Post Tenebras Lux (2012)

De voorstellingen in Cannes kenden veel weglopers en na afloop werd de film getrakteerd op een fors fluitconcert en boegeroep. Het is dan ook lang niet ieders' kopje thee. Een intuitieve, ongetwijfeld zeer persoonlijke film. Ik vond er veel heel mooi aan.

Reyagadas mikt zo hoog als De Spiegel en The Tree of Life, maar dat niveau haalt hij helaas niet. Toch een intrigerende, bijzondere film.

Dat vond de jury blijkbaar ook, want zij gaven Reygadas de prijs voor de beste regie.

Een slice of life/familiedrama met veel surrealistische trekjes.

In de donkere, meer surrealistische scenes is Grandrieux niet ver weg. We openen met een meisje in een weiland, omringd door koeien, paarden, ezels en honden. Donkere scenes, met een lenseffect dat nog het meest valt te vergelijken met dubbel zien. Er zal vast wel een technische term voor zijn, maar dat is de makkelijkste uitleg. Dit "trucje" wordt consequent doorgevoerd, ook bij de minder surrealistische stukken van de film.

Na de lange opening en de zo mogelijk nog vreemdere scene die er achteraan komt, krijgen we een abrupte break. Opeens is het surrealisme naar de achtergrond en bevinden we ons in een, wel gefragmenteerd, familiedrama. Voor mij persoonlijk minder bijzonder, hoewel qua emotie toch nog rauw en intens vaak. Zo blijft de film een beetje switchen tussen surrealisme en een meer down to earth "plot".

Qua plot zelf krijgen we het niet voorgekauwd. Er zit zeker een soort van overkoepelende lijn, die bepaalde scenes met elkaar verbindt, maar dan nog is het aardig gefragmenteerd.

Het surrealisme, de bevreemdende filmstijl en het gefragmenteerde maken een anders vrij simpel "life on the farm in mexico" verhaaltje vrij ontoegankelijk en lastig te doorgronden. Sommige scenes zijn ook slecht te plaatsen in het grote geheel, maar is dat wel de bedoeling? Waarschijnlijk niet.

Knappe prestatie om dit simpele verhaal zo te verpakken dat het interessant wordt en ook blijft. Persoonlijk had ik liever meer surrealisme gezien, omdat de film in deze scenes echt geweldig uitblinkt, Als ik eerlijk ben, is het wel zo dat het 1 niet zonder het ander kan. De 2 aspecten vullen elkaar wel aan, het is alleen de uitwerking van het realistische element dat te hard breekt met het surrealisme, vaak. Ach het is niet anders. Sterk en bijzonder was dit hoe dan ook.

Toch wel tegenvallend. Ik had op basis van trailer, screenshots en gevoel verwacht dat Reygadas Stellet Licht wel eens zou kunnen overtreffen, maar dat is toch zeker niet het geval. Ondanks de moedige pogingen wat surrealisme en humor in een complementieve film als deze te brengen werkte het maar tot op zekere hoogte. Het was allemaal net wat te rommelig qua structuur.

Het begin was trouwens wel prachtig wat mij betreft, geweldige scenes. En visueel is het natuurlijk ook weer erg fraai allemaal, maar Stellet Licht wordt maar zeer sporadisch benaderd wat mij betreft. Al met al is die wat klassieker en is deze wat experimenteler en gedurfder.

Deed nog het meest denken aan Tree of Life, maar die was toch nog wat gestructureerder dan Post Tenebras Lux.

