goed naar voren komt, zelfs in Snow White and the Huntsman, maar hier wil je haar echt de nek omdraaien. De twee actrices die de titelrol mogen vervullen zijn daarnaast erg innemend.

Dit is eigenlijk een zeldzame film die voor mij compleet werkte, van de eerste minuut tot de laatste. Ik kan geen kritiekpuntje bedenken. Pure betovering. Ik behoor tot de vrees ik kleine groep die zou willen dat er elk jaar nog eens een stomme film uitgebracht zou worden. Het lijkt me ook niet dat dit altijd zwart-wit of in een oude setting gedaan hoeft te worden, zelfs al is het hier perfect op zijn plaats. The Artist en Blancanieves bewijzen dat de stomme film nog genoeg leven in zich heeft en misschien is het nu tijd om er een stapje verder in te zetten.

4,5*

Prachtig, met open mond zitten kijken naar de mooie cinematografie en de soundtrack maakte het helemaal af. Mooi gespeeld door de Spaanse schone dames ook! Die ga ik nog een paar keer kijken...

P.s. ik haathaathaat stierenvechten, en ik dacht heel even dat ik het moeilijk ging krijgen, maar het viel mee, er was geen narigheid te zien en ik kon me gewoon mee laten voeren door de film. Ik keur mensen doodschieten ook niet goed, maar om daarvoor nou alle films te gaan boycotten waar dat in voorkomt...

oneens, ik hoop van wel als ze even goed zijn als die twee films. Bring it on! Maar als je toch iets hoopt, hoop dan dat Hollywood stopt met de oneindige reeks remakes en sequels, in plaats van dat je de heropleving van een kunstvorm op zich vreest. Het is geen gimmick, het is een andere manier van vertellen.

interessant: Guardian

Het einde van Blancanieves is volgens mij inderdaad nogal polariserend, ik kan me goed voorstellen dat je dat als een minpunt zou kunnen ervaren. Voor mij werkte het wèl, al kwam het wel wat plotseling. Mijn vriendin vond het eerst niets, maar kwam er daarna toch op terug. Het had hoe dan ook iets beter gekund en het einde van The Artist was inderdaad sterker!

Visueel erg mooi, maar het script rammelt aan alle kanten. Met name vanaf het punt dat de dwergen in beeld komen volgen er talloze onnodige scenes, die de film nodeloos lang laten voortslepen. Naar het einde toe is alle spanning weg en is het gewoon wachten tot het is afgelopen. The Artist begreep beter hoe je een script kan verfijnen tot alleen het nodige overblijft.

Benieuwd naar deze adaptatie, volgende week in de bioscoop gaan zien.

Mooie film voor in de bios vond ik!

wat een bloedmooie film! voldeed volledig aan mn verwachtingen..prachtige actrices, mooie aankleding, muziek, ...was aanvankelijk wat huiverig vanwege de stierenvechten maar gelukkig viel t mee...(ik heb op zicht ook geen probleem met t wapperen met die rode lap maar t doodmaken wel)...wat ik wel mooi vond, dat ze n band opbouwde met de kip en daardoor moeite had met t eten van vlees. kortom deze film is n lust voor het oog en n zeer mooie, originele verfilming. heb eigenlijk geen enkel kritiekpunt....als ik dan iets moet noemen misschien mistte ik toch wel n prins, n mannelijke tegenspeler....bijv. in de vorm van n toreador...ipv die dwerg in de kist naast dr...dat had deze mooie sneeuwwitje wel verdiend na al die ellende..

Erg mooi, net als in de betere zwijgende films zijn de ogen van de acteurs continue het middelpunt van het beeld. En dan in alle facetten die maar mogelijk zijn. Fraaie ode aan het camerawerk uit die tijd

ja ik zou nog een keer gaan om hem in de bios te zien als ik nog daar had gewoond

heb hem zelf ook, maar dat is toch anders. Hoe viel het einde bij jou?

Geen probleem met het einde. Het sneeuwwitje verhaal is opnieuw gemixed, vindt ik prima. Blancanieves deed me trouwens ook erg aan Guy Maddin denken. Ik had eerst wat problemen met die hele snelle montage en hele losse bewegende camera. Maar dat hoort eigenlijk ook technisch erg goed bij een film die zich zogenaamd in de tijd tot vlak voor de opkomst van geluid in films afspeelt.