Man of the West (1958)

Deze film viel me tegen. Geen spanning, soms storende muziek.

Gary Cooper is prima, maar dan moet het verhaal wel meewerken.

Een saaie vertoning al met al.

2,5*

Dodelijk vermoeiende western met een ontzettend onboeiend verhaal. De enige pluspunten die deze film biedt zijn eigenlijk de acteurs zelf (Lee J. Cobb is goed als altijd en Gary Cooper ook zeker weten).

Wat ik ook goed vond aan deze film was dat het in kleur was. Ik vind oude westerns van voor 1960 altijd tof als ze in kleur zijn, de landschappen enzo komen dan stukken beter uit dan in het zwart-wit. Dat heb ik toch nooit zo mooi gevonden bij westerns dat zwart-wit.

Het verhaal rammelt van alle kanten en weet nergens te boeien, laat staan te overtuigen, dus kijk dit alleen als je echt een fan van Anthony Mann bent.

Ik vond dit dus een voortreffelijke western en misschien wel de beste van Mann. Beetje vergeten film, maar dat is niet terecht.

Wat ik zo goed vind aan de westerns van Mann, is dat ze helemaal bol staan van de gebeurtenissen. Er is continu wat te zien. Hier is dat ook wel het geval, maar anders dan in zijn andere films. Deze film neemt het bekende thema van Mann (en in vele andere westerns) van de cowboy met een dubieus verleden, die zijn leven inmiddels gebeterd heeft. Hier is dat niet slechts een terzijde, maar we zien Cooper echt worstelen met zijn verleden. Zijn oude leven komt echt weer naar hem terug om hem terug te zuigen in een wereld vol moord en overvallen. Ik denk dat Cronenberg voor het maken van A History of Violence deze film nog eens gezien heeft. Dit is dan ook de meest intelligente western van Mann.

Film begint vrij rustig. Het is direct duidelijk dat Cooper wat te verbergen heeft. Erg amusant is zijn gewoonwording met het nieuwe wilde western, als hij angstvallig kennismaakt met de locomotief. Daarna dient de plot zich aan. Niet helemaal duidelijk wordt of hij nu bewust de schimmen van zijn verleden op zoekt, of gewoon een vrij domme actie onderneemt. Van daaruit ontstaat een fantastisch kat-en-muis spel. Erg spannend. En als je dan ook nog eens enkele zeer vermakelijke scenes krijgt voorschoteld (standaard bij deze regisseur), is het echt een klein feestje. Ik denk aan de scenes bij de hut en het graven van het graf, het eeuwig durende vuistgevecht, de lange scenes en shootout in het geeststadje en de mooie eindscene. Kers op de taart is dat dit waanzinnig in beeld is gebracht. Prachtig gevoel voor kleur, zelfs in de nachtelijke scenes. Gefilmd in waanzinnig mooie widesceen. Heerlijk.

Een absolute must voor westernliefhebbers. De dvd kost minder dan 5 euro en is overal wel te krijgen, dus ik zie geen reden om hem niet in huis te halen. 4 dikke, vette sterren.

Ik ben het met Mister Blonde eens dat dit wel eens de beste film van Anthony Mann zou kunnen zijn (al zag ik ze nog lang niet allemaal). En net als hem moest ik toevallig ook aan A History of Violence denken.

Overigens begon de film niet zo sterk. De treinscènes met die gokker kwamen voor mij niet uit de verf en voelde geforceerd aan. Ook het idee dat Cooper de trein zou moeten uitstappen om hout te hakken voor de trein leek mij een schrijverstruuk om Cooper maar uit die trein te krijgen(of werd zoiets echt gedaan in het wilde westen?). De eerste ontmoeting met Cobb viel ook lichtelijk tegen doordat zijn dialoog wat te nadrukkelijk geschreven was om alle achtergrondinformatie over hem en zijn verleden met Cooper maar verteld te hebben.

Daarna kan de film echter pas echt beginnen en dan wordt het ook ineens steengoed. Er zitten veel meesterlijke scènes in en wat me het meest opviel aan de beste momenten was hoe rauw en naar ze waren, zeker voor de jaren '50. De striptease van Julie London is intens. Het vuistgevegd tussen Cooper en de man die London liet strippen, waarin Cooper uiteindelijk die man laat strippen is opvallend rauw en pijnlijk. Het moment waarop we zien dat Lassoo een spookstad is naargeestig, zeker als die stomme schurk een akelige doodskreet uitslaat als hij probeert weg te rennen. De shootout tussen Cooper en die man die Claude speelt is oprecht spannend. De climax, met Cobb op die rotsen, is fenomenaal gefilmd.

