Spring Breakers (2012)

Oudere generaties die neerkijken op jongere generaties, da's dan weer same old, same old.

Denk dat er ook een hoop jongeren op dit gedrag neerkijken. Niet iedereen wil naar Cherso op vakantie.

Mijn probleem is dat er nog grote afstanden zijn tussen "iets niet leuk vinden" - "erop neerkijken" - "er een maatschappijkritische film over maken". Het eerste is smaak, het tweede een vaak ongepaste denigrerende houding en het derde meestal oeverloos leidende onzin.

Eens met Onderhond dat ergens op neerkijken geen chique houding is. Maar dat doet de film ook helemaal niet. Spring Breakers is juist ambigu, laat zowel de aantrekkingskracht als de keerzijde zien van het Spring Break avontuur, maar velt hierover geen eindoordeel, laat staan dat het er eenzijdig op neerkijkt. Er wordt dus godzijdank ook geen boodschap door je strot gedrukt.

Alle kunst becommentarieerd de samenleving. Jij mag dat oeverloze onzin noemen. Daarmee is elke discussie snel beeindigd.

Als kunst erg gepolariseerd, belerend en eenzijdig is dan vind ik dat meestal oeverloze onzin.

Persoonlijk zag ik dat maatschappijkritische ook niet echt in deze film trouwens, dus ikzelf reken de film daar niet op af. In dat opzicht vind ik me meer in de uitleg van Auke.

Het fijne is dat de maarschappij kritiek (misschien is beschouwing een beter woord) er niet te dik op ligt. Goede kunst is subtiel. Maar dat het aan veel mensen, die de film inhoudsloos vermaak noemen, voorbij gaat, is wel jammer. Althans voor hen.

Maar Spring Breakers is net alles behalve subtiel. En de kritische noot die jij er meent uit te halen is dat ook niet bepaald, integendeel zelfs. Het maakt van de film een plat, ongenuanceerd on eenzijdig levenslesje.

Uiteindelijk is, zo je wilt, elke levensles banaal. Maar de manier waarop het hier getoond wordt vind ik prachtig.

En in hoeverre kun jij de dan nog vinden in de uitleg van Auke, zoals je in je vorige bericht stelde? De ambiguïteit die Auke benoemt maakt van Spring Breakers juist geen ongenuanceerde en eenzijdige, levensles.

Die quote is gesteld dat ik basto in zijn visie zou volgen. Wat ik dus niet doe

Dus je vind niet dat de film (ook) commentaar levert op de yolo mentaliteit?

Ben ik het ook niet mee eens. Ik zie hier geen kritiek of cynisme, ik zie vooral verwondering. Een (visueel ongekend mooie) schets van een nieuwe generatie. Ik heb het vermoeden dat we van mening verschillen vanwege onze eigen mening over de dames. Jij keurt het hedonistische gedrag waarschijnlijk af, en ziet het daardoor als maatschappijkritisch en cynisch. Ik vind het vooral fascinerend. Ik kan me ook wel in zekere zin verplaatsen in Brit en Candy, maar ook in een zekere zin totaal niet. Ambigu dus. En dat zie ik zelf ook terug in de film.

Wanneer is die vriendschap om zeep geholpen? Heb ik echt totaal niet gezien.

Het ambigue karakter komt helemaal mooi naar voren in de telefoongesprekken. Ik zie dat zeker niet als cynisch of ironisch. Het komt natuurlijk wel erg ironisch over, maar tegelijkertijd menen ze het wel echt. Dat geeft het ongemakkelijke gevoel; moet je hier nou cynisch om lachen of moet je dit bewonderen?

Misschien is het cynische meer mijn eigen kijk erop, maar die ruimte geeft de film. Ik zie vier dames op vakantie gaan, er twee apart van elkaar terug keren beide gedesillusioneerd. Twee dames gaan all the way. Die worden nog gedood of gearresteerd, want je komt er heus niet mee weg al je zo'n bloedbad aanricht. Dus die vriendschap die ze hadden is door de trip om zeep geholpen.

Maar als je het einde als een soort sprookjesachtig happy end wil interpreteren dan zal je het inderdaad met mij oneens zijn. Het goede aan de film vind ik dat je er juist meerdere interpretaties op los kan laten. Ik lees ook iemand die er het boek van Job in herkent en weer een andere die het als een kijk op de rassenverschillen ziet.

Kortom, het is alles behalve een lege film, ook al gaat het over een cultuur van oppervlakten. Maar dat is slechts de buitenste schil van het werk.

En ja, ik bekijk de telefoongesprekken, juist omdat de dames het menen en het eind enigzins cynisch, want de echte wereld is weerbarstiger dan deze dromerige trip. Maar ik ben ook ambigue, want ik vind het ook een prachtige film, al zijn het meer de poetische beelden die ik prachtig vind, dan de platte party images. Dat vind ik compleet hol vermaak.

