Dong (1998)

Iets minder dan z'n latere film inderdaad, maar wel weer heel wat beter dan z'n eerdere (inclusief Vive L'Amour).

Het blijft een maffe vent, die Tsai. Had vandaag zin in een lange film, maar geen zin om veel tijd te verdoen. Dan is zo'n filmpje als dit ideaal. Er gebeurt geen fuck en dat erg langzaam. Gelukkig heeft Tsai zo'n geweldig droog gevoel voor humor dat het allemaal erg goed uitpakt.

Kang-Sheng Lee begin ik ook steeds meer en meer te appreciëren. Weet hier weer geweldig een goofy loser neer te zetten, zonder al te karikaturaal te worden. Het verhaaltje zelf is weird maar vaak erg komisch. Topmoment ongetwijfeld de scene die ook op de foto staat. Slaat nergens op, maar wel lachen. De muzikale intermezzos stoorden mij minder dan bij The Wayward Cloud, wat mij positief stemt bij een herziening van die film.

Grappig trouwens dat ik weer enorm veel zin heb in een nieuwe Tsai, terwijl z'n huidige nog steeds moet verschijnen in België. Anyway, geinige film dit. Vaak kunnen lachen (mi mi!) en mooie dingen gezien. Regisseur die steeds hoger op het laddertje komt te staan. Aanrader. 4 sterren.

Hier bleef het 'wow- wat een prachtige film' op het einde zoek bij mij, wat bij zijn andere telkens lukte. Hij was goed, daar niet van, maar zijn andere waren beter in mijn ogen.

Leuk was wel dat hij een hulde brengt aan de Hongkongmusical van de jaren '50. Dat en de typische Tsai humor gaven een komische break aan het verhaal, wat ik wel aangenaam vond.

Toch even credits voor MiMi, de kat, ze heeft dat schitterend gedaan

Sfeervolle Tsai, veel humor, veel vertedering en soms ontroering, veel warmte en bijzonder fraai, hoopvol einde. Levens die compleet in elkaar storten, water wel waar het niet hoort en soms ineens niet waar het wel hoort, een enorme verzameling toiletpapier, een laatste winkeltje onder het appartementencomplexdat nog open is, compleet met flikkerende bijna kapotte neonverlichting, mooie oude popliedjes van een ongetwijfeld in die hoek van de wereld legendarische zangeres, een zwerfkat, een cursus over de kunst van het koken met instant noodles op TV en een gat in de vloer. Ik heb genoten.

Ik heb nu alle reguliere films van Tsai gezien, maar hij werkt aan een nieuwe waar ik alweer naar uitkijk.

4.0*

Een waardige prequel op The Wayward Cloud!

Tsai heeft enkele stevige missers op zijn naam staan, gelukkig laat hij hier weer eens zien waar hij zich mee bezig moet houden: het creëeren van een aparte wereld, zoals hij later ook zou doen in The Wayward Cloud, een festijn van droogte en watermeloenen gecombineerd met het thema eenzaamheid en leegte.

In Dong regent het onophoudelijk en waart er een virus rond, wat ervoor zorgt dat de 2 hoofdpersonages hun dagen slijten in een bijna geïsoleerde omgeving en een aftands huis. De personages leven in zo `n ellendige wereld, dat je ze toewenst dat ze elkaar aan het einde van de film in de armen mogen sluiten.

Tsai is een groot liefhebber van de jaren `60 of het nou om muziek of de nouvelle vague stroming gaat. De musicalintermezzo `s zijn stuk voor stuk geweldig ( Ik kwam niet meer bij na dat 1ste muzikale intermezzo: Oh Calypso! ) en houden samen met de gortdroge humor het tempo in/de aandacht bij, deze film. 4*

Film weet goed gebruik te maken van de settting en een bijzonder sfeertje neer te zetten. Naast wat humor ook een brok drama. Aardig om gezien te hebben.

Bijzonder leuke film weer van Tsai. In al zijn films (die ik tot nu toe zag) komen wel lekkende plafonds of andere waterproblemen kijken, maar in Dong is het een leitmotiv. Het water komt met bakken uit de hemel, langs de muren, alles is vochtig en bedompt, ik begin me toch af te vragen hoe Tsai vroeger behuisd was.

Er gebeurt niet zo veel in deze film, maar dat maakt eigenlijk niks uit, het heeft ook wel wat ontspannends, zo'n film. De onmogelijke strijd tegen het water van de onderbuurvrouw, de laisser faire houding van de bovenbuurman, en het gedoe rondom het gat - het zorgt voor de nodige leuke scenes, die geregeld onderbroken worden door geinige oude liedjes. Mooi magisch einde.

Moeilijk te doorgronden film, minder toegankelijk ook voor het grote publiek en eerder leunend op het artistieke aspect dan het verhaaltechnische. Vele lange shots waar je weinig meer kunt dan observeren. Observeren van weinig uitnodigende kale grijze huismuren met vocht en vuil. De constante toon van felle regenbuien op de achtergrond, (achtergebleven) bewoners die op zichzelf en met elkaar zijn toegewezen omwille van een uitgebroken virus (dat als plot niet wordt uitgewerkt, maar op de achtergrond speelt), en ga zo maar door.

Klinkt allemaal nogal deprimerend en is het ook, ware het niet dat er af en toe opgewekte jolige disco- en dansnummers naar voren komen om het geheel wat extra zuurstof en schwung te geven. Alsof er tussen alle troosteloosheid steeds nog altijd dat sprankeltje hoop en vreugde te vinden is in een mensenleven.

Regisseur Ming-Liang Tsai lijkt hier wel een zeer naargeestig beeld te willen voorschotelen van de op til staande 21ste eeuw. Alleen al het geluid van de regen die gedurende de ganse film met bakken uit de lucht valt en binnenshuis nogal wat verwoest, is al van aard onrustbarend op de film te drukken.

Een prachtig, expressieve film trouwens die heel wat thema's naar voren schuift zoals de dwingende richtlijnen van de overheid (water afsluiten, de regio verlaten,...), de economische groei die de kloof arm/rijk vergroot, gepaard gaand met een consumptiemaatschappij (de stapels poetsdoeken), de mensen die elkaar niet meer kennen in hun onbekwaamheid tot communicatie,..

En toch is er ook wat prettiger afwisseling zoals de variété-nummers ter ere van Grace Chang, een zangeres uit vervlogen tijden (Was het dan vroeger zo veel beter ?) en zeker de slotscène waar de uitgestoken arm toont hoe de mens in noodsituaties toch tot hulp bekwaam is.

Zag van deze cineast alleen nog maar "What time is it there?". Een knappe film, maar deze Dong maakt nog meer indruk. Origineel van concept, stevig camerawerk en opbouw en heel wat thema's ter overpeinzing.

Boeit van begin tot het slot, ondanks de vaak lange handeling in real time, dat eigenlijk het resultaat nog preciezer maakte en mij wel steeds kan bekoren;