Fantasia/2000 (1999)

Na 60 jaar de tweede Fantasia film en ik ben na het zien van deze 'film' wel benieuwd naar de eerste Fantasia (uit 1940 als ik me niet vergis), want deze 'film' viel me zeker niet tegen. Ik zet nu steeds film tussen aanhalingstekens, omdat ik het niet echt een film vind maar korte filmpjes met muziek. Ik ben niet echt een klassieke muziek fan, maa ik heb me met de muziek zeker wel kunnen vermaken. Sommige animatie filmpjes waren een beetje eenvoudig en saai, maar de muziek vrolijkte alles mooi op. 3*

Zeer wisselende kwaliteit heeft dit werk te bieden. Zowel in verhaal als animatie. Vrijwel overal waar CGI en de oude animatie samengaan is het mislukt om een geheel te krijgen. Dat is jammer. Best getekende delen zijn Noachs Ark, het laatste deel in het bos (dat eindshot!) en mijn favoriet 'Rhapsody in Blue'. Schitterende simpele stijl met een hart. In Noachs Ark zat de meeste humor (dat stuk met het vertek van de beesten en de konijnen).

De andere filmpjes waren gewoonweg minder. Tel daarbij op de slechte stukjes waarin de stukken worden aangekondigd. Simpelweg tenekrommende slecht. Toen Mickey daarbij kwam stal hij dan ook direct de show.

3*

Dit kleine feestje voor het oor en het oog is uiteraard voornamelijk een opgepoetste versie van de klassieker.

Mijn grootste kritiek op de originele Fantasia was dat de stukken soms wel erg lang doorgingen, maar nu ik Fantasia/2000 heb gezien moet ik dit misschien inslikken. De nieuwe editie is namelijk het aller uiterste van de andere kant van het verhaal: hier duren de stukken te kort. Dus nu kunnen muziekliefhebbers zich beklagen over het feit dat Beethovens Vijfde flink is ingekort, terwijl anderen zich afvragen waarom de filmpjes zo gehaast verliepen. In het eerste deel duurden sommige passages wel meer dan twintig minuten, maar hier is de langste 13 minuten en dat is in deze film zelfs bijzonder lang. Als men niet het Mickeysegment uit deel 1 gerecycled had was Fantasia/2000 zelfs nooit aan een speelduur van een uur gekomen.

Nou hoeven deze stukken van mij allemaal zeker geen twintig minuten door te gaan, maar wat deeltje 2000 mist ten opzichte van zijn voorganger is toch het epische gevoel. Het heeft iets vluchtigs, het wordt zelden meer dan een verzameling korte sketches en de nadruk ligt dit keer ook veel meer op cartoonhumor. Natuurlijk kun je moeilijk heengaan over de evolutie en het uitsterven van de dinosaurus, een dag in het rijk van Griekse Goden en een dans op een duivelsberg, maar het is toch jammer dat men het nauwelijks lijkt te proberen. Alleen het Vuurvogel-segment is episch en lijkt te passen bij de oude Fantasia. Verder houdt men het klein, zelfs bij de Ark van Noach, waar men het toch moet hebben van de slapstick van Donald Duck. De eerste Fantasia is misschien wat al te pompeus, maar hij had nog iets mysterieus, majestueus en ambitieus. Dit is in alle opzichten een simpelere film.

Niettemin is dat geen probleem als de stukken gewoon goed uitgevoerd zijn. Het is dan opvallend dat misschien wel het best werkende segment 'Le Carnival des Animaux' met de flamingos is. Het verhaaltje is niet meer dan een excuus voor flauwe slapstick, maar de timing van de zeer vlugge bewegingen op de maat van de muziek vond ik geweldig, adembenemend zelf. Leuk om dan ook te lezen Eric Goldberg dit stuk helemaal in zijn eentje gemaakt heeft. Dan is het ook wel te vergeven dat het nog geen drie minuten duurt. Een ander bijzonder fijn deel is 'Rhapsody in Blue', waarin vier verhaallijnen door elkaar lopen en mooi aan elkaar gelinkt zijn. Dat heeft nogal een ander stijltje dan we gewend zijn van Disney, maar het werkt uitstekend. Ook het epische 'Vuurvogel' werkt prima en Donalds verhaallijnen is nog best geestig, zelfs al mag het niet in de schaduw staan van het veel knappere Mickeysegment uit de eerste Fantasia. Dit segment wordt hier dus herhaald, maar dat had van mij niet gehoeven. Het overtreft ook iets teveel alles wat er nu in zit.

