Anna Karenina (2012)

Film viel me erg tegen. De manier van filmen was eens iets anders maar niet direct mijn ding.

Ik geraakt dit soort films meer en meer beu gezien. Na een tijd zien ze er allemaal het zelfde uit.

Acteurs vond ik wel heel goed acteren. Verhaal zelf valt dan wel mee maar duurde veel te lang.

Welke soort films?

De laatste bioscoop in Alphen, die ik nog niet binnengegaan was, met een bezoekje vereerd. (Parkfilmhuis). De kans om Anna Karenina te zien liet ik een paar keer schieten (in Rotterdam ging ik niet, en toen ik eindelijk wilde gaan op een mooie donderdagmiddag in JT bioscoop Alphen, overleed m'n oma in die week en werd ze begraven op de donderdag dat ik eigenlijk naar deze film toe wilde..), maar toen zag ik dus dat 'ie wel nog vertoond zou worden, en ik wilde Anna wel zien, dus ik hoefde niet lang na te denken.

Wauw. Ik ben oprecht blij dat ik deze nog in de bioscoop heb kunnen meepakken. Op klein scherm zou het waarschijnlijk iets minder mooi uit pakken, vermoed ik, minder goed werken. Zeer onder de indruk van Aaron Taylor-Johnson (Nowhere Boy is niet helemaal mijn ding, hoeveel ik inmiddels ook gefascineerd ben door John Lennon), die ik alleen in Angus, Thongs and Perfect Snogging ken als ik me niet vergis, Keira is ondanks haar graatmagere verschijning heel erg intens (maar mijn hemel, Keira, ik had het idee alsof ik naar een wandelend skelet zat te kijken, ik kon echt zo zien hoe ingevallen je wangen waren, da's niet goed jo!), Jude Law, Alicia Vikander, de rest van de cast&crew: Petje af. Ik heb echt zitten genieten van alles, de aankleding was apart, maar doeltreffend genoeg om mee te slepen.

Mooi, meeslepend, op een bepaalde manier magisch. Maar toch iets minder dan Atonement.

Het eerste stuk van de film vond ik schitterend. Dan vooral op basis van de regie, sfeer en cinematografie. Wright maakt het begin een wervelend stukje film met een hoop mooie (aparte) zaken. Vooral de decors vallen op, een meerwaarde, ook de dansscene op het bal in het begin is ronduit schitterend qua timing, ritme, camerawerk etc.

Later, zo pakweg rond halverwege werd het allemaal wat minder. Eenmaal in de armen van Vronsky kakt de film nogal in en wordt het een eindeloos getouwtrek tussen drie personages. Kon dit maar weinig echt boeiend vinden, vooral omdat het toch een substantieel deel uitmaakt van een film die toch al redelijk lang duurt. Het wordt dan ook duidelijk dat de film op emotioneel vlak niet al te veel over weet te brengen.

Verder blijft Knightley nogal een one-trick-pony. Kan me letterlijk geen film herinneren waar ze geen bekakte Engelse griet speelt. Vooruit, het speelt hier in Rusland, maar dat is redelijk inwisselbaar.

Jammer genoeg niet meer dan 3*, voor het mooie begin.

Ooit The Jacket gezien?

Nee niet gezien.

Of Domino?

Ook niet. Vooruit ze zal vast wel andere rollen op haar repetoire hebben, maar ze is wel erg vaak het zelfde type met het zelfde Engelse kakaccentje en dezelfde soort stijfheid.

Toen ik een jonge intelligente vrouw vertelde dat ik naar deze film ging kijken, dan bekende ze nog nooit van Anna karenina te hebben gehoord...

Ik geef 'Anna Kerenina' drie sterren omdat ik (helaas) nooit echt werd aangegrepen door dit toch wel dramatisch verhaal. Hij is overigens prachtig gemaakt en het inschakelen van toneelscènerie is een vndst.

'Het leven is een schouwtoneel. Ieder speelt zijn rol en krijgt zijn deel'. We zijn steeds weer op zoek naar wat liefde heet. Soms vinden we die ook. Al is het maar even...

Nog een vraag: Wie zou je willen zijn? Anna of Kitty? Vronski of Levin? Jet is duidelijk voor wie de schrijver Tolstoi uiteindelijk kiest... En jij?

