Anna Karenina (2012)

Gisteravond in Lumiere in Maastricht gezien en ik moet zeggen dat ik niet erg onder de indruk was. Visueel is het allemaal erg mooi gedaan en pakweg het eerste half uur is zeker apart te noemen maar het verhaal op zich kwam niet lekker uit de verf. Alles was erg steriel en afstandelijk en tussen Knightley en Johnson zat geen chemie.

De meest verassende en overtuigende rol kwam van Jude Law als de man van Knightley. Je herkende hem nauwelijks en hij deed het meer dan uitstekend.

Ik kan me voorstellen dat veel kijkers dit een visueel spectakel zullen vinden en vast erg onder de indruk zullen zijn maar voor mij was dit niet goed genoeg om meer dan 2 uur de aandacht vast te houden. Ik zie Knightley toch graag weer eens een ander type rol spelen.

Voor de liefhebbers van dit genre is dit wellicht een aanrader.

Gemiddeld.

Joe Wright en Keira Knightly blijven een killer combo.

Zo'n 19e eeuws verhaaltje is nu niet direct iets waar ik warm voor loop, maar hun 2 doen het toch weer opleven. Sterk geacteerd - hele cast overigens - en even sterk verfilmd. Weet luchtigheid en drama goed af te wisselen zonder daarbij elkaar in de weg te liggen. Visueel ook meer dan aantrekkelijk zowel qua kostuums e.d. als qua wat er gebeurt on screen. Middenstuk eventjes kort ingedut, dus daar helaas e.e.a. niet van mee gekregen. Niks ten nadele van de film verder, Wright schiet hier gewoon weer raak.

4*

Ben niet echt een fan van kostuumdrama's, maar was wel benieuwd. Kende het verhaal vooraf ook niet. Er word goed geacteerd, was vooral verrast door Aaron Johnson. Visueel was het ook mooi. Erg grappig ook dat ze net als bij een toneelstuk de decors tussendoor wisselen enzo. Muziek was ook prima. Leuk voor een keer, maar niet bepaald mijn genre.

3.5*

Wat een ongelofelijk kitscherige, zweverige en bovenal uitputtende toestand is dit weer. De relatie tussen beelschone vrouw en rijke, religieuze en strenge man wordt onderbroken door een jonge graaf. Natuurlijk weet je wel hoe dit zal verlopen. Een hoop heisa en aanstellerij om helemaal niets. De meeste vrouwen waren ook niet eens knap, het waren echt van die verwende domme trienen (dat schaap Emily Watson past hier goed tussen). Verder viel het op dat het licht soms onnodig fel was. Matig toneelstuk.

Erg sterke film. Stiekem had er nog wel meer ingezeten denk ik (bijv. qua editing), maar een erg mooie productie. Erg interessant is het gebruik van het theater als decor, ook al is dat in het begin iets te 'obvious' gedaan, maar naarmate de film vordert werkt dit goed.

Ik kan sommige negatieve recensies hier niet begrijpen. Sommige vrouwen zijn niet eens knap? Heeft dat iets met de kwaliteit van de film te maken? Is dat überhaupt de bedoeling? Het zijn vooral de overgangen en interessante visuele vondsten die deze film bijzonder maken. Joe Wright is niet zo'n regisseur, dat dat mij overdonderd heeft, maar toch zeker wel erg sterk en interessant.

Zeer mooie film die mij vooral vanwege de schitterende cinematografie aangenaam verraste. Bijzonder vond ik de surrealistisch scènes van de stempelende ambtenaren en de paardenraces. Soms leek het ook net alsof ik naar een opera zat te kijken, dit gezien de theaterdecors. Het verhaal zelf is zo Russisch als maar zijn kan. Namen van grote russen - Dostojevski, Tsjaikovski etc - kwamen in mijn gedachten op. Het enigste wat ontbrak was dat er russisch gesproken werd. Acteerwerk was verder dik in orde. Minpuntje was wel dat de film in de tweede helft wat inzakte. De eindscène was daarentegen weer schitterend.

Anna Karenina behoort voor mij tot de betere kostuumfilms die ik ooit gezien heb.

4,0*

Anna Karenina is misschien wel de beste roman ooit geschreven, een op het oog eenvoudig verhaal tegen de achtergrond van tsaristisch Rusland eind 19e eeuw, waarin zeker in adellijke kringen je een rol werd toebedeeld, en waarvan men ook verwachtte dat je je daarin zou schikken. Daarnaast behandelt die duizend pagina dikke roman nog veel meer, zoals de verschillen tussen Petersburg en Moskou, tussen stad en platteland, en het verschil tussen het neerwaartse leven van de naamgeefster van de roman en van Levin, het evenbeeld van Tolstoj, wiens leven enkel rijker en beter wordt. Dat idee gebruikte Coppola overigens ook in The Godfather Part II en werkte daar wonderbaarlijk goed. Maar hoe kan je dat alles goed verfilmen in een kleine twee uur; niet zoals ook uit deze prent blijkt.

