What Maisie Knew (2012)

Losjes gebaseerd op het gelijknamige boek What Maisie Knew - Henry James (1897) - BoekMeter.nl

Vanaf 24 oktober in de bioscoop (Wild Bunch)

Mooie film over de complexe relatie tussen een meisje (een glansrol van de jonge Onata Aprile, die nauwelijks onderdoet voor gevestigde orde als Julianne Moore, Steve Coogan en Alexander Skarsgård), haar ouders, die ondanks hun goede bedoelingen totaal ongeschikt zijn voor het ouderschap, en haar "surrogaatouders", die nog zo liefdevol kunnen zijn, maar uiteindelijk weinig recht van spreken hebben. Het verhaal, dat weliswaar met horten en stoten verteld wordt (dat huwelijk tussen de personages van Alexander Skarsgård en Julianne Moore bijvoorbeeld, wtf...), levert een aantal knappe bitterzoete momenten op, met als hoogtepunt de slotscène. Een geweldig cynisch "happy" end.

Joanna Vanderham, die Margo speelt, is trouwens een aangename ontdekking. Prettig om naar te kijken, leuk om naar te luisteren en gezegend met een lading acteertalent. Zie ik graag nog vaker opduiken.

het mooiste zijn toch films die je weten te verrassen, en dit was typisch zo'n film. Wat qua thema gemakkelijk een 1 ster EO film had kunnen zijn blijkt absoluut een van de betere in zijn genre te zijn. elke acteur, en met name de zeer jonge hoofdrolspeelster zet een meer dan geloofwaardige rol neer. daarom vond ik dit 4 sterren wel waard.

Te zien tijdens het PAC-Festival van Pathe

Prima film over twee ouders die beide geen kind verdienen , de eind scene van deze prent zegt alles...

YouTube - What Maisie Knew Movie Trailer

Wat een geweldige film! Het gaat over een meisje waarvan haar ouders zijn gescheiden en beide een nieuwe relatie hebben, die vechten om de voogdij van het kind, maar eigenlijk alleen maar om hun eigen leven geven

Vanaf het begin zat ik al geboeid te kijken, en je leeft helemaal met het meisje mee. Ook de acteer prestaties zijn geweldig, ook van het kind,

Ik vond de film een hele mooie combo van drama met een beetje feel good,

Zeker 1 van de mooiste films die ik de laatste tijd gezien heb, een absolute aanrader!

dikke 4*

ps, ik vond het ook leuk om Alexander Skarsgård in deze rol te zijn.. hij speelde goed (voorheen kende ik hem alleen van de serie true blood)

Kan ermee door maar je ziet het al van verre aankomen hoe het allemaal gaat lopen. Verder geen bijzonder verhaal. Acteerwerk is niet slecht maar kan beter. Net aan 3 sterren voor mij

Gave beelden. Verhaal is mooi en pakt je. Er zit wel weinig spanning in...beetje onhandig gemaakt. Dat is jammer

Gezien het actuele thema was ik verbaasd dat het hier om een remake uit 1975 gaat en nog verbaasder dat het verhaal uit 1897 stamt. De in de kern verontrustende film over een kind gebruiken als speelbal, verwaarlozing, egoïsme en overtrokken verwachtingen van gescheiden ouders, grijpt je (ongewild) bij de strot. De beide regisseurs vertellen het wrede verhaal, voornamelijk vanuit het gezichtspunt van het dochtertje, trefzeker, maar zonder onnodig(e) emoties of melodrama; ondanks de zware inhoud is het zelfs licht van toon. De cast acteert oersterk.

Degelijk echtscheidingsdrama, gezien door de ogen van de zevenjarige Maisie (Onata Aprile). Vooral de moeite waard door het unaniem sterke akteerwerk. De rol van de jonge Aprile is in ieder geval erg bijzonder, daar gaan we vast meer van horen. Qua plot is de film niet bijster interessant, al is de langzaam ontluikende liefde tussen Alexander Skarsgard en Joanna Vanderham leuk in beeld gebracht. Ook een aparte maar verrassend genoeg wel enigzins geloofwaardige keuze van de makers om Julianne Moore en Steve Coogan te presenteren als bekvechtende ex-partners.

Eerste helft voorspelbaar. Maar uiteindelijk komt de drama goed uit de verf. Geslaagd voor mij.

Mooi drama die eigenlijk te kort duurt.

Je hebt aan het eind het gevoel dat het verhaal nog niet af is.

Dikke pluim voor kleine actrice Onata Aprile, die de harten weet te stelen ( en te breken) van de kijker. Wat een talentje.

4*

Hmn ja.

Het is zeker geen slechte film, integendeel. Prima gespeeld ook.