Als ik het eerste half uur even vergeet kan ik niet anders zeggen dat dit een van de best opgebouwde en spannende westerns is die er bestaat. Het voelde ook bijna meer als een film noir aan dan een western, met al die duistere kanten. Het verhaal, over een ex-crimineel die met zijn verleden geconfronteerd wordt, is sowieso meer noir dan western, al gebruikte Eastwood het later ook voor het nog betere Unforgiven. Dat Cooper te oud is voor de rol, zeker als je bedenkt dat de 'vaderrol' gespeelt wordt door Lee J. Cobb die 10 jaar jonger dan Cooper was, neem ik maar voor lief, want het werkt. Julie London is voor mij een onbekende naam, maar ze is erg goed in een moeilijkere rol voor een vrouw dan je meestal in westerns ziet. De schurkenbijrollen zijn prachtig gecast. John Dehner (oppassen dat ik niet 'John Denver' schrijf, wat ik aanvankelijk las) is met name goed als Claude. Het is moeilijk om in een western een schurk neer te zetten waarvan je denkt dat hij de held kan verslaan, aangezien dat nooit in dit genre gebeurt, maar Claude weet die suggestie te wekken. Cobb vond ik misschien iets teveel over-te-top, maar eigenlijk werkte dat ook wel. De mooie Mannbeelden miste ik hier aanvankelijk, door de vele binnenscènes die niet bijzonder geschoten waren, maar de fantastische cinematografie in Lassoo en bij de climax maken alles goed.

Een prachtfilm. Zeker om vaker te bekijken.

4*

Jaren geleden gezien, niet erg onder de indruk, herinnerde me alleen maar dat Gary Cooper veel te oud was voor z'n rol, en ook niet erg sterk speelde. Nu goedkoop op DVD gevonden, toch maar gekocht (een mens wil toch z'n western-bibliotheek bijhouden), en als ik niet in een gemakkelijke fauteuil had gezeten was ik van m'n stoel gevallen bij het kijken, want de film biedt toch een hoop meer dan ik dacht. Rauw, soms onaangenaam, onsentimenteel, en met diepere lagen die pas na verloop van tijd hun rijkdom weergeven.

Wat me zelf opviel was het motief van het (voorbijgaan van het) verleden en tradities versus "vooruitgang en vernieuwing". Cooper die het verleden wil vergeten en een nieuw leven wil opbouwen; de bank in Lassoo die al lang niet meer in bedrijf is, behalve in de dus al lang achterhaalde dromen van Lee J. Cobb; de man (ex-bankier? nu goudzoeker) die rouwt om zijn vrouw die zonder enige reden vermoord is; Cooper die al z'n echte dan wel "geadopteerde" familie doodt; Cooper en London die elkaar op het einde niet krijgen omdat Cooper al een gezin heeft... tegenover de trein (die Cooper maar eng vindt, of doet hij maar alsof?) en de schooljuffrouw (die "beschaving" naar het westen komt brengen) als symbolen van de oprukkende vooruitgang.

Cooper tot Cobb : "that's what you are, Dock -- a ghost. You've outlived your kind and you've outlived your time."

Zelfs het schandalige overakteren van Cobb krijgt een functie. Ik citeer en vertaal een Amerikaanse recensent : "Net als met James Stewart en Arthur Kennedy in zijn eerdere Bend of the river is Anthony Mann meer bezig met de twee kanten van dezelfde munt die Cooper en Cobb vertegenwoordigen, en de spanningen die dit met zich meebrengt. Zoals de eerste het formuleert, “you either grow up or you rot”. Voor Cooper betekent dit een overgang naar folksiness, beleefdheid en een vriendelijke onhandigheid; voor Cobb zelfhaat, onzekerheid en mogelijke krankzinnigheid."

Prachtige rol van Cooper, en een ontroerende sterfscène van Arthur O'Connell als Sam Beasley wanneer hij een kogel voor Coop opvangt.

Aardige recensies : DVD Times en DVDTalk. En ik ben het met Brix eens dat het stuk van mister blonde van 6 augustus 2010 eveneens uitstekend was.