Wright ken ik van zijn andere verfilmingen Atonement en Pride & Prejudice, twee uitstekend vertelde verhalen die op technisch vlak leuke vondsten hadden en zo een goede meerwaarde gaven. Dat audiovisuele klopt wederom, maar inhoudelijk en verhaaltechnisch laat hij dit maal veel steken vallen.

Kortweg briljant is zijn idee om het hoofdthema van de roman – de uitbeelding van en kritiek op de theatrale wereld van de Russische high society – letterlijk op te vatten en veel stadse scènes in het theater te laten spelen, iets dat hij van mij overigens volledig in elke scène aldaar had mogen doorvoeren, en de scènes op het platteland dan weer natuurgetrouw weer te geven. Het blijft een film, en dat is meer dan het eenvoudig verfilmen een boek - je mag dan ook eigen inbreng van de makers verwachten. Daarnaast tovert Wright prachtige gekleurde beelden uit z’n camera en enkele heerlijke scènes, goed geschoten en gemonteerd, vol schwung en met gevoel en ritme. Die dansscène natuurlijk, maar ook een kleiner moment tussen Kitty en Levin en de letterblokjes. De mooie decors, kostuums, belichting en fijne muziek doen dan de rest.

Maar die duizend pagina’s die Tolstoj gebruikte ga je missen. Het in wezen nogal soapachtige verhaal was door Tolstoj’s kunde tot het inleven in de personages en het talent dat goed te beschrijven meer dan een gemiddeld deel uit de bouqetreeks; tezamen met alle achterliggende thematiek werd het een klassieker uit de wereldliteratuur. Maar veel van die achtergrond verdwijnt in deze film, met veel korte scènes die niet helemaal lijken te passen, maar vooral dienen om maar alle informatie door te geven. Ook de hele subplot tussen Kitty en Levin die in de roman magistraal werkt op alle vlakken lijkt hier nooit uit de verf te komen. Af en toe tussendoor krijgen ze een scène, maar elke keer vraag je je af wat nu precies de reden is van hun aanwezigheid. Het remt het tempo en geeft het hoofdgedeelte minder tijd, waardoor ook Anna’s eigen verhaallijn niet goed wordt uitgewerkt. Haar echte wanhoop en schaamte komen echt een enkele maal maar langs en dat verklaart niet direct waarom ze zich voor de trein werpt. Wellicht had Wright enkel haar verhaal moeten kiezen met de kritiek op dat milieu als achtergrond erbij. Dan bleef er tempo in de film en was deze op dit medium veel strakker en daardoor helderder. Nu wil Wright zoveel mogelijk uit de roman verfilmen, maar dat is binnen 120 minuten toch onmogelijk en dat komt de film niet ten goede.

Wat wel helpt is dat behoudens het matige script over het geheel genomen goed geacteerd wordt. Kneightley heeft een te jong en te mager gezicht, maar weet zich goed staande te houden al weet ze nooit echt de wanhoop te geven en leef je niet met haar mee, al ligt dat ongetwijfeld aan het script. Vikander speelt dan een weer verrukkelijke Kitty en Jude Law is niet meer dan geweldig als ijzige Karenin, waarvoor je toch de sympathie begint te krijgen met hem als het grootste slachtoffer. Dat hij geen Oscarnominatie heeft gekregen, als Sally Field dat voor haar magere rol in Lincoln al kreeg.
Ook andere rollen van Stiva, Dolly en Vronski worden fijntjes ingevuld.

Nee, de film hoef ik om z’n verhaal niet nog eens te zien. Daarvoor lees ik wel de roman. Dat kost je een week, maar blijft des te langer naweeën. Voor deze film door het visuele wel 3*.

Jammer maar deze film kon me niet boeien...Ik had mij erg op verheugd maar werd niet geraakt . Mooie dekors en kostuums, that's it...verder niks terwijl ik gesleept werd in de andere films (en boek) van Anna Karenina.

Amper boeiend liefdesdrama, gesitueerd in de high society van het 19e-eeuwse Rusland. Laat het maar aan regisseur Joe Wright over om er visueel een spektakelstuk van te maken, maar inhoudelijk is alles aan de saaie en nogal statische kant. Deels komt dit door de opzettelijk kunstmatige vormgeving, met sporadisch maffe decors en surrealistische overgangen tussen scenes, maar het ligt helaas ook aan het behoorlijk levenloze script. De uitstekende cast probeert er nog iets van te maken, maar veel meer dan een triomf van de production design-afdeling is de film uiteindelijk niet.

Niet goed genoeg.

De roman van Leo Tolstoi heb ik niet gelezen. Ik heb wel de versie uit 1997 met Sophie Marceau in de hoofdrol gezien en als dat een referentiepunt mag zijn, dan vind ik dit een misser.

Vooral hetgeen waar het om draait is mislukt. Anna Karenina komt onsympathiek en aanstellerig over. Ze is een trutje, waar elk beetje aandacht te veel is. Haar jonge minnaar, graaf Vronsky is net niet even erg.

