Passion (2012)

Overbodige remake.

Vooral het einde gaat helemaal de mist in. Het was kennelijk niet spannend genoeg. Nochtans is eerder in de film wel degelijk sprake van spanning tussen Noomi Rapace en Rachel McAdams, maar dat houdt het verhaal niet voldoende vast - en wellicht was dat ook niet genoeg om de spanningsboog mee op orde te houden. Het plot wordt - in tegenstelling tot het origineel - nergens geloofwaardig, de situatie die ontstaat is niet voldoende uitgewerkt om de actie uit te motiveren. Net als de actie zelf, die is ook te weinig onderbouwd en komt daardoor niet over. Het sausje dat de remake daarmee los moet laten komen smaakt daarmee helemaal niet. Alsof je MacDonalds-frietsaus over een driesterrenbiefstuk giet. Geen goed idee.

De beeldstijl valt dan wel weer prima, dat moet ik dan wel weer zeggen. En, Noomi en Rachel zijn een fraai stel. Niks mis mee. Dat maakt wel weer een beetje goed.

Mmmmm............. catfights, heerlijke stuff voor een film. Ikzelf ben manager geweest van een team dat naast mij uitsluitend uit "dames" bestond. Ik herken daarom punten in de film, witchinghours als vergaderingen. Brrrrrrrr... echt horror als ik er aan terug denk.

Vanaf het begin is de muziek perfect gekozen. De meiden doen het goed en we leren ze kennen in het wereldje waar ze in leven en werken. Al snel wordt duidelijk dat de verhoudingen onderling toch genuanceerder liggen dan op eerste gezicht doet lijken. De dames zetten hoog in en spelen het spel op het hoogste niveau.

Na een half uur worden de spanningen flink voelbaar en dan begint het genot, geweldig hoe de dames elkaar achter de rug om plain screwen. Alles uit de kast, geen scrupules, de verhoudingen staan nu pal tegenover elkaar. De Palma geeft de vrouwen volledig de ruimte om hun eigen "bitch" te ontwikkelen. Noomi Rapace heeft hier een onschuldige/verbijsterde kop en Rachel McAdams een absolute bitching/arrogante houding, perfect gecast.

Het gaat van kwaad naar erger en chantage komt aan de orde, het ultieme wapen. Ondertussen begin je argwaan te krijgen en de muziek doet je geloven dat er meer op de achtergrond speelt.

Dan begint deel twee van de film en moet er geschakeld worden. Daar was ik niet meteen blij mee. Het eerste deel had me goed te pakken en werd erg abrupt getransformeerd in voor mij een wat minder deel. Wel begon de belichting en kleur een belangrijker onderdeel te worden voor de gebeurtenissen, en dat was erg prettig. Het plot wordt uit de doeken gedaan.

Helaas heb ik bepaalde momenten als niet volledig uitgewerkt ervaren. Vooral in deel 2 kwam er een stroomversnelling terwijl er in deel 1 alle rust genomen werd en werd er veel meer ruimte gegeven voor details. Daarom ervoer ik deel 2 als rommeliger en jagend naar het einde.

De manier van filmen, gebruik van de muziek en het tempo geeft een klassieke thrillerervaring.

De film loopt goed, het tempo is precies. Het acteerwerk geweldig en door de muziek perfect in te leven. Beeld natuurlijk goed en het script goed.

Ikzelf heb deze film niet eens zo zeer als erotische thriller (eerder vermeldingen) ervaren maar meer als een kijk op ambities naar macht en wat daar onlosmakelijk aan vast zit: CONTROLE hebben.

Voor het eerste deel geef ik 4 ** en 3 ** voor het tweede deel. Kom ik uit op 3.5 **

Wisselvallige film. Waar het op het ene moment erg boeiend is en je op het puntje van je stoel weet te houden, lijkt het vervolgens zodanig een rommeltje te worden dat je je aandacht er lastig bij kunt houden en je aandacht dreigt te verslappen. Aan het acteerwerk ligt het niet, dat is sterk en de twee dames zijn ook uitstekend gecast, maar op een gegeven moment, tijdens het tweede deel van de film was ik er wel klaar mee en kreeg ik een 'Jaja, het zal allemaal wel' gevoel. Ook leek het steeds meer de richting van 'Woensdagavondfilm op RTL 4' te gaan, maar dan in een (semi) erotisch jasje gestoken met muziek die me soms wat te bombastisch was.

