Man of the West (1958)

Weer een knappe western van Mann,Gary Cooper is inderdaad een stille,maar hij heeft hier wat onvergetelijke scenes.De bijrollen zijn ook zeer goed te noemen.

3,5*

Sluit ik mij volledig bij aan

3.5*.

**DVDComparison: reddish.

Eigenlijk is het jammer dat zo weinig mensen de moeite nemen om zulke klassiekers te gaan bekijken.

Het wil maar niet lekker boteren tussen Anthony Mann en mij. Ik zit me steeds groen en geel te ergeren aan slordigheden in de filmverhalen die hij op het witte doek laat zien.

Man of the West is mijn zesde film van Mann. De film laat wel zien dat Gary Cooper een ontzettend goede acteur is. Overigens was ik blij, dat de hoofdrol niet gespeeld werd door James Stewart. Maar helaas, ook het sterke optreden van Cooper kan de film niet echt optillen.

Misschien ligt Andre de Toth je veel beter; mag ik dan aanbevelen DAY OF THE OUTLAW!

De Toth maakt Westerns uit een mix zijn van Film-Noir en Western elementen. Naast DAY OF THE OUTLAW is zo ook zijn RAMROD gemaakt.

Heb gelijk op Amazon co.uk The Indian Fighter van De Toth besteld. Is met Kirk Douglas in de hoofdrol en de dvd inclusief verzendkosten kwam op £4.78 uit.

Bedankt voor de tip!

Zal 't niet halen bij DAY OF THE OUTLAW, maar wel interessant. Off topic, maar mbt THE INDIAN FIGHTER: £ 3,99/€ 5,49 inkl. porto (R-2NL).

Deze film viel me tegen. Geen spanning, soms storende muziek.

Gary Cooper is prima, maar dan moet het verhaal wel meewerken.

Een saaie vertoning al met al.

2,5*

Ik ben het eens met de vorige reactie, Gary Cooper doet het uitstekend maar het is verhaal is te onrealistisch. De muziek voegt ook echt totaal niks toe en lijd alleen maar af.

Daarentegen bekijken de liefhebbers van dit genre films als deze keer op keer.

Dat maakt toch iets goed denk ik.

Voor mij is dit een hele goeie overigens...al dikwijls gezien, en aangezien de dvd in mijn verzameling staat, nóg wel een aantal keren in de toekomst...

Cooper en Cobb zijn geweldig, en Julie London past uitstekend erbij.

De dreiging die uitgaat van Cobb en zijn gang hangt heel de tijd in de lucht.

Erg goed gedaan.

Ik kan- en wil niets negatiefs zeggen over deze western.

Het 'stille' type western held dat Cooper ook hier speelt is precies dat wat ik het liefst zie.

De Western-liefhebbers hebben de DVD natuurlijk al, maar komende week op tv!

Dodelijk vermoeiende western met een ontzettend onboeiend verhaal. De enige pluspunten die deze film biedt zijn eigenlijk de acteurs zelf (Lee J. Cobb is goed als altijd en Gary Cooper ook zeker weten).

Wat ik ook goed vond aan deze film was dat het in kleur was. Ik vind oude westerns van voor 1960 altijd tof als ze in kleur zijn, de landschappen enzo komen dan stukken beter uit dan in het zwart-wit. Dat heb ik toch nooit zo mooi gevonden bij westerns dat zwart-wit.

Het verhaal rammelt van alle kanten en weet nergens te boeien, laat staan te overtuigen, dus kijk dit alleen als je echt een fan van Anthony Mann bent.

Goede western. Het verhaal is niet super, maar wel goed uitgewerkt.

Er word goed geacteerd en er zit genoeg actie in.

3.5*

Ik vond dit dus een voortreffelijke western en misschien wel de beste van Mann. Beetje vergeten film, maar dat is niet terecht.