Er zitten niettemin wél stukken in die kunnen bekoren. Het personage Alexei Karenin is goed geschreven en het parcours van Kitty en Konstatin is bij momenten sterk neergezet.

Waar ik van tevoren al wat schrik voor had is uitgekomen: Keira Knightley is te plat voor deze rol. De tragiek van Anna Karenina kon me gestolen worden. Ze mist maturiteit en overtuigingskracht. Enige chemie met Aaron Johnson - verdienstelijk, maar o zo verwijfd van uiterlijk - ontbreekt volledig.

De sterkste acteerprestaties komen van Alicia Vikander en een bijna onherkenbare Jude Law. Vikander is een ontdekking, Law laat eens te meer zien dat hij meer kan dan alleen de perfecte posterboy spelen.

Joe Wright mag er op narratief vlak een zooitje van gemaakt hebben, visueel is deze film schitterend en het enige dat een beetje beter is dan de versie uit 1997. De keuze om het toneelgebeuren een hoofdrol te geven is leuk gevonden en zorgt voor een geslaagd effect.

Inzake kostumering en soundtrack is deze film top. Het contrast platteland - stad levert enkele mooie beelden op, maar mist een duidelijke functie.

2,5

Op de valreep nog even in de bioscoop gezien en heb daar geen spijt van, want Anna Karenina is toch vooral een visuele tractie. Nou ja, in ieder geval op momenten. De eerste tien minuten zijn wervelend, als Rusland als theater geïntroduceerd wordt. Ik dacht even één van de grootste visuele meesterwerken ooit voor mijn kiezen te krijgen, maar dat niveau werd nog maar sporadisch gehaald. Eenmaal wordt het zelfs overtroffen, bij die dansscène op een half uur. Zoiets moois krijg je toch zelden te zien. Joe Writgh houdt wel van schaamteloos virtuoos camerawerk en tijdens de beste momenten komt dat hier goed tot zijn recht, zeker omdat Wright zijn virtuositeit weet te verantwoorden met de inhoud.

Helaas is die inhoud niet altijd even goed. Geen idee hoe Tolstoy het verder beschrijft, maar net als bij de verfilming van Anna Karenina uit 1935 wist de affaire tussen Anna Vronsky mij weer niet echt te pakken. Het komt een beetje als een suf verhaal op me over, zelfs wat vervelend moralistisch. Dat wordt hier nog eens versterkt doordat Aaron Taylor-Johnson een ernstig staaltje miscasting is. Gelooft ook maar iemand dat een verstandige society-vrouw werkelijk zou vallen voor zo'n charismaloze slapjanus? Ik heb sowieso niks met Taylor-Johnson, maar dit kan gewoon echt niet. Knightley had uiteindelijk meer chemie met Law, terwijl daar juist het punt was dat ze daar geen chemie mee zou moeten hebben. Door deze miscasting was het bijna onlogisch dat ze niet bij Law bleef.

Een grote emotionele impact had Anna Karenina dan ook niet, maar de film heeft zulke grote hoogtepunten dat ik toch overwegend positief ben. Misschien is het 't beste dat Wright de volgende keer die filmische versie van theatraliteit de volledige speelduur vasthoudt, in plaats van het later wat in te gaan perken. Hij komt op me over als het type regisseur die meer emotie weet te halen uit camerawerk, montage en geluid dan uit acteurs en script.

3,5*

Een indrukwekkend modern sprookjesspektakel tussen podium, liefde, realiteit, romantiek en wispelturige karaktertrekken van mannen en vrouwen. Uitstekend in mekaar verweven door regisseur Joe Wright met topacteurs, meeslepende muziek en dans, aangepaste kleding, podiawissels en illusies bij de vleet.

De montage lijkt me perfect, ook al leek het bij momenten wat té in de overgangen van de zaal naar de nagebootste werkelijkheid.

Tranen kunnen maar moeten niet. Met kinderen spelend tussen de madelieven, een verouderd lezende vader en de letterlijk ontspoorde beelschone moeder.

Vooral door zijn uitzonderlijke presentatie lijkt me dit vorige eeuws Russisch drama van Tolstoy's boek in een nieuw moderner boek gegoten.

Heerlijk meegenieten met deze bijna onbetaalbare film van ruim 2 uren.

Net geen 5, maar toch uitstekende film.

Anna Karenina is een prachtige toneeldrama. Ik keek mijn ogen uit naar de werkelijk prachtige kostuums, en het mooie decor. De gewonnen Oscar voor Best Achievement in Costume Design, vind ik volkomen terecht.

De film voerde me mee in de Russische high-society klasse, aan het eind van de 19e eeuw. Jude Law als Karenin is een goede partner voor Anna (Keira Knightley). Goed, hij is vaak bezig met werk en heeft weinig tijd voor haar, maar dat betekend niet dat hij het leed verdient die Anna hem aandoet. Hij steunt haar door dik en dun en probeert een zo goed mogelijke partner te zijn. Zo jammer, dat zij meer wilt en meer ziet in Vronsky (Aaron Taylor-Johnson).