3*

Meneer de cameraman: u lens is vuil! Sja goede catchy openers in reviews zijn nooit mijn sterkste punt geweest, dus tot zover de flauwigheid. Prachtige shots juist (die Grandieux achtige opening is echt machtig mooi: de sfeer verschiet van schattig en dromerig naar dreigend/creepy in iets meer dan 5 minuten, WOW!) en ook die scene op de poster (geweldige kinderen trouwens, zelden zulk natuurlijk spel gezien in die leeftijdscategorie, vooral dat stuk waar ze die ouders wakker kwamen maken) maar ik kan niet anders dan opmerken dat ik ook wel snel uitgekeken was op dat effectje. Zo zaten er ook genoeg stukken in waar het weinig voor me toevoegde (vooral die in het bos) en zo was het speciale er wel een beetje af na een kleine drie kwartier. Uitstekend voorbeeld van hoe TE hoge verwachtingen een film ervaring toch wel deels kunnen nekken vermoed ik. Hoorde hier pas 3 weken geleden voor het eerst over, de naam Reygadas kon ik toen nog niet eens. Inland Rabbit kwam er opeens mee aanzetten in een gesprek, nu doet ie dit wel vaker en veel titels verdwijnen op die manier voor langere tijd op de alsmaar uitbreidende to-see lijst (wat natuurlijk niet wil zeggen dat er niets interessants tussenzit, in tegendeel juist, je kunt nou eenmaal niet alles zien, zelfs niet als je meer tijd hebt dan de meeste) maar toen hij een linkje van de teaser meestuurde (waar dus ook de bovenstaand beschreven beginscene in zat) was ik meteen verkocht. Na het zien van het unaniem hoge gemiddelde ook maar direct een extra ticket voor het IFFR bijgeboekt, dit moest het meesterwerk van het jaar worden en de leegte opvullen waar White Epilepsy me mee had achtergelaten maar als je er met zulke gedachten ingaat kom je natuurlijk altijd van een koude kermis thuis. Slecht was het bij verre na niet, na een volle dag van bezinken is ie zelfs fiks gegroeid in mijn hoofd. Vooral de sfeer en opbouw in sommige scenes is echt heel sterk. Neem nou dat out of the blue moment in die seksclub (?) ik had totaal niet door wat het toevoegde of wat er aan de hand was maar het fascineerde me enorm. Ontroerend stuk ook met dat Neil Young-liedje op de piano. Ja, eigenlijk snap ik helemaal niet zo goed wat ik nou zit te klagen? Gewoon een kleine film van epische proporties, die af en toe iets teveel van het goede is! Zal hem volgend jaar wel een keer gaan herzien, wel groei-cinema dit... (3,5*)

Met Post Tenebras Lux lijkt Reygadas heel erg vanuit zijn gevoel te hebben gewerkt. Hoewel er wel degelijk enig narratief in de film zit, is de samenhang iets dat jezelf moet zoeken of liever gezegd, voelen. Heel persoonlijk, er zit familie van 'm in en een huis van 'm in.

Heel moeilijk wat ik moet zeggen over deze film. Hij verdeelt de pers enorm, hij zal het publiek enorm verdelen. En ik zat er zo met mijn gevoel in. Een poging om voor mij de essentie te pakken, iets wat vrij duidelijk in de film zit.

Het begint met een geweldige openingsscene die ik nooit zal vergeten en die voor mij het begin van een van de rode draden, misschien wel de essentie van de film is. Een meisje loopt in een modderige wei en benoemt wat ze daar ziet. Voor dat kind is wat ze ziet wat er is. Zelf is ze ook gewoon. Naar mate mensen ouder worden dan is "gewoon zijn" er niet meer. Door alles wat je in je leven meeneemt, aan ervaringen opdoet is je leven ingewikkelder en complexer en kom je verder van dat "gewoon zijn" af te staan. Er is veel meer dan dat en veel meer te ontdekken van de film, maar dat is wat me uiteindelijk het meest raakte.

Ik wil dit nog zoveel vaker zien. Er is nog veel meer aan te ontdekken ook. Voorlopig laat ik het hierbij.

5.0*

Een kort fragment, in zwart-wit, van een man die dreigt kopje onder te gaan, in het water, geluidloos schreeuwend. Is ie al begonnen? Ja, filmtheater Rialto doet niet aan commercials, weet je nog.