De rest is ook een stuk zwakker. Het concept van Pini di Roma (vliegende walvissen) is sterk en Fantasiawaardig, maar ik vond de afwerking toch wat minder. Dit komt ook wel een beetje door de mix van CGI en 2D-animatie, die alles behalve vlekkeloos is, maar ik had ook het gevoel dat er het filmisch gewoon beter kon. Alleen het moment dat alle walvissen boven de wolken uitsprongen was nog wel groots. De abstracte vlinders van Beethovens Vijfde Symfonie vond ik niet echt werken. Het geheel voelt ongeïnspireerd aan en erger nog: de beelden passen eigenlijk totaal niet bij de muziek. De synchronisatie van beeld en geluid is misschien uitstekend, maar de dartele beelden lijken gewoon niet echt aan te sluiten bij de bombastische klanken van Beethovens bekende stuk. Het fragment van de tinnen soldaat vond ik het slechtste uit beide Fantasias, dat terwijl ook hier het concept veelbelovend is. Nog meer dan bij de vlinders lijkt hier de muziek totaal verkeerd gekozen te zijn (het gaat om Sjostakovitsj' 'Pianoconcert No. 2'), maar voor het eerst is zelfs de timing van de bewegingen op de maat van de muziek niet goed. Nog meer dan enig ander fragment heeft dit deel last van de haast. Ik kan nog voorstellen dat dit gewerkt had als het als een rustig liefdesverhaal gemixt met spannend avontuur was uitgevoerd, maar de snelheid waarmee dit verloopt breekt alle magie. Jammer, want de beelden zijn daar nog best sfeervol. Het doet me er wel aan denken hoe weinig lof ik gegeven heb aan de originele Fantasia voor de perfecte mix van beelden en muziek. Bij die film had ik er niet eens bij stilgestaan hoe knap de gekozen verhalen en beelden bij de muziekstukken paste. Fantasia/2000 laat zien dat dit toch niet iets vanzelfsprekends is.

Het ergste waren echter niet de muziefragmenten, maar de stukken tussendoor, waarin enkele beroemde mensen het volgende deel aankondigden. Ik was al niet zo'n fan van Deems Taylors overbodige, zouteloze commentaar van de originele Fantasia, maar bij 2000 had ik hem bijna graag terug gezien. De flauwe grappen en grollen van Steve Martin en dat duo dat Mickey Mouse aankondigt halen compleet de magie weg, evenals Bette Midlers geschiedenislesje over de eerste Fantasia. De rest lijkt er gewoon met de haren bijgesleept en deze tussenstukken hebben iets rommeligs. Mocht er ooit een nieuwe Fantasia komen - en waarom ook niet? Er zit veel potentie in - dan is dit iets waaraan het meest gewerkt mag worden.

Fantasia editie 2000 is dus duidelijk inferieur aan zijn voorganger, die ik zelf al geen meesterwerk vond. Het is ook absoluut geen straf om uit te zitten en er zit nog best wat creativiteit in, maar bij bijna ieder onderdeel had ik het gevoel dat er meer uit gehaald had kunnen worden. Walt Disney dacht bij de originele Fantasia achteraf dat hij misschien te ambitieus was geweest. Zou Roy Disney, de producent van deze film, bij deze achteraf het tegenovergestelde gedacht hebben?

2,5*

Toch getwijfeld om deze te zien na het middelmatige origineel. Fantasia 2000 recycleert enkel het stuk van De Leerlingtovenaar met nieuwe muzikale stukken. En dat zijn uiteraard de troeven van deze film. Je moet wel van de muziek houden, maar de animatie is over het algemeen heel goed gedaan. Dit zijn de Disney videoclips van klassieke muziek. Maar de film is net als het origineel geen geheel, de leerlingtovenaar is leuk als kortfilm maar heeft hier niets te zoeken en zeer irritant zijn de stukken tussendoor. Hierdoor degradeert alles tot een Diseyworld attractie. De kwaliteit van de leuke momenten is wel beter dan bij het origineel, dus iets hogere score.

ik blijf het een geweldig concept vinden en ontzettend knap uitgevoerd; beelden die naar de muziek gevormd zijn in plaats van andersom.