De passie en lust die Anna heeft voor Vronsky daar kan niemand omheen. Zelfs haar man en zoon niet. De High-society heeft hier ook zo een eigen mening over. Anna kiest voor haar passie en moet dat bekopen met haar reputatie. Waar zij eerst gezien werd als een respectabele vrouw, wordt zij nu gezien als een slet, die illegaal het bed deelt met een ander.

Daar tegenover heb je Kitty (Alicia Vikander) en Levin (Domhnall Gleeson), die laten zien hoe het wel hoort te gaan. Ik vond de liefde tussen deze twee heel sereen en beschaafd.

Ik vond het mooi, dat het verhaal eindigt waar het liefdesverhaal begon: op het perron. Wat aanleiding was tot hun eerste ontmoeting, werd aanleiding tot haar dood. Het is bijna Zwarte Poëzie.

3.5*

Aparte film.

Ik had min of meer een epische saga verwacht in het oude Rusland waar adel hoogtij vierde. 'Anna Karenina' is een film die in alle facetten van het productieproces uitschiet, behalve dat van het verhaal. Episch wordt het nergens en veel verder dan een toneeldrama komt het niet.

Hoewel Knightley vanzelfsprekend in haar element is in baljurken en tranen, is de chemie met Taylor-Johnson niet uitzonderlijk. Dit maakt Anna Karenina een personage waarmee moeizaam te sympathiseren valt. Ze acht haar zoon en haar plicht aan haar man onderschikt aan wat niet anders te beschrijven valt als puberale liefde en kan niet leven met de consequenties. Ik heb een zwak voor epische liefdesverhalen, maar dat was dit nou niet bepaald. De relatie is daar ook te eenvoudig voor. In de ruime speelduur gebeurt er dermate weinig met het koppel dat er zelfs een heel overbodig B-plot is. Hoewel het verhaal van Kostya en Kitty vermakelijk is, heeft het ook geen enkele relevantie tot Anna. Dit is met bijna alle bijpersonages zo, die worden bijna niet uitgewerkt. Law weet, in zijn beperkte ontwikkelingen, nog het meeste sympathie op te wekken. Maar voor een groots verhaal viel me het plot ontzettend tegen.

Gelukkig is bijna al het andere uitermate sterk. De film, zeker in haar eerste half uur, vertoont een uiterst origineel en intrigerend gebruik van sets, decoratie en cinematografie. De choreografie is bewonderingswaardig en uiterst vermakelijk. Elke scene is een parel om naar te kijken met prachtige ontwerpen en kostuums. Het gebruik van toneel, spiegels en ruimte maakt de film nog plezierig om naar te kijken. Er zijn weinig films waar muziek, beeld, kleur en geluid zo harmonieus samenwerken. Het acteren en het plot vallen erbij in het niet.

Dit is een film waar duidelijk ontzettend hard aan gewerkt is en waar zelfs figuranten uitstekend werk leveren. 'Anna Karenina' is een uitzonderlijke film om naar te kijken omdat het medium geheel benut wordt op een verfrissende manier. De film gebruikt locaties en overgangen op een manier zoals ik die nog nooit heb mogen ervaren. Daarom, vanwege de cinematografie, editing, kostuum ontwerp, muziek en choreografie verdient deze film een hoog cijfer. Want als het plot het enige zwakke punt is, dan is er toch een hoop goed gedaan.

Meh.

Extra puntes voor deze film omdat het visueel wel een stapje extra zet, al begrijp ik de extreem positieve kritiek op het visuele nu ook weer niet. Als ik het zo lees waren de ideeën van Wright veel grootser dan het uiteindelijke resultaat. De integratie van het toneel was maar half geslaagd en ook de modelbouwlandschappen komen niet goed uit de verf. Het vloeit net allemaal veel te goed samen, waardoor de afzonderlijke kwaliteiten verloren gaan. Soms wel een paar mooie shots, hetgeen me het meeste bij zal blijven is het stroboshot van Knightley's dode lichaam, meer van dat had deze film absoluut goed gedaan.

Verder deed de film me sterk denken aan een musical, maar dan zonder de muziek. Iets in het zweverige camerawerk en de wat softe, wollige afwerking van de visuals. Er zitten ook wel een paar scenes in die aan Von Trier's Dancer in the Dark deden denken (zoals de ritmische stempeltjes), vond het een wat vreemde gewaarwording.

Los van het feit dat de setting mij weinig tot niks doet, was het grootste probleem die klier van een Vronski, een vreselijk personage die in het midden staat van een hoop overtheatraal romantisch gezemel. Zo erg dat het enige personage waar ik zowaar sympathie voor had, dat van Jude Law was (en dan is het best ver gekomen). Verder zwaar aandikt en kitscherig drama, ik ken Tolstoy verder niet maar ik mag hopen dat z'n boeken toch iets subtieler zijn (en anders begrijp ik niet waar hij z'n imago vandaan heeft).