Prachtige kostuums en decors dat wel, maar het verhaal werd me veel te sprookjesachtig gebracht en dus onrealistisch en bijgevolg ongeloofwaardig, niet de juiste manier om dit verhaal te brengen vond ik.

De vertolkingen waren redelijk, met Jude Law als top en Knightley als mindere.

Mensen die graag naar kostuumdrama's kijken zullen wellicht wel houden van deze film, als ze het 2 uur lang kunnen volhouden, want het duurde me toch net iets té lang.

Je neemt je natuurlijk een onbegonnen werk op de hals als je één van Tolstojs dikke romans wil verfilmen. Misschien is het dan simpelweg nog de beste optie om er een eigen artistiek draaitje aan te geven en de — eigenlijk zo belangrijke, maar helaas gewoon onverfilmbare — filosofische en emotionele lading van het boek wat links te laten liggen. Dat is ook precies wat deze film mij heeft geboden.

De film wordt gedragen door een leuk concept van een decor waarin de scènes wervelend in elkaar overvloeien. Een leuk zicht, zeker gecombineerd met de mooie kostuumdecoratie en een paar sterke acteurs. Helaas is dit ook het enige wat hij uitstraalt en waardoor hij gedragen wordt. Voor mij is de film vooral gekenmerkt door wat hij niét uitstraalt, en dat is Tolstojs ware Anna Karenina. Je zou kunnen zeggen dat al het spektakel in de film de wervelende emoties van Anna weerspiegelen, maar laat dan duidelijk zijn dat dit toch slechts een zeer fletse en magere weerspiegeling is hoor. En vooral: waar is in 's hemelsnaam de diepe innerlijke zoektocht naar leven en betekenis van Lewin gebleven?! Een rosse baardaap (excuses voor het taalgebruik) die wat sip lijkt door dat stoute liefdesverdriet is voor mij echt geen verpersoonlijking van dit onontbeerlijke karakter uit de roman.

Laat je dus zeker niet misleiden door de titel die de film draagt, want dat is absoluut niet wat de film is. Laat je aldus ook niet het boek afschrijven door wat deze film is. Een leuke decorfilm in een mooi visueel conceptje, meer niet.

Anna Karenina is een film waar ik zelf niet zo veel interesse in had. Ik was niet bekend met het boek, noch het verhaal opzich. Ik zag de trailer in de bioscoop en had er toen wel wat meer vertrouwen in. Ik kan me herinneren dat die er best indrukwekkend uitzag. Van de uiteindelijke film kan ik dat toch niet zozeer zeggen.

Goed of niet goed, het is duidelijk zichtbaar dat dit iets bijzonders is. De film is, vooral in het begin, een aaneenschakeling van overgangen en personages. Hierdoor zit de vaart er goed in en is je interesse vrij makkelijk gewekt. Heel interessant naar voren gebracht. De film is tot dan toe zeer interessant, maar wel aan de drukke kant en wordt er op de rem getrapt zodra Johnson's personage ten tonele verschijnt. De dansscene vond ik wel een van de sterkste scenes van de film. Normalitair niet zo'n fan van dat soort fragmenten, maar wat zag dat er ongelofelijk strak uit. Mijn complimenten voor het camerawerk, de figuranten en de montage, want dat was gewoon prima gedaan. De kostuums zien er ook erg sterk uit. Dit, in combinatie met het kleurgebruik zorgt ervoor dat de film, voornamelijk in de eerste helft een visuele attractie en een lust voor het oog is. Daarnaast is het acteerwerk redelijk tot goed, waarbij ik Law's personage veruit het beste uit de verf vond komen.

Zoal ik al eerder zei, remt de film af op het moment dat Johnson daadwerkelijk iets met Knightley krijgt en dan bedoel ik niet alleen qua tempo. De chemie tussen beiden is namelijk ver te zoeken en de film wordt gewoon een stuk oninteressanter en bij vlagen aan de saaie kant. Knightley's personage bedriegt haar man, geeft hem de bons, wil het goed met hem maken.. zo gaat dit spelletje nog wel even door. Dan het einde. Ik weet niet hoe dit in het boek zit, maar ik vond het vrij snel afgeraffeld. Men weet niet wat er met Johnson's personage gebeurt na Anna's dood en hoe zijn relatie met betrekking tot zijn dochter zal verlopen.

