Spring Breakers (2012)

Paul Jambers on dope? Ik kan hem nog niet beoordelen omdat ik wel een erg slechte stream te pakken had, daarnaast ware de laatste 10 minuten weg wegens technische mankementen (omg). Ik had wel op een heel andere 'look' gehoopt, niet dat ik er zeker van ben maar ik meen dat deze cameraman ook the Devil's Child heeft gedaan, een film die me erg kon bekoren. Ook qua uiterlijk. Dit is een aaneenschakeling van close-ups die je vervolgens nog 10 keer moet zien afgewisseld door andersoortig nietszeggendheid. Geeft je dit het gevoel dat je er midden in zit? Nope. Is dit voyeuristisch? nein.

Het is eerder een nachtmerrie over volwassen die je proberen te overtuigen dat ze alleen maar aan feesten denken (nou prima hoor) en dat vervolgens ook constant willen uitdragen. Dit is zo mijn ding, mijn beleving en nu sla ik je ermee op je bek of zo.

Maar dat ook vast de opzet.

OP naar de laatste 10 m.

Dát zou ik willen zien!

Maar ik denk dat het niet zo opgaat voor deze film. Voyeuristisch realisme (als je J. zo mag noemen?) gaat niet echt op voor deze film.

Ik denk dat het eerder een popcultuur-fantasie is over tieners die een soort destructieve drang hebben naar een verbondenheid, een groepsgevoel, een viscerale ervaring. Over-identificatie met het thema (qua stijl), waardoor het weer vervreemdend wordt.

En heel erg grappig! Meermaals luid gelachen.

Misschien kun je het een beetje vergelijken met die jongeren die Project X gingen nadoen in Haren.

Een soort wanhopige poging naar een 'betekenisvolle' generatie-ervaring (a la woodstock) die compleet verneukt wordt van binnenuit. althans, zo interpreteert de regisseur spring break vermoed ik.

Eens. Ik denk ook dat de kritiek eerder gefocussed is op de protagonistes, daar heb ik dan helemaal geen problemen mee. Die schets is dan wel behoorlijk treffend, en denk eerder dat het gaat om destructie van binnenuit ipv buitenaf.

Maar ik ga hem herzien. Ik kon veel dialogen niet volgen etc. Ik kan veel gemist hebben.

De vergelijking met Woodstock gaat natuurlijk niet op. Die jeugd had een sociale en succesvolle missie. Wat de jeugd van tegenwoordig bezielt, weet ik echt niet. Ene kant persoonlijk beleving maar aan de andere kant een soort van carnaval. Of beleving dat zich uit in een met-zijn-allen-carnaval... (zoals Haren inderdaad). Zoals de schilderijen van James Ensor. Maar dan zonder religieuze motieven, en puur op persoonlijk genot. Hmm wou dat ik antropoloog was.

Ook vooral omdat het toen cool was een sociale missie te hebben. Nu is het cool rond een zwembad te hangen en te feesten.

Ik denk dat het vietnam protest aanvankelijk niet per se uit coole motieven is ontstaan.

Het ontstaan niet, de aanwas toch voor een groot deel wel. Ik zeg verder niet dat het niet welgemeend was, maar zodra leeftijdsgenoten heel erg met protest/greater cause etc bezig zijn leeft dat veel meer aanwas aan dan wanneer het geen thema is, zoals nu.

Ik vind de dialogen vaak prachtig gevonden, ondanks de vele herhalingen. Soms werden ze door die herhalingen alleen maar grappiger ("Look at my sh$t!"). En soms waren ze op een bizarre manier ook weer ontroerend. Het volgende gedichtje van Alien zou compleet belachelijk kunnen zijn onder de verkeerde omstandigheden, maar ben ik de enige die er tijdens het kijken van de film door geraakt werd? Voor mij wordt poëzie alleen maar mooier wanneer het met z'n tegendeel wordt verenigt.

"These three girls, in front of me... Can't believe what I see. How can this be? The're like mermaids, come up from the sea... Everytime I look, they're like old-fashioned b*tches straight from a book."

Vergis je niet dat het van oorsprong een verstandshuwelijk was tussen de dope gebruikende hippies en de sociaal geëngageerde anti-Vietnam jongeren.

In eerste instantie hielden ze liever sex drugs & Rock en Roll feestjes met de Hells Angels...