De film duurt verder ook een aardige klap te lang, het subplot met Kitty en Kostya had bijv. volledig geschrapt mogen worden (voegt wat mij beteft ook inhoudelijk helemaal niks toe) en buiten wat fijne visuele momentjes viel er bitter weinig te halen.

1.5*

Een love story pur sang

Ik moet zeggen dat ik in het begin wel even heb moeten wennen aan het idee dat alles in een ruimte is opgenomen.

Toch weet de film je mee te voeren naar andere plaatsen en kamers door een simpel schot omhoog te doen (of naar beneden) en een paar tafels neer te zetten.

Het gebruik van belichting is nadrukkelijk aanwezig en op een prachtige manier gedaan waar door bepaalde scenes meer lading kregen of een gezichtsuitdrukking meer expressie.

Kleding maken de vrouw (en man) in deze film en hierover valt verder niks op aan te merken.

Qua verhaal is het misschien mager en is het in feiten een 12 in een dozijn film.

Maar door alle componenten zoals licht, score, acteerwerk, decor en kleding bij elkaar te voegen maakte het dat deze film een ware lust voor het oog is geworden voor mij.

Van mij de volle 5.0*

Het eerste stuk van de film vond ik schitterend. Dan vooral op basis van de regie, sfeer en cinematografie. Wright maakt het begin een wervelend stukje film met een hoop mooie (aparte) zaken. Vooral de decors vallen op, een meerwaarde, ook de dansscene op het bal in het begin is ronduit schitterend qua timing, ritme, camerawerk etc.

Later, zo pakweg rond halverwege werd het allemaal wat minder. Eenmaal in de armen van Vronsky kakt de film nogal in en wordt het een eindeloos getouwtrek tussen drie personages. Kon dit maar weinig echt boeiend vinden, vooral omdat het toch een substantieel deel uitmaakt van een film die toch al redelijk lang duurt. Het wordt dan ook duidelijk dat de film op emotioneel vlak niet al te veel over weet te brengen.

Verder blijft Knightley nogal een one-trick-pony. Kan me letterlijk geen film herinneren waar ze geen bekakte Engelse griet speelt. Vooruit, het speelt hier in Rusland, maar dat is redelijk inwisselbaar.

Jammer genoeg niet meer dan 3*, voor het mooie begin.

Toen ik een jonge intelligente vrouw vertelde dat ik naar deze film ging kijken, dan bekende ze nog nooit van Anna karenina te hebben gehoord...

Ik geef 'Anna Kerenina' drie sterren omdat ik (helaas) nooit echt werd aangegrepen door dit toch wel dramatisch verhaal. Hij is overigens prachtig gemaakt en het inschakelen van toneelscènerie is een vndst.

'Het leven is een schouwtoneel. Ieder speelt zijn rol en krijgt zijn deel'. We zijn steeds weer op zoek naar wat liefde heet. Soms vinden we die ook. Al is het maar even...

Nog een vraag: Wie zou je willen zijn? Anna of Kitty? Vronski of Levin? Jet is duidelijk voor wie de schrijver Tolstoi uiteindelijk kiest... En jij?

Je neemt je natuurlijk een onbegonnen werk op de hals als je één van Tolstojs dikke romans wil verfilmen. Misschien is het dan simpelweg nog de beste optie om er een eigen artistiek draaitje aan te geven en de — eigenlijk zo belangrijke, maar helaas gewoon onverfilmbare — filosofische en emotionele lading van het boek wat links te laten liggen. Dat is ook precies wat deze film mij heeft geboden.

De film wordt gedragen door een leuk concept van een decor waarin de scènes wervelend in elkaar overvloeien. Een leuk zicht, zeker gecombineerd met de mooie kostuumdecoratie en een paar sterke acteurs. Helaas is dit ook het enige wat hij uitstraalt en waardoor hij gedragen wordt. Voor mij is de film vooral gekenmerkt door wat hij niét uitstraalt, en dat is Tolstojs ware Anna Karenina. Je zou kunnen zeggen dat al het spektakel in de film de wervelende emoties van Anna weerspiegelen, maar laat dan duidelijk zijn dat dit toch slechts een zeer fletse en magere weerspiegeling is hoor. En vooral: waar is in 's hemelsnaam de diepe innerlijke zoektocht naar leven en betekenis van Lewin gebleven?! Een rosse baardaap (excuses voor het taalgebruik) die wat sip lijkt door dat stoute liefdesverdriet is voor mij echt geen verpersoonlijking van dit onontbeerlijke karakter uit de roman.

Laat je dus zeker niet misleiden door de titel die de film draagt, want dat is absoluut niet wat de film is. Laat je aldus ook niet het boek afschrijven door wat deze film is. Een leuke decorfilm in een mooi visueel conceptje, meer niet.

