Spring Breakers (2012)

Gaan we nu echt beweren dat 2 films totaal niet op elkaar lijken omdat het licht wel/niet feller is? Als je op dergelijke discussie punten bent aangekomen, heb je stilzwijgend reeds geaccepteerd dat ze in grote lijnen sterk op elkaar lijken.

Als je beter leest nummer2, dan zie je dat dat 1 van de vele zogenaamde vergelijkpunten is die wordt gediscussieerd. De liefhebbers van Spring Breakers proberen wel op veel rare manieren hun gelijk te halen zeg. Ik blijf trouwens bij mijn mening dat ik de overeenkomst niet zie. Dat is naar mijn mening een belediging voor de makers van Drive.

Je verwart twee dingen in een paar posts van je: Waardering en overeenkomsten. Om een ander, voor mij extreem, voorbeeld te nemen: Ik zie heus wel dat pakweg Clerks en Temporada de Patos best wel een aantal overeenkomsten hebben. Ik geef de ene echter 0.5* en de andere 4.0*. Ik vind deze film dan weer een stuk beter dan dan Drive (Only God Forgives vind ik trouwens ook veel beter dan Drive). Maar ze zijn heel duidelijk verwant. Dat is niet hetzelfde als "even goed" of als je de een geweldig vind moet je de andere ook geweldig vinden.

Ik snap je punt zeker maar mijn waardering voor beide films probeer ik welzeker er buiten te houden. Ik vond Drive weer een stuk beter dan Only God Forgives en daar zie ik bijvoorbeeld wel grote overeenkomsten. Ook niet gek aangezien ze beide van Refn zijn natuurlijk.

Bedrieglijk eenvoudige, maar wel degelijk behoorlijk scherpe schets van een popcultuur. Uiterlijk een mengeling van het fenomeen Spring Break en de gangsta rap, en innerlijk ook een mentaal beeld van adolescenten staand voor de eeuwige kloof tussen jeugd en volwassenheid.

Dat mentale beeld – de neiging tot totale afkeer van de wereld waar tot men gedoemd is toe te treden - is verontrustend, maar dat is het vanuit de wereld van volwassenen altijd geweest. Iedere nieuwe generatie is een inval van de barbaren, in (ongeveer) de woorden van Heinrich Heine, als ik me niet vergis.

Om dat probleem te ondervangen, had men in vroeger tijden rites de passage van jeugd naar volwassenheid, en als je Spring Break beschouwt als – een zwakke echo van – zo’n rite, is deze film misschien een speculatie, een uitbeelding van een droom: wat als Spring Break geen ‘break’ is, geen overgang, maar een einddoel? Het paradijs? Spring Break... Forever? Really? Kennelijke conclusie is dan dat de uiterste consequentie van de zucht naar totale vrijheid en onafhankelijkheid een keihard nihilisme is.

Korine gebruikt in woord en beeld de conventies van elementen van de jeugdcultuur, maar schept tegelijkertijd afstand door de portee van die conventies zonder tierelantijnen bewust te laten zien. Hij omzeilt de klippen van enerzijds romantisering en anderzijds gemakkelijke ontluistering, of ‘maatschappijkritiek’. De coolness, de ‘aantrekkelijkheid’, én de belachelijkheid (‘Look at my shit!’) blijven beide intact.

Selling point van de film is natuurlijk dat het niet de mannelijke gangster is die de uiterste consequentie trekt uit de blufferige mentaliteit van de popcultuur, maar een groepje blonde meisjes (althans de harde kern daarvan), vrijwel de hele film rondhuppelend in bikini, daarmee een lieflijkheid en kwetsbaarheid suggererend die in deze filmische werkelijkheid constant gelogenstraft wordt.

Dat beeld van vrouwen als zijnde uiteindelijk harder, nietsontziender en meer macho dan mannen is wel in lijn met hedendaagse tendensen, met wie weet een kern van waarheid: een stier wil nog wel eens weglopen nadat hij je op de horens heeft genomen, maar een koe trapt je helemaal aan gort.

En tja, wat doe je als meisje in een cultuur die tits & asses als hoogste zin verklaart, en je past er voor om gewillig object te zijn? Waar ligt dan nog je doel, je bevrediging? In die zin hangt er over Spring Breakers ook een melancholische en deprimerende sluier. Een afgrond van uitzichtloosheid onder alle uitbundigheid.

Die dubbelzinnigheid komt ook naar voren in de monologen in de voice mail van de verschillende moeders (niet de vaders) die in hun leugenachtigheid tegelijkertijd de kloof, en de verbinding, met de volwassen wereld benadrukken.