Wat ik zo goed vind aan de westerns van Mann, is dat ze helemaal bol staan van de gebeurtenissen. Er is continu wat te zien. Hier is dat ook wel het geval, maar anders dan in zijn andere films. Deze film neemt het bekende thema van Mann (en in vele andere westerns) van de cowboy met een dubieus verleden, die zijn leven inmiddels gebeterd heeft. Hier is dat niet slechts een terzijde, maar we zien Cooper echt worstelen met zijn verleden. Zijn oude leven komt echt weer naar hem terug om hem terug te zuigen in een wereld vol moord en overvallen. Ik denk dat Cronenberg voor het maken van A History of Violence deze film nog eens gezien heeft. Dit is dan ook de meest intelligente western van Mann.

Film begint vrij rustig. Het is direct duidelijk dat Cooper wat te verbergen heeft. Erg amusant is zijn gewoonwording met het nieuwe wilde western, als hij angstvallig kennismaakt met de locomotief. Daarna dient de plot zich aan. Niet helemaal duidelijk wordt of hij nu bewust de schimmen van zijn verleden op zoekt, of gewoon een vrij domme actie onderneemt. Van daaruit ontstaat een fantastisch kat-en-muis spel. Erg spannend. En als je dan ook nog eens enkele zeer vermakelijke scenes krijgt voorschoteld (standaard bij deze regisseur), is het echt een klein feestje. Ik denk aan de scenes bij de hut en het graven van het graf, het eeuwig durende vuistgevecht, de lange scenes en shootout in het geeststadje en de mooie eindscene. Kers op de taart is dat dit waanzinnig in beeld is gebracht. Prachtig gevoel voor kleur, zelfs in de nachtelijke scenes. Gefilmd in waanzinnig mooie widesceen. Heerlijk.

Een absolute must voor westernliefhebbers. De dvd kost minder dan 5 euro en is overal wel te krijgen, dus ik zie geen reden om hem niet in huis te halen. 4 dikke, vette sterren.

Vind het erg jammer dat je een fors punt van kritiek verder helemaal niet toelicht. Verklaar je nader. Ik vind het grote onzin in elk geval. Juist in deze film zit het verhaal steengoed in elkaar, maar ook het screenplay van Winchester '73 is ijzersterk.

Ik zal de film binnenkort nog eens bekijken en mijn 2 jaar oude kritiek nader toelichten of misschien anders wel mijn waardering positief bijstellen.

@ mister blonde:

Zeer mooie recensie

Na herziening hoef ik mijn kritiek op deze western niet bij te stellen. Ook tijdens mijn tweede kijkbeurt blijf ik struikelen over verschillende ergernissen. Hieronder zal ik er een paar vermelden:

Fotografisch begint "Man of the West" prachtig, maar niet heus. In het eerste shot zijn in de verte de contouren te zien van een man op een paard. Zij rijden over de kam van een berg. In het tweede shot, nu een stuk dichterbij en weer "prachtig", stopt de cowboy te paard heel braaf, dit schept namelijk de mogelijkheid om de filmtitels mooi in beeld te brengen. In het kader verschijnen de woorden grafisch heel netjes in balans naast de man op het paard.

Het camerawerk ziet er zeer verzorgd uit, maar doet helaas ook wat gladjes aan. Door deze glibberige braafheid wordt de schoonheid helaas wat steriel. In het begin van de film zitten dus wel een paar mooie tonen, maar voor mij komen ze gelijk al een beetje vals over. Mijn liefde voor de Western is vooral gebaseerd op de aanwezigheid voor en achter de camera van ongepolijst recht voor zijn raap handelen zonder al te nadrukkelijk kunstmatige ingrepen.

Een volgende scène die mijn kijkplezier bij deze film nog iets verder verknalt, speelt zich af op het stationnetje met de onverschrokken held. Grotendeels wordt de rol door Gary Cooper ijzersterk gespeeld, maar in deze scène deinst hij belachelijk bangelijk terug als een locomotief, met zijn stoom briesend als een tam stiertje, het stationnetje binnenrijdt. De scène is wel erg karikaturaal geworden waardoor de hint, dat de tijd met technische ontwikkelingen zelfs in het wilde westen niet stil staat, door dit onbenullig optreden wat verloren overkomt.