Dat shot, nog vóór de titels, is misschien het perspectief, het licht waarin we alles wat daarop volgt, moeten zien. Ik ben een ongeneeslijke structuurzoeker (maar is betekenis toekennen aan iets wat dat ogenschijnlijk helemaal niet heeft, niet de ultieme menselijke eigenschap?), dus ik denk dat de - inderdaad adembenemende - scène met de peuter tussen de honden en de paarden, en de daaropvolgende met de duivel en zijn gereedschapskist (?), het wakker wordende gezinnetje en de klusjesman met zijn motorzaag, het kader vormen waarbinnen deze trip tussen droom en werkelijkheid zich voltrekt.

Resultaat is uiteindelijk een fascinerend web van associatieve, persoonlijke, soms beklemmende en genadeloos ontluisterende impressies, doortrokken van gefnuikt verlangen, angst, frustratie en al of niet onderhuidse agressie. Waarmee Reygadas misschien een gevoelsportret van zijn eigen leven, en hoe hij dat ervaart, wil schetsen. Of poogt uit te drukken dat, wat er nog door hem heen gaat als hij wakker wordt, vóórdat de droom vervlogen is.

Okee, wolliger kan ik het niet zeggen, dus ik hou er (voorlopig) over op. Na afloop ben ik rustig door De Pijp naar Concerto gekuierd, om aldaar de dvd van Stellet Licht uit de schappen te plukken. Mijn verwachtingen zijn hoog gespannen.

Niet het grandiose meesterwerk waar ik op gehoopt had, en ook ondanks dat het cinematografisch zo uitgebalanceerd en exceptioneel is weet Reygadas het toch een hele opgave te maken toch waardering voor bepaalde inhoudelijke elementen te hebben. Ik kan veel hebben in cinema, maar dierenmishandeling en met name hondenmishandeling kan ik moeilijk hebben en staat mijn waardering dus flink in de weg. Hulp dit beter te kunnen duiden is zeer welkom.


Afgezien daarvan is het toch wel weer een magnifieke film van Reygadas. Vooral in het scheppen van een dromerige surreëele wereld slaagt met Reygadas met verve. Dat doet ie met zijn custom made lens maar dat doet ie vooral d.m.v. de associatieve structuur die Post Tenebras Lux bezit. Zeer zelden zo'n treffende filmische droom gezien, waar het gebrek aan samenhang de boel afmaakt.


Een aaneenschakeling aan memorabele scenes. Werkelijk dromerig en effectief geregistreerd, enorm ritmisch tempo en uiters sterke composities. Duidelijk een zeer persoonlijke film van Reygadas, dat zijn kinderen komen opdraven is hier een mooi voorbeeld van. Persoonlijk, impressionistisch, associatief. Zoveel moois maarja die hond. Het zit me totaal niet lekker.

Deze film die ik afgelopen avond in Lux Nijmegen bekeken heb begint met een magistrale openingsscène en eindigt met een afschuwelijke Engelse rugbyscène , waarvan ik mij afvraag waar dat laatste nu in godsnaam op slaat Ik heb niks tegen surrealisme, mits het niet ontaardt in absurde scènes die totaal niet in de film passen. Sluit zo'n film in stijl af. Die dierenmishandeling had Reygades ook beter achterweg kunnen laten. Daar lustten de honden geen brood van. De scène in het badhuis of sauna der lusten vond ik daarentegen best wel grappig hoewel ik ook daar absoluut niet de betekenis van inzag. Vijf bezoekers in de zaal zagen dit trouwens als porno en hielden de film voor gezien. Die hadden er duidelijk iets anders van voorgesteld. Ik trouwens ook, want ik kon aan het geheel maar moeilijk een touw vastknopen. Visueel daarentegen was het allemaal best wel mooi. Behalve de openingsscène waren ook de scènes met de duivel en de scènes die zich in de natuur afspeelden zonder meer van grote schoonheid. Het onweerde trouwens wel erg veel in deze film.

3,5* dankzij vooral de openingsscène.