Maar enfin. Pluspunten waren er ook natuurlijk, en Noomi was er voor mij een van. Ik heb nog niet bijzonder veel werk van haar gezien, maar ze weet me wel telkens te verrassen. Haar naturelle uitstraling, maar tegelijkertijd ook de blik in haar ogen die je vast weet te houden en intrigeert, is een plus. Ook zijn er een handjevol scènes die zo mooi geschoten zijn dat ze echt indruk weten te maken.\

Jammer dat het verhaal naar het einde toe te rommelig en afgeraffeld is.

Het origineel niet gezien, maar Passion is een geslaagde thriller. Een film die men op kan splitsen in twee helften, waarbij met name de tweede helft van de film laat zien dat De Palma het regisseren niet verleerd is. De twee zakenvrouwen, gespeeld door Noomi Rapace en Rachel McAdams, zijn goed gecast en spelen naar behoren. Vooral eerstgenoemde actrice weet mij in haar films te overtuigen met sterke acteerperformances. De tweede helft vol schuine camerastandpunten (detail: doen hun intrede na de scene waarin Isabelle slaapt en men een close-up ziet van de SOMAX-pillen) zorgen voor een dromerige sfeer, uiteindelijk resulterende in de moord op Christine. Deze is overigens d.m.v. een split-screen fraai in beeld gebracht. Vanaf dat moment borduurt de film verder op een bijna nachtmerrieachtige sfeer, waardoor het realisme geleidelijk aan lijkt te vervagen en het einde imo bevredigend aanvoelt. Al met al dus een stijlvolle film waar veel in zit dat vraagt om een herziening.

Al met al vermoeiende thriller.

Aan het begin lijkt het beetje flauwe "girlfight"te worden met een nogal merkwaardige erotische relatie tussen de twee dames en een manager van een groot bedrijf.

Ook zakelijk spelen er zich wat onfrisse praktijken af.

Op een of andere manier wil de film maar niet echt pakken.

Acteerwerk is van afwisselend niveau. Soms oke maar ook hier en daar matig. De begeleidende soundtrack komt wat kneuterig en ouderwets over en maakt de thriller wat zoutloos. Melig.

Richting het einde is er ineens een vernuft plot bedacht die zowaar verrast.

En toch zorgt het slot accoord ervoor dat je met een kater achterblijft. Een ontevreden gevoel resteert.

2.5*

Achteraf denk ik dat er een redelijk goeie thriller in had gezeten, maar jeemig zeg, wat slecht uitgevoerd. Jammer van het verhaal.

Aardige film. Inhoudelijk is het allemaal niet zo bijzonder en soms zelfs matig uitgewerkt, waarin sommige twists van mijlen ver te zien zijn en andere, nu ja, gewoon nergens voor nodig zijn. Maar het is vooral sfeer. Mooie kille fotografie waarin veel kleur is weggetrokken (behalve de bloedrode of donkerroze lippen en jurk van McAdams) met fijne belichting en mooie schaduwen, als een film noir haast. Verder redelijk acteerwerk met een Rapace vooral goed gecast als onzeker muisje en McAdams als ijzige bazin en Herfurth als femme fatale. Verder wordt er helaas weinig met Berlijn gedaan (waarom zitten ze überhaupt in die stad?) en veel Berlijners spraken toch redelijk vloeiend accentloos Engels. Jammer, want er zijn genoeg gesprekjes die wel netjes in het Duits zijn (worden die eigenlijk ondertiteld in Amerika, vraag ik me af). 3,0*, voor de sfeer en omdat het best vermaakt.

Waarschijnlijk ook wel ja, maar doe er in elk geval wat mee. Nu zie je wat Berlijnse auto's, de Bondsdag en Duitssprekende personen, erg mager allemaal.

Niet Brian De Palma's beste prent deze, maar het verhaal kon me wel boeien al zaten er ook toch wel saaie momenten tussen.