Opvallend is dat genoemde ‘harde kern’, de twee uiteindelijke hoofdrolspeelsters (buiten natuurlijk wat ze vanaf het begin al zijn), geen enkele individuele tekening krijgen; ze figureren altijd samen, nooit alleen. Ik heb ze ook niet echt uit elkaar kunnen houden. Alsof om uit te drukken dat het hier niet om individuen gaat, maar om een mentaliteit die gedijt in een groepscultuur.

Maar genoeg gekletst. Hoewel filmisch vakwerk – en in dat aspect zeer genietbaar - is Spring Breakers qua ‘inhoud’ bepaald geen prettige film om naar te kijken. Maar ik geloof ook niet dat Korine er naar streeft om ‘leuke’ films te maken. Wel goeie. En dat is hier wel gelukt.

Heel erg mooi beschreven!

Ik ben fan van zowel Spring Break als Drive. Er zijn zeker overeenkomsten. Natuurlijk de muziek. Dezelfe componist immers. Daarnaast zijn beide films visueel zeer goed verzorgd en hebben ze iets dromerigs. Ze zetten de kijker bewust op het verkeerde been. Die gelaagdheid deelt het.

Qua thema en onderwerp zijn er verder nauwelijks overeenkomsten. Dus ik begrijp ook de personen die het niet zien. Want waar Drive in de kern juist heel romantisch is, is Spring Breakers juist het tegenovergestelde en juist de ontmanteling van een romantisch idee.

Als tegenpolen zijn ze dan wel weer verwand. Ze zijn ook beide magisch realistisch op het eind.....

Kijk, jij snapt het. 2 perfect uitgekozen films.

Met moeite uitgekeken. Voor mij een film over oninteressante mensen met lege levens.

Maar goed, als je meer wilt weten over (mogelijke) 'diepere' lagen van deze film zou ik aanraden om eens lekker te gaan googelen. Zonde van mijn tijd. Nog los van het feit dat ik er zelf, zoals eerder gezegd, ook nog niet helemaal uit ben.

Overigens vind ik dit wel een leuke om uit de oude doos te halen.

Ja Chevy, omdat Drive zijn stijl, die wordt vergeleken met die van Spring Breakers, een soort stijl apart is vind ik. Dat heeft dus niks met mijn waardering voor beide films te maken, maar wel met de soort stijl. Die moet je niet te simpel gaan vergelijken met andere films en daarom vind ik t inderdaad een soort van belediging.

Voor de Spring Breakers / Korine liefhebbers zit er iets moois aan te komen.

The Trap (2017)

Wat een affiche.

Die cast ook

En Debie weer achter de camera.

Dramatisch slecht...

Goed vermaak als je naar de klote bent

mikey schreef:

(quote)

Haha, wat is er mis met Del Toro, Pacino, Franco en Pattinson?

Zon, zee, zuipen en seks, met dat soort oppervlakkige beelden begint Spring Breakers. De eerste vijf minuten vond ik dus ook echt ergerlijk irritant, maar al gauw merk je dat deze film toch wat anders is dan het losbollige party hard-gebeuren en er een pijnlijke onderlaag te bespeuren is. Het aan de kaak stellen van de oppervlakkigheid is het hele thema van Spring Breakers en dat wordt prima gedaan door een suf verhaaltje omlijst door wel een mooie cinematografie.

Hoogtepunt is als James Franco zich gaat bemoeien met vier jonge meiden op vakantie, dan begint de film pas echt goed lopen en wordt ook interessant. Wat een rol speelde hij! Echt heel goed hoe Franco een enge griezel neerzet met zijn bling bling en foute auto. Hoogtepunt is hij als een liedje van Britney Spears gaat zingen. Wat schitterend was dat . Het criminele gebeuren erom vond ik weer net een tikkeltje te overdreven, maar soit. Spring Breakers liet me behoorlijk positief verrassen .

Dacht eerst dat het een flauwe film ala American Pie was. Ik had mijn vooroordeel iets te snel klaar liggen, binnenkort maar eens kijken aangezien hij op Netflix staat.

Nooit gerealiseerd dat de bivakmutsen van Pussy Riot zijn.

Film heeft veel meer inhoud dan je op het eerste gezicht zou denken. Wist dit ook niet, maar is natuurlijk een geweldige artistieke verwijzing.

Is niet zo. Ze hebben gelijkenis, maar de opnames waren allang geschoten (en de bivakmutsen allang gedesigned door Heidi Bivens). Korine werd er ook naar gevraagd en noemde het een awesome coincidence.

Sommige goede ideeën ontstaan ook vaak op meerdere plekken tegelijkertijd, maar nu ik deze associatie heb, had deze film ook net zo goed Pussy Riot kunnen heten...