Life of Pi (2012)

Wondermooi verhaal met sterke visuals; een film die je van begin tot eind meesleurt (ook al is het aantal verschillende settings relatief beperkt; il faut le faire). Terechte Oscars

Wat is het toch met boekverfilmingen dat ze voelen als statische, uitleggerige samenvattingen van het oorspronkelijke bronmateriaal!? 'Life of Pi' (2012) moet het hebben van het bombastische CGI-spektakel waarmee de beelden uit het boek tot leven worden gebracht. Verder komt Ang Lee met te weinig ingenieuze vondsten om het moeilijk te verfilmen plot recht te doen. Zo zijn de passages met de oudere Pi en de romanschrijver tenenkrommend: middelmatig geacteerd en oninteressant. De eerste jeugdherinneringen tot aan de uiteindelijke schipbreuk zijn een weeïge aaneenschakeling van clichés over zingeving en de zoektocht naar religieuze betekenissen. Erg geforceerd en sentimenteel, en elk cliché over India wordt wel uit de kast getrokken om in de oriëntaalse verlangens te blijven voorzien.

Pas als Pi slachtoffer wordt van de schipbreuk komt de film eindelijk tot leven met enkele beklijvende visuele vondsten. Het hart van de film is dan ook de grensverleggende computeranimatie. Van de haartjes op de zoogdieren Richard Parker, de zebra, de hyena en de orang-oetang, tot aan de schitterende sfeershots van een ranke jongen die de sterrenhemel weerspiegeld ziet in het oceaanoppervlakte. Toch missen zelfs die passages de nuance en de rust om er meer uit te halen dan er nu is gebeurd. Of de hinderlijke voice-over tettert op de achtergrond hoe je elke emotie of psychologische ontwikkeling moet lezen. Of er worden onwaarschijnlijke hoeveelheden dieren op het scherm gekwakt om de actie erin te houden.

De grensverleggende computeranimatie ten spijt, maar de film blijft aan de vlakte door het gemakzuchtige formulewerk waarin het geheel is gegoten. Ang Lee had meer durf kunnen tonen in plaats van een overdadige, kitscherige stortvloed van indrukken; alsof het dezelfde achtbaanrit is als elke grote blockbuster van de laatste 10 jaar.

Ben een fan van Ang Lee die zulke uiteenlopende verhalen en onderwerpen fantastisch in beeld bracht: Sense & Sensibility, The Ice Storm, Ride With The Devil, Brokeback Mountain. Deze doet me weinig. Zodra CGI in beeld is, verlies ik interesse. Hoe goed ook. Ondanks het aantrekkelijke, sprookjesachtige verhaal.

Lee probeert er vooral een visueel spektakel van te maken, wat vaak niet lukt door tegenvallende special effects, en heeft minder aandacht voor de personages. Het verhaal is sentimenteel maar als drama komt het totaal niet uit de verf. Het is lastig mee te leven; nooit komt de situatie als dreigend of uberhaupt als serieus over. Alsof ieder moment een wekker kan gaan en de hoofdrolspeler wakker wordt.

De flauwe verwikkelingen op de boot met die tijger net zo min grappig als spannend.

Voor de tweede maal bekeken en mening na eerste visie blijft zowat onveranderd : Cinematografisch een huzarenstukje, maar dat is dan ook zowat waar mijn appreciatie naar toe gaat. Voor de rest weinig plezier beleefd aan de godsdienstige overtuigingen en ingrepen in het verhaal. Uiteindelijk werkte het storend, maar gelukkig, zoals gezegd, visueel prachtig.

Het is de tweede keer dat ik deze film zie en nog steeds heb het gevoel dat ik weinig heb met deze film. Het eerste gedeelte van de film tot aan de schipbreuk is erg langdradig en geeft weinig toegevoegde waarde aan de film. Beter ware misschien geweest onmiddellijk te beginnen met de bootreis en met korte relevante flashbacks informatie te verschaffen over het waarom van de reis enz ...

