Dial M for Murder (1954)

Dit verfilmd toneelstuk is een van de betere Hitchcock's. De film laat zich dankzij een ingenieus scenario ‘lezen’ als een ouderwetse misdaadroman. Het verhaal, dat zich van begin tot eind afspeelt in één ruimte, wordt minutieus uit de doeken gedaan, waarbij de spanning van lieverlee oploopt.

Grace Kelly speelt een van haar beste rollen, maar ook Ray Milland en vooral de onderkoelde John Williams laten prima acteerwerk zien.

Een stuk beter dan de tegenvallende remake uit 1998 (A Perfect Murder).

Niet Hitch' beste film en dat heeft alles te maken met het feit dat ie werkelijk kapot verteld wordt, alsof het script in zijn meest basale vorm naar het beeld vertaald is: namelijk woorden die van het scherm rollen zoals wanneer je een boek zou lezen. Je moet al echt een voorliefde hebben voor detective en intrige en een desinteresse in audiovisuele panache wil je hier van kunnen genieten. Eerder deze maand viel me op bij films als Spring Breakers en Only God Forgives hoe moeilijk de balans blijkt tussen vorm en inhoud en hoe nefast een onevenwicht is voor de (lees: mijn) kijkervaring. In dit geval krijgt het script werkelijk geen audiovisuele ondersteuning, behalve de eigenaardigheid dat de gebeurtenissen zich op slechts enkele vierkante meter afspelen. Maar in tegenstelling tot Rope, waar Hitch veel creatiever omspringt met die beperking, biedt ze hier geen meerwaarde. De film kent slechts één visueel hoogtepunt en dat is de moordsequentie. Daarna is het uitkijken naar de ontknoping die zo uit een pulpromannetje geplukt lijkt. Sorry Hitch.

Uitstekende film waarin een man een moord beraamd op zijn overspelige echtgenote. Gebaseerd op een toneelstuk, waarbij de film zich bijna geheel in een appartement afspeelt. Toch onderhoudend door het acteerwerk, camerawerk en muziek. Het is echter het sterke plot (met genoeg verassingen) waardoor de film spannend blijft en geen moment inzakt.

Ik begon me de laatste tijd steeds meer te vervelen bij het zien van de huidige blockbusters en zogenaamde topfilms dat ik, na een herziening van Leon gisteravond (een iets minder oude film ), vanochtend besloot Hitchcock films een kans te gaan geven. Ik dacht altijd te oud, te traag, te zwart wit (dat laatste was de meest duidelijke vergissing). Niets was minder waar, deze film heeft de tand des tijds meer dan goed doorstaan. Spanning is hier niet de belangrijkste factor, ook niet hetgeen waar ik zo'n film voor aan zou zetten.

Vertelling... dat is het sleutelwoord denk ik. Waar een script tegenwoordig ingewikkeld en mysterieus probeert te zijn door het weglaten van puzzelstukjes en de kijker bewust dom probeert te krijgen, wordt hier bewezen dat je ons alles kunt laten zien, niks hoeft te verbergen en toch... elke wending een verassing blijft.

Natuurlijk is Hitchcock, volgens de filmsites, een groots regisseur en mag je wel wat verwachten van zijn films. Toch verbaast het me dat zo'n oude film zo'n simpel principe zo goed uitvoert, waar we het tegenwoordig verleerd lijken te zijn.

Waarom ik begonnen ben met deze film (uit de Hitchcock lijst) weet ik niet. De titel sprak me denk ik het meest aan. Ik weet in ieder geval zeker dat ik snel meer wil zien en hopelijk kunnen de films die boven deze in de top 250 staan mij nog meer verassen.

Laat je niet afschrikken door het jaartal 1954, laat je niet afschrikken door acteerwerk wat oud aandoet en laat je zeker niet afschrikken door het gebrek aan afwisselende locaties. Zet de film aan en kijk, voorspel het einde... waarschijnlijk zat je goed... Maar de weg ernaartoe daar had je nooit aan gedacht.

4,5* (misschien 5* na herziening, eerst even alles op zn plaats laten vallen)

Me ook nog eens aan deze gewaagd en 'k vond het een erg goeie film. Ondanks dat de film al redelijk oud is, voelde de film niet gedatteerd aan. Ook dat de film zich grotendeels op maar een plek afspeeld, was zeker ook geen minpunt.

Het verhaal werd boeiend gebracht en ook het acteerwerk was prima.

'k vond deze zeker de moeite om gezien te hebben. Een klassieker.

Dial M for Murder vond een goede en spannende film.