Voor de zeeuwen onder ons; vanavond hoogstwaarschijnlijk in de sneak. Ik ga het gokje wagen.

Ik vind de vergelijking niet zo gek, maar het grootste verschil zit 'm denk ik hierin:

Bij een Jambers-reportage heb je nog steeds de voice-over van Jambers. Je kijkt wel (als een voyeur) naar de wereld die Jambers schetst, maar je hebt nog altijd morele houvast en afstand.

Spring Breakers formuleert net kritiek door verheerlijking. Het voelt alsof deze film gemaakt is door de grootste hedonist / spring break-enthousiasteling die er rondloopt. Het gebruikt ook die rapvideo/glamour-softporno esthetiek. Door daarin te gaan overdrijven (spring break als pelgrimstocht enz) begin je jezelf weer vragen te stellen. Over-identificatie met een thema en stijl , popart , eerder die richting uit.

Maar het is ook geen pure kritiek ; het is ook ergens begripvol, met een typische Korine-intimiteit (die je ook vindt bij Gus Van Sant bijvoorbeeld). En dan is het weer een komedie... Dat is er leuk aan.

Ja , zoiets. Spring break (als geschetst in deze film) is als Woodstock mét de drugs en vrije seks, maar zonder de morele ideeën van vrede , harmonie enz. Massaal egoïstisch, anti-maatschappelijk hedonisme... ofzo.

Mikey, je moet GUMMO ook eens kijken. Daar zie ik wél duidelijk het verwantschap met Jambers.

Volgens mij sla je hiermee de spijker redeljk op z'n kop. Eén van de meest fascinerende aspecten van de film vind ik dat telkens als je nadenkt over de betekenis van de film, deze weer ietsje lijkt te verschuiven, net als een diamant waarvan telkens weer andere schakeringen oplichten. Ogenschijnlijk zo'n simpel verhaal, en dan zulke tegenstelde gevoelens en reacties... zo houdt de film je in ieder geval bezig.

Wat ik vergeten ben te melden. Vroeger had je van die gekke uitzendingen op (volgens mij) TMF met een partycam in de lokale disco. Dat samen met een foute doc/reality soap look kom ik uit bij deze manier van filmen. Best interessant om daarmee te experimenteren vooral als je het combineert met een schitterend gebruik van kleuren die me deed denken aan Davis Lynch zoals in Wild at Heart. Maar het zo extreem vertellen in close ups staat me tegen.

Voorheen werden close ups gebruikt als spanningselement. Zoals agressie of woede.. maar hier begrijp ik dat ook niet helemaal wat daarvan de bedoeling is en het is lelijk omdat je geen ruimte meer hebt in je shot. En dat constant...

Toen was hiphop nog punk... Nu is hedoni$me de heersende trend.

YouTube - RiFF RaFF - SuMMeR oF SuRF (Official Video)

YouTube - Gucci Mane - Nothin On Ya (Feat. Wiz Khalifa) Official Video

YouTube - R. Kelly featuring The Game "Playas Only"

met dit soort dingen zie ik ook verwantschap:

Girls Gone Wild - Ultimate Rush infomercial part 1 - YouTube

Over de stijl: persoonlijk hou ik ook meer van cuts en close-ups met een narratief doel, maar in deze film kon ik het prima hebben.

Gucci idd, partcam style Eigenlijk alweer heel ouderwets.

Je zou The Electric Kool- Aid Acid Test eens moeten lezen als het je interesse heeft. Gaat niet over de nadagen, zeg maar het Montery debacle maar juist het begin, de LSD feestje in La Honda van Ken Kesey (die van One Flew...) en zijn Merry Pranksters die een merkwaardige bondgenoot hadden gevonden in de plaatselijke Hells Angels.

Maar goed ik zie een van die Spring Break bimbo's geen werk schrijven als One flew... Dus denk dat ik je toch gelijk moet geven

Films als dit maken onderscheid van de door-het-publiek-geliefde filmgenre door schokkende en provocerende elementen meestal. Dat zie je ook in museums, exhibities waarin naakt en agressie voorkomen etc etc etc, alleen al in wereldbekende musea zoals Guggenheim NYC, Wiels in Brussel en Tate in Londen, je weet wel wat ik bedoel. Kijk, ik wil totaal niet pretentieus klinken maar om films als Spring Breakers echt te begrijpen kan je best weten wat je verwacht, langs de buitenkant een tiener film en langs de binnenkant een exotische drug trip in Florida met neon-fluoriscende lichten en cotton candy-droom segmenten, inclusief een openingsscène waarbij bier over naakte tieten en 'twerking' in voorkomt, it's all part of the plan. Als je de openingsscène 'erover' vond ben ik wel benieuwd waarom de rest dan wél geweldig was.