Owjeeh ik denk dat ik totaal de verkeerde persoon was voor deze film. Westerns vind ik zeer goed te pruimen, maar dit was maar een saaie bedoeling. Cobb zet nog een redelijk personage neer, maar de rest van de film ging toch net iets te langzaam voor mij. En het ligt niet aan het feit dat ik geen oude films kan kijken, want een film als Vera Cruz (1954) beviel me wel weer goed.

Uitstekende film waarin een outlaw het rechte pad heeft gekozen, maar uiteindelijk toch weer in aanraking komt met geweld. Op zich een vrij standaard western, maar de personages zijn goed geschreven waarbij het psychologische aspect erg goed uitgewerkt is. En hierin zit ook het grootste gedeelte van de spanning. Verder is het acteerwerk ook dik in orde.

Een goede western dit, al vond ik het wel de minste Mann die ik tot nu toe zag.

Er zitten altijd wel vermakelijke en goede actiescènes in zijn films, en daarnaast worden de personages vaak goed uitgewerkt. In deze Man of the West is dat niet anders, en daarmee is de basis al gelegd. Het verhaal is ook best interessant. Een man, die worstelt met zijn verleden en hier regelmatig mee geconfronteerd wordt, ondanks dat hij nu een heel ander leven leidt.

De film bevat een paar redelijk spannende scènes, en er wordt door het grootste gedeelte van de cast prima geacteerd. Vooral Lee J. Cobb is erg overtuigend, met die karakteristieke kop van hem. Het grootste probleem voor mij zat hem echter in hoofdrolspeler Gary Cooper. Dat hij veel te oud is voor de rol die hij speelt, is misschien nog niet eens zo’n probleem, maar ik vond hem op momenten gewoon zwak acteren. Hij oogt de gehele tijd enorm vermoeid, wat niet past bij de rol die hij speelt, en al zijn zinnen komen er ook niet altijd overtuigend uit. Het zou best kunnen, dat de ziekte die hem een paar jaar later zou vellen, zich misschien al onder de leden bij hem bevond? Nee ik had graag een andere acteur in zijn plaats gezien.

Los van de hoofdrol, is een goede western maken Mann dus wel toevertrouwd. Het is wederom vermakelijk, en verder zijn er eigenlijk niet zo heel veel puntjes van kritiek.

3,5*

Man, man, Mann, wat een goede western zeg. Niet alleen de film en het verhaal dat het vertelt zorgen ervoor dat het erg leuk is om naar te kijken, maar ook enkele kleine, opvallende gebeurtenissen die plaatsvinden toverden af en toe een welgemeende glimlach op mijn gezicht. Zo maakt Gary Cooper hier als Link Jones voor het eerst kennis met een trein en neemt ie zijn neef een maal op een prachtige manier te grazen. Kleine dingetjes die deze toch wel serieuze western net even iets luchtiger maken.

Het begin is al meteen hoopgevend. Op de een of andere manier spat de kwaliteit er al vanaf op het moment dat Cooper een vertrekstadje binnenrijdt. Hij stalt zijn paard en koopt een treinkaartje omdat hij waarschijnlijk van iemand gehoord heeft dat dat treinreizen het nieuwe paardrijden is. Hij stapt vervolgens de trein in en gaat met dit vooruitstrevende vervoersmiddel zowaar een beetje terug in de tijd. Geconfronteerd met zijn jeugdzonden moet hij vervolgens met twee medepassagiers zien te overleven tussen enkele van zijn kwaadaardige familieleden en de bijbehorende bendeleden die hem het licht in de ogen nog niet lijken te gunnen.

Ongewapend en voortdurend in de gaten gehouden moet Link Jones, de (Gentle)man of the West, zichzelf en de treinreizigers die hij pas net heeft leren kennen uit het criminele circuit waarin ze terecht zijn gekomen, zien te redden. Dit moet hij zien klaar te spelen tijdens een tocht door de Anthony Mann welbekende natuur, naar een dorpje waar zich een met groot geld gevulde bank zou bevinden. De bezeten bendeleider en Links oom Dock Tobin, die geweldig wordt neergezet door Lee J. Cobb, heeft hiervoor een zaligmakend plannetje uitgedacht dat er voor zal moeten zorgen dat ze zich het geld kunnen toe-eigenen en hij glundert al bij de gedachte aan zijn toekomstige bezittingen. Naast zijn oom heeft de beschermheer Link ook te maken met twee van zijn neven en twee andere bendeleden.