Het stuk van Beethoven is meteen een mooi en bijzonder begin. Het stuk daarna is prachtig, maar de walvissen vind ik maar jammer. Disney had in de jaren 90 wel vaker een handje van computertechnieken gebruiken die erg misplaatst waren in het geheel. Het liefst zag ik gewoon heel de film handgetekend. Een film als deze vind ik een beetje valsspelen als het met de computer wordt gedaan, het lijkt me dat het de moeilijkheidsgraad iets versimpeld, maar ik ben verder ook geen expert.

Rhapsody in Blue is van zichzelf al een geweldig stuk, en is voor mij al speciaal door het gebruik in Manhattan van Woody Allen, maar ook op deze manier is het super, de kleuren, de stijl, de manier waarop alles perfect op de muziek past. Voor mij het absolute topstuk van de film.

Net als bij Fantasia zijn de tussenstukjes overbodig, het haalt je een beetje uit de magie. Ik vind dat de film zichzelf best serieuzer kan en mag nemen.

De rest is ook zeker erg goed, maar het mag wel wat aparter, spannender. De Tovenaarsleerling had er voor mij ook niet per se weer ingehoeven. Ik merk toch, hoe knap en leuk het ook allemaal is, dat m'n aandacht op het eind wat verslapt. Maar goed, het blijft Disney en niet een of andere vage arthousefilm, dus begrijp het ook wel weer.

Kan niet zeggen of ik deze of de originele Fantasia nou per se beter vind. Heb wel wat meer respect voor de originele, toen animatie nog een stuk lastiger was en alles handgetekend moest.

Dikke 4*. Vind het gemiddelde wel aan de lage kant hier, gezien hoe knap het is om zoiets als dit te maken. Kan dit toch niet beoordelen als een 'normale' Disney.

Fantasia vond ik helemaal niks. Visueel mooi, interessante muziek maar het was geen zak aan. Eerlijk gezegd geld dit ook wel voor deze Fantasia 2000, behalve dat deze film op zich beter te kijken valt. De film duurt niet al te lang en de scenes duren ook minder lang, waardoor er meer afwisseling is. De beelden zijn prachtig, de muziek is bij vlagen subliem en zo af en toe zag ik ook wel interessante momenten (het gedeelte met Donald Duck op de Arc van Noach was duidelijk het beste) waardoor ik er geen heel laag cijfer voor hoef uit te delen. Maar wel een kleine onvoldoende.

2,5*

Ik ben geen fan van het originele Fantasia en ook deze Fantasia 2000 is verre van geweldig. Het grootste verschil zit hem vooral in het feit dat is de aparte segmenten hier een stuk korter duren, dan in het origineel, maar dat maakt het nog niet beter.

Ik vond de eerste vier stukken tegenvallen. De vijfde symfonie van Beethoven klinkt natuurlijk wel erg goed, maar het komt gehaast over, waardoor de magie, voor zover die al aanwezig is, nooit de huiskamer bereikt. Dat elk stukje aan elkaar gepraat wordt door wat bekende Amerikanen, werkt ook niet echt mee. De grappen zijn niet leuk en die stukjes lijken er op de een of andere manier tussengevoegd, waardoor het nooit echt een geheel vormt.

Het dieptepunt vormt wel het verhaaltje van Mickey, dat ook in de originele Fantasia zat, maar hier nog even dunnetjes herhaalt wordt. Een redelijk zwaktebod, als je het mij vraagt. Gelukkig zijn er op het laatst nog het stukje van Donald met de Arc en het laatste segment, die wel behoorlijk sterk is en zowaar de magie bevat, die ik bij de rest van de segmenten ook graag had gezien.

Het is allemaal te karig om dit goed te kunnen beoordelen. Soms is het leuk, maar meestal niet. Het origineel is dan toch net nog wat minder slecht dan deze.

2,0*

Disney Classic #41

In alle opzichten beter dan het origineel. Vooral het temp ligt wat hoger en de animatietechnieken hebben natuurlijk ook niet stilgestaan. Vreemde eend in de bijt is het stukje met Mickey omdat deze nagenoeg ongewijzigd uit de versie van 1940 komt wandelen. Een beetje gemakzuchtig van Disney om hier niet meer mee te doen dan het te 'koppelen' aan die presentator.

Sowieso wordt het al snel vervelend als de mensen die in beeld komen proberen te acteren, iets wat bij het oorspronkelijke Fantasia ook niet al te goed uitpakte. Maar de animatiestukjes zijn ditmaal wat vlotter en er zitten bovendien best een aantal vermakelijke bij. Nu mag ik op zijn tijd graag naar klassiek luisteren en wat betreft de muziekkeuze van de makers heb ik niet zo veel te klagen.