Mijn volgende groen-geel ergermoment is met de kroegzangeres, die toevallig ook net weggaat uit het stadje met de trein. Heel toevallig heeft ze niet alleen een operastem, maar is ze ook nog eens een gediplomeerd lerares. Het is net die laatste vaardigheid, waar de held op dat moment in het verhaal op zoek naar is. Verhaaltechnisch komt deze dramaturgische gemakzucht in een zijlijn over als een slordige manier van omgaan met onderdelen van de opgebouwde spanningsboog. Deze verliest daardoor in zijn geheel behoorlijk aan geloofwaardigheid.

Een zelfde soort irritante slordigheid is als de leider van de bende opeens een oom en de opvoeder blijkt te zijn van de treintoreador op sokken. Voor mij is dit de spreekwoordelijke druppel die de emmer vol ongeloofwaardigheid laat overlopen en mijn betrokkenheid bij het verhaal nog verder doet afnemen. Zo oververzorgd als het camerawerk eruitziet, zo onderverzorgd is het filmverhaal. Problemen worden wel erg simpel even met behulp van wat toevalligheid opgelost.

Ook de manier waarop de rol van de oom door Lee J. Cobb ingevuld wordt, bevestigt steeds sterker het reeds sluimerend idee, dat ik naar een ontzettend slap verteld verhaaltje zit te kijken. De veel te theatraal uitgeschreven monologen van hem, en de toon waarop hij ze uitspreekt, lijken meer thuis te horen op de planken in een schouwburg dan op het doek in een bioscoop. Naast het groen en geel beginnen nu ook de kleuren bont en blauw zich bij mijn ergernis aan te melden. De sadistische spanning die het door Cobb gespeelde personage zou moeten uitstralen, krijgt door alle theatrale overdrijving iets kolderieks in plaats van iets werkelijk eng dreigends.

Tijdens de tweede keer kijken naar de "Man of the West" kon ik gelukkig nog wel weer genieten van het acteren van Gary Cooper. Maar helaas ook in deze film van Anthony Mann kwam ik "tekortkomingen" tegen, net zoals in andere films van hem. Het zorgt er steeds voor dat het tussen zijn films en mij maar niet echt goed wil boteren.

Ik heb veel van je kritiek doorgenomen, kan er niet zo veel mee. Op zich licht je het allemaal uitgebreid toe en dat is prima. Alleen je gaat voorbij aan de helft van de film. Je pikt er alleen wat dingen uit die je uitkomen en je antpathie voor Mann zouden moeten verstevigen. Gemakshalve ga je voorbij aan een aantal erg sterke thema's en momenten in de film, die ik bijvoorbeeld noemde. Je lijkt nogal bevooroordeeld (met je negatieve gevoelens bij deze film voorop) aan een herziening begonnen en hem niet een echte nieuwe kans te hebben gegeven. Ik vind veel zaken die je noemt details, erg kort door de bocht en soms gewoonweg onwaar. Zal er zo een aantal noemen. Bovendien kun je altijd wel iets negatiefs vinden als je dat wil. Bijvoorbeeld de sterke aanwezigheid van visuele middelen, draai je wel erg gemakkelijk om in iets negatief.

Met name dit eerst punt is echt gemuggenzift. Had je hem genoteerd op je kladblok? Fijn is dat, om direct iets op te kunnen schrijven. Zit je toch wat lekkerder in de rest van de film.



Wel opletten. Ze was geen lerares, het duo probeerden hem aanvankelijk op te lichten en deden net of ze een lerares was.



Dat is niet opeens, dat wordt meteen duidelijk. Enige vraag die opkomt en niet helemaal duidelijk is, waarom Cooper naar de hut ging

Kan niet anders concluderen dat je niet goed hebt opgelet op een aantal momenten, misschien niet echt zin in een herziening? Ook het camerawerk; Ik vond het er echt geweldig uit zien en deze film wordt er ook om geroemd. Wordt er een keer uitgebreid aandacht besteed aan de visuele kwaliteiten (wat bij oude films lang niet altijd evenveel het geval is) is het opeens oververzorgd? Tja, het is ook nooit goed. Wie zoekt die zal vinden...