Bejubeld en uitgejouwd in Cannes en gefilmd in tilt-lens-o-vision (gefocust in het midden, vertekend in de hoeken).
Centraal staat het echtpaar Juan en Natalia met hun kinderen, daaromheen de mensen in hun directe omgeving.
Regisseur Reygadas (Japon, Stellet Licht) is bepaald niet wereldvreemd: internetporno, Buzz Lightyear, Spiderman, R2D2, The Pink Panther en het laatste dat je verwacht in deze stevige arthouse-movie: één entiteit in CGI.
Daarnaast een nummer van Neil Young nog ontoonvaster dan hij het zelf zou kunnen en de meest bizarre zelfmoord ooit in een film.
Pas in het laatste half uur begint er iets van een plot te ontstaan, niet dat het uitmaakt, alle scenes zijn fascinerend en een flink aantal zelfs briljant.
Meesterwerk!

Een film met een voor mij hoog 'rrright..' gehalte. Al dat onsamenhangend gedoe bracht weliswaar prachtige beelden op maar zorgde er ook voor dat ik heel moeilijk mijn aandacht erbij kon houden. Het meest heb ik me nog vermaakt met dat dochtertje dat heel aandoenlijk was, maar de rest was me veel te langdradig en kon er geen zinnig woord van maken. Zelfs de plotbeschrijving die mijn nieuwgierigheid wekte kon ik niet in de film terugvinden. Daarbij heb ik me op een zeer onaangename manier geirriteerd aan sommige, of eigenlijk aan de meeste personages. Nee, dit was em echt niet voor mij!

Post Tenebras Lux is pas de tweede film die ik zie van Reygadas. Stellet Licht was aardig, maar ik zag er wel elementen, die mij erg bevielen. Post Tenebras Lux is in ieder geval een kleine verbetering en bij vlagen boeiend contemplatieve cinema, al zitten er ook momenten tussen, die minder goed zijn.

De openingsscène is in ieder geval uiterst fraai en gaf mij even de hoop een nieuwe Tree of Life ontdekt te hebben, maar die hoop vervloog echter al snel. Ik vond de vorm in ieder geval best mooi en cinematografisch waren ook af en toe ook fraaie momenten, al miste ik soms wel de samenhang ertussen. Zo’n scène in depornosauna was dan weer wel minder en ook de scène waarbij die honden mishandeld werden, vond ik duidelijk minder en er ook niet helemaal tussen passen. Sowieso houd ik niet zo van dat laatste en daarmee proberen te scoren is toch wel een soort van zwaktebod.

Maar gelukkig overheerst het positieve gevoel en ziet de film er over de breedte gezien toch wel erg goed uit. Als Reygadas hier en daar wat bijslijpt, sluit ik niet uit dat er nog een meesterwerk in hem zit. Post Tenebras Lux is dat niet, zal ook zeker niet iedereen kunnen waarderen, maar is in ieder geval toch wel bovengemiddeld goed, met een paar fraaie momenten.

3,5*

Een matige dramafilm...

Matig verhaal...

Geen goede acteerwerk...

Geen breedbeeld, alleen 4:3...

Redelijk HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Geen moeite waard...

Teleurstelling.

Batalla en el Cielo was een gave film, daarom ook wel benieuwd naar deze. Zonder voorkennis ingegaan (zoals altijd eigenlijk) en dat had ik deze keer waarschijnlijk beter niet gedaan. De opzet is er namelijk eentje die me niet echt boeit. Reygadas zet zichzelf centraal en da's niet zo mijn ding, al helemaal niet wanneer snel blijkt dat ik weinig heb met de persoon Reygadas.

Visueel vond ik het érg lelijk. Sowieso al geen 4:3 (1.37:1 om precies te zijn) fan, maar dat bijna continue ring effectje was niet om aan te zien. Vaak storend ook. Enkel tijdens de schemerscenes had het een meerwaarde. Er zijn er geloof ik 3, meteen ook de meest boeiende van de hele film. De openingsscene (1 van de 3) is dan nog het best, vooral omdat de muziek daar ook zo geweldig uitgespeeld wordt.