Het gebrek aan commercieel succes is niet zo verrassend: tegen het einde van de jaren '90 zijn de animatieliefhebbers zo vaak op hun wenken bediend dat Fantasia 2000 eigenlijk hopeloos verouderd aandoet. Voor mij persoonlijk is het herzien van deze Renaissance klassiekers een leuke tour geworden met een paar tegenvallers maar vooral heel veel blije momenten.

3.5*

Goh.

Op zich vind ik het wel knap dat Disney iets als dit durft te maken. Het wijkt toch wel sterk af van wat ze normaal doen en de originel Fantasia heeft toch wel mede als template gediend voor vele anime anthologies denk ik. Maar echt het volk voor een project als dit hebben ze toch niet.

Doorheen de segmenten blijft de stijl iets te gevangen in het Disney keurslijf. Er zijn wel een aantal filmpjes die wat anders proberen (zoals Rhapsody in Blue), maar het komt er nooit helemaal uit en veelal is het gewoon wat spelen met verschillende animatie technieken (de ene al wat meer CG dan de andere). Echt wilde stijlwisselingen zitten er niet in.

De keuze voor klassiek is ook redelijk braaf vind ik. Ik ben absoluut geen kenner of liefhebber, maar de meeste stukken had ik denk ik wel al eens gehoord. Er wordt toch vaak in hetzelfde vijvertje van artiesten en stukken gevist. De wisseling tussen beeld en geluid is redelijk, maar vaak ook nogal makkelijk en weinig creatief.

Pini di Roma en het laatste segment vond ik het best uit de verf komen. De eerste probeert wel abstract te zijn maar is vooral lelijk, het stuk met Donald vond ik veruit het minste. Vervelende humor en ook veel te verhalend. En uiteraard alle tussenstukjes die niet echte gehoeven hadden.

Maar soit, Disney die eens wat anders doet, je kan het alleen maar aanmoedigen.

2.0*

Fantasia/2000

Uitstekende Disney film waarin de beelden en de muziek perfect samenkomen. De score met onder andere Beethoven en verschillende orkesten is fantastisch, en ook de verschillende korte verhalen zitten uitstekend in elkaar. Vooral het gedeelte met de walvissen, en het gedeelte in New York, zijn schitterend gedaan. En The Sorcerer’s Apprentice komt terug, wat altijd een feest is om naar te kijken. Het laatste gedeelte is een kleurrijke en bombastische afsluiter waarbij je ogen en oren tekort komt.

That age old question: "What would happen if you gave a yo-yo to a flock of flamingos?"

Fantasia kondigde voor mij een tien jaar geleden (Jezus, is het echt al zo lang geleden..) de nieuwe golf van Disney films aan. Het was na het kijken van die film dat ik besloot om me eens terug wat meer te verdiepen in de Disney films die ik niet in mijn kinderjaren had gezien maar deze Fantasia/2000 heb ik nadien altijd een beetje angstvallig vermeden. Waarom? Omdat ik de originele Fantasia eigenlijk amper trok. Het is voor mij nog altijd één van de zwakste Disney films tout court en ik had weinig zin in nog meer van hetzelfde. Wat blijkt? Fantasia/2000 is inderdaad meer van hetzelfde maar dan wel op een betere manier.

De vergelijking met de voorganger is snel gemaakt natuurlijk omdat ze hetzelfde uitgangspunt hebben, maar anno 1999 hebben ze het toch iets anders aangepakt. Het grootste voordeel is dat ze de speelduur serieus hebben ingekort. Leg gerust de schuld bij de korte concentratiespanne van een millennial maar ik vond de eerste film veel te langdradig. Hier zijn het echter allemaal kortere stukjes en dat werkt gewoon beter. Oké, de omkadering van de stukjes had misschien wat vlotter gemogen (wat is Steve Martin pijnlijk niet grappig) maar langs de andere kant zorgt dat wel telkens wat voor een rustpuntje. Verder wel ook een beetje jammer dat ze gewoon het stuk van The Sorcerer's Aprentice herhalen. Nu is dat sowieso wel het eenzame hoogtepunt uit de eerste film maar het voelt een beetje lui aan om dat gewoon te knippen en te plakken. Het is dus 10 jaar geleden dat ik dat stukje nog heb gezien, maar er is volgens mij niets up to date gebracht? Met uitzondering dan van het extra fragmentje met Mickey die van Stokowski naar James Levine loopt en daar nog mee helpt om het filmpje van Donald Duck in te luiden.