Anna Karenina is een film waar ik zelf niet zo veel interesse in had. Ik was niet bekend met het boek, noch het verhaal opzich. Ik zag de trailer in de bioscoop en had er toen wel wat meer vertrouwen in. Ik kan me herinneren dat die er best indrukwekkend uitzag. Van de uiteindelijke film kan ik dat toch niet zozeer zeggen.

Goed of niet goed, het is duidelijk zichtbaar dat dit iets bijzonders is. De film is, vooral in het begin, een aaneenschakeling van overgangen en personages. Hierdoor zit de vaart er goed in en is je interesse vrij makkelijk gewekt. Heel interessant naar voren gebracht. De film is tot dan toe zeer interessant, maar wel aan de drukke kant en wordt er op de rem getrapt zodra Johnson's personage ten tonele verschijnt. De dansscene vond ik wel een van de sterkste scenes van de film. Normalitair niet zo'n fan van dat soort fragmenten, maar wat zag dat er ongelofelijk strak uit. Mijn complimenten voor het camerawerk, de figuranten en de montage, want dat was gewoon prima gedaan. De kostuums zien er ook erg sterk uit. Dit, in combinatie met het kleurgebruik zorgt ervoor dat de film, voornamelijk in de eerste helft een visuele attractie en een lust voor het oog is. Daarnaast is het acteerwerk redelijk tot goed, waarbij ik Law's personage veruit het beste uit de verf vond komen.

Zoal ik al eerder zei, remt de film af op het moment dat Johnson daadwerkelijk iets met Knightley krijgt en dan bedoel ik niet alleen qua tempo. De chemie tussen beiden is namelijk ver te zoeken en de film wordt gewoon een stuk oninteressanter en bij vlagen aan de saaie kant. Knightley's personage bedriegt haar man, geeft hem de bons, wil het goed met hem maken.. zo gaat dit spelletje nog wel even door. Dan het einde. Ik weet niet hoe dit in het boek zit, maar ik vond het vrij snel afgeraffeld. Men weet niet wat er met Johnson's personage gebeurt na Anna's dood en hoe zijn relatie met betrekking tot zijn dochter zal verlopen.

De (sterke) eerste helft komt de film absoluut ten goede. Ondanks dat er zo nu en dan nog een aantal mooie beelden verschijnen, vond ik de tweede helft (inclusief einde) tegenvallen. Dus dit is wel een film waar ik gemengde gevoelens bij heb. Uiteindelijk is het een zeer aardige film geworden, maar imo absoluut geen hoogvlieger.

3*

Anna Karenina is naar mijn mening één van de beste boeken ooit geschreven, en toen ik hoorde dat het verfilmd zou worden was ik zeer benieuwd - te meer nog toen ik hoorde dat Joe Wright zou regisseren en Keira Knightley de hoofdrol zou spelen. Hun eerdere samenwerkingen hadden al goed (Pride & Prejudice) en zeer goed (Atonement) uitgepakt. Helaas lukte het niet om de film in de bioscoop te zien, maar ik heb de dvd zo snel mogelijk gekocht en gekeken. Voordat ik een recensie zou schrijven wilde ik 'm eerst voor een tweede keer zien, en ook dat is gebeurt, dus bij dezen.

Anna Karenina is misschien wel onverfilmbaar als je teveel het boek aanhoudt. Er moeten dus keuzes gemaakt worden om het één en ander eruit te snijden. Gelukkig vond ik het heel erg meevallen wat eruit is gegaan. tot mijn grote vreugde werden Levin en Kitty er niet uitgehaald. Aan de andere kant heeft het snijden in het bronmateriaal wel als gevolg gehad dat de twee verhaallijnen nu minder met elkaar verbonden zijn, en dat er iets van de diepgang verloren is gegaan. Voor een deel wordt dit gecompenseerd door de film zich te laten afspelen in een theater. Hier moest ik eerst wel echt aan wennen; soms had ik het idee dat de vorm boven de inhoud ging en dat is erg jammer. Aan de andere kant voegt de wat claustrofobische setting juist ook sfeer toe en natuurlijk is de hele setting zo symbolisch als het allemaal maar kan.

Keira Knightley als Anna, ik wist eerst niet wat ik ervan moest denken. Zowel de eerste als de tweede kijkbeurt vond ik haar aanvankelijk wat tegenvallen, maar naarmate het verhaal vordert wordt Keira steeds meer Anna. Bijna hetzelfde geldt voor Aaron Taylor-Johnson. In het begin leek hij me echt zo'n hersenloos jong mannetje, maar ook hij ontwikkelde zich goed met de loop van het verhaal. Jude Law kwam als de grootste verrassing, hij lijkt zo weinig op zichzelf en acteert zo goed dat je haast niet kunt geloven dat hij het is. Zijn Karenin kent een enorme karakterontwikkeling die Law uitstekend neerzet. Ik had tegen het einde vreselijk met hem te doen. Domhnall Gleeson deed het goed als Levin, Kelly Macdonald is prima op haar plek als Dolly, Olivia Willams zet de moeder van Vronsky perfect neer. Alicia Vikander was uitstekend als Kitty, lieflijk en dartel, met een mooie ontwikkeling in haar karakter. Wat ik met Matthew Macfadyen aanmoet weet ik nog niet zo. Vooral de eerste keer vond ik zijn optreden wat al te overdreven luchtig en humoristisch. De tweede keer ging het al een stuk beter, maar ik ben er nog niet helemaal uit.

