What Maisie Knew (2012)

Mooie film over de complexe relatie tussen een meisje (een glansrol van de jonge Onata Aprile, die nauwelijks onderdoet voor gevestigde orde als Julianne Moore, Steve Coogan en Alexander Skarsgård), haar ouders, die ondanks hun goede bedoelingen totaal ongeschikt zijn voor het ouderschap, en haar "surrogaatouders", die nog zo liefdevol kunnen zijn, maar uiteindelijk weinig recht van spreken hebben. Het verhaal, dat weliswaar met horten en stoten verteld wordt (dat huwelijk tussen de personages van Alexander Skarsgård en Julianne Moore bijvoorbeeld, wtf...), levert een aantal knappe bitterzoete momenten op, met als hoogtepunt de slotscène. Een geweldig cynisch "happy" end.

Joanna Vanderham, die Margo speelt, is trouwens een aangename ontdekking. Prettig om naar te kijken, leuk om naar te luisteren en gezegend met een lading acteertalent. Zie ik graag nog vaker opduiken.

Degelijk echtscheidingsdrama, gezien door de ogen van de zevenjarige Maisie (Onata Aprile). Vooral de moeite waard door het unaniem sterke akteerwerk. De rol van de jonge Aprile is in ieder geval erg bijzonder, daar gaan we vast meer van horen. Qua plot is de film niet bijster interessant, al is de langzaam ontluikende liefde tussen Alexander Skarsgard en Joanna Vanderham leuk in beeld gebracht. Ook een aparte maar verrassend genoeg wel enigzins geloofwaardige keuze van de makers om Julianne Moore en Steve Coogan te presenteren als bekvechtende ex-partners.

De kracht van What Maisie Knew ligt bij de slimme regie. Door het oogpunt van de piepjonge Maisie -gespeeld door de extreem schattige Onata Aprile- te kiezen weet de film uit de klauwen van een aantal clichés die dit genre kenmerkt.

De ouders komen bewust onsympathiek over, want dat versterkt alleen maar het gevoel dat Maisie creëert voor de extreem mooie Vanderham en de imponerende Skarsgard. De film speelt zich ook in New York af en al gauw ben je bang dat de film langs alle bekende hotspots in NY gaat en een soort van film voor toeristen wordt. Ook hier is de film ingetogen en juist wanneer ze wel bekendere plekken bezoeken kijk je alles door de zweverige wereld van Maisie. Zo probeert ze naar die mooie koepel in het rechtsgebouw te kijken en eenmaal in Central Park ligt de focus meer op de drijvende bootjes of de mooie vliegers die haar telkens opvalt.

Het zijn kleine dingen die het inlevingsvermogen in dit sterke verhaal weten te intensiveren. Dat het verhaal buiten de onconventionele basis om nergens innoveert is geen probleem, want de film gaat juist de kant op waar jij als kijker op hoopt dat de film heen gaat en dat is erg fijn binnen dit genre.

4,0*

Wat een film. Heeft echt behoorlijk veel indruk op me gemaakt. Wat ik vooral knap vond is dat je gedurende de film sympathie opwekt voor eerst de ene ouder, daarna de ander. Op het einde mag je ze allebei niet meer. Subliem acteerwerk van 'Maisie', dat maakte de film helemaal af.

Het stopte wel op het goede moment. Het had niet veel langer moeten duren.

What maisie knew is een film over scheidende ouders die vechten om hun kind, maar uiteindelijk meer denken aan zichzelf dan aan hun kind

‘What Maisie Knew’ Review | Filmtakers

Uitstekend echtscheidingsdrama. Vooral door het goede uitgangspunt. Alles wordt bekeken en beleefd door de ogen van de zevenjarige Maisie. Het maakt van What Maisie Knew een film met het hart op de goede plek en een film met de levenslust. De levenslust van een klein meisje dat ongewild inzet wordt van een strijd tussen vader en moeder.