Deze film gaat over een getrouwd stel. De echtgenoot wil zijn vrouw laten vermoorden door een huurmoordenaar. Maar de vrouw weet de huurmoordenaar te doden met een schaar. De echtgenoot wil dan op een slinkse manier de politie proberen te laten geloven dat zijn vrouw opzettelijk de huurmoordenaar met voorbedachte raden had vermoord . Ik vond het fascinerend om te zien hoe de echtgenoot de boel wist de manipuleren. En je vraagt je steeds af: Trapt die rechercheur erin, of niet ? Ik vond de film dan ook erg spannend. Hoe de echtgenoot uiteindelijk door de mand valt vond ik ook goed verzonnen.

Deze film speelt zich voor een groot deel af op maar een plaats. Namelijk de woning van het getrouwde stel. Ik moet zeggen dat ik het toch wel knap vind dat een film dat zich voornamelijk afspeelt op een locatie. Dat zo film toch erg spannend en boeiend is. Erg knap.

Wat ik dan weer wel wat minder vond was de lengte van de dialogen. Sommige dialogen duurden te lang. Het had allemaal nog wat compacter gekund. Deze film duurt ongeveer 105 minuten. Dus eigenlijk niet zo heel lang. Maar ik denk dat als de film 10-15 minuten korter had geduurd, dat de film dan nog beter was geweest. Sommige dialogen duren te lang. Laat ik maar een voorbeeld geven. Aan het begin van de film zie je een dialoog tussen de echtgenoot en de huurmoordenaar. Ik vond die dialoog te lang duren. Teveel gepraat tussen die twee over dat ze elkaar van vroeger kenden Dit had wel wat sneller gekund.

Het acteerwerk in deze film vond ik erg goed. Iedereen van de cast acteert naar behoren. Vooral John Williams als Rechercheur Hubbard vond ik erg goed acteren. Die scene trouwens aan het eind van de film dat Hubbard met een kammetje zijn snor even mooi kamt vond ik hilarisch.
De muziek in deze film vond ik ook goed.

Al met al vond ik dit een erg goede film. Als de de dialogen wat compacter waren geweest had ik deze film nog beter gevonden. Maar toch zeker wel een dikke voldoende voor deze film.

4 sterren voor deze film.

Hitchcock. De beste man wordt dan wel steevast The Master of Suspense genoemd, spannend vind ik zijn films nooit. Wel biedt hij over het algemeen superieur vermaak met een camera die vertelt, goede muziek, fijne dialogen en vooral een perfect tempo waardoor zijn films nooit stilvallen (al zijn er wel negatieve uitzonderingen).

Zo ook deze Dial M. De film begint wat traag met heel veel gepraat en daar had best wat meer beeld bij gemogen, want het geheel is net iets te statisch gefilmd zo. Typerend is de eerste minuut waar Hitch zonder iets te vertellen zo ongeveer de hele voorgeschiedenis uitlegt en toont dan Kelly een minnaar heeft. Hij kan het dus wel! (en dat weet je ook wel trouwens) Ook leuke visuele vondsten ontbreken, behalve dan die waar de schaduwen van Kelly en haar lover op de deur worden getoond als de echtgenoot de sleutel omdraait. Verder fijn spel van de gladde maar vooral charismatische Milland en de leuke rechercheur. Kelly is wat vlakjes al heeft ze het scenario ook niet mee, maar iets actiever had best gemogen.

Overigens gaat de film minstens een kwartier te lang door, en op het eind nog eens een minuutje. Niet dat ik de film vond vervelen - integendeel- maar ik had Milland het wel gegund als hij zijn vrouw bestraft kon zien. Gelijk zou dat een mooi statement zijn tegen overspel. En die allerlaatste scène had mogen stoppen bij het omdraaien van de sleutel, dat was genoeg geweest. Dan had ik hier nog hoger voor gegeven. 3,5*.

Een goed misdaad/thriller film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Klassieke muziek (geen Digital Dolby)...

Goed beeld (geen HD)...

Ouderwetse opname...

Practisch de hele film speelt zich op dezelfde locatie af. Vertoont daarom enige overeenkomst met "Rear Window". Het lijkt bijna wel de verfilming van een toneelstuk. Op zich een goed doordacht verhaal, maar nooit echt spannend of dreigend. Ook de acteurs lijken soms meer bezig met een toneelstuk dan met een film. Dit geldt met name voor Ray Milland. Kan er spijtig genoeg niet meer dan 3,0 van maken...

Dial M for Murder verteld het verhaal van ex-tennisprof Tony Wendice die achter de affaire van zijn vrouw komt en zijn verhaal deelt met een oude studievriend. De film is gebaseerd op een toneelstuk en zodoende speelt het zich vrijwel volledig af op één locatie: het appartement van Wendice. Het mag dan een van Hitchcock's Amerikaanse films zijn, het speelt zich wel af in London.

Ray Milland speelt een prima rol als Tony, grappig hoe Brits hij hier overkomt in vergelijking met veel van zijn latere rollen. Grace Kelly deed het ook wel aardig, vooral later in de film. Goed bedacht hoe haar kleding steeds minder kleurrijk wordt naarmate de film vordert. John Williams - die ook in het toneelstuk speelde - was ook goed als Inspector Hubbard.