Vanaf de schipbreuk begint de film pas echt met Pi en 4 overgebleven beesten waarvan de tijger uiteindelijk overblijft. Visueel is de film top, maar een film heeft meer nodig dan visuele effecten. De voice-over is soms te sterk aanwezig. Stel je voor dat Cast Away met Tom Hanks bulkte van zijn voice-over. Om horendol van te worden. Soms moet je je ogen en je interpretatie het werk laten doen ...

Het idee dat beide verhalen een metafoor zijn is een interessant gegeven. Ik heb het gevoel dat de film te veel balanceert tussen 'magie' aan de ene kant en 'fantasy' aan de andere kant die uiteindelijk overhelt naar onrealistisch. Het acteerwerk was prima en de relatie tussen Pi en de tijger was niet te melig en werd goed opgebouwd.

Degelijke film kortom, geen meesterwerk, wel meer van verwacht. Daarom een voldoende met 3,0*.

Life of Pi was enkele jaren geleden een van de meest 'gehypede' films en nog steeds hoor je eigenlijk niets anders als 'prachtig' als mensen het over de film hebben. Nu de hype eindelijk over is moest ik dat ook eens gaan zien.

Piscine Patel is een jongen uit het voormalig-Franse gedeelte van India. Zijn vader rund een dierentuin en is een overtuigt atheïst. Piscine geloofd echter zowel in het Hindoeïsme, het Christendom als de Islam. Op jonge leeftijd leert zijn vader hem een harde les, tijgers zijn geen vrienden. Jaren later moet de familie Patel verhuizen naar Canada omdat de dieren in India niets meer opbrengen. Onderweg wordt hun schip overvalleen door een storm en alleen Piscine blijft over op een sloep, samen met... een Bengaalse tijger.

Laten we beginnen met het voor de hand liggende. Mooi zijn de beelden zeker, dat valt niet te ontkennen. Maar net zoals bij Sense and Sensibility - een eerdere film van regisseur Ang Lee - is het wel mooi wat er op de beelden staat, maar de compositie is erg nietszeggend in vrijwel ieder shot en dat terwijl je in een film met zoveel digitale effecten juist alle gelegenheid hebt tot moeilijke composities. De cinematografie van Claudio Miranda vond ik niet erg bijzonder en zeker niet Oscar-waardig. Een probleem hiermee was ook het continu wisselende aspect ratio en het feit dat de film overduidelijk bedoeld is voor 3D en Imax-bioscopen (waar compositie er ook nauwelijks toe doet).

Ook vond ik de film heel erg artificieel aanvoelen. Dat komt natuurlijk ook omdat vrijwel alles digitaal is gedaan. Opzich zien de effecten er niet slecht uit en sommige dingen waren zelfs heel erg goed gelukt. Zo vond ik de tijger nog best overtuigend en was ik bovendien erg blij om me geen zorgen te hoeven maken over dierenmishandeling omdat toch wel duidelijk was dat alle dieren nep waren in de betreffende scènes. Soms maakt de film het echter net wat te bont en doen dingen meer aan Fantasy denken dan aan de realiteit. Vooral het oplichten van zeedieren lijkt mij engsinds overdreven en puur gedaan voor esthetische doeleinden. Een groot nadeel van al die aandacht voor de technieken die toen het allernieuwst waren is dat de film nu (slechts 6 jaar later) al behoorlijk gedateerd aanvoelt op sommige momenten. Met name de stukken onderwater en acties met dieren waren heel duidelijk CGI.