Kan ik me iets bij voorstellen hoor, maar tegelijk ook weer dat dit een veelgeprezen rol is.

Gisteren toevallig "Side Street" van Anthony Mann bekeken. Mijn idee was om te kijken of het in een ander genre misschien wat beter wilde boteren tussen hem en mij. Mijn ergeren bij deze film noir was wel iets minder dan bij de westerns van hem die ik tot nog toe gezien heb.

Maar er was soms toch weer een lichte irritatie over de gemakzucht waarmee het verhaal verteld wordt in "Side Street" en visueel is het af en toe dramatisch ook te steriel (zonder uitdaging) ondanks de mooi en spannend gefotografeerde beelden van New York. Hetzelfde dus als tijdens de openingshots (en de rest van de film) in "Man of the West".

Het is vooral een smaakkwestie, dat niet willen boteren tussen Mann en mij. Andere gebruikers kwamen n.a.v. mijn reacties op zijn films al met de namen van André De Toth en Budd Boetticher als alternatief en inderdaad hun westerns bevallen mij een stuk beter.

Wat jij schrijft, dat de westerns van Mann bol staan van de gebeurtenissen, valt mij dus niet op. Een hoop kouwe drukte neem ik soms wel waar, maar tijdens het kijken naar zijn films zit ik me vaak een beetje te vervelen door een te kalm tempo en een zekere kinderlijke braafheid of ondeugendheid. Ik mis een soort intrigerende scherpte, daardoor wordt mijn gevoel nooit op de spits gedreven door lekker nieuwsgierig te worden. Daarnaast slaat ook zijn lichtvoetige humor niet echt bij mij aan.

De scène over het onderwijzeres zijn van de zangeres nog even terug bekeken. Je zou best gelijk kunnen hebben, maar door de manier waarop het gebracht wordt, gaat mijn interesse verloren in wat daar oprecht is of bedrog. De inconsequentheid, waarmee de aanwezige boef van de conducteur slapend in de coupé mag blijven zitten, doet mij op dat moment afhaken wat betreft het verder goed verwerken van mogelijk dubbelzinnige informatie over dit 'toevallige leraressen zijlijntje' in het verhaal.

Dat Mann een alom gewaardeerde regisseur is, is mij bekend. Helaas zie ik het zelf niet aan zijn films af. Ik ben ook niet van plan omdat wel te doen met die waardering in brede kring als argument. Het gaat om mijn gevoel en dat wordt dus wel aangenaam geprikkeld door de westerns van o.a. John Ford of Howard Hawks en dus niet door die van Anthony Mann.

Binnenkort ga ik de film noir "Sleep, My Love" van Douglas Sirk bekijken. Voor mij staan de films van deze regisseur dus bol van gebeurtenissen zonder dat ik me ergens ga zitten ergeren aan mooi, maar te klinisch, camerawerk of te veel inconsequenties in het verhaal. Zo heeft iedereen, gelukkig maar, zijn eigen smaak.

Jammer, maar dat kan natuurlijk. Nog eens nagedacht over je kritiek en ik kan me eigenlijk wel voorstellen dat als je niets hebt met zijn manier van filmen, dat ook het geheel vervelend wordt. Wel heb ik het idee dat Mann juist wat eerder vergeten wordt (i.t.t. bijvoorbeeld Hakws en Ford die je noemt) of juist bewust niet genoemd wordt omdat zijn films niet waardering oogsten en gezien wordt als westerns zonder al te veel diepgang. Of vergis ik me?

Toch scoren de westerns van Mann prima op IMDb, en hebben een goede naam bij vele westernliefhebbers.

Dat eerste is misschien niet zaligmakend, het tweede legt meer gewicht in de schaal.

Maar wat vooral telt is het gevoel dat je er zelf bij hebt.