En dan het verhaal... Zoals gezegd, ik vind het erg mooi en dat blijft het ook nadat er het één en ander uitgesneden is. Het duurde wel even voor ik in het verhaal kon komen, maar vanaf de paardenraces neemt het verhaal een wending en word ik er veel meer door meegesleept. Karenins houding tegenover zijn vrouw, Anna's ziekte, Vronsky's gevoelens ten opzichte van Karenin... Je ziet dat het allemaal een bepaalde kant op gaat en dat er eigenlijk niets aan gedaan kan worden. De uiteindelijke afloop is in mijn ogen onvermijdelijk. Ik vind het wel heel erg jammer dat we na Anna's dood niets meer van Vronsky te zien krijgen. Ook vind ik de verhaallijn van Levin en Kitty wat te snel eindigen. Desalniettemin blijft er een indrukwekkend verhaal over.

Verder dan nog... Anna Karenina ziet er schitterend uit. De beelden zijn erg mooi, niet alleen door de setting maar ook door de belichting en de camerastandpunten (bijvoorbeeld hoe er gebruik gemaakt wordt van spiegels). Daarnaast is er duidelijk veel aandacht besteed aan de choreografie van de dansen. De balscène waarin Anna en Vronsky dansen voor het oog van Kitty ziet er bijzonder mooi uit. De filmmuziek is gecomponeerd door Dario Marianelli, die ook voor Pride & Prejudice en vooral Atonement al uitstekend werk leverde. Zijn score voor Anna Karenina is fantastisch en leverde hem een welverdiende Oscar-nominatie op. Van mij had hij die mogen verzilveren ook, maar helaas. Gelukkig wel een Oscar voor het kostuumontwerp, want zoals dat hoort in een dergelijke film zien de kostuums er schitterend uit. Anna draagt een aantal absurd mooie jurken.

Volgens mij kan ik hier nog veel meer over zeggen, en wellicht gaat dat in de toekomst na een volgende kijkbeurt nog gebeuren ook. Voor nu moet ik zeggen dat de film niet kan tippen aan het boek, maar dat maakt de film nog niet slecht. Het verhaal is, zoals ik al zei, nog altijd indrukwekkend genoeg, de acteurs redelijk tot erg goed, de aankleding en de muziek fantastisch. Voorlopig krijgt Anna Karenina van mij vier sterren.

Nou, waar ik ruim twee uur naar heb zitten gluren.. Ongelooflijk, wat een onzin dit zeg. Het heeft me een week gekost om er uberhaupt een mening bij te schrijven, want ik wil hier totaal niet aan herinnerd worden.

Ik kan er eigenlijk ook niks zinnigs over zeggen. Het is een ongelooflijk slechte film die nergens in weet uit te blinken, op wat mooie kostuums na dan.

Het verhaal is niet te verteren zo saai en het eerste half uur weet je helemaal niet waar je naar zit te kijken, zo vaag.

Keira Knightley speelt haar slechtste rol ooit, Jude Law maakt zich regelrecht belachelijk met zo'n rol en Aaron Johnson, nota bene mijn Kick-Ass held, degradeert zichzelf ook met een rol die hem totaal niet past.

Wat een onzin dit zeg. Eén ster voor het visuele gedeelte.

Bah.

Een matig dramafilm...

Matig verhaal, kreeg ik slaap van...

Mooi kostuums...

Klassieke muziek (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Redelijk acteerwerk...

Wel een bekende acteur Jude Law, en ook een bekende actrice

Keira Knightley ...

Geen moeite waard...

Dergelijke films leveren dikwijls prijzen op voor costumering, eventueel decors, en dit is ook nu, terecht, het geval.

Een behoorlijke verfilming van Tolstoj's beroemde roman, met Keira Knightley als uitblinker. Keira's tegenspeler-minnaar is minder overtuigend, terwijl Jude Law dat wel is.

Merkwaardig is het begin van de film die als het ware overkomt als een speelse karikatuur-komedie en het dramatisch vervolg niet laat vermoeden.

Deze lag in de bib en me er toch eens aan gewaagd, omdat de cast me wel aanstond en zo'n kostuumdrama af en toe wel nog goed is (het is niet m'n favoriete genre, maar zo af en toe zit er wel eens een goeie tussen).

Het viel hij eigenlijk wel tegen. Het verhaal vond 'k eigenlijk niet zo interessant en eigenlijk ook redelijk saai. Het duurde ook veel te lang, zonder dat er echt interessante dingen gebeurden.