Onata Aprile zet dat meisje om indrukwekkende wijze neer. Moeiteloos laveert ze tussen hoop en vrees en toont ze de enorme liefde voor haar ouders en de nieuwe mensen in haar leven. Het maakt van What Maisie Knew een niet al te zware maar daardoor niet minder mooie film. Kramer. vs. Kramer heeft eindelijk een opvolger.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: What Maisie Knew (24 oktober)

Wat een geweldige film over een jong meisje, een kleuter nog, dat eerst fijngemalen en later aan haar lot overgelaten wordt door haar superegocentrische, hypocriete ouders. Aan de buitenkant schijnt het Maisie weinig te deren, maar op het moment suprême, weet ze gevoelsmatig voor wie ze moet kiezen. Mooi hoe de warmte van Maisie’s stiefouders tegenwicht geeft aan het chagrijnig makende gedrag van haar echte, liefdeloze ouders.

De kleine Onata Aprile is verbluffend goed in de titelrol. Als ze haar donkere kijkers wagenwijd opentrekt, smelt je helemaal weg. Ook de andere acteurs leveren topprestaties af, waarbij ik vooral gecharmeerd ben van de mij onbekende Joanna Vanderham. Die hoop ik nog vaker tegen te komen in films.

Een prachtige film, die je niet onberoerd laat en gelukkig met een einde, waarop je stiekem hoopt. Klasse!

Het is heel opmerkelijk dat de thema's uit een eind-negentiende-eeuws boek relevanter zijn dan ooit. Bij What Maisie Knew, over de gevolgen van een vechtscheiding, is dat zeker zo. Zo'n situatie klinkt natuurlijk meteen heel dramatisch, maar gelukkig wordt de verfilming nooit te sentimenteel. Sterker nog, het is best leuk om een tijdje met de vrolijke mini-hipster Maisie door te brengen. Alleen jammer dat haar ouders dat niet inzien.

Langere recensie kun je hier lezen:Recensie What Maisie Knew (ZUBB.nl)

Een totaal ongeloofwaardige film, want als je zulk een schattig dropje als Onata Aprile als kind hebt, stopt je toch per direct met je carrière om je vol op het vader- of moederschap te storten?

Een boek van meer dan honderd jaren oud, een thema nog altijd actueel. Vooropgesteld vind ik het jammer dat Julianne Moore een rockzangeres is en niet een meer normale carrièrevrouw, maar dat is eigenlijk de enige kritiek, verder is dit namelijk een bijzonder sterke film. Juist door vanuit Maisie te filmen maken de regisseurs een goede keuze. Niet enkel krijg je zo scènes met Maisie alleen (maar al te vaak) en dan bijvoorbeeld geruzie ergens op de achtergrond, tevens heeft het iets leuks om daar als volwassen persoon naar te kijken. Hoe men hypocriet loopt te zijn, hoe men Maisie als ballast ziet, hoe vooral Julianne Moore dat steeds probeert over te compenseren in overdadige liefdesuitbarstingen. Als volwassene snap je dat, en je vraagt je direct af wat Maisie hier nu allemaal precies van meekrijgt. Onderwijl geven de makers natuurlijk wel de nodige kritiek op de maatschappij waarin men vooral aan zichzelf denkt en anderen, tot eigen kinderen aan toe, vergeet. Sterker, die kinderen zijn ook eigenbelang, want men wil graag een kindje omdat dat zo leuk is soms, alleen niet te vaak. Alleen ouder ben je nu eenmaal niet part time.

Er wordt sterk geacteerd over de hele linie. Moore als verlopen zangeres en Coogan als vader, Beide houden wel van Maisie, dat zie je maar al te vaak, maar toch niet voor haar lijken te kunnen kiezen. Een soort blindheid, wellicht? Vanderham is een frisse ontdekking en vooral Skarsgård heeft een prachtige rol. Het lijkt een zoveelste simpele toyboy, maar heeft een ongelooflijke warmte in zich. Vooral in kleine beelden wordt dit getoond, hoe hij nog even door kleurt als Maisie al is weggehaald door haar moeder. De ontwikkeling tussen hem en Maisie is prachtig in beeld gezet. En dan is er Aprile zelf natuurlijk, een lief kind zonder vervelend of wijsneuserig te worden. Verder prettig gefilmd, met exact de juiste toon aangeslagen en een fijne afwisselende score. Knap hoe men zoveel in zo weinig kwijt kan, hoewel anderzijds de film ook niet altijd even hard wil opschieten.