Voor zover het mijzelf betreft kan ik volmondig zeggen dat er zeker 10 westerns van Mann voor mij zeer de moeite waard zijn.

Diepgang is niet wat ik echt zoek in een western.

Amusementswaarde wél, en daarin stelde Mann mij zelden teleur.

Een van mijn absolute favorieten op westerngebied is een film van Mann, ' Winchester '73'.

Die zou in ieder geval in een top10 van westerns terecht komen ( mocht ik die ooit samenstellen)

Naar aanleiding van onze discussie is het mij duidelijk geworden, dat het in de films van Mann vooral een kwestie van het doseren van informatie is, die bij mij niet aanslaat. Ik bedoel daarmee: in welke mate vindt het informeren van de kijker plaats, wanneer of in welke context gebeurt dat, door wie of wat en hoe wordt iets meegedeeld.

In de eerste shots van "Man Of The West" kan ik als informatie alleen maar een man op een paard ontdekken, die mooi voor een camera gaat poseren. De shots vertellen mij verder nauwelijks iets over de vorm of inhoud van de film die komen gaat. Ook bezitten ze verder niet iets extra's dat mij nieuwsgierig maakt. Het is vooral het stil gaan staan van man en paard dat mijn aandacht laat inzakken. Tijdens het kijken naar een western, wil ik geen foto-achtige plaatjes zien, zeker in het begin niet, ook al komen er filmtitels over.

Jean Luc Godard was in 1958 nogal lovend over deze western. Mann zou de indruk wekken in ieder shot de western opnieuw uit te vinden. Die uitspraak kan ik in 2010 op geen enkele wijze navoelen.

Als ik bijvoorbeeld de openingsshots met titels even terugbekijk van "High Noon" uit 1952, dan wordt ik gelijk in een lekker spannend verhaal getrokken, ook al is er in zwart-wit gedraaid. Deze shots houden wel direct mijn aandacht vast. Bij de western "Shane" uit 1953 gebeurt precies hetzelfde. Deze film begint ook kalm, sluwe camerabewegingen zorgen er echter voor dat de shots in kleur van een bergzaam en intrigerend landschap wel boeien. Afwisselend dichtbij en veraf gefilmd rijdt er een eenzame cowboy op zijn paard en daar overheen komen de titels. Ook deze openingshots houden onmiddellijk mijn aandacht vast. Ik snap dus totaal niet wat Godard met zijn uitspraak bedoeld heeft. Maar goed, we zitten nu zoveel cowboyfilms verder dan toen in 1958.

Over de diepgang van de films van Mann kom ik in reviews allerlei uitspraken tegen die ik totaal niet kan plaatsen. De films zouden psychologisch zeer sterk in elkaar steken. Ik kan die dieptewerking helaas niet ontdekken in de vrij simpel geschetste cliché-karakters. Als inspiratiebron wordt Shakespeare vaak genoemd. Ook dat is mij niet opgevallen. Om het naar aanleiding van een wat kwaaiig vaderfiguur (oom) en zijn opvolging maar gelijk over "King Lear" te hebben, is mij wat te gortig. Ook de Griekse mythologie ontbreekt soms niet in het rijtje aanbevelingen uit de mooie blauwe lucht. Het zou dan gaan om een held in zijn eenzaam en heftig gevecht tegen de onontkoombaarheid van het (nood)lot. Deze beweringen doen mij denken aan citroenen waarvan beweert wordt dat ze als appels van een druivenrank geplukt zijn oftewel wat een enorme onzin.

Van mij hoeft een western ook geen diepgang te hebben, maar het verhaal moet wel op een aantrekkelijke wijze (met amusementswaarde) gebracht worden. Dit heeft te maken met het slim doseren van informatie in woord, handeling en beeld zonder dat het elkaar ergens tegenspreekt of afleidt van zaken die er toe doen.

Romantiek staat bij het genre, echt veel romantiek zit er niet in, ik vond dit een behoorlijk harde en rauwe western maar bovenal zeer goed.