Over de muziek heb ik weinig of niets te zeggen. Met uitzondering van een paar flarden herken ik weinig van de stukken die gespeeld worden en klassieke muziek is sowieso niet meteen mijn dada. Niet dat ik er een hekel aan heb maar geef mij toch maar flink wat gitaren. Qua animatie is dit echter wel meer mijn ding. Het segment met Donald Duck is een erg fijn stukje (met een aantal dubbele bodems zoals de konijnen die als paar de Ark binnengaan maar zich in de tussentijd flink vermenigvuldigd hebben) maar het hoogtepunt is toch wel Rhapsody in Blue. Een leuke mengelmoes van verschillende kleuren en vooral die tekenstijl is erg geslaagd en toch wel atypisch Disney. In de andere stukken is ook wel wat moois te ontdekken, er is er niet meteen één die van begin tot einde lelijk is, maar de combinatie met CGI werkt niet altijd even goed. Vanwege het experimentele karakter kan ik het de film eigenlijk nog wel vergeven, er is een poging gedaan om met iets anders op de proppen te komen en dan kan er wel eens iets slecht uitvallen.

Ik vraag me af of ik Fantasia 10 jaar geleden niet te streng heb beoordeeld maar als ik zie dat die bijna een uur langer duurt dan deze Fantasia/2000... Neen, daar ga ik me toch niet terug aan wagen. Dan is dit een veel leukere en beknoptere variant. Ben benieuwd of er ooit nog eens eentje gemaakt gaat worden, Fantasia/2060 zou ik - als alles goed gaat - toch wel moeten halen.

3.5*

Het oude Fantasia was niet echt m'n pakkie an, en ook Fantasia 2000 is dat niet. Heel vervelend is het ook niet, hoor: het is iets van 80 minuten klassieke muziek met animaties erbij, die soms een verhaal vertellen en soms ook niet. De muziek is prima te doen, maar dat is niet de hoofdreden voor mij om een film te kijken. De animaties zijn nogal wisselend van niveau. Het walvissensegment viel bij mij vooral op doordat de walvissen zelf er knoertgoedkoop uit zagen, en ook het New-York-segment kon me vooral door het complete gebrek aan verhaal niet zo boeien. Dito voor die suffe flamingo's, al was dat na een paar minuten voorbij. De cameo's van bekende hoofden had van mij ook niet gehoeven. Maar zo negatief als het nu klinkt was ook weer niet de bedoeling, écht heel storend was het niet. En gelukkig zijn er in de tweede helft wat leukere animaties, met het speelgoedsoldaatje, korte cameo's van Mickey (met de originele Sorcerer's Apprentice) en Donald Duck, en de wat bombastische maar fraaie uitsmijter. Al met al tilt dat 'm wel naar een voldoende voor mij.

Ik ben geen Disney-fan en zal het ook nooit worden, maar deze verzameling korte animatiefilmpjes is best oké. Ik ken het origineel niet dus heb geen vergelijkingsmateriaal, maar de meeste segmenten zijn leuk en vooral mooi genoeg om hier een pijnloze kijkervaring van te maken. Jammer dat de filmpjes zo nodig geïntroduceerd moeten worden door een keur aan bekende gezichten, iets dat niets toevoegt en je uit de beleving haalt. Afgezien daarvan aangenaam genoeg.

Goed, maar haalt wat mij betreft niet het niveau van het originele omwille van enkele redenen. Ten eerste heeft het niet de magie van het origineel, ten tweede vind ik dat er deze keer iets te weinig variatie is qua animatie en de muziek en ten derde is vind ik dat er wat abstractie en synchronisatie tussen muziek en animatie verloren is gegaan in vergelijking met het origineel waardoor je soms het gevoel hebt gewoon naar een moderne versie van een geanimeerde korte zwijgende film te kijken. Het helpt ook niet dat één van de stukken letterlijk hetzelfde is als het eerste deel. Wel heeft het deze keer opnieuw een fantastisch einde en start het ook zeer goed. Segment 2, 3 en 5 waren ook goed. 7 (herhaling van zetten) en 8 (Donald Duck met de ark) toch beduidend minder.