Mees Kees (2012)

Best aardige jeugdfilm. Mijn jongste neefje riep al uit dat hij aan zijn meester ging vragen of ze ook zo les zouden krijgen in 'de tafels'. Ik kan je verzekeren dat hij dat vanochtend al meteen heeft gevraagd...

Simpel verhaaltje, zonder poes of pas. Alleen onbegrijpelijk dat de 19-jarige stagiair Mees Kees een behoorlijk suffige en stoffige uitstraling heeft met een iets te grote pantalon en bijbehorend jasje met schoudervullingen. Realiteit maakt dan toch echt plaats voor fictie door gebruik te maken van een typetje. Originaliteit is ver te zoeken, maar staat dicht bij de belevingswereld van kinderen die zitten op de lagere school.

Een leuke familiefilm van eigen bodem.

Het leukst aan Mees Kees is vooral de herkenbaarheid, waarop een klas neergezet wordt. Dat wordt op een subtiele doch goede wijze gedaan. Op sommige momenten deed het mij ook weer enigszins terugdenken aan de lagere schooltijd, waar ik ooit ook een leuke invalmeester heb gehad.

Willem Voogd speelt de hoofdrol goed. Hij is onwennig en onzeker, maar heeft daarnaast veel goeds in zich en die drie factoren weet hij prima met elkaar te combineren. Ook goed trouwens dat zijn manier van lesgeven niet alleen maar een feest is, maar ook de nadelen laat zien.

Het geheel mist verder wel wat creativiteit en originaliteit, maar Mees Kees is door de mix van vaak subtiele humor en ook wat serieus drama toch een prima jeugdfilm, die geschikt is voor de gehele familie.

3,0*

Na Bennie Stout en Brammetje Baas was het tijd voor Mees Kees. En wat ben ik blij dat ik deze tot het laatst heb bewaard, want hij is leukkkk!

Ik vond de kinderen echt geweldig. Stuk voor stuk. Heerlijk 'echt'. Ik hou van dit soort films. Onderwijs, kinderen, gebeurtenissen in en om de school. Geweldig.

Kees was in het begin echt ontzettend vreemd. Die zou in het dagelijkse leven heel snel van studie moeten veranderen, vrees ik. Hoewel ik in het begin even dacht; ''vrij autistisch'', ging ik al snel van Mees Kees houden. Heerlijk om te zien hoe open hij is naar zijn leerlingen toe. Hoe hij op speelse, gekke manier lesgeeft is inspirerend. En nog mooier: Hoe de kinderen op hem reageren en van hem gaan houden. Schitterend. En dat als 'stagiair' zijnde. Ik herken er veel van als ik naar mezelf kijk. Ik zit tenslotte in hetzelfde schuitje, alleen ben ik iets minder extreem dan Kees, want de hele dag, week of maand zo les geven werkt niet. Toch is het belangrijk om af en toe de methodes eens aan de kant te leggen en te durven. Speel in op wat kinderen willen. Dat komt hier perfect naar voren. Kinderen leren door DOEN!

Veel mooie, simpele scènes die me raakten. De band tussen Tobias en Harry bijvoorbeeld, zo eenvoudig, maar het raakt me. De film zit vol met dat soort kleine dingen. Prachtig.

Leuke kinderfilm. Dochterlief heeft met volle aandacht zitten kijken en heeft het er al dagen over dat ze ook zo'n meester zou willen hebben. Mees Kees spreekt dus goed tot de verbeelding van kinderen.

In het begin komt Mees Kees een beetje wereldvreemd over maar als hij eenmaal loskomt is het een superleuke leraar. Ik vind dat het personage hier heel goed wordt neergezet. Hij staat ook helemaal in contrast met de strenge directrice die weer heel overtuigend word neergezet door Sanne Wallis de Vries.

Ook voor de ouders is het redelijk vermakelijk om mee te kijken maar voor de kids is het super.

Gewoon een leuke wegkijker voor Nederlands begrippen. De boeken zijn naar mijn mening net wat leuker maar Willem Voogd doet het als meester Kees helemaal niet slecht. De leukste scenes waren die met Sanne Wallis de Vries, grappig hoe zij de rol van Dreus vertolkt. Prima vermaakt dus!

Een aardige nederlandse kinderfilm die overal netjes binnen de lijntjes blijft(soms wel jammer),helemaal kwa humor is het wat"veilig".

Maar verder best een leuke film....de kinderen in deze film vind ik dit keer niet irritant... .

En het acteerwerk was wel oke!verhaal stelt niet zoveel voor maar dat hoeft ook niet met een film in dit genre.

Mijn zoon vind deze film ook wel leuk

Sympathiek, maar ook wat naïef en daardoor ook geen voldoende. Ik was het ook wel eens met de directeur, school is om te leren, niet om leuk te zijn. Ik had zelf altijd een gruwelijke hekel aan meesters/juffen en later docenten die vooral leuk probeerden te zijn en leerde daar ook vrij weinig van. Buiten dat, iedereen die ouder is dan ik heeft ook op een normale klassieke manier les gehad en is ook terecht gekomen, en weet vaak de tafels tot en met tien en hoofdsteden van de wereld nog wel te noemen. Neemt niet weg dat de film nog wel redelijk vermaakt en vooral Voogd is op een zekere manier ontwapenend en nog wel geloofwaardig ook. Leuk zijn daarnaast de zaken die ik herken van vroeger als apenkooi of het verstoppen bij terugkomst van schoolreisje. Ik vraag me oprecht af nu wat daar ook alweer zo leuk aan is, maar soit, herkenbaar is het wel. Verder enorm licht van toon en inhoud met wat nevenplotjes (vooral rond Tobias) die eigenlijk nergens echt worden uitgewerkt. Allicht voor kinderen een heel leuke film, voor mij aardig om eens te zien maar niks bijzonders verder. 2,0*.

Verfilming van de verhalen van Mirjan Oldenhave over Mees(ter) Kees, de stagière die een drukke klas op een basisschool overneemt en de harten van zijn leerlingen weet te winnen met zijn soms naïeve, soms bizarre, maar altijd oprechte benadering al gauw de harten van de kinderen in zijn klas weet te winnen. Zijn manier van werken strookt echter niet met de visie van schoolhoofd Dreus [Sanne Wallis de Vries], maar de kinderen doen hun best om Mees Kees uit de problemen te houden. Tobias [Felix Osinga] heeft een lastige thuissituatie en de kinderen helpen Mees Kees in de liefde. Bij vlagen geestig, maar episodisch en zeer oppervlakkig. Het acteerwerk van de kinderen laat bovendien nogal te wensen over.

Mooi begin van de serie met twee hoofdrolspelers die meteen al goed in hun rol zitten, met de sprekende ogen van de één en de kwetsbaarheid van de ander, plus Sanne Wallis de Vries die niet zozeer op de rand van karikatuur zit alswel daar regelmatig net veel plezier overheen gaat. Hoogtepunten zijn de voorspelbare maar hilarische diapresentatie van Dreus, het ontroerende tien-minuten-gesprek en het fascinerende bezoek aan het graanmuseum inclusief artisanale gitaarmuziek. Zonnig, licht, vlot en vrolijk, zonder daarbij de thuissituatie van Tobias te bagatelliseren.