Maar wat een stuk voor stuk vervelende personages zeg. Pfff.. Had het op een gegeven moment echt helemaal gehad met hen allemaal.

Dan liever een Kramer vs kramer of zo.

@kos

Vond ik totaal niet het geval. Alleen het personage van Julianne Moore was behoorlijk onsympathiek, hoewel ze op het einde toch een hele menselijke keuze maakte. Wat vond je dan zo vervelend aan bijvoorbeeld de personages van Alexander Skarsgård of Joanna Vanderham?

Begrijp niet goed waarom de roman naar onze tijd overgeplaatst werd. Juist het feit dat meer dan 100 jaar geleden er zo'n typisch modern fenomeen beschreven wordt, maakt de plot net interessant. Het doet je nadenken hoe 'modern' het fenomeen eigenlijk wel is en of het niet met iets anders te maken heeft. Nu lijkt het zo'n verhaal van 'weer zoiets over een vechtscheiding' en kan je het allemaal afdoen als 'iets van de moderne tijd'. Als je het in de 19e eeuw plaatst, wordt dat helemaal anders, dan ben je verplicht stil te staan bij de dieper liggende oorzaken van het fenomeen.

De kracht van What Maisie Knew ligt bij de slimme regie. Door het oogpunt van de piepjonge Maisie -gespeeld door de extreem schattige Onata Aprile- te kiezen weet de film uit de klauwen van een aantal clichés die dit genre kenmerkt.

De ouders komen bewust onsympathiek over, want dat versterkt alleen maar het gevoel dat Maisie creëert voor de extreem mooie Vanderham en de imponerende Skarsgard. De film speelt zich ook in New York af en al gauw ben je bang dat de film langs alle bekende hotspots in NY gaat en een soort van film voor toeristen wordt. Ook hier is de film ingetogen en juist wanneer ze wel bekendere plekken bezoeken kijk je alles door de zweverige wereld van Maisie. Zo probeert ze naar die mooie koepel in het rechtsgebouw te kijken en eenmaal in Central Park ligt de focus meer op de drijvende bootjes of de mooie vliegers die haar telkens opvalt.

Het zijn kleine dingen die het inlevingsvermogen in dit sterke verhaal weten te intensiveren. Dat het verhaal buiten de onconventionele basis om nergens innoveert is geen probleem, want de film gaat juist de kant op waar jij als kijker op hoopt dat de film heen gaat en dat is erg fijn binnen dit genre.

4,0*

Vervelend! Hoe vervelend! Problemen die de jouwe niet zijn, situaties die de jouwe niet zijn, en dan die eeuwige herhaling van hetzelfde. "Naar wat zit ik hier eigenlijk te kijken?", dacht ik op den duur.

1,75*

Wat een film. Heeft echt behoorlijk veel indruk op me gemaakt. Wat ik vooral knap vond is dat je gedurende de film sympathie opwekt voor eerst de ene ouder, daarna de ander. Op het einde mag je ze allebei niet meer. Subliem acteerwerk van 'Maisie', dat maakte de film helemaal af.

Het stopte wel op het goede moment. Het had niet veel langer moeten duren.

What maisie knew is een film over scheidende ouders die vechten om hun kind, maar uiteindelijk meer denken aan zichzelf dan aan hun kind

‘What Maisie Knew’ Review | Filmtakers

Uitstekend echtscheidingsdrama. Vooral door het goede uitgangspunt. Alles wordt bekeken en beleefd door de ogen van de zevenjarige Maisie. Het maakt van What Maisie Knew een film met het hart op de goede plek en een film met de levenslust. De levenslust van een klein meisje dat ongewild inzet wordt van een strijd tussen vader en moeder.

Onata Aprile zet dat meisje om indrukwekkende wijze neer. Moeiteloos laveert ze tussen hoop en vrees en toont ze de enorme liefde voor haar ouders en de nieuwe mensen in haar leven. Het maakt van What Maisie Knew een niet al te zware maar daardoor niet minder mooie film. Kramer. vs. Kramer heeft eindelijk een opvolger.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: What Maisie Knew (24 oktober)

naaa sry ben net klaar met de film

Prachtige film prachtig gespeeld door alle spelers en veel gelijkenissen met ieders leven momenteel maar het heeft mij helaas echt niet geraakt terwijl ik er echt open voor stond er gebeurde uiteindelijk helemaal niets !!!

Wat een geweldige film over een jong meisje, een kleuter nog, dat eerst fijngemalen en later aan haar lot overgelaten wordt door haar superegocentrische, hypocriete ouders. Aan de buitenkant schijnt het Maisie weinig te deren, maar op het moment suprême, weet ze gevoelsmatig voor wie ze moet kiezen. Mooi hoe de warmte van Maisie’s stiefouders tegenwicht geeft aan het chagrijnig makende gedrag van haar echte, liefdeloze ouders.

