Post Tenebras Lux (2012)

Bij Carlos Reygadas:

Eindelijk weer een nieuwe film van Reygadas in de maak:

Post Tenebras Lux (2012) - IMDb

(filming)

Wikipedia:

Geselecteerd voor Cannes. Vooralsnog weinig tot geen info over de cast die uit onbekende niet-professionele acteurs zou bestaan.

Een hele reeks stills:

Images in Pictures: First Batch from Carlos Reygadas’ Post Tenebras Lux | Ioncinema

Oh, oh, oh, wat kijk ik hier naar uit.

Zo te zien een heerlijk staaltje mooifilmerij

Trailer Post Tenebras Lux

Staaltje Grandrieuxfilmerij zul je bedoelen

Had hier nog niks over gehoord, maar krijg er wel direct zin in.

De voorstellingen in Cannes kenden veel weglopers en na afloop werd de film getrakteerd op een fors fluitconcert en boegeroep. Het is dan ook lang niet ieders' kopje thee. Een intuitieve, ongetwijfeld zeer persoonlijke film. Ik vond er veel heel mooi aan.

Reyagadas mikt zo hoog als De Spiegel en The Tree of Life, maar dat niveau haalt hij helaas niet. Toch een intrigerende, bijzondere film.

Dat vond de jury blijkbaar ook, want zij gaven Reygadas de prijs voor de beste regie.

Nederlandse release: t.b.a. 2013 (Wild Bunch)

Klinkt goed! Hoe was het camerawerk? Zie in de nieuwe trailer dat hij een vrij aparte lens heeft gebruikt.

Gaat dus pas in 2013 draaien hier. Snap niet zo goed waarom of denken ze dat ze in dezelfde vijver als Skyfall vissen?

Ik denk dat ze deze release aan het IFFR gaan koppelen. Eerst in Rotterdam en dan in pakweg februari een release. Levert toch wat publiciteit op en Reygadas is een beetje kind van Rotterdam.

Een slice of life/familiedrama met veel surrealistische trekjes.

In de donkere, meer surrealistische scenes is Grandrieux niet ver weg. We openen met een meisje in een weiland, omringd door koeien, paarden, ezels en honden. Donkere scenes, met een lenseffect dat nog het meest valt te vergelijken met dubbel zien. Er zal vast wel een technische term voor zijn, maar dat is de makkelijkste uitleg. Dit "trucje" wordt consequent doorgevoerd, ook bij de minder surrealistische stukken van de film.

Na de lange opening en de zo mogelijk nog vreemdere scene die er achteraan komt, krijgen we een abrupte break. Opeens is het surrealisme naar de achtergrond en bevinden we ons in een, wel gefragmenteerd, familiedrama. Voor mij persoonlijk minder bijzonder, hoewel qua emotie toch nog rauw en intens vaak. Zo blijft de film een beetje switchen tussen surrealisme en een meer down to earth "plot".

Qua plot zelf krijgen we het niet voorgekauwd. Er zit zeker een soort van overkoepelende lijn, die bepaalde scenes met elkaar verbindt, maar dan nog is het aardig gefragmenteerd.

Het surrealisme, de bevreemdende filmstijl en het gefragmenteerde maken een anders vrij simpel "life on the farm in mexico" verhaaltje vrij ontoegankelijk en lastig te doorgronden. Sommige scenes zijn ook slecht te plaatsen in het grote geheel, maar is dat wel de bedoeling? Waarschijnlijk niet.

Knappe prestatie om dit simpele verhaal zo te verpakken dat het interessant wordt en ook blijft. Persoonlijk had ik liever meer surrealisme gezien, omdat de film in deze scenes echt geweldig uitblinkt, Als ik eerlijk ben, is het wel zo dat het 1 niet zonder het ander kan. De 2 aspecten vullen elkaar wel aan, het is alleen de uitwerking van het realistische element dat te hard breekt met het surrealisme, vaak. Ach het is niet anders. Sterk en bijzonder was dit hoe dan ook.

Toch wel tegenvallend. Ik had op basis van trailer, screenshots en gevoel verwacht dat Reygadas Stellet Licht wel eens zou kunnen overtreffen, maar dat is toch zeker niet het geval. Ondanks de moedige pogingen wat surrealisme en humor in een complementieve film als deze te brengen werkte het maar tot op zekere hoogte. Het was allemaal net wat te rommelig qua structuur.