Goed, het einde is wat zoetsappig, en of dat nu cynisch is of niet, dat laatste shot in vertraging had echt niet gehoeven. Verder het kijken waard. 4,0*.

Mooi drama over scheidende ouders die alleen aan zichzelf denken, en elkaar dwars liggen belangrijker vinden dan het welzijn van hun gezamenlijk kind. De film is zeker het bekijken waard, al had ik graag wat meer diepgang gezien die het verstand van de kijker prikkelt. Het werd te oppervlakkig en voorgekauwd geserveerd voor mijn smaak.

Ondanks dat blijft het een goede film, 3,5 dikke sterren van mij.

Uitstekende film waarin een echtpaar in scheiding met elkaar vechten om de voogdij over hun dochtertje. Niet uit liefde voor hun kind, maar uit egoïsme. Verteld door de ogen van het 7-jarige meisje die vertederend mooi wordt neergezet door Onata Aprile. Net geen 4.0 sterren omdat ik toch wat moeite had met de geloofwaardigheid van de moeder, ondanks een goeie rol van Julianne Moore.

Twee zelfingenomen carrièremensen die niet in het hier en nu durven te leven. Waarbij het een schande blijkt te zijn, dat dit soort types een kinderwens kunnen vervullen. Hierbij kun je jezelf stellig afvragen waar het op gebaseerd is. De cast is zeer overtuigend en de drama is intens en levensecht. Toch lijkt het juridisch gezien en qua voogdij niet allemaal te kloppen en ligt het er af en toe behoorlijk dik op. Dit lijkt enigszins afbreuk te doen op het geheel en had minder gemogen om toch overtuigend te zijn.

Ken je die films over personen die heel erg met hun carrière bezig zijn en dan later weer contact proberen te krijgen met een kind dat ze lang verwaarloosd hebben? Er zijn er veel van en dit gegeven is ook populair als subplot. Daarom is het opmerkelijk dat dit volgens mij de eerste keer is dat ik zo'n verhaal min of meer door de ogen van het kind verteld zie worden. De kracht van What Maisie Knew is dat het de verwaarlozing van het titelpersonage invoelbaar maakt.

Over het algemeen ben ik trouwens geen grote fan van kleine kinderen als hoofdfiguren, al is het maar omdat veel regisseurs (en schrijvers) ze al snel gebruiken als een blanco pop waartegen de volwassenen gereflecteerd worden. Tot op zekere hoogte gebeurt dat hier ook, maar in ieder geval lijkt Maisie een echt kind en niet slechts een onbeschreven blad. Het wordt al meteen veel boeiender als je zichtbaar merkt dat de gebeurtenissen ook daadwerkelijk invloed hebben op het kind en dat er mogelijk serieuze jeugdtrauma's opgebouwd worden. Je kunt er bijna vergif opnemen dat verlatingsangst later een rol gaat spelen in Maisie's leven.

De twee regisseurs, McGehee en Siegel kiezen er ook voor om het grootste deel vanuit Maisie's standpunt te filmen, met de camera vaak laag geplaatst en met het geluid zo dat we alleen horen wat zij hoort. Het is eigenlijk jammer dat ze het af en toe toch niet kunnen laten om kort het perspectief van de ouderen te gebruiken. Van mij hadden McGehee en Siegel volluit mogen gaan met het volgen van alleen Maisie. Hoe dan ook, de film komt er hard door aan. Gelukkig zit er wat nuance in dit portret. Ja, Maisie heeft enorm slechte ouders, maar ze krijgen allebei een laatste scène waarin ze tot dit inzicht komen en zowel Coogan als Moore maken dit ontroerend.