De kleine Onata Aprile is verbluffend goed in de titelrol. Als ze haar donkere kijkers wagenwijd opentrekt, smelt je helemaal weg. Ook de andere acteurs leveren topprestaties af, waarbij ik vooral gecharmeerd ben van de mij onbekende Joanna Vanderham. Die hoop ik nog vaker tegen te komen in films.

Een prachtige film, die je niet onberoerd laat en gelukkig met een einde, waarop je stiekem hoopt. Klasse!

Het is heel opmerkelijk dat de thema's uit een eind-negentiende-eeuws boek relevanter zijn dan ooit. Bij What Maisie Knew, over de gevolgen van een vechtscheiding, is dat zeker zo. Zo'n situatie klinkt natuurlijk meteen heel dramatisch, maar gelukkig wordt de verfilming nooit te sentimenteel. Sterker nog, het is best leuk om een tijdje met de vrolijke mini-hipster Maisie door te brengen. Alleen jammer dat haar ouders dat niet inzien.

Langere recensie kun je hier lezen:Recensie What Maisie Knew (ZUBB.nl)

Een totaal ongeloofwaardige film, want als je zulk een schattig dropje als Onata Aprile als kind hebt, stopt je toch per direct met je carrière om je vol op het vader- of moederschap te storten?

Een boek van meer dan honderd jaren oud, een thema nog altijd actueel. Vooropgesteld vind ik het jammer dat Julianne Moore een rockzangeres is en niet een meer normale carrièrevrouw, maar dat is eigenlijk de enige kritiek, verder is dit namelijk een bijzonder sterke film. Juist door vanuit Maisie te filmen maken de regisseurs een goede keuze. Niet enkel krijg je zo scènes met Maisie alleen (maar al te vaak) en dan bijvoorbeeld geruzie ergens op de achtergrond, tevens heeft het iets leuks om daar als volwassen persoon naar te kijken. Hoe men hypocriet loopt te zijn, hoe men Maisie als ballast ziet, hoe vooral Julianne Moore dat steeds probeert over te compenseren in overdadige liefdesuitbarstingen. Als volwassene snap je dat, en je vraagt je direct af wat Maisie hier nu allemaal precies van meekrijgt. Onderwijl geven de makers natuurlijk wel de nodige kritiek op de maatschappij waarin men vooral aan zichzelf denkt en anderen, tot eigen kinderen aan toe, vergeet. Sterker, die kinderen zijn ook eigenbelang, want men wil graag een kindje omdat dat zo leuk is soms, alleen niet te vaak. Alleen ouder ben je nu eenmaal niet part time.

Er wordt sterk geacteerd over de hele linie. Moore als verlopen zangeres en Coogan als vader, Beide houden wel van Maisie, dat zie je maar al te vaak, maar toch niet voor haar lijken te kunnen kiezen. Een soort blindheid, wellicht? Vanderham is een frisse ontdekking en vooral Skarsgård heeft een prachtige rol. Het lijkt een zoveelste simpele toyboy, maar heeft een ongelooflijke warmte in zich. Vooral in kleine beelden wordt dit getoond, hoe hij nog even door kleurt als Maisie al is weggehaald door haar moeder. De ontwikkeling tussen hem en Maisie is prachtig in beeld gezet. En dan is er Aprile zelf natuurlijk, een lief kind zonder vervelend of wijsneuserig te worden. Verder prettig gefilmd, met exact de juiste toon aangeslagen en een fijne afwisselende score. Knap hoe men zoveel in zo weinig kwijt kan, hoewel anderzijds de film ook niet altijd even hard wil opschieten.

Goed, het einde is wat zoetsappig, en of dat nu cynisch is of niet, dat laatste shot in vertraging had echt niet gehoeven. Verder het kijken waard. 4,0*.

Anderhalf uur naar een familie drama met een kind in de hoofdrol kijken; hoe haal ik t in mn hoofd?

Viel eigenlijk nog mee; Julianne Moore speelde erg goed, en dat kind zat wonderwel nog net niet boven mn irritatiegrens.