De (sterke) eerste helft komt de film absoluut ten goede. Ondanks dat er zo nu en dan nog een aantal mooie beelden verschijnen, vond ik de tweede helft (inclusief einde) tegenvallen. Dus dit is wel een film waar ik gemengde gevoelens bij heb. Uiteindelijk is het een zeer aardige film geworden, maar imo absoluut geen hoogvlieger.

3*

Mooie plaatjes, maar ik voel er helemaal niks bij. Terwijl het toch om het grootse gevoel der gevoelens gaat; de Liefde.

Ik had er eerlijk gezegd iets meer van verwacht

Een iets beter sfeertje...ik miste iets.

Acteerwerk was uiteraard weer geweldig en overtuigend maar

Miste wat meer romances in de film..... Als pride and prejuidice

3*

Anna Karenina is naar mijn mening één van de beste boeken ooit geschreven, en toen ik hoorde dat het verfilmd zou worden was ik zeer benieuwd - te meer nog toen ik hoorde dat Joe Wright zou regisseren en Keira Knightley de hoofdrol zou spelen. Hun eerdere samenwerkingen hadden al goed (Pride & Prejudice) en zeer goed (Atonement) uitgepakt. Helaas lukte het niet om de film in de bioscoop te zien, maar ik heb de dvd zo snel mogelijk gekocht en gekeken. Voordat ik een recensie zou schrijven wilde ik 'm eerst voor een tweede keer zien, en ook dat is gebeurt, dus bij dezen.

Anna Karenina is misschien wel onverfilmbaar als je teveel het boek aanhoudt. Er moeten dus keuzes gemaakt worden om het één en ander eruit te snijden. Gelukkig vond ik het heel erg meevallen wat eruit is gegaan. tot mijn grote vreugde werden Levin en Kitty er niet uitgehaald. Aan de andere kant heeft het snijden in het bronmateriaal wel als gevolg gehad dat de twee verhaallijnen nu minder met elkaar verbonden zijn, en dat er iets van de diepgang verloren is gegaan. Voor een deel wordt dit gecompenseerd door de film zich te laten afspelen in een theater. Hier moest ik eerst wel echt aan wennen; soms had ik het idee dat de vorm boven de inhoud ging en dat is erg jammer. Aan de andere kant voegt de wat claustrofobische setting juist ook sfeer toe en natuurlijk is de hele setting zo symbolisch als het allemaal maar kan.

Keira Knightley als Anna, ik wist eerst niet wat ik ervan moest denken. Zowel de eerste als de tweede kijkbeurt vond ik haar aanvankelijk wat tegenvallen, maar naarmate het verhaal vordert wordt Keira steeds meer Anna. Bijna hetzelfde geldt voor Aaron Taylor-Johnson. In het begin leek hij me echt zo'n hersenloos jong mannetje, maar ook hij ontwikkelde zich goed met de loop van het verhaal. Jude Law kwam als de grootste verrassing, hij lijkt zo weinig op zichzelf en acteert zo goed dat je haast niet kunt geloven dat hij het is. Zijn Karenin kent een enorme karakterontwikkeling die Law uitstekend neerzet. Ik had tegen het einde vreselijk met hem te doen. Domhnall Gleeson deed het goed als Levin, Kelly Macdonald is prima op haar plek als Dolly, Olivia Willams zet de moeder van Vronsky perfect neer. Alicia Vikander was uitstekend als Kitty, lieflijk en dartel, met een mooie ontwikkeling in haar karakter. Wat ik met Matthew Macfadyen aanmoet weet ik nog niet zo. Vooral de eerste keer vond ik zijn optreden wat al te overdreven luchtig en humoristisch. De tweede keer ging het al een stuk beter, maar ik ben er nog niet helemaal uit.

En dan het verhaal... Zoals gezegd, ik vind het erg mooi en dat blijft het ook nadat er het één en ander uitgesneden is. Het duurde wel even voor ik in het verhaal kon komen, maar vanaf de paardenraces neemt het verhaal een wending en word ik er veel meer door meegesleept. Karenins houding tegenover zijn vrouw, Anna's ziekte, Vronsky's gevoelens ten opzichte van Karenin... Je ziet dat het allemaal een bepaalde kant op gaat en dat er eigenlijk niets aan gedaan kan worden. De uiteindelijke afloop is in mijn ogen onvermijdelijk. Ik vind het wel heel erg jammer dat we na Anna's dood niets meer van Vronsky te zien krijgen. Ook vind ik de verhaallijn van Levin en Kitty wat te snel eindigen. Desalniettemin blijft er een indrukwekkend verhaal over.