Rachel McAdams vond ik irritant acteren, maar Noomi Rapace (waarvoor ik de film uiteindelijk had gekocht) speelt hier weer voortreffelijk en gaat op hetzelfde elan verder als haar sublieme vertolking in de Millennium reeks.

Rapace is internationaal aan het doorbreken maar zou toch betere producties kunnen gebruiken, het talent heeft ze er alleszins voor, en ik geef toe, ze is ook leuk om naar te kijken .

Allerflauwst afkooksel van Alain Corneau's "Crime d'Amour".

Wankel uitgewerkt scenario en effenaf slecht, bijna potsierlijk, geacteerd.

Brian De Palma kon me zelden overtuigen maar deze "Passion" is verruit het slechtst wat ik van hem zag.

Misschien wel één van de beste films uit De Palma's carrière

Het oeuvre van Brian De Palma heeft me nooit ten volle kunnen bekoren. Carrie was vrij flauw, Scarface was te vaak een letterlijke remake, The Black Dahlia was dodelijk saai en aan de rest wil ik zelfs geen woorden vuil maken. Enkel Carlito's Way (en in mindere mate The Intouchables) kon ik eigenlijk echt waarderen en ik was dan ook niet van plan om me aan Passion te wagen. Althans, toch niet totdat ik ergens in één of ander filmprogramma een kort stukje uit de film zag dat wel mijn interesse wekte. Daar kwam dan nog eens bij dat dit met Rachel McAdams is, een actrice die ik pas dit jaar echt heb ontdekt, dus de interesse was toch gewekt.

Passion is nu niet de beste film van de regisseur, daarvoor is Carlito's Way te goed, maar is toch makkelijk de beste film uit de overige 7 die ik van hem heb gezien. Het zal waarschijnlijk ook alweer schelen dat ik het origineel deze keer niet heb gezien maar Passion is een stijlvolle thriller die bol staat van visuele kunstjes (het split-screen met de moord aan de ene kant en het ballet aan de andere bijvoorbeeld) maar waar vooral een heerlijke spanning uit voort vloeit. Knap eigenlijk hoe de regisseur er in slaagt om zijn film in twee stukken onder te delen maar ze toch als een geheel weet te verpakken. Het eerste deel concentreert zich vooral op de de strijd tussen Christine en Isabelle (met de nodige pesterijtjes natuurlijk) maar eenmaal Christine het loodje legt gaat De Palma helemaal los. Naar het einde toe krijgt de film nog een lekker surrealistisch tintje, één van de weinige keren dat ik de 'het is maar een droom' uitvlucht weet te appreciëren, en je weet nooit goed wat je moet geloven. Een aanpak die hier uitstekend werkt.

Maar eerlijk is eerlijk, De Palma mag dan wel zijn beste visuele spielereien boven halen maar zonder een deftige cast houdt hij niet veel over. Gelukkig heeft hij met Rachel McAdams en Noomi Rapace een uitstekende keuze gemaakt. Die eerste is geweldig goed op dreef in een bitcherige rol waarin ik haar nog niet eerder zag en de tweede bewijst hier wederom waarom ze in Hollywood de ene na de andere film krijgt aangeboden. Beide dames zijn uitstekend op elkaar ingespeeld. Even lijkt er dan ook een belangrijke factor weg te vallen wanneer McAdams uit de film verdwijnt maar dan treedt Karoline Herfurth opeens veel meer op de voorgrond en blijkt die veel meer te zijn dan enkel een wat veredelde love-interest.

Visueel sterk, inclusief een heerlijke soundtrack, en een cast die het beste in zich bovenhaalt. Het heeft een tijd geduurd maar De Palma heeft nog eens een degelijke film te pakken. En nu maar hopen dat hij deze lijn verder aanhoudt natuurlijk en dat we geen 5 jaar moeten wachten vooraleer hij nog eens met een film op de proppen komt. Al zouden er al 2 films in productie zijn (Therese Raquin en Happy Valley) dus dat zit wel goed.

4*

Ongeloofwaardig qua plot en personages zoals wel vaker bij De Palma, echte spanning tussen de protagonisten ontbreekt.