Het begin was trouwens wel prachtig wat mij betreft, geweldige scenes. En visueel is het natuurlijk ook weer erg fraai allemaal, maar Stellet Licht wordt maar zeer sporadisch benaderd wat mij betreft. Al met al is die wat klassieker en is deze wat experimenteler en gedurfder.

Deed nog het meest denken aan Tree of Life, maar die was toch nog wat gestructureerder dan Post Tenebras Lux.

3*

Vertel beavis, toch de onverwachtse inlossing van het door jou geschatte potentieel van Reygadas?

Rommelig?

Het zijn gedachten, nachtmerries, herinneringen, dromen, overpeinzingen, gevoelens, wensen en angsten die op een contemplatieve en associatieve manier worden gemonteerd.

Bijzonder.

Heerlijke dromerige gefragmenteerde film!

We leven (dromen?) mee met de lotsbeslommeringen van een stel Mexicanen in een afgelegen tropisch bos, plots schakelen we naar een Engels rugbyteam om evenzo onverwacht weer terug te keren. Overal is veel beweging; rennende honden, spelende kinderen of een echtpaar dat zich traag door een sex-oord begeeft. Daar neemt het geluid het over. Of eigenlijk toch niet. De geluidsband is overal sterk aanwezig. Een rode duivel dwaalt door het huis, een Mexicaan, De Pad geheten, bekend te veel naar porno te kijken en een echtpaar zingt Niel Young om het goed te maken. Zij op de piano. Een man rukt zijn kop eraf, de tegenstander scoort.....

Een geweldige kijkervaring waar ik erg de structuur van mijn eigen dromen in herken. Mooi, sfeervol en hypnotiserend. 4,5*

gehoopt, half verwacht maar zeker ook half onverwacht, en alle verwachtingen overtreffend. Zeker een inlossing, vooral op het gebied van camerawerk. Daarmee begon hij zijn carrière en nu doet hij er ook eindelijk eens dingen mee die iets toevoegen aan het verhaal en vaak ook nog verbluffend mooi zijn. Hij is van geforceerde art-house (imitator?) eindelijk overgegaan naar iets intuïtief en persoonlijks, en dan komt gelijk al zijn potentieel 100% tot bloei. Het is dat ik zijn naam en zijn eerdere films al kende, anders was dit wel weer zo'n ontdekking van het type Gummo of Sombre, een volledig originele en visionaire nieuwe filmmaker

De manier waarop er constant naar voor en achter in de tijd gesprongen wordt, samen met de visuele trucage / vervagende beelden zijn een perfecte illustratie van hoe het geheugen werkt, in associatieve fragmenten... wetende dat de regisseur vooral uit eigen (levens)ervaringen het scenario heeft geschreven (en later in de film ook nog geïllustreerd door de tekst van dat neil young nummer...) klopte het gewoon helemaal. Ik zie het de laatste tijd vaker voorbij komen (ook Spring Breakers doet het in zekere mate), gelukkig, want het is helemaal mijn stijl, maar zo goed (en af en toe radicaal) als hier zie je het niet vaak... moet je misschien zelfs terug naar de vroege Resnais films... maar vergelijken met anderen heeft dus geen enkele zin, dit is wat mij betreft de eerste Reygadas film

Dat zat in Stellet Licht naar mijn gevoel ook al (en in Japón deels). Stellet Licht bevat één van mooist gefilmde scènes ooit (de badende kinderen) - dat was puur intuïtie naar mijn gevoel (het verhaal zat daar misschien nog wel in de weg). Deze beschrijving is wat mij betreft alleen van toepassing op zijn tweede film.

Neemt niet weg dat ik uit de verhalen opmaak dat hij zijn stijl wel verder heeft uitgebouwd hier. Erg benieuwd, maar 't is al weer bijna 28 februari...

Ja toch wel, niet perse met waardeoordeel. Heb hem overigens wel opgehoogd, blijft wel goed hangen.

Meesterwerk. Tranen biggelden over mijn wangen in Schouwburg Grote Zaal. Wat was ik blij dat ik daarna een gat van ruim drie uur had, anders had ik de film erna geskipt.

Ben ik benieuwd of dit de Reygadas gaat zijn die me eindelijk gaat overtuigen. Zijn vorige films deden dat niet. Hoewel ik er telkens wel iets in zag konden ze me niet overtuigen.

