Django Unchained (2012)

Succes is er. Wordt hoogstwaarschijnlijk de best bezochte film van Tarantino in de Box Office

Het duurde allemaal veel te lang. Een half uur minder kon zeker geen kwaad. En Waltz was beter in Inglourious Bastards. En petje af voor Dicaprio die eens weer wat van zijn betere werk laat zien. En ik begrijp het dat sommigen het wat minder vinden omdat tarintino nergens vernieuwend uit de hoek komt, maar een herhaling weergeeft van eerdere sucessen. Shokeren om te shokeren lukt niet.

Gewoon goed.

Ik heb me vermaakt tijdens de film maar meer ook niet.

Django haalt toch nergens het niveau van een aantal van Tarantino's oudere films.

Qua geweld viel het allemaal wel mee, zeker als je al wat Tarantino films gezien hebt. Opvallend veel humor, soms zelfs naar slapstick neigend de scene met de kappen was pure Python

Ik vond de film aan het begin helemaal goed zitten. Maar het plot werd gaandeweg minder sterk en Jamie Foxx legde niet de intensiteit in zijn rol die dit personage zou moeten hebben.

Het verhaal mist naar het einde toe een zekere opbouw en het plot voelt geforceerd aan.

Ik ben geneigd dit Tarantino's minste te noemen, maar het blijft allezins een leuk avondje film kijken.

Hoewel misschien niet zijn beste film, weer een waar feest voor oog en oor.

Naast de prachtige natuuropnames en het bloederige over de top geweld zijn ook de spitsvondige dialogen weer genieten geblazen.

Dat een klasse acteur als Jamie Foxx kan zich maar nauwelijks staande kan houden in het verbale geweld van zwaargewichten Waltz en DiCaprio, zegt wel wat over het acteer-niveau in de film.

Maar ook de soundtrack is ook weer grote klasse, te beginnen met de opening, de themasong van de originele Django van Corbucci. (Fantastische opener!) tot de muziek van Morriocone tegen het einde van de film.

verder zijn het weer de kleine details en verwijzingen die zorgen voor de slagroom op de taart.

Voor dit soort films ga je naar de bios.

Leuk om te lezen:

http://focus.knack.be/entertainment/film/filmnieuws/leonardo-dicaprio-moeite-met-racistische-teksten/article-4000236924780.htm

@jokemeistah:

Inderdaad leuk om dat te lezen.

Wat mij daarnaast opvalt (al heeft het niets met deze film te maken) is dat De Caprio op de foto opmerkelijk veel op de jonge Orson Welles lijkt..

Bio-pic kandidaat?

Django is de nieuwste film van Tarantino en dat is voor mij al een reden op zich om de film te zien. Dat het een western betrof was helemaal super, en ik was dan ook vooral nieuwsgierig hoe een Tarantino dit genre zou gaan invullen. Het zou vast en zeker unconvential worden!

Wat al snel opvalt is dat racisme in de film een erg grote rol speelt. Een bounty hunter die met een 'slaaf' diverse landlords afjaagt, het spreekt allemaal voor zich. Toch vind ik het als thema maar matig uitgewerkt. Het wordt nooit echt onderdeel van de film. Het komt wel terug in de motivaties en drijfveren van Django, maar verder komt het echt nooit. Zelfs Candie komt niet over als een echte racist in hart en nieren. Nee, eigenlijk zie je het enkel terug in de rol van Samuel Jackson, dit ik oprecht een Raspberry gun. Wat een vreselijke rol, wat een vreselijke cast, verschrikkelijk. Met recht de grootste misser in de film.

Waltz daarentegen is juist wederom een schot in de roos. Wat een heerlijke acteur, en wat zou ik hem toch graag vaker aan het werk zien. Een heerlijke rol. DiCaprio en Foxx volgen op zeer respectabele afstand, waar ik Foxx op zich een uitstekende Django vind, maar wel het gevoel dat hij er meer uit had kunnen halen.

