Tabu (2012)

Portugezen en hun kolloniaal verleden.

Portugal blijft voor mij een bijna ondoorgrondelijk land. Het ligt ergens verstopt achter Spanje, ik weet amper wat de hoofdstad is en ook het taaltje kan ik maar moeilijk thuisbrengen. Ergens vind ik het best jammer, ik zou er best iets meer over willen weten, maar in dat opzicht is deze film dan misschien weer net iets té specifiek.

Het kolloniale verleden van Portugal is nu niet meteen een geweldig aansprekend thema. De symboliek die in deze film gebruikt wordt is vooral erg droog. Als ik een aantal opmerkingen hier lees klinkt het aardig eenzijdig (als in veel oog voor kritiek maar weinig anders), los daarvan ken ik Portugal ook niet genoeg om in te schatten of het ook écht een issue is. Zo heeft België ook een kolloniaal verleden maar geen haan die daar tegenwoordig nog naar kraait. Anderzijds kan dit ook Portugal's Hiroshima zijn (een thema dat nog steeds actueel is en waarvan het land nog steeds duidelijke sporen draagt).

Soit, de film zelf is klassiek arthouse. Zwart/wit doet oud en belegen aan, zonder de release datum en de iets modernere setting is het niet meteen duidelijk uit welk tijdperk deze film nu juist komt. Brakke dialogen (die Engelse zijn écht stuntelig, en niet gewoon 'we spreken beiden maar moeilijk Engels' stuntelig), trage vertelling en weinig enerverend. Het tweede deel wordt hier omschreven als wat experimenteler, vond dat nogal tegenvallen, zeker omdat net dat deel heel wat verhalender werd.

Wie zich geroepen voelt om de film uit te pluizen heeft er waarschijnlijk wel een aardige brok aan, maar de vlakke bovenlaag, de saaie vormgeving en het oninteressante achterliggende thema nodigden mij daar nu niet bepaald toe uit.

Eentje om snel te vergeten.

1.0*

Vannacht te zien op ARTE TV > 00:25 uur

Is één van die films die begint met het einde...en daarna het gebeuren overlaat aan een verteller.

Acteurs zijn aldus amper te beoordelen in een verhaal dat niet meer brengt dan wat klassieke passie en romantiek in het Afrika, wellicht van einde 50-iger jaren als colonisten zich gaandeweg bedreigd voelden door de inheemse bevolking. Film licht hieromtrent vaag enkele sluiers op.

Cinematografisch heeft de film misschien wel iets bijzondere. In zijn geheel is hij echter niet zo overtuigend, laat staan meeslepend

Wat een wonderlijke film is dit. De stijl van Tabu herinnert aan de Nouvelle Vague van de jaren '60, met het zachte zwart-wit, het 4:3 kader, het spelen met geluid, de voice-over. Vooral Godard en dan met name Pierrot le Fou lijken me inspiratiebronnen (denk aan de dansachtige scene in de wildernis, waar je Belmondo en Karina bijna denkt te zien). Prachtig vond ik de soepele cameravoering, die een bepaalde eigenheid over zich heeft zonder te forceren. Even schitterend is de muziek, die binnen het filmverhaal wordt opgevoerd en vol zit met Portugese weemoedigheid. De manier waarop het verhaal verteld wordt versterkt de tragiek, waarbij ik moet zeggen dat vooral het tweede deel van de film me wist te grijpen. Dat een aantal details (bijvoorbeeld de beschuldiging van hekserij die Aurora over haar bediende uitspreekt) pas retrospectief op z'n plek valt is een leuke bijkomstigheid. Tot slot is de setting, van koloniaal Afrika, perfect en wordt er geregeld een bijna surreëel randje gecreëerd. Tabu is kortom een prachtige film die lichtheid en zwaarte combineert. Onbegrijpelijk onderschat hier.

Huh? Je hebt de bestseller Congo van Van Reybrouck gemist? En ik dacht dat er in België toch ook wel een schaamte taboe heerst over de gebeurtenissen in Rwanda.

Los daarvan begrijp ik het argument niet. Kan je het als filmmaker niet juist als je taak zien om een bepaald onderbelicht thema voor het voetlicht te brengen?

Denk je ook niet dat de titel van deze film veelzeggend is?

eRCee

Mooie film, al kan hij toch niet tippen aan Aquele Querido Mês de Agosto. Ik vond de structuur wel werken, de flashback genaamd Paraiso werd een vertelling met beelden dankzij de voice over en het ontbreken van dialogen. Het had af en toe ook wel iets grappigs maar ook iets gemaakts dat je alle geluiden hoort op de stemmen na. Met het eerste deel worstel ik nog wel een beetje. Het personage Pilar is uiteindelijk niet erg belangrijk, zij stuurt het verhaal een beetje aan. Ze staat zelf misschien symbool voor het oude Portugal, godsvruchtig maar ook naïef. Maar wat dat Poolse meisje verder in de film te zoeken had? "Taize" dat ter sprake komt moest ik even opzoeken, dat blijkt een religieuze groep te zijn die vooral jonge mensen aantrekt.

Het tweede deel zoomt dan in op de jonge jaren van Aurora. Uiteindelijk vond ik het koloniale verleden een interessantere invalshoek dan de romance- die spetterde nou niet bepaald van het scherm af. De jonge Aurora leek overigens wel behoorlijk op de oude versie. De Portugezen leefden in hun eigen wereldje van luxe, jachtpartijen en gekte, nauwelijks geïnteresseerd in het land en de bevolking die ze onderdrukken. De krokodil lijkt symbool te staan voor Afrika in de ogen van de Portugezen: eerst een leuk hebbedingetje tot het groeit en sterker wordt en los gelaten moet worden voor het zich tegen hen keert. De Afrikaan heeft in beide delen de rol van bediende, de dekolonisatie is kennelijk nog altijd niet voltooid.

Prachtige film. En ik kan hier wel gaan herhalen wat eRCee al prima to the point aangeeft. Maar dat kun je beter hierboven lezen.

Nee, dit vond ik helemaal niks. Ik zeg weleens dat ik houd van zowel actie als arthouse, maar dit echt Arthouse met de grote A en daar houd ik minder van. Of helemaal niet. Stiltes om de stiltes, om interessant te doen voor mijn gevoel. Te gemaakt. Ook met af en toe stemmen die wegvallen, dat haalt mij uit een film (Godard had er ook vaak een handje van). Zo'n film is dit ook. Vooral het eerste stuk wist me echt helemaal nergens te boeien. Kil, niet interessant. En daar gaat de film da al mis. Het tweede stuk is dan wel iets beter, kijkt redelijk weg met die fijne vertelstem constant op de achtergrond en wat meer sfeer vanuit de beelden, maar ik miste hier enige emotionele impact, mede door dat saaie eerste deel.

Visueel wel aardig met af en toe fraai zwart-wit. Toch had er meer mee gedaan kunnen worden. Als je al gaat spelen met verschillende tijden, waarom niet het één zwart-wit en het andere kleur? Het hoeft niet maar zou wel een toegevoegde waarde hebben gehad. 1,5*.