Verder dan nog... Anna Karenina ziet er schitterend uit. De beelden zijn erg mooi, niet alleen door de setting maar ook door de belichting en de camerastandpunten (bijvoorbeeld hoe er gebruik gemaakt wordt van spiegels). Daarnaast is er duidelijk veel aandacht besteed aan de choreografie van de dansen. De balscène waarin Anna en Vronsky dansen voor het oog van Kitty ziet er bijzonder mooi uit. De filmmuziek is gecomponeerd door Dario Marianelli, die ook voor Pride & Prejudice en vooral Atonement al uitstekend werk leverde. Zijn score voor Anna Karenina is fantastisch en leverde hem een welverdiende Oscar-nominatie op. Van mij had hij die mogen verzilveren ook, maar helaas. Gelukkig wel een Oscar voor het kostuumontwerp, want zoals dat hoort in een dergelijke film zien de kostuums er schitterend uit. Anna draagt een aantal absurd mooie jurken.

Volgens mij kan ik hier nog veel meer over zeggen, en wellicht gaat dat in de toekomst na een volgende kijkbeurt nog gebeuren ook. Voor nu moet ik zeggen dat de film niet kan tippen aan het boek, maar dat maakt de film nog niet slecht. Het verhaal is, zoals ik al zei, nog altijd indrukwekkend genoeg, de acteurs redelijk tot erg goed, de aankleding en de muziek fantastisch. Voorlopig krijgt Anna Karenina van mij vier sterren.

Het doet me allemaal bijzonder weinig, maar het is zo mooi gemaakt (Joe Wright gaat toch wel een grote worden) dat hij minimaal een voldoende verdiend.

Voor de liefhebbers.

Niet geheel mijn ding, maar wel goed in zijn genre.

Prima acteerwerk,mooie camerabeelden en schitterende kostuums. Maar op welk moment pakt de film me nu echt? Nou eigenlijk nooit echt. Het kabbelt zo voorspelbaar als maar kan voort vanaf de eerste 20 minuten. De eerste beelden zijn,zoals eerder op dit forum aangegeven, een aaneenschakeling van overgangen in een theatersetting. Leuk verzonnen, maar ik vond dit ongelooflijk storend werken en ook helemaal niets toevoegen aan het verhaal. Hield het bijna voor gezien met dit soort vondsten. Leek meer op een gimmick, maar daarmee houdt je de aandacht van de kijker niet mee vast.. Enkel de twee mooie dames bleven mijn aandacht nog vastkleven als de beeldbuis met als uitsmijter de dansscene. Prachtig gedaan, dat wel, maar voor de rest blijft het verhaal slechts ééndimensionaal.

De eerste drie kwartier zijn prachtig, geweldig virtuoos kostuumdrama met de meest prachtige shots en art-direction. Helaas kakt het geheel daarna nogal in en wordt het weinig meeslepend. Laatste shot is dan wel weer prachtig. kleine 3*

Niet echt mijn ding. Speciale film maar toch wil je blijven kijken. Raar!

Nou, waar ik ruim twee uur naar heb zitten gluren.. Ongelooflijk, wat een onzin dit zeg. Het heeft me een week gekost om er uberhaupt een mening bij te schrijven, want ik wil hier totaal niet aan herinnerd worden.

Ik kan er eigenlijk ook niks zinnigs over zeggen. Het is een ongelooflijk slechte film die nergens in weet uit te blinken, op wat mooie kostuums na dan.

Het verhaal is niet te verteren zo saai en het eerste half uur weet je helemaal niet waar je naar zit te kijken, zo vaag.

Keira Knightley speelt haar slechtste rol ooit, Jude Law maakt zich regelrecht belachelijk met zo'n rol en Aaron Johnson, nota bene mijn Kick-Ass held, degradeert zichzelf ook met een rol die hem totaal niet past.

Wat een onzin dit zeg. Eén ster voor het visuele gedeelte.

Bah.

Dit was wel een vreselijke martelgang zeg.