De dialogen zijn van hoog niveau maar ik moet zeggen niet van Tarantino niveau. Dit heeft hij toch wel beter gedaan, het is nergens memorabel. De soundtrack blijft daarentegen wel hangen. Nooit verwacht dat Ennio en Rick Ross zou goed samen zouden gaan in een film, ik heb mij er eigenlijk nooit aan gestoord. Dat is toch wel tof.

Het enige minpuntje dat ik verder nog wil noemen is dat de film te langdradig is. Het einde kabbelt veel te lang door en hier viel het me pas op dat Django eigenlijk helemaal geen interessant karakter is. Nee, dat zijn duidelijk Waltz en DiCaprio.

Al met al een lekkere wegkijker en zeker een feestje om te mogen zien, maar had hier meer van verwacht.

Onverwachte tegenvaller

Als ik hoor dat er een nieuwe Tarantino uitkomt gaat mijn hart altijd sneller kloppen. Ik kan dan ook vaak niet wachten om hem te aanschouwen op het witte doek. Dit was ook het geval bij deze Django Unchained. Gisteren ging ik met hooggespannen verwachtingen de bioscoop in en deze verwachtingen werden helaas niet volledig ingelost. Het grootste probleem zit hem voor mij in het feit dat de film gewoonweg te lang duurt. Het is duidelijk dat Tarantino geprobeerd heeft om de epicness van de films van zijn voorbeeld Sergio Leone te evenaren, maar dat lukt je niet door alleen maar een lange film te maken. Hiervoor moet er namelijk een (spannings)opbouw aanwezig zijn evenals een sterke binding met de personages. Dat was bij deze Django Unchained naar mijn mening niet het geval. Sommige scènes duren ontzettend lang met als doel waarschijnlijk toe te werken naar een climax. Deze climax blijft echter 9 van de 10 keer uit of stelt ontzettend teleur.

Hoe dan ook ik geef de film nog wel een voldoende, omdat Dicaprio, Jackson en Waltz nog beste rollen neerzetten en omdat het geweld zo heerlijk over the top is dat een glimlach meerdere malen niet kon onderdrukken.

P.S. één van de sterkste Tarantino punten uit het verleden, zijn muziekkeuze, is in deze film haast verwaarloosbaar.

3,0 met eerder een kans op dalen dan op stijgen.

Inderdaad, dat had ik in mijn eerste post bij deze film nog vergeten. De soundtrack vond ik voor het eerst niet echt geweldig, ja zelfs storend bij bepaalde scenes.

De film wordt duidelijk gedragen door Waltz, wat een geweldige rol.

Zelfs diCaprio kon me niet helemaal overtuigen, over Foxx maar niet te spreken, wat een misplaatst acteur, al bracht hij het er echt niet slecht vanaf hoor, ik had erger verwacht.

De "rap" in een western irriteerde me mateloos en sloeg werkelijk nergens op. Misschien tarantino's nieuwste manier om te shockeren.

Verder een geweldig verhaal, mooie beelden, lekkere grove actie en ik vind lange films juist heerlijk.

Had een 5 kunnen zijn, maar vanwege eerder genoemde missers een punt aftrek.

Beste mede-filmfans,

Ik kom net vers uit de bioscoop, half uurtje geleden. Zoals mijn naam doet vermoeden, ben ik een grote Tarantino-fan, zoals velen. Het voelt dan ook heel tegenstrijdig dat ik niet laaiend enthousiast ben over zijn nieuwste film. Het eerste wat ik me bedenk is dat ik hem voor een tweede keer moet zien, om hem beter te waarderen, zoals al zijn films steeds beter worden naarmate je ze vaker bekijkt. Maar normaal ben ik vanaf de eerste keer al verliefd. Nu minder.

De eerste helft van de film was ik wel laaiend enthousiast. Waltz en Foxx matchen prima en zijn stuk voor stuk epische personages. De hele authentieke westernsfeer zoals QT het neerzet was ook super. Maar het hing al een beetje in de lucht dat het misschien iets to much was of zou worden allemaal.