Grote kans! Zijn talent komt hier (eindelijk) ten volle tot uiting.

Meneer de cameraman: u lens is vuil! Sja goede catchy openers in reviews zijn nooit mijn sterkste punt geweest, dus tot zover de flauwigheid. Prachtige shots juist (die Grandieux achtige opening is echt machtig mooi: de sfeer verschiet van schattig en dromerig naar dreigend/creepy in iets meer dan 5 minuten, WOW!) en ook die scene op de poster (geweldige kinderen trouwens, zelden zulk natuurlijk spel gezien in die leeftijdscategorie, vooral dat stuk waar ze die ouders wakker kwamen maken) maar ik kan niet anders dan opmerken dat ik ook wel snel uitgekeken was op dat effectje. Zo zaten er ook genoeg stukken in waar het weinig voor me toevoegde (vooral die in het bos) en zo was het speciale er wel een beetje af na een kleine drie kwartier. Uitstekend voorbeeld van hoe TE hoge verwachtingen een film ervaring toch wel deels kunnen nekken vermoed ik. Hoorde hier pas 3 weken geleden voor het eerst over, de naam Reygadas kon ik toen nog niet eens. Inland Rabbit kwam er opeens mee aanzetten in een gesprek, nu doet ie dit wel vaker en veel titels verdwijnen op die manier voor langere tijd op de alsmaar uitbreidende to-see lijst (wat natuurlijk niet wil zeggen dat er niets interessants tussenzit, in tegendeel juist, je kunt nou eenmaal niet alles zien, zelfs niet als je meer tijd hebt dan de meeste) maar toen hij een linkje van de teaser meestuurde (waar dus ook de bovenstaand beschreven beginscene in zat) was ik meteen verkocht. Na het zien van het unaniem hoge gemiddelde ook maar direct een extra ticket voor het IFFR bijgeboekt, dit moest het meesterwerk van het jaar worden en de leegte opvullen waar White Epilepsy me mee had achtergelaten maar als je er met zulke gedachten ingaat kom je natuurlijk altijd van een koude kermis thuis. Slecht was het bij verre na niet, na een volle dag van bezinken is ie zelfs fiks gegroeid in mijn hoofd. Vooral de sfeer en opbouw in sommige scenes is echt heel sterk. Neem nou dat out of the blue moment in die seksclub (?) ik had totaal niet door wat het toevoegde of wat er aan de hand was maar het fascineerde me enorm. Ontroerend stuk ook met dat Neil Young-liedje op de piano. Ja, eigenlijk snap ik helemaal niet zo goed wat ik nou zit te klagen? Gewoon een kleine film van epische proporties, die af en toe iets teveel van het goede is! Zal hem volgend jaar wel een keer gaan herzien, wel groei-cinema dit... (3,5*)

Ik neig naar 5*..... Wat een heerlijke cinema is dit. Space Odyssey kwaliteiten. Binnenkort nog maar eens ondergaan.

Dat zei Beavis ook al en ben het met jullie eens, zelfs zover dat het de film dat ene halfje extra gaf, emotioneel moment

Met Post Tenebras Lux lijkt Reygadas heel erg vanuit zijn gevoel te hebben gewerkt. Hoewel er wel degelijk enig narratief in de film zit, is de samenhang iets dat jezelf moet zoeken of liever gezegd, voelen. Heel persoonlijk, er zit familie van 'm in en een huis van 'm in.

Heel moeilijk wat ik moet zeggen over deze film. Hij verdeelt de pers enorm, hij zal het publiek enorm verdelen. En ik zat er zo met mijn gevoel in. Een poging om voor mij de essentie te pakken, iets wat vrij duidelijk in de film zit.

Het begint met een geweldige openingsscene die ik nooit zal vergeten en die voor mij het begin van een van de rode draden, misschien wel de essentie van de film is. Een meisje loopt in een modderige wei en benoemt wat ze daar ziet. Voor dat kind is wat ze ziet wat er is. Zelf is ze ook gewoon. Naar mate mensen ouder worden dan is "gewoon zijn" er niet meer. Door alles wat je in je leven meeneemt, aan ervaringen opdoet is je leven ingewikkelder en complexer en kom je verder van dat "gewoon zijn" af te staan. Er is veel meer dan dat en veel meer te ontdekken van de film, maar dat is wat me uiteindelijk het meest raakte.