Het enige wat dit voor mij geen echt briljante film maakt, ondanks dat het akelig dicht in de buurt komt, is het einde. Het wordt niet eens ongeloofwaardig gebracht of zo, maar het was toch iets te idyllisch naar mijn smaak. Te makkelijk wellicht ook, dat ze ineens droomsurrogaatouders heeft. Misschien had een hint naar een onvermijdelijk moeilijkere toekomst geholpen? Ondanks dit zal What Maisie Knew waarschijnlijk wel blijven hangen als een sterke en geloofwaardige film over slecht ouderschap.
3,5*

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Wat een drama over haar leven, haar ouders...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Julianne Moore...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

'k vond het wel een mooie film. Natuurlijk niet de meest vrolijke film, maar ze konden het toch nog meer gedramatiseerd hebben, maar gelukkig hebben ze dit niet gedaan.

De cast deed het zeker niet slecht, al is het toch vooral het kleine meisje die het meeste opvalt.

Verder zat de speelduur goed, niet te lang en niet te kort.

Toch de moeite om eens gezien te hebben.

Uitstekend acteerwerk van de volwassen acteurs kan niet verhullen dat het ongeloofwaardige plot meer op de emotie speelt dan op logische wendingen. Het slechte ouderschap wordt dermate dik aangezet dat het een onwaarschijnlijke karikatuur wordt van de emotionele verwaarlozing van een kind. Jammer óók dat Maisie zelf nauwelijks psychologische ontwikkelingen door lijkt te maken. Zij hobbelt maar van de ene ouder naar de andere ouder, terwijl zij als een knuffelbaar engeltje de vreemde nieuwe situaties waar zij in terechtkomt gelaten over zich heen laat komen.

Aardige film die toch niet weet te overtuigen. Daarvoor zijn de personages te vlak en is het verhaal te dik aangezet. De sympathie ligt geheel bij de stiefouders en het kind wat op zich verfrissend maar tegelijkertijd ook weinig realistisch is. Ben ook niet ondersteboven van het acteerwerk van de kleine Ms Aprile en Ms Moore.

Teder, ontroerend beeld van een klein meisje dat in een volwassen wereld wordt meegesleurd, een wereld die, banaal, potsierlijk en zekerlijk zonder verantwoordelijkheid is, met veel holle beloftes en lieve woordjes en te veel met zich zelf begaan.

Gaat de film naar het einde toe iets te ver met de nieuwe relatie, de romantiek en zo, ondertussen heeft hij toch een scherpe schets gebracht van hoe een kind een slachtoffer wordt van een echtbreuk.

De kleine Onata Aprile is heel overtuigend, Julianne Moore kan dergelijke rol perfect aan, terwijl de rollen die Alexander Skarsgard en Joanna Vanderham werden toebedeeld ietwat gestalte misten.

Wow! Wat een prachtige film en dan met name wat een prachtig spel van de kleine Onata Aprile. Zij draagt deze film en doet het zwakke werk van Julianne Moore snel vergeten. 4☆

“I'm her... sorta... like... Maisie's stepfather.”

Het is interessant om Like Father, Like Son en What Maisie Knew na elkaar te kijken (wat ik heb gedaan). Beide films laten zien hoe belangrijk een stabiele gezinssituatie en een goede opvoeding voor een kind zijn, en dat de biologische ouders daar niet altijd voor kunnen zorgen. Susanna en Beale zijn verschrikkelijke ouders en kunnen/willen duidelijk niet voor hun kind zorgen, maar het blijven natuurlijk wel Maisie’s ouders. Biologisch en juridisch.

Gevoelsmatig en misschien ook psychologisch ligt het anders, en Lincoln en Margo kunnen duidelijk veel beter voor Maisie zorgen. Wat de toekomst voor Maisie brengt blijft ongewis (juridische strijd, verhuizing naar Londen, verlatingsangst), maar voor nu hoop je maar dat ze de momenten op het strand en op de boot zal koesteren. What Maisie Knew is een schrijnende maar ook hoopvolle film met geweldig acteerwerk van Moore, Skarsgard, Vanderham en de ontwapende Onata Aprile.