Ik hou uiteraard best van een film met een diepere betekenis, maar niet van een film die enkel goed is door een diepere betekenis, waar je ook nog een redelijke fantasie voor mag hebben.

Visueel sterk een en goede rol van Franco, maar dat is het ook wel.

Verhaal stelt niks voor. De 4 dames zijn redelijk overtuigend in wat ze moeten doen, maar toch is het acteerwerk matig; de accenten zijn inconsistent; en dat constante gey'all vond ik ook vreselijk irritant.

Het gevoel dat overheerste was voornamelijk: waar de F zit ik naar te kijken? Dat hoeft niet persé een slecht iets te zijn, maar in dit geval kon het me echt niet boeien.

Nee, dit was niks voor mij.

Ik las over deze film in de berichten over Winding Refn films en was daardoor benieuwd. Dat werd ik nog meer toen ik zag dat Harmony Korine de regisseur was, daar zag ik ooit Gummo van en dat vond ik een zeer vervreemdende deprimerende maar vooral indrukwekkende film.

Bij deze film had ik na het eerste half uur de neiging hem af te zetten, ik vond het vrij saai. Toch maar even gewacht op Alien en daarna werd het wel beter en wat boeiender, maar echt geweldig vond ik het nou ook weer niet. Mager zeventje.

Geinig filmpje met een leuke cast met best wat bekende mensen. De 2 Disney meiden Selena Gomez en Vanessa Hudgens, Ashley Benson van Pretty Little Liars, James Franco van de Spider-Man trilogie, en rapper Gucci Mane. De film kan je zien als een soort lange video clip. Ik denk dat hij ook wel in aanmerking komt voor een cult-status.

Eindelijk Spring Breakers gezien. Aparte film en, zoals anderen al aangaven, lijkt het soms op een lange videoclip.

Wat het geheel eigenlijk goed maakt is de soundtrack, zeker de Martinez stukken, in combinatie met de camerabeweging welke vaak in contrast staan met wat er gezegd en getoond wordt.
En wat ik van te voren niet had verwacht was dat Korine laat zien dat een Christen misschien wel wat "fun" misloopt maar ook een hoop ellende bespaart blijft..

Franco speelt zijn rol goed, een "gangsta" op die momenten maar uiteindelijk laat hij ook de onzekerheid doorschemeren. En dat weer in combinatie met genoemde soundtrack en camerabeweging laat dan toch ook weer een tragische kant zien aan zijn personage binnen het avontuur van de meiden.

Hoe is de Audio Commentary op de Blu ray van Belga Films? En is deze Nederlands ondertiteld?

Zie tot mijn grote geluk opeens dat EYE morgen Spring Breakers op het grote doek vertoont. In 2013/14 ben ik zo stom geweest om een bioscoop-screening aan me voor bij te laten gaan. 2016 kan niet meer stuk.

Wat een vervelende, repeterende en uiteindelijk vrij brave MTV-special voor slechte ouders.

Dat krijg je er van als je het tig keer aan moet horen.

Ik heb helemaal niks tegen die sfeerplaatjes van de Westerse Lente.

Deed me vrij weinig. Wat dat betreft is de maker geslaagd in zijn opzet.

Kun je FREEEDOOOOM wel aanhoren?

Sure.

Ik ben zelf een tijdje geleden met wat vrienden naar Florida geweest, om te kijken of Spring Break inderdaad zo'n gekke bedoeling was. En dat was het zeker. Drank drugs muziek vrouwen etc. Hemel op aarde dacht ik destijds. Ben bang dat ik daar een heel klein beetje overheen ben gegroeid. Dit overigens terzijde..

De film heeft een bepaalde aantrekkingskracht. Behalve de enorm mooie dames, de feesten, drank en drugs is het drama goed uitgewerkt. De manier waarop de meiden denken heeft iets fascinerends, iets begrijpelijks. Van de dialogen moet de film het niet hebben, maar gevoelsmatig is het erg sterk. De setting geeft het iets nostalgisch mee. Jammer dat de film net te vroeg overgaat naar een misdaad/actiefilmpje waar ik nog liever even het party gehalte en het dramagedeelte wat meer uitgediept had zien worden. Speelduur was voor mijn gevoel dan ook net wat te kort. Audiovisueel zowel letterlijk als figuur een feestje, acteerwerk ruimschoots op niveau.

Man man, wat een lage scores hier. Ik ben het er zelden zo mee oneens.

Dikke 4*.

Bikini's and big booties - that's what it's all about.