Het tweede deel van de film (helaas was er een pauze) viel gewoonweg tegen. Vanaf het moment dat het tweetal met op het landgoed van Candie zijn zakt de film naar mijn mening in. Vooral de geloofwaardigheid van de film (ik weet het, ik weet het, voor zover een QT-film geloofwaardig kan zijn, geloof me, ik hou van zijn stijl en van over de top). Maar ik vroeg me al direct af waarom, als ze toch al een hele winter geld hebben verdient, ze niet gewoon naar Candie toestappen en zeggen: we betalen 1000 voor die slafin, terwijl ze 300 waard is. Laat desnoods weten dat het Django's vrouw is. Hij wilde toch al van dr af.
Een tweede minpunt: Hoezo schiet Dr. Schultz Candie neer? Ik weet het, hij kon het niet laten, maar hij had zoals als gezegd verloren, hij wilde wel tekenen en betalen, maar niet de hand schudden? Als het een principekwestie is, heeft hij kromme principes Als hij zich had ingehouden was er niks aan de hand geweest...

Ten derde de rol van L. Jackson. Te over de top, gewoonweg irritant. Bovendien ongeloofwaardig dat hij Django laat leven nadat hij praktisch het hele huis heeft afgeslacht. En hoe gemakkelijk Django ontkomt opweg naar de strafmijn is gewoon lachwekkend (in negatieve zin). De finale in het huis deed het voor mij ook niet, wederom over de top, te bloederig (en de Crazy '88 scène is één van mijn favorieten, dus ik kan zeker tegen bloed;)

Pluspunten aan de film: Wederom goede dialogen, prachtige oldschool westernsfeer, goed acteerwerk van Leo, Jamie en Waltz. De muziek bracht de film weer naar een hoger level, en de cameravoering en mise-en-scene waren Tarantino waardig. De flashbacks waar de twee geliefden samen waren ontroerden me. Maar, ondanks de lengte van de film leek het einde helaas gerusht en onzorgvuldig, wat jammer is.

Ik kan helaas nog geen cijfer geven, omdat ik de film nog wil laten bezinken. Maar als ik het nu moet zeggen is het 3,5 sterren, wat beschamend laag is voor een film van mijzelf;) Maar eerlijk is eerlijk, dus ik geef het toch. Het zou niet eerlijk zijn hoog te scoren alleen omdat het een QT is. Maar wie weet verhoog ik nog na de tweede viewing!

Ik heb een slecht voorgevoel bij deze film. Hopelijk wordt het weer geen afgrijselijke miskleun zoals Death Proof.

Bullshit. Het maakt de film meer van deze tijd. Tarantino wou een western-klassieker maar wel een moderne. Ik vond het juist erg grappig. De soundtrack is trouwens geweldig. Vooral het Django-theme die bij het intro wordt gebruikt is super.

Met hip hop en hippie muziek?

Setting, kleding, kleurgebruik etc. Maar de main theme van de soundtrack is ook onvervalste western muziek. Doet niet onder aan een Morricone theme.

Camerabewegingen, setting, aankleding, en zeker ook bepaalde soundtracks waren op en top westerngenre. Hij heeft er inderdaad zijn eigen twist aan gegeven, maar vooral het eerste deel deed erg (spagetti)western aan.

Vond het toch meer pop art dat authentiek. Spaghetti westerns kenmerken zich ook door een stuk minder conversatie wat mij betreft. Hele pacing had ook veel meer weg van komedie dan van een (spaghetti) western. Verder ook veel te gelikt qua art direction, fotografie en cameravoering.

Sowieso een rare term. Veel westerns spelen zich af in het zuiden, omdat dat toen als westen werd gezien...

Volslagen oneens.

Ach, dit is Tarantino, die heeft daar lak aan. Opmerkelijk dat je geen punt maakt van het feit dat mandingogevechten pure fictie is. Die hebben nooit bestaan in het echt.