What Maisie knew is een sterke dramafilm waar ik erg geboeid en vol verbazing heb naar gekeken. Enerzijds heb je de vechtscheiding tussen Susanna en Beale die er maar niet uitraken wie het hoederecht over de kleine Maisie moet krijgen, laat staan dat er duidelijke afspraken gemaakt kunnen worden. Maisie ondergaat het allemaal en moet meermaals verwensingen horen van/over haar vader of moeder. Anderzijds wordt Maisie een speelbal voor hun grillen en wordt ze te pas (en vooral) te onpas gedumpt als een stuk vuil bij de één of de andere. En Maisie ondergaat het allemaal. Haar loyaliteit naar haar ouders toe is logischerwijs groot, maar naar het einde toe begint ze meer en meer te beseffen hoe de vork aan de steel zit.

Extra complex (en bizar) wordt het wanneer beide ouders hun nanny gebruiken als surrogaatouder. Lekker gemakkelijk toch? Ook zij worden meermaals voor voldongen feiten gesteld en dienen creatief om te gaan met de aanwezigheid van Maisie. Beiden zitten in hetzelfde schuitje en groeien naar elkaar toe. Het dramagehalte maakt dan meer plaats voor een romantische film van een gelukkig gezinnetje. De opbouw van de film zit erg goed en nergens wordt het echt te sentimenteel. Het einde vond ik wel nogal snel, maar de houding van de biologische ouders sprak boekdelen. Pijnlijk was het zelfs als je enkele handelingen aanschouwde van de biologische ouders. Het respect was ver te zoeken: naar de eerste plaats naar Maisie zelf, maar ook naar elkaar of beide surrogaatouders.

Ook de acteerprestaties zaten goed. Zeker de kleine Onata Aprile deed het uitstekend als Maisie en Julianne Moore was een heerlijke b*tch, maar Steve Coogan was al niet veel beter. Fijne rol ook voor Skarsgard. Kortom erg geslaagde film die je doet nadenken over het hebben van kinderen en het opnemen van je verantwoordelijkheden. Mooie 4,0*.

Briljante verfilming van de gelijknamige klassieker van Henry James uit 1897 over de scheiding van de rockzangeres Susanne [Julianne Moore] en kunsthandelaar Beale [Steve Coogan] verteld vanuit het perspectief van hun dochtertje Maisie [Onata Aprile] die zich nooit volledig bewust is van wat er precies aan de hand is en de manier waarop beide ouders (vooral haar moeder) proberen haar gunst te winnen. De verwarring groeit alleen maar wanneer Beale hertrouwt met Maisies babysitter [Joanna Vanderham] en Susanne met barman Lincoln [Alexander Skarsgård]. De volwassen cast levert fantastisch werk af, maar wat dit hartverscheurende echtscheidingsdrama zo bijzonder maakt is het ontwapenend, en volstrekt overtuigende spel van Aprile, een masterclass in naturel acteren voor de camera. Maar waar een kind de volwassenen van het scherm speelt moet veel eer gaan naar regisseurs Scott McGehee en David Siegel die er duidelijk alles aan hebben gedaan om een sfeer op de set te verkrijgen waarbinnen de voltallige cast excelleert en Apriles moeder en acteercoach Valentine Aprile. Een betere film over de belevingswereld van kinderen zul je niet snel vinden en dit zou verplichte kost moeten zijn voor ieder stel dat een kinderwens koestert.

Een sympathieke film, volledig gefilmd vanuit de belevingswereld van Maisie. En dat is knap gedaan. Iedereen acteert erg goed en overtuigd, maar de ster is toch wel Aprile. Maar, ik vond ook Alexander bijzonder goed uit de verf komen in deze film. Toch ben ik niet zo overtuigd als de meeste reviewers hier. Na verloop van tijd verloor de film mijn aandacht. Het was een herhaling van zetten en gebeurde niet zo veel nieuws. Het kabbelde wat te veel voort. Richting het einde schakelt de film een tandje bij en weet de film er een bevredigend einde aan te plakken. 3 sterren.