De cast deed het zeker niet slecht en visueel was het toch ook wel een opmerkelijke film, want het was eigenlijk een soort toneelvoorstelling.

Een matige film.

Eigenlijk mijn eerste ontmoeting met Tolstoj. Alhoewel Anna Karenina al meermaals verfilmd is, is deze film de eerste versie die ik zie. Ik ken het verhaal niet echt, maar dat houdt me natuurlijk niet tegen. Ik volg veel kijkers hier dat de film eigenlijk uit 2 delen bestaat. Het eerste deel is creatief best wel de moeite. De hele film speelt zich af als een 4D toneelstuk. Het werkt niet altijd, maar geeft wel hier en daar mooie scènes op. Tegen de 2e helft mist het daar z'n magie wel wat.

Bovendien ben ik niet echt mee met het verhaal tussen Kitty en Levin. Was wel even leuk bij de inleiding, maar gaandeweg had ik toch het gevoel dat het wat overbodig was. Ik begrijp wel dat het erin zat, omdat dat nu eenmaal in het boek staat. En misschien is het wel van belang, maar mis ik gewoon de essentie.

Joe Wright heeft in elk geval prachtige ideeën om z'n films neer te zetten, maar mist evengoed de kunst om dat een hele film vol te houden. De film is net iets te lang, maar blijft zeker wel hangen. Misschien iets korter en terug wat meer creativiteit in het 2e deel, had de film beter gedaan.

Aardige film waarin een getrouwde vrouw verliefd wordt op een jongere man, met alle gevolgen vandien. Alhoewel de film er prachtig, kleurrijk en weelderig uitziet kon ik me niet echt vinden in de soms letterlijk theatrale vorm. Vooral in het begin is de film hierdoor moeilijk te volgen (helemaal als je verder niet bekend bent met dit verhaal van Tolstoj).

Voor mij had dit experiment van dat half theater/half film niet veel meerwaarde. Weet niet precies waar het aan lag want het zag er wel erg kunstzinnig uit, waar ik normaal wel voor opensta. Liever had ik dit gezien als een iets conventioneler kostuumdrama. Daarbij ging het ook als een trein (wat dan wel weer toepasselijk was, gezien het verhaal, maar daardoor vergde het wel veel om alles bij te houden) en ironisch genoeg duurde de film daardoor juist erg lang, vooral in het begin stond ik bijna op het punt om em uit te zetten. Alles was in 1 constant rap tempo en ritme gefilmd. Er was nergens ruimte om te 'ademen'. Daardoor kwam het voor mij over alsof je heel snel door een plaatjesprent heen bladert.
'Leuk geprobeerd' klinkt misschien erg bot, maar het is wel een beetje hoe het op mij overkomt.
Toch wil ik ook een positief punt geven, en dat is dat het wel een feest voor het oog was.

Wauw, wat ziet deze film er prachtig uit. Fantastische composities, mooie beelden en tof gemonteerd. Het idee van het theater vond ik erg leuk bedacht en goed uitgewerkt. De bewegingen van de acteurs sloten hier uitstekend op aan. Dat het cinematografisch zo goed is heeft helaas ook een gevolg. Er is te weinig aandacht geweest voor het verhaal. Het verhaal zit namelijk te vol met personages die niet allemaal goed worden uitgewerkt, er gebeurt teveel en te film voelt aan als een lange zit. Weliswaar geen vervelende zit doordat de film een constant hoog niveau op visueel vlak heeft, maar de sleur raakt er op een gegeven moment wel aardig in. Achteraf blijft het gevoel van gemiste kans, misschien onterecht, hangen. Met een goed plot waarin de acteurs ook meer zichzelf kwijt kunnen in combinatie met deze manier van filmen en visuele composities creëren had er echt veel meer ingezeten, denk ik. 3.5*

“Romantic love will be the last delusion of the old order.”

Dit soort films kan ik altijd wel waarderen. Anna Karenina heeft even wat tijd nodig om alle personages te introduceren en te laten zien wat hun onderlinge relaties zijn. Knightley, Taylor-Johnson, Vikander, Jude Law etc. Alle acteurs zitten perfect in hun rol. Maar de grootste kracht van de film zit hem in de regie van Joe Wright, de scherpe dialogen, de theater setting en het audiovisuele gedeelte. Zaken die ervoor zorgen dat het tragische verhaal van Anna Karenina een genot blijft om naar te kijken.

Tolstoys literaire meesterwerk wordt gereduceerd tot een verspilling van geld en talent aan een egotrip van Joe Wright die constant de aandacht op zichzelf vestigt met zijn opzichtig theatrale regie. Jude Law is kleurloos als Alexei Alexandrovich Karenin, de echtgenoot van Anna Karenina [Keira Knightley] die een affaire heeft met Alexei Vronsky [Aaron Taylor-Johnson] tijdens een bezoek aan haar broer Stiva [Matthew McFadyen]. Tolstoy draait zich om in zijn graf. Een megalomane aanfluiting.