RAchel McAdams is wel overtuigend, en maakt de film de moeite waard dat karakter van Noomi Rapace kon me niet bekoren. Niettemin stijlvol gefilmd en best vermakelijk.

Matige film over de rivaliteit tussen twee vrouwen die werken voor hetzelfde reclamebureau. Een remake van Crime d'Amour, dat verhaaltechnisch nog wel een verrassing in petto heeft. Qua toon nogal onevenwichtig. Rachel McAdams doet het prima als manipulatieve bitch, maar de algehele casting van de originele film werkt wel een stuk beter. Net geen 3.0 sterren.

niet aan beginnen , wat een zooi .

gaat nergens over behalve ernstig gestoorde zieke lui.

Een goede drama/misdaad/mysterie/thriller film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Wel bekende actrice Noomi Rapace

(Luftslottet som sprängdes enzovoort) speelt goed...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Ik was na het lezen van enkele positieve kritieken erg hoopvol over deze recente De Palma. Onterecht, zo bleek. Het verhaal is veel te mager en staat bol van de geforceerd en ongeloofwaardig aanvoelende plotwendingen. Dat mag De Palma zich aanrekenen. Wat wel weer positief was: de muziek van Pino Donaggio, het splitscreen halverwege de film, en de op meerdere momenten voelbare erotische spanning.

Desalniettemin, gewoon de oude De Palma's (weer) gaan kijken!

What do you want?..... I used to want to be admired.....I admire you....Well, now I want to be loved.

Een redelijke film van Brian De Palma...

Het verhaal is interessant maar de gehele uitwerking ervan is helaas wat minder, wel is op sommige momenten de manier van filmen gewoon top...

Wat wel goed is in deze film is het acteerwerk , Rachel McAdams en Noomi Rapace spelen hun rol gewoon goed en overtuigend...

Ik ken het origineel van Alain Corneau niet, dus ik weet niet in hoeverre alles daar al in zit, maar Passion bevat weer alle gebruikelijke De Palma-ingrediënten van intrige, mooie vrouwen, scènes waarvan je niet precies weet of ze droom of werkelijkheid zijn, personages die niet alleen méér weten dan andere personages maar ook dan de kijker, erotiek, split-screens, tweelingzusters, een vals einde en zelfs een Psycho-viool als Rachel McAdams de keel wordt doorgesneden. Een nadeel is wel dat ik automatisch de betekenis van elke plotontwikkeling wantrouw alleen maar omdat het De Palma is, dus toen McAdams dat onroerende verhaal over haar verongelukte tweelingzus vertelde ging ik er automatisch van uit dat verderop in de film onthuld zou worden dat ze enig kind is, hetgeen dan ook gebeurde. "Of is ook die onthulling dan weer nep?" Zo blijft het allemaal toch wel behoorlijk spannend in de zin van wat-gaat-er-nu-toch-weer-gebeuren. "Kunst" wordt het nooit, maar onderhoudend was het zeker, en het zag er weer voortreffelijk uit.

Palma's plotgeklungel.

Een van de slechtste Brian de Palma's moet wel haast deze Passion zijn. De opbouw is meer dan goed, maar halverwege schiet de film uit de bocht door een overdaad aan geforceerd plotgeklungel. Vervolgens komen de beroemde - hier karig uitgevoerde - splitscreens ook nog eens te laat. De tweede helft ontaardt in nog meer gerommel waardoor deze De Palma-light meer aanvoelt als inconsequente mooifilmerij rond een slap scenario. Nu maar hopen dat de filmmaker het niveau van parels als Dressed to Kill, Obsession en vele anderen ooit weer terugvindt, al doen de enorme niveauschommelingen binnen Passion het ergste vermoeden.

Onvoldoende.

Hoewel het nergens grappig werd vind ik de toon van de film meer hebben van een misdaadkomedie dan van een thriller.

Het had van mij allemaal wat geraffineerder gemogen, de spanning die je bij een dergelijk plot verwacht was niet voldoende invoelbaar.