Vind ik Life of Pi dan een slechte film? Nee, dat zeker niet. Ik vind het wel een overgewaardeerde film die veel beter geweest zou zijn als er meer aandacht was besteed aan het verhaal en de cinematografie en minder aan de techniek. Maar zoals de film nu is vond ik hem wel erg vermakelijk. Op de (vrij storende) sprongen tussen de oude Pi en de schipbreak na (dit haalde de spanning er namelijk ook nogal uit) vond ik het verhaal al best aardig. Met name aandoenlijk hoe de jongen met de tijger leert om te gaan op zee en de twee een soort van wederzijds respect krijgen. Ook een goede toevoeging was het dubbelzinnige einde waarin je gaat twijfelen welke versie van het verhaal nou werkelijk is gebeurd. Achteraf krijg je ook door dat er heel veel verwijzingen in de film zitten naar beide mogelijkheden.

Al met al dus een vermakelijke film, die een klein beetje overschat werd destijds.

Mooi.

Een aangename film dit die me behoorlijk positief heeft verrast. Het verhaal vond ik al best interessant om eventjes te volgen. Het begint dan wat traag, eenmaal in het midden komt de film volop in gang en gaat het ook nog lekker door.

Dat je zo'n mooie sympathie kan krijgen voor een tijger zegt eigenlijk al genoeg, vooral aan het einde gaat het verhaal je ook echt pakken. De film ziet er prachtig uit, het verhaal is boeiend al kan je niet zeggen dat het nu allemaal briljant is.

Sharma speelt soms wel wat overdreven maar doet het in het algemeen keurig. De film besteed veel detail aan de cultuur en de sfeer is vrij warm maar tegelijkertijd ook koud. Ik vond het een behoorlijk goede film, die absoluut tot mijn favorieten behoort.

Na herziening vele jaren later, zie je toch hoe de film verouderd is. De verteller is een interview met Pi, wat toch wel goedkoop overkomt. De scènes met de jongen in het eerste uur zijn op zich niet slecht, maar missen de creativiteit en de kleurrijke beelden waar deze film vooral mee wil scoren. Het is pas rond de 55e minuut dat we visueel verrast worden. Qua verhaal is het geheel ook niet zo bijzonder.

De film kent genoeg troeven om er van te kunnen genieten, maar een topfilm is het zeker niet. Iets meer pit mocht wel, reduceer de interviewscènes en leg de focus meer op het de avontuurlijke bootreis. De film mag iets korter.

Qua beelden een van de mooiste films die ik ooit heb gezien. Ontzettend knap 'acteerwerk' van de dieren en meeslepend in beeld gebracht. Qua verhaal begint de film ook zeer veelbelovend. Tot en met de schipbreuk ontwikkelt het verhaal zich sterk met het bijzondere karakter van Pi als middelpunt. De interessante thema's die worden geïntroduceerd in het begin moeten echter wijken voor een relatief simpel overlevingsverhaal à la Cast Away. De epiloog waarin religie er weer aan vastgeknoopt wordt voelt gekunsteld en niet overtuigend. De film kan wat mij betreft dus zijn belofte niet inlossen. Voor de beelden en de eerste pak-em-beet driekwartier toch nog een ruime voldoende. Maar er had zoveel meer ingezeten..

Dit soort avonturenfilms zijn niet helemaal mijn ding, en ik heb weinig met zoveel special effects. Ik vind het niet altijd mooi en ik zie gauw dat het nep is. Dat leidt af en dan kom ik er niet echt in. Het verhaal vond ik het interessants voordat hij met de tijger (en daarvoor nog wat andere dieren) op zee drijft. Misschien ook doordat de film daarvoor puurder voelde, minder gemaakt, en de belevenissen op zee deden mij niet veel. Het is sowieso geen film die mij echt heeft geraakt. Het acteerwerk vind ik prima. Kleine voldoende. 3*

Film was best leuk maar er zitten ergerlijke onrealistische stukken in op die boot. Koolhoven zei al eens in de kijk van Koolhoven dat films met boten vaak misgaan. Desalniettemin is er is genoeg interessants aan de film voor een voldoende.