Onata Aprile

Slechts 7 jaar, maar wat speelt ze al volwassen. Een van de beste 'kindprestaties' die ik ooit heb gezien. Alles wordt vanuit haar oogpunt bekeken en maakt dat je constant met haar meevoelt. Het contrast tussen haar liefdeloze ouders en liefdevolle 'surrogaatouders' wordt misschien iets te duidelijk en makkelijk weergegeven, maar geeft je wel een uitstekend beeld hoe de kleine Maisie dit ziet, voelt en uitlegt. Op het eerste gezicht lijkt het haar allemaal weinig te deren en te raken, maar als ze 'moet' kiezen, weet ze het eigenlijk meteen. Dat einde is zo indrukwekkend goed. Een happy end? Eigenlijk niet, maar je gunt het haar wel. Cynisch is inderdaad het juiste woord. Ontroerend ook. Ze 'weet' wie haar ouders zijn, maar ze 'weet' ook wie (veel meer) van haar houden en voor wie ze gevoelsmatig moet kiezen. Precies het einde wat je als kijker wilt zien, hoe bitter(zoet) het ook is.

Het acteerwerk is over de gehele linie subliem. Moore en Coogan zetten de ouders zeer egoïstisch en onsympathiek neer en Skarsgard en Vanderham zijn juist het tegenovergestelde.

De chemie tussen Maisie en Lincoln/Margo is zo heerlijk in beeld gebracht en intens voelbaar, met name haar relatie met Lincoln is precies hoe het zou moeten zijn. Precies wat Maisie nodig heeft.

Margo (Vanderham) is echt een plaatje om te zien en zeer talentvol. Skarsgard en Vanderham zijn erg fijn samen.

Imponerend. 4,5*

Mooi drama, Onata Aprile speelt de pannen van het dak en de verdere cast speelt ook erg goed.

Maar ik had, zo als ik hierboven ergens ook las, het gevoel dat het nog niet helemaal af was daarom geen 4.5 of zelfs een 5.

Mooi drama over scheidende ouders die alleen aan zichzelf denken, en elkaar dwars liggen belangrijker vinden dan het welzijn van hun gezamenlijk kind. De film is zeker het bekijken waard, al had ik graag wat meer diepgang gezien die het verstand van de kijker prikkelt. Het werd te oppervlakkig en voorgekauwd geserveerd voor mijn smaak.

Ondanks dat blijft het een goede film, 3,5 dikke sterren van mij.

Onata is niet meteen een sterk of goed kindsterretje. Maar goed, ze kunnen niet allemaal zo goed zijn als Bailee Madison natuurlijk. Om maar iemand te noemen. Het was wel duidelijk dat er in elk geval wel allemaal veel betere acteurs rondliepen in deze set.

Alexander en Joanna bijvoorbeeld, die zijn heel erg schattig. En Julianne Moore spettert van het scherm af. Had ik niet verwacht, niet achter haar gezocht. Ze is wat mij betreft niet zo'n goede actrice, dus ik verwachtte het minst van haar. Maar ik kreeg vervolgens het meest van haar te verduren. Hemeltje lief. Ik moest helemaal bijkomen van haar spel, haar emoties. Ze zet in elk geval haar beste beentje voor wat spel betreft, en ze liet mij van alle acteurs van deze film in elk geval het meest met open mond achter. Verder was het wel echt het meest intense drama gedoe wat ik in mijn film leven (tot nu) heb bekeken.

En het is wel eens goed om te zien hoe de 7-jarige Maisie een speelbal wordt in de scheiding van haar ouders. In het echtere leven (ik zie film namelijk als een weerspiegeling, een rimpeling van hoe wij dingen beleven, het is gewoon een realiteit op een bepaalde manier vertaald naar beelden van een bepaalde situatie - en daar heb ik echt wel een punt) rommelen we maar wat aan en vechten we met harde hand scheidingen soms uit, daarbij (weleens) vergetend dat de kinderen er het meest last van krijgen (later), als wij zo met modder naar elkaar gooien.
Ik had kippenvel, ik had tranen in mijn ogen vanwege de schrijnende situatie. Want oh, ja, ik zou zo graag zoveel goeds willen brengen in de duisternis van andere mensen, en al vond ik Onata dus niet helemaal goed overkomen, ik had dolgraag in de schoenen van Joanna's Margo willen staan. Ik proefde namelijk echt dat ze van Maisie hield, en aan het eind gunde ik hen niets dan het beste. Elkaar. Want ja, je kunt nog met zoveel kado's komen als zoenoffer als moeder zijnde, haar ouders pakten duidelijk de zaken helemaal verkeerd aan. Over de rug van je dochter heen vuur spugen naar je ex is niet hoe je het zou moeten doen, in elk geval, aangezien je je kind dan voor een loyaliteitscrisis plaatst. Ja, mijn hart gaat uit naar Maisie, in alle opzichten. Nogmaals: Haar vertolkster vind ik nog wel wat zwakjes, maar ondanks dat, wat gun ik haar de dingen die ze nooit meer zal krijgen. En daarbij alle kinderen van gebroken gezinnen. 4,5*..