Debet aan dit minpunt was de geloofwaardigheid van de actrices; Rachel McAdams was, hoewel zeker niet slecht, wat te jong voor haar rol en Noomi Rapace….tsja die was gewoon vreemd, geen idee of het met opzet was maar jee wat keek die meid vreemd uit haar ogen.

Desondanks vond ik het verhaaltje wel onderhoudend verpakt met al die beetje kitscherige, gestileerde sets en split-screen stijldingetjes.

Niet best.

Ergens schuilt er een goeie regisseur in De Palma, maar zelden komt het eruit. Ik heb altijd wel zin in een film van de man, maar vaak is het resultaat wat ondermaats. Zo ook bij deze film.

Vanaf het begin is het eigenlijk wel al duidelijk waar het naartoe gaat. Het wie, wat en waar niet zozeer (maar dat is zelden bij dit soort film, uiteindelijk is het toch vooral maar gokken aangezien de twists toch altijd slim uit beeld gehouden worden), maar dat het een film met een laatste half uur aan twists zou worden was al snel duidelijk.

Adams en Rapace vallen wat te licht uit, ook de rest van de cast liep er eigenlijk wat onwennig bij. Visueel ook zeker niet het beste van De Palma, al zijn er momenten dat hij er toch wat zwier inkrijgt. Niet die split-screen scene trouwens, vond ik compleet gefaald.

Het is wat saaiig, braaf en beproefd allemaal, waardoor het einde ook nooit echt leuk of interessant wil worden. Daarvoor moet de regie tijdens het eerste uur stukken beter. De Palma is één van die weinige regisseurs wiens oudere films doorgaans wat makkelijker te verteren zijn.

1.5*

Festivalfilm op DVD: Passion - filmfestival.be

Duynslaegher

Deze film eens geprobeerd en 'k vond dat de film veelbelovend begon, maar jammer dat het verhaal naar het einde toe nogal veel kronkelt en het uiteindelijk moeilijk te volgen is en je eigenlijk een beetje het noorden kwijtgeraakt. De film deed met uiteindelijk ook aan Basic Instinct denken, mede door de muziek en toch ook wel wat qua sfeer.

De acteerprestaties vond 'k wel erg sterk en kwam wel overtuigend over en verder zag de film er wel goed uit.

Jammer van het laatste half uur, maar de rest van de film vond 'k zeker niet slecht.

Voyeurisme, dubbelganger, splitscreen: een echte De Palma volgens NRC Handelsblad.

Passion ziet er zeer goedkoop uit, zoals het een ware De Palma betaamt, sleezy, en daarom wellicht des te leuker. Vaagheid, verleiding, manipulatie, raadselachtige vrouwen... dit alles in warme, decadente champagnekleuren. McAdams is in haar element als geslepen carrièrevrouw. De muziek is messcherp! Verder is het maar een verhaal van niks, desalniettemin heb ik tot de laatste minuut zitten genieten van deze neo noir thriller. De beloofde splitscreen kwam toch nog onverwachts en evenaart mij betreft die van Carrie's prom night finale.

Weer eens een 'echte' De Palma, maar helaas grotendeels een mislukking. De film is veel te dik aangezet qua akteerwerk en de plot is erg doorzichtig. Om over de alom aanwezige stroperige soundtrack nog maar te zwijgen. Vooruit, het script heeft tegen het einde wel een paar verrassingen voor de kijker in petto, maar tegen die tijd is de boel al niet meer te redden. Oubollig in elkaar gezet qua cameravoering en montage, en dat splitscreen-trucje kennen we nu inmiddels wel, meneer De Palma!

Wie had het zien aankomen: De Palma die nog eens terugkeert naar zijn oude vorm. Perfect is Passion zeker niet, maar wel ontzettend vermakelijk.

Veel zwarte humor, twee heerlijke hoofdrollen (zowel qua verschijning als spel), prachtige shots, kenmerkende trucjes als zijn befaamde splitscreens, die lekker mysterieuze muziek... Genieten, kortom.

Wisselvallige Thriller, die zijn goede, maar ook mindere momenten kent. Visueel oogt het goed, en ook het geboden acteerwerk is overtuigend. De uitvoering van het verhaal is niet altijd even sterk. 2,5 Ster.