Visueel knap gemaakt hoor, alhoewel het ook nog niet eens mijn smaak is. Maar wat een geneuzel verder, weet meteen weer dat dit genre niet aan mij besteed is. Saaier en oninteressanter dan dit wordt het gewoon niet.

1,0 *

wat een rare irritante film, is van alles net niet!

Heen en weer gesjouw met coulissen, dan is het weer in het theater en dan weer niet, lijkt wel een kruising tussen een theater voorstelling, kostuumdrama, musical en een drama film.

Erg vreemd en het verhaal komt door dit rommelige gedoe echt niet uit de verf!

Jammer had me op deze film verheugd, maar kan hem echt niet aanraden...

Inderdaad, behoorlijk irritant. Theatrale over-de-top gedoe. Jammer van alle kostuums en het verhaal om het dan zo te verprutsen door arty-farty te gaan doen.

Een matig dramafilm...

Matig verhaal, kreeg ik slaap van...

Mooi kostuums...

Klassieke muziek (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Redelijk acteerwerk...

Wel een bekende acteur Jude Law, en ook een bekende actrice

Keira Knightley ...

Geen moeite waard...

Dergelijke films leveren dikwijls prijzen op voor costumering, eventueel decors, en dit is ook nu, terecht, het geval.

Een behoorlijke verfilming van Tolstoj's beroemde roman, met Keira Knightley als uitblinker. Keira's tegenspeler-minnaar is minder overtuigend, terwijl Jude Law dat wel is.

Merkwaardig is het begin van de film die als het ware overkomt als een speelse karikatuur-komedie en het dramatisch vervolg niet laat vermoeden.

Deze lag in de bib en me er toch eens aan gewaagd, omdat de cast me wel aanstond en zo'n kostuumdrama af en toe wel nog goed is (het is niet m'n favoriete genre, maar zo af en toe zit er wel eens een goeie tussen).

Het viel hij eigenlijk wel tegen. Het verhaal vond 'k eigenlijk niet zo interessant en eigenlijk ook redelijk saai. Het duurde ook veel te lang, zonder dat er echt interessante dingen gebeurden.

De cast deed het zeker niet slecht en visueel was het toch ook wel een opmerkelijke film, want het was eigenlijk een soort toneelvoorstelling.

Een matige film.

Eigenlijk mijn eerste ontmoeting met Tolstoj. Alhoewel Anna Karenina al meermaals verfilmd is, is deze film de eerste versie die ik zie. Ik ken het verhaal niet echt, maar dat houdt me natuurlijk niet tegen. Ik volg veel kijkers hier dat de film eigenlijk uit 2 delen bestaat. Het eerste deel is creatief best wel de moeite. De hele film speelt zich af als een 4D toneelstuk. Het werkt niet altijd, maar geeft wel hier en daar mooie scènes op. Tegen de 2e helft mist het daar z'n magie wel wat.

Bovendien ben ik niet echt mee met het verhaal tussen Kitty en Levin. Was wel even leuk bij de inleiding, maar gaandeweg had ik toch het gevoel dat het wat overbodig was. Ik begrijp wel dat het erin zat, omdat dat nu eenmaal in het boek staat. En misschien is het wel van belang, maar mis ik gewoon de essentie.

Joe Wright heeft in elk geval prachtige ideeën om z'n films neer te zetten, maar mist evengoed de kunst om dat een hele film vol te houden. De film is net iets te lang, maar blijft zeker wel hangen. Misschien iets korter en terug wat meer creativiteit in het 2e deel, had de film beter gedaan.

Aardige film waarin een getrouwde vrouw verliefd wordt op een jongere man, met alle gevolgen vandien. Alhoewel de film er prachtig, kleurrijk en weelderig uitziet kon ik me niet echt vinden in de soms letterlijk theatrale vorm. Vooral in het begin is de film hierdoor moeilijk te volgen (helemaal als je verder niet bekend bent met dit verhaal van Tolstoj).

Blijft een van de mooiste audiovisuele ervaringen van dit decennium. Weinig films met zo'n prachtige flow op de maat van (vreselijk mooie) muziek. Joe Wright bewijst, na met name Atonement en Hanna, andermaal een ware kunstenaar te zijn die nog echt zijn nek durft uit te steken in de mainstream (wat wel blijkt uit de zure reactieve hierboven), petje af!