Ik snap daar geen snars van. Heb je ooit wel eens een spaghettiwestern gezien?

Blijft een lekkere film om weg te kijken, maar zeker niet het niveau van Inglorious Bastards. Niet dat ik de pure vergelijking kan maken (ander genre etc, maar wel karakter Quentin), alleen het laatste half uur is slecht afgewerkt. Op het moment dat Jamie Fox schoor gaat praten ( stoer karakter spelend) wordt het irritant en worden de scenes ook slechter. Dan kijk k 't alsof het The Substitute is, wel lekker wegkijkend maar verwacht niet te veel.

Hulde aan Waltz, DiCaprio en de fantastische rol van Jackson.

@Wouter: ("Southern)

Die benaming komt van Tarantino zelf

Dat is ieders goed recht (voor mij een langdradige film en een heel slechte remake)

De film is ook fictie, en nogwel Tarantino fictie

Weet ik. Dat maakt het niet minder vreemd.

Waarom dan moeilijk doen over andere historische onjuistheden?

@Wouter:

Ik wist niet dat ik "moeilijk"deed daarover.

Ik reken de film daarop ook niet af.

Zoals gezegd gewoon anachronismen die mij opvielen omdat ze binnen mijn interessegebied liggen.

(Die komen in andere westerns ook vaker voor)

Meer daarover:

Checking Django Unchained?s Historical Markers -- Vulture

Zwaar overroepen!

Ik had het kunnen weten natuurlijk, als er al 500.000 mensen fan waren van de facebook fanpagina van deze film, twee maanden vooraleer ie uitkwam, dan was het al duidelijk wat de reviews zouden zijn: "Tarantino heeft het gemaakt, dus het is een steengoede film." Helaas is dat niet de correcte attitude om naar een film te kijken. De man heeft mijn inziens ook meer rotzooi gemaakt dan wat anders: de Kill Bill saga leek mij bedoeld voor tienjarigen, Jackie Brown was even saai als inhoudloos, Death Proof was ronduit een kutfilm en laat ons eerlijk zijn, ook Reservoir Dogs was niet het meesterwerk waarvoor het versleten wordt.

Wat mij doorgaans wel bevalt aan Tarantino is zijn muziek, die is in deze film in één woord: afschuwelijk. Gewoon niet om aan te horen, bijna even erg als in Catwoman met Halle Berry. Overall is deze film ook nog eens vrij saai, er had gemakkelijk een uur uit gekunnen, de humor was lamentabel en ook wel kinderachtig, en de overacting kon van mijn kant op weinig bijval rekenen. Wanneer Django het laatste half uur terugkeert naar de Farm, is het wel eventjes genieten.

Wanneer gaan mensen eens leren dat niet alles wat Tarantino aanraakt in goud verandert? De adoratie voor die man doet mij denken aan de onzalige tijd van de Zonnekoning en is gewoon ongezond. Akkoord, Pulp Fiction levert een fijne kijkbeurt op, From Dusk Till Dawn was fantastisch (al moet hier de nodige credit naar Rodriguez) en Inglorious Bastards was een topfilm (evenwel een rip off van een film uit '78). Ook Four Rooms mocht er zijn, maar daar stoppen 's mans pareltjes. Tarantino is echt niet de messias en deze film was geen mirakel.

Geloof ook niet dat er veel mensen zijn die deze film een mirakel noemt. En waar jij fanboys overenthousiasme verwijt, lijk jij mij iemand die gewoon weinig met het werk van QT op heeft en de film daarom graag afkraakt. En zo is alles weer in balans.

Ik sluit me aan bij Corcicus. De film had zeker korter gemoeten. Precies, alsof Tarintino zich geforceerd voelde om een lange film te maken en hier en daar dus veel opvulsel heeft gestoken. En ja, Inglourious Bastards is een topfilm. Daaarom moeten we die man zijn werk in het oog blijven houden