Ik wil dit nog zoveel vaker zien. Er is nog veel meer aan te ontdekken ook. Voorlopig laat ik het hierbij.

5.0*

Een kort fragment, in zwart-wit, van een man die dreigt kopje onder te gaan, in het water, geluidloos schreeuwend. Is ie al begonnen? Ja, filmtheater Rialto doet niet aan commercials, weet je nog.

Dat shot, nog vóór de titels, is misschien het perspectief, het licht waarin we alles wat daarop volgt, moeten zien. Ik ben een ongeneeslijke structuurzoeker (maar is betekenis toekennen aan iets wat dat ogenschijnlijk helemaal niet heeft, niet de ultieme menselijke eigenschap?), dus ik denk dat de - inderdaad adembenemende - scène met de peuter tussen de honden en de paarden, en de daaropvolgende met de duivel en zijn gereedschapskist (?), het wakker wordende gezinnetje en de klusjesman met zijn motorzaag, het kader vormen waarbinnen deze trip tussen droom en werkelijkheid zich voltrekt.

Resultaat is uiteindelijk een fascinerend web van associatieve, persoonlijke, soms beklemmende en genadeloos ontluisterende impressies, doortrokken van gefnuikt verlangen, angst, frustratie en al of niet onderhuidse agressie. Waarmee Reygadas misschien een gevoelsportret van zijn eigen leven, en hoe hij dat ervaart, wil schetsen. Of poogt uit te drukken dat, wat er nog door hem heen gaat als hij wakker wordt, vóórdat de droom vervlogen is.

Okee, wolliger kan ik het niet zeggen, dus ik hou er (voorlopig) over op. Na afloop ben ik rustig door De Pijp naar Concerto gekuierd, om aldaar de dvd van Stellet Licht uit de schappen te plukken. Mijn verwachtingen zijn hoog gespannen.

Niet het grandiose meesterwerk waar ik op gehoopt had, en ook ondanks dat het cinematografisch zo uitgebalanceerd en exceptioneel is weet Reygadas het toch een hele opgave te maken toch waardering voor bepaalde inhoudelijke elementen te hebben. Ik kan veel hebben in cinema, maar dierenmishandeling en met name hondenmishandeling kan ik moeilijk hebben en staat mijn waardering dus flink in de weg. Hulp dit beter te kunnen duiden is zeer welkom.


Afgezien daarvan is het toch wel weer een magnifieke film van Reygadas. Vooral in het scheppen van een dromerige surreëele wereld slaagt met Reygadas met verve. Dat doet ie met zijn custom made lens maar dat doet ie vooral d.m.v. de associatieve structuur die Post Tenebras Lux bezit. Zeer zelden zo'n treffende filmische droom gezien, waar het gebrek aan samenhang de boel afmaakt.


Een aaneenschakeling aan memorabele scenes. Werkelijk dromerig en effectief geregistreerd, enorm ritmisch tempo en uiters sterke composities. Duidelijk een zeer persoonlijke film van Reygadas, dat zijn kinderen komen opdraven is hier een mooi voorbeeld van. Persoonlijk, impressionistisch, associatief. Zoveel moois maarja die hond. Het zit me totaal niet lekker.

Deze film die ik afgelopen avond in Lux Nijmegen bekeken heb begint met een magistrale openingsscène en eindigt met een afschuwelijke Engelse rugbyscène , waarvan ik mij afvraag waar dat laatste nu in godsnaam op slaat Ik heb niks tegen surrealisme, mits het niet ontaardt in absurde scènes die totaal niet in de film passen. Sluit zo'n film in stijl af. Die dierenmishandeling had Reygades ook beter achterweg kunnen laten. Daar lustten de honden geen brood van. De scène in het badhuis of sauna der lusten vond ik daarentegen best wel grappig hoewel ik ook daar absoluut niet de betekenis van inzag. Vijf bezoekers in de zaal zagen dit trouwens als porno en hielden de film voor gezien. Die hadden er duidelijk iets anders van voorgesteld. Ik trouwens ook, want ik kon aan het geheel maar moeilijk een touw vastknopen. Visueel daarentegen was het allemaal best wel mooi. Behalve de openingsscène waren ook de scènes met de duivel en de scènes die zich in de natuur afspeelden zonder meer van grote schoonheid. Het onweerde trouwens wel erg veel in deze film.

3,5* dankzij vooral de openingsscène.