Prachtige rollen van Cooper en Cobb, wat een angstaanjagende bende was dat, je voelt gewoon dat je daar niet bij in de buurt wil zijn.

Wat me ook opviel was het camerawerk, prachtige shots zaten er tussen. Op het einde als ze tussen de cactussen doorrrijden, echt heel mooi.

Het verhaal is ook mooi opgebouwd zoals we gewend zijn van Mann en daarom een van mijn favoriete western regisseurs!

Deze western had zich beroemd kunnen maken, als de slot faze Cobb Cooper in loredo was uitgevochten, prachtige sfeer in een dode stad, kans gemist maar toch nog een goede film.

Ik ben het met Mister Blonde eens dat dit wel eens de beste film van Anthony Mann zou kunnen zijn (al zag ik ze nog lang niet allemaal). En net als hem moest ik toevallig ook aan A History of Violence denken.

Overigens begon de film niet zo sterk. De treinscènes met die gokker kwamen voor mij niet uit de verf en voelde geforceerd aan. Ook het idee dat Cooper de trein zou moeten uitstappen om hout te hakken voor de trein leek mij een schrijverstruuk om Cooper maar uit die trein te krijgen(of werd zoiets echt gedaan in het wilde westen?). De eerste ontmoeting met Cobb viel ook lichtelijk tegen doordat zijn dialoog wat te nadrukkelijk geschreven was om alle achtergrondinformatie over hem en zijn verleden met Cooper maar verteld te hebben.

Daarna kan de film echter pas echt beginnen en dan wordt het ook ineens steengoed. Er zitten veel meesterlijke scènes in en wat me het meest opviel aan de beste momenten was hoe rauw en naar ze waren, zeker voor de jaren '50. De striptease van Julie London is intens. Het vuistgevegd tussen Cooper en de man die London liet strippen, waarin Cooper uiteindelijk die man laat strippen is opvallend rauw en pijnlijk. Het moment waarop we zien dat Lassoo een spookstad is naargeestig, zeker als die stomme schurk een akelige doodskreet uitslaat als hij probeert weg te rennen. De shootout tussen Cooper en die man die Claude speelt is oprecht spannend. De climax, met Cobb op die rotsen, is fenomenaal gefilmd.

Als ik het eerste half uur even vergeet kan ik niet anders zeggen dat dit een van de best opgebouwde en spannende westerns is die er bestaat. Het voelde ook bijna meer als een film noir aan dan een western, met al die duistere kanten. Het verhaal, over een ex-crimineel die met zijn verleden geconfronteerd wordt, is sowieso meer noir dan western, al gebruikte Eastwood het later ook voor het nog betere Unforgiven. Dat Cooper te oud is voor de rol, zeker als je bedenkt dat de 'vaderrol' gespeelt wordt door Lee J. Cobb die 10 jaar jonger dan Cooper was, neem ik maar voor lief, want het werkt. Julie London is voor mij een onbekende naam, maar ze is erg goed in een moeilijkere rol voor een vrouw dan je meestal in westerns ziet. De schurkenbijrollen zijn prachtig gecast. John Dehner (oppassen dat ik niet 'John Denver' schrijf, wat ik aanvankelijk las) is met name goed als Claude. Het is moeilijk om in een western een schurk neer te zetten waarvan je denkt dat hij de held kan verslaan, aangezien dat nooit in dit genre gebeurt, maar Claude weet die suggestie te wekken. Cobb vond ik misschien iets teveel over-te-top, maar eigenlijk werkte dat ook wel. De mooie Mannbeelden miste ik hier aanvankelijk, door de vele binnenscènes die niet bijzonder geschoten waren, maar de fantastische cinematografie in Lassoo en bij de climax maken alles goed.

Een prachtfilm. Zeker om vaker te bekijken.

4*

Verdorie, mooie bespreking, krijg alweer zin om de film weer eens in de DVD speler te stoppen.

Wat beste film van Mann betreft komt deze bij mij op de derde plek, The Furies vond ik tot nu toe zijn beste en The Man From Laramie op twee.

12 mei 01:20 - 02:55 ARD