"I got my blue Kool-Aid. I got my num-chucks. I got shurikens; I got different flavors. I got them sais. Look at that sh$t, I got sais. I got blades! Look at my sh$t! This ain't nuttin', I got ROOMS of this sh$t!"

Ik vond het begin niet slecht omdat er naakt inzat, nee ik snap dat dat er bij hoorden ook al was het wel erg veel naar mijn mening.(maar nu zo de meeste commends heb gelzen denk ik inderdaat dat het er wel gewoon inhoorden, ik ga binnekort nog een keer naar de film en dan zal ik daar nog eens over na denken) Ik vond het begin onberijpelijk en vreemd. (onbegijpelijk is misschien een groot woord) maar ik vond er wijnig inhoud in zitten en de karakters waren leeg. wat deed Selena bv bij die kerk gemeenschap? Geloofde ze in god en ging ze er daarom heen, maar waarom zat ze er dan bij alsof ze het niets vond? Ook het feit dat ze zeiden dat niemand meer was terwijl ze nog in een gevuld klaslokaal zaten vond ik vreemd en het rare ochtendritueel van dansen in de gangen was mij ook onduidelik. Later keeg de film een verhaal maar het begin was zeer leeg in mijn ogen. Verder vond ik de film later beter worden omdat ik mensen toen echt zag acteren inplaat van random zinnen te zeggen. Het begin was wel harmony korine achtig (zeg maar) maar in deze film sloeg het niet meteen bij mij aan.

Dat zijn details, een soort symboliek. Faith is opgegroeid in een conservatief, Amerikaans 'town', waar veel meisjes van jongs af aan naar een kerk gemeenschap worden gestuurd. In het begin zien we haar verveeld in de kring zitten, later zien we dat Faith uitbundig meezingt, en dus wel 'geniet'. Het hoort gewoon bij de 'puberidentiteit' van de meisjes. Dat van die gangen moet je eigenlijk gewoon niet zo letterlijk nemen, 'iedereen is op Spring Break', alleen tieners dus gewoon. De vakantie is begonnen en iedereen trekt naar het zuiden om straalbezopen te feesten, behalve hun, want zij hebben niet genoeg geld. "Everybody's gone, and we're still here." Ik denk dat de doelgroep van die 'everybody' dus gewoon hun klasgenoten zijn. Het begin is een soort introductie van hun persoonlijkheid, hun achtergrond verhaal etc.. al is het vrij oppervlakkig.

Faith is net als Candy en Brit gewoon opgegroeid in Sarasota hoor.

In het zwembad doet Brit een imitatie van Faith met een (volgens mij) southern accent om haar een beetje belachelijk te maken "This sow cool y'all" of "Let's go t' chuc'h se'vices... an' pray". Lijkt me dat Faith dan niet van origine uit Sarasota, Florida komt.

Dat is omdat in het Zuiden veel hechte kerkgemeenschappen zijn. Faith geeft al snel heel duidelijk aan dat ze sinds kindergarten bevriend is met Brit en Candy. Het opgroeien heeft ze gewoon in Sarasota gedaan. Texanen kunnen gewoon in Florida wonen hoor.

Dat is ook weer waar inderdaad.

Zei ik dan iets anders? Misschien feit dat Sarasota dan niet 'small-town' is, maar de 'kerk-cultuur' waar Faith toe behoort dan weer wel.

Sarasota is verre van conservatief. Kerken heb je overal, zelfde geldt voor religieuze communities. Van New York tot Oklahoma City. Religie is universeel.

Ja, dat haalde ik aan met mijn bericht hieronder. Wat ik alleen niet snap is dat het dan zo'n 'big deal' is, om naar St. Petersburg te trekken, aangezien ze er sowieso toch al 50 minuten vanaf wonen. Daarbij wordt het 'one gas station' gedoe telkens weer aangehaald, terwijl Sarasota ook vrij levendig lijkt tijdens spring break. Vrij raar dus, daarom dat ik dat 'small town' gevoel hard aanvoelde. En die commentaar mikt wel behoorlijk op het 'Faith-personage.'