Maar verder veel loshangende scenes rond personages die me niet boeienden en settings die ik saai vond. Naarmate de film vordert komt er iets meer samenhang maar eigenlijk maakte dat het alleen maar erger, aangezien het hele gebeuren me toch niet wist te raken.

Resten wat opvallende momenten. Sommige echt wel mooi (de schemerscenes dus), sommige té lelijk maar wel grappig (de CG duivel). Wat mij betreft mag hij weer doorgaan met gewone films, met Reygadas' zelfstudie ben ik niet veel.

2.0*

'Post Tenebras Lux' kent een aantal geweldige scenes, zowel de openingsscene, maar ook momenten in het midden en einde van de film, maar helaas wordt niet constant hetzelfde niveau gehaald in deze prent voor mijn beleving als kijker. Ik mis een bepaalde flow die ervoor zorgt dat ik echt in een soort trip kom, zodat ik de film kan ondergaan. Dat gevoel lijkt me essentieel om de film echt te beleven. Voor nu hangen er teveel losstaande / oninteressante scenes bij voor mijn gevoel en dan doel ik o.a. op het rugby in Engeland. Wat overblijft is een film die me weinig doet, zelfs niet de Neil Young-piano scene. Misschien in de toekomst.

Compleet weggeblazen.

Een film die erg veel te vertellen heeft zonder daarbij een echte vaste verhaallijn in te verwerken. MAar het werk erg goed. De film heeft een prachitge dromerige sfeer wat extra wordt versterkt door het onconventionele camerawerk. Zoals vaker hier gezegd zijn de randen in soft focus en het midden in focus geschoten. Dit zorgt voor een wat vertekent beeld die toch net dat beetje extra aan de film kan toevoegen. Maar als het conventioneel was geschoten was het voor mij minstens zo imponerend geweest. De situaties en scenes zijn allen uniek en allen ook een klein kunstwerkje op het scherm. Alles is een klein meesterwerk verpakt in een heel groot meesterwerk.

Geweldige ontdekking en kennismaking met Carlos Reygadas

Staat al een tijdje in de MM-top 1000 en al een tijdje in de planning om te kijken, maar 't kwam er nooit van. Nu dan eindelijk!

En WTF! Wat een WTF-film! Enerzijds irritant, bijvoorbeeld dat ringeffect van de lens (ik dacht dat het aan mijn apparatuur lag?), de verhaallijn die heen en weer springt en het af en toe geen chocola van het geheel kunnen maken.

Anderzijds weer enorm intrigerend en met geweldige visuele hoogtepunten. De film spookt nog behoorlijk door mijn kop en zal daarin lange tijd blijven hangen. Toch ook Stellet Licht en Batalla en el Cielo maar eens een kans geven.

Veel stof tot nadenken. Knap hoe Reygadas en z'n dop me de gehele film het idee geven dat ik naar een luchtspiegeling zit te kijken, waarin plotse overgangen van wild geraas (de zee) naar stilte (huiskamer) het associatieve karakter van de film treffend benadrukken. Het meest intrigerend? de Satan-eske figuur met gereedschapskist.
Wordt ook nog eens geïnsinueerd dat het kind hem kan zien? Het grootste pijnpunt: dat ik de eerste keer juist door de fragmentarische insteek maar met veel moeite in het narratief kon komen. Jammer, want de prachtige beelden lenen zich bij uitstek voor een filmervaring die bijblijft. Dat gebeurt nu ook wel, maar ik denk dat herziening alsnog wel een pre is. Misschien wel de belangrijkste scène van de film werd voor mij nu verstoord door een ongetwijfeld zeer flauw feit: er werd écht heel erg vals gezongen. Stoor je je daaraan, dan weet je dat je niet genoeg 'in' de personages en hun emoties zat, al was ik in eerdere scènes wel compleet mee. Voor nu ruim 3.5*.