Wat een film! Dit genre spreekt me niet zo aan, maar ik ben blij dat ik me liet verleiden om toch te kijken. Prachtig gedaan. Naarmate de film vordert sleept hij je echt mee in het hele verhaal. Ik word er zowaar emotioneel van. Schitterende muziek ook, de 3D animatie is zeer goed gedaan, mooi verhaal. Topfilm!

Een herkijk na een aantal jaren puur voor een comment, en eerlijk gezegd moest ik even ontdooien en zelfs herontdekken wat er nu bijzonder was aan de film.

De film begint rond de jeugd van Pi en het ontstaan van diens naam. Iets dat met veel kleur en fantasie vertelt wordt. Zijn oom en het zwembad, zijn jeugdliefde, vakantie en nog wat zaken. Dingen die eigelijk niet zo heel erg ter zake doen en mij doen twijfelen wat er ook alweer bijzonder was aan deze film. Tot daar hooguit en slap aftreksel van het vergelijkbare Amélie. De film begint er pas toe te doen na de keuze te verhuizen en de catastrofale afloop van de reis, iets dat buitengewoon mooi gebracht wordt. Ondanks voelt de eerste fase in de boot ook niet aan zoals ik me meen te herinneren en voelt aan als lethargisch. Uiteraard past dit bij de situatie, wat te doen met een Bengaalse tijger in een reddingsloep op zee, maar vind ik in eerste instantie niet terug wat ik zoveel jaar terug zag.

De situatie op de sloep ontwikkeld zich als fraai, humoristisch en uitermate mooi gemaakt en de ontwikkeling tussen de tijger en de jongeman is boeiend. Interessante momenten als het temmen maar ook het helpen wanneer het dier dreigt te verdrinken zijn bijzonder. Voeg daar de fantastisch mooi gemaakte luchten, de toestand met de vliegvissen en de kwallen aan toe, maar ook het bijzonder eiland en je gaat van alle visuele pracht en praal bijna kwijlen. En dan na anderhalf uur komt de essentie van het verhaal uit de lucht vallen, mede geholpen door de voice over van de oudere Pi.

Waar gaat Life of Pi over is de vraag. Doorzettingsvermogen, een tweede kans, trauma en verwerking, voorbestemming...het zijn allemaal dingen die in aanmerking komen en een plek vinden in een grotere geheel. Namelijk geloof. Pi's reis en overleven lijken symbolische voor de mens die zo vaak in roerige tijden God aanroept, twijfelt of God er wel is en waarom dingen gaan zoals ze gaan. Het is de eeuwige wipwap voor velen tussen geloof, God, toeval of noodlot. Wat is het en wat bestaat er? Opium voor het volk hoorde ik vorig jaar in een programma iets dat schamper ontvangen werd. Maar is het niet zo dat iedere mens een vorm van betekenis zoekt in het leven, lijden en beproeving? Dat is toch meer dan opium voor het volk en tevens iets waar Pi naar opzoek is. Natuurlijk willen we altijd meer, voelen we ons altijd in de steek gelaten en willen we meer antwoorden. Toch zijn het de kleine dingetjes die het doen en waar Pi zelf van zegt dat ze hem in leven houden, hoop geven en verder laten gaan. En wie wil geloven en niet al te cynische in het leven zal staan zal ook in zijn eigen leven dergelijke kleine dingetjes en veranderingen zien. Minuscule invloeden die een mens een kant op laat gaan. En ja... de film en zijn boodschap zet me toch weer meer aan het filosoferen dan ik dacht.

Life of Pi begint met een behoorlijke lange en niet altijd even belangrijke aanloop om vervolgens een enorme indruk te maken op visueel vlak. Het is toch de boodschap naar het einde van de film die de aandacht naar zich toe trekt en indruk maakt. Samen met de prima acteerprestaties van Sharma en de algehele sfeer en muziek maakt Life of Pi met terugwerkende kracht enorme indruk en doet de film me toch weer meer dan dat ik na een uur gedacht had.