Herzien, en zakt wel wat in de waardering. Heel erg mooi en kleurrijk maar ik had het eerste deel (het vrolijk gedeelte) beter verwacht. Wellicht omdat de muziek niet genoeg op de voorgrond trad. En het duurt ook een tijd tegen dat het eigenlijk echt begint. De overval lijkt ook iets dat na afloop werd toegevoegd inhoudelijk, omdat dat eigenlijk op de achtergrond komt in de film. In feite is de hele crime scene ondergeschikt in deze film en louter van symbolische waarde. Ik dacht dat het einde van de film na de eerste kijkbeurt het minste aspect van de film was. Nu vind ik het de beste gedeelte. En ik vind eigenlijk de gehele film naar het einde toe steeds beter en beter worden, hoewel het ook al goed zit wanneer de film op gang komt, en die scène waarbij ze dat liedje van Britney Spears nazongen. Ik vond dat het feestgedeelte nog een pak intenser mocht zijn, vooral muzikaal was het te zwak, niet luid genoeg (vergeleken met de dialogen) en niet talrijk genoeg aanwezig. Uiteraard visueel een prachtige film. En het vrouwelijke schoon speelt daar natuurlijk in mee, net zoals de locatie, de kleuren (soms symboliek of bewust overdreven maar echt goed) en de cinematografie. En er hangt ook een heerlijke psychedelische sfeer/gloed in de film.

Ik denk wel dat ik hem nog enkel bezopen ga kijken de volgende keer, want ik denk dat je er dan nog meer uithaalt, omdat de sfeer het best tot zijn recht komt, wanneer je ook een beetje in die sfeer zit, en dat was ik nu te weinig.

’Just pretend it's a video game. Like you're in a fucking movie’

90’s kids denken met romantische gevoelens terug aan het MTV-tijdperk. Videoclips waren veel meer dan lege beelden bij platte deuntjes; het was alles waar je voor stond. De Spice Girls verrijkten je wereld met belangrijke levenslessen, Babylon Zoo liet je andere werelden zien. Hoe durfde je moeder je lastig te vallen met randzaken als huiswerk wanneer op hetzelfde moment de nieuwe Limp Bizkit in première ging?

Ze begreep je niet.

Spring Breakers kijkt weg als zo'n videoclip waarin sfeerbeelden de dienst uitmaken. Vier pubermeisjes sparen voor hun tocht naar het Mekka der Amerikaanse jeugd. Het gaat niet van harte, dus overvallen ze met neppistolen een restaurant. Click click. Get on the fucking ground.

De beloning is larger than life. Ze hebben het gehaald; spring break is van hen en ze slurpen elke druppel ervan op. Ze willen nooit meer terug naar hun oude saaie leven. Dit is het. Een religieuze ervaring. Ze hebben zichzelf gevonden. Eindelijk.

Dat vertelt Harmony Korine deels met woorden, maar hij verleidt je vooral met zijn audiovisuele kunsten. Alles is prachtig verlicht. De mensen zijn prachtig. Een tochtje op gehuurde scooters levert posters op die je aan je muur wilt hangen. En dan verschijnt Alien.

Gouden fronts in zijn mond. Microfoon in de hand. De wereld ligt aan zijn voeten. Niemand doet hem wat. Eigenlijk heet hij Al, maar hij is niet van deze planeet. Zie zijn shit. Echt, zie het. Hij heeft alles. Click click.

Door continu alles groot, groter, grootst te maken, benadrukt Korine het holle bestaan dat erachter schuilgaat. Tuurlijk is Alien eigenlijk maar een klein Al’tje. Tuurlijk begrijpen de meiden nog niet hoe de wereld echt in elkaar steekt. Alles is nep. Behalve hun beleving.

Spring Breakers wordt à la The Bling Ring vaak verweten leeg te zijn. Het tegenovergestelde is waar. Het zijn films over leegte. Films die je uitdagen om op zoek te gaan naar de woorden achter de woorden. Spring Breakers prikkelt al je zintuigen en doet dat op een waanzinnig knappe manier. Want zie maar eens een videoclip 90 minuten lang boeiend te houden, zonder inzakmomenten.

Hoe prachtig kan een scène zijn? Zo prachtig als Alien die voor een ondergaande zon, begeleid door drie in roze bivakmutsen en shotguns in de lucht stekende meiden zijn witte vleugel beroert terwijl hij een gevoelig nummer van een van ’s werelds beste popzangeressen aller tijden zingt: Britney Spears. ’An angel if there ever was one on this earth.’

Terwijl het wicht lispelt over hoe ze elke keer valt wanneer ze probeert te vliegen, spat de agressie van het scherm. Maar wel op een gevoelige, haast poëtische manier. Alles vloeit prachtig in elkaar over. De bloedspetters vullen in slow motion het scherm, voorzichtig hun richting zoekend op de klanken van die witte vleugel op het strand.

Uiteindelijk vloeit beleving over in realiteit. De neppistolen hebben plaatsgemaakt voor echte. De twee overgebleven meisjes knallen alles en iedereen af. Of was het toch allemaal een droom?

Het doet er eigenlijk niet toe. Eindelijk heeft hun leven betekenis gekregen.