Ook de twee verdwaalde treinreizigers spelen een belangrijke rol. Wanneer ze er niet waren geweest, waren sommige dingen in ieder geval wel iets anders gelopen. Arthur O'Connell heeft een rol als de onwetende Sam Beasley, die waarschijnlijk vanuit het oosten is komen aanwaaien en Julie London moet als de zinggrage Billie Ellis voor de romantiek zorgen. De manier waarop dat laatste is uitgewerkt is origineel en interessant.

Wat er ten einde van de film in het dorpje afspeelt, loopt niet meer geheel volgens plan en dat leidt tot een zinderende confrontatie tussen Link (Cooper) en zijn familieleden. De manier waarop dit plaatsvindt en het verloop ervan zorgen er uiteindelijk voor dat deze vrij unieke western weergaloos eindigt.

Prima western met een goed spelende Cooper die al lang op het rechte pad is maar wiens verleden zich door een samenloop van omstandigheden weer inhaalt .

Nu moet hij een spelletje met zijn voormalige bad boss meespelen om zijn maar ook het leven van zijn toevallige metgezellen te beschermen .

Verhaal is verder goed opgebouwd met een ontknoping die beter had gekund maar toch wel bevredigend uitpakt .

De rollen van de bendeleden (behalve die van de baas) zijn wat oppervlakkig aar echt heel storend is dat ook weer niet .

Alweer een topfilm van Anthony Mann. Van de eerst tot de laatste seconde was ik geboeid door het spektakel. De verhaallijn met sterke nadruk op psychologie en intense interactie tussen de protagonisten komt modern over. Niet te geloven dat deze film meer dan 70 j oud is. Gary Cooper bevindt zich in ambigu gebied, een man met een verleden maar ook een man die zijn eigen pad heeft uitgestippeld. Lee J. Cobb schittert als bendeleider op retour, met zijn raspende stem en tikje gekke uitstraling. Maar ook de rest van de bunch mag er zijn. Eén van de betere en meest intense scenes - tussen vele andere - is ongetwijfeld de vechtpartij tussen Cooper en Jack Lord, waar laatstgenoemde uitgekleed wordt. En last but not least verdient zeker ook Julie London een vermelding. In haar tijd was ze wat mij betreft één van de meest verleidelijke stemmen in de jazz en ik was dan ook benieuwd wat ze ervan zou bakken als actrice. En ze heeft me niet teleurgesteld. Ze kwam geloofwaardig over (in wat blijkbaar haar eigen favoriete film was). Jammer dat ze niet gezongen heeft, hoewel daar in het westerngenre meestal ruimte te over voor is. Wel vond ik haar spreekstem even hees sexy klinken als haar zangstem.

Prachtig geschoten door Mann en zijn team, zoals je dat ook van hem verwacht. En ondersteund door een schitterende score van Leigh Harline. Een score die modern en moody overkomt. Meer kan je eigenlijk niet verlangen van een film dan de kwaliteit die je hier vindt.

Een wat standaard western zonder veel avontuur. Wat misschien ook niet de bedoeling was. We krijgen Gary Cooper in een rol die hem als gegoten is en regisseur Anthony Mann is het gewoon om westerns te maken. Toch wordt het nooit echt bijzonder. Maar dankzi Mann, Cooper en de mooie verschijning van Julie London, val het al bij al nog mee. Een luchtige karakterfilm in de wild west.

Toch opvallend als je op wikipedia leest dat Godard deze film zeer prees en film critici Philip French dit de een meesterwerk van Mann vond met hoge waardering voor Cooper.

Matig.

Gary Cooper is oké, en het eerste shot is magnifiek. Jongensachtig, alsof het uit zo'n oude westernstrip komt. Zeer nostalgisch. De film opent ook sterk, maar na het eerste half uur gaat het mijns inziens bergafwaarts. De slechteriken van dienst zijn totaal niet dreigend en ik mis actie en urgentie. Het kabbelt maar wat verder en als de finale dan eindelijk wat actie voorschotelt, is het kalf misschien nog niet verzopen, maar toch al kopje onder aan het gaan.

2,5