Aanvankelijk begon ik aan de film met tegenzin, dat was omdat ik dacht dat het einde aan me was verklapt. In het boek De Vierde Man heeft Gerard Reve het namelijk over de film en zegt hij dat hij die echtgenoot nooit had vertrouwd. Nu blijkt dat Gerard Reve niet alleen een slechte schrijver is, maar ook nog eens geen fluit snapt van de film. Het was namelijk de bedoeling dat de echtgenoot verdacht was, omdat het geen mysterie is dat hij zijn vrouw wil vermoorden.

Dial M for Murder bevat weer een hoop van de handelsmerken van de meester. Een zeer subtiele cameo op een foto uit de studententijd van Tony, een blondine in de hoofdrol, angst voor de politie speelt een grote rol en de sleutel als MacGuffin . Verder is het ook weer een uitstekend staaltje Suspense. Overal is erg goed over nagedacht en het klopt allemaal tot in de details. Heerlijk hoe zelfs de kleinste dingen later belangrijk kunnen zijn. Ook is het mooi hoe je je verplaatst in de personages en (ookal is niemands identiteit een mysterie) je aan je stoel genageld zit. Alles is uitstekend gepland, maar alles wat fout kon gaan gaat fout en dan moet iedereen zich er weer uit zien te redden. Je vraagt je vooral af wie de politie nou geloofd en of het Tony lukt om iedereen te manipuleren.

De film is erg sterk opgenomen, op typisch Hitchcockiaanse wijze word het verhaal verteld. Qua cinematografie, editing en manier van filmen was Dial M for Murder duidelijk een groot voorbeeld voor zowel Mario Bava als Dario Argento. De moordscène herinnerde me aan Blood and Black Lace, door de belichting en toon van de scène. De beelden van Tony in de telefooncel deden me weer heel erg aan de telefoon scènes in Dario Agento's films denken omdat er beelden van de elektronica van de telefoonlijn in verwerkt zaten. Het is de enige film uit Hitchcock's oeuvre die in 3D is opgenomen, wat voor een paar problemen zorgde bij het filmen van close-ups.

De Blu-ray restauratie van de film is waardeloos, het bewijs dat Blu-ray lang niet altijd beter is dan DVD. De kleuren zijn namelijk inconstant, het beeld is korrelig (niet op de goede manier) en als er blue-screen is gebruikt zijn de randen wazig blauw en slecht afgewerkt.

Dial M for Murder is een van de meest kenmerkende films uit Hitchcock's carrière. De film is bijzonder vermakelijk door de sterke dialogen en de suspense. Nergens gaat de film vervelen en hoewel er geen grote plottwists zijn is de film wel spannend.

De setting is eentonig en er wordt heel veel in gepraat, toch verveelt de film geen seconde. De opbouw vind zorgvulig plaats en de dialogen zijn sterk, gebracht door een goede cast. Hoe de vork in de steel zit laat zich tot het einde toe raden, waarbij de spanning knap wordt opgebouwd. Dat kun je natuurlijk ook wel overlaten aan Hitchcock.

Fijne Hitchcock wel. Natuurlijk niet echt spannend meer maar dat is zelden het geval bij the Master of Suspense, een uitzondering daargelaten. Wat wel overblijft is het acteerwerk, dat nog altijd staat als een huis. Met name Milland, die trouwens veel wegheeft van Hitchcock-regular Jimmy Stewart, zet een uitstekende prestatie neer als gentleman-crook. Ook wel speciale vermelding voor Anthony Dawson als Swann. Het ingenieuze plot zorgt ervoor dat je op moet blijven letten, en dat geldt ook voor het cameo-spotten- zoals in vrijwel elke Hitchcock heb ik die ook deze keer gemist, maar hij staat dus op de foto begrijp ik.

Minpunt zijn wel de goedkoop ogende buitenopnames- had dat beter helemaal weggelaten want dat zag er niet uit. Toch vreemd, decennia eerder waren er toch ook (low budget) films die verzorgde buitenopnames hadden, dus aan de techniek en het budget kan het toch niet liggen zou je zeggen.

“People don't commit murder on credit.”

Vakwerk van Hitchcock. Dial M for Murder kent weer een perfecte opbouw en de theatersetting (het verhaal speelt zich af in één ruimte) is mooi gedaan. Om de clou van het verhaal al na drie kwartier weg te geven is gevaarlijk, maar voor mij werkte het. Na een uur weet je al alles wat je moet weten en kijk je eigenlijk alleen nog naar personages die tot hetzelfde besef moeten komen. Dat dit werkt is klassewerk van de oude meester.

De "schaarscene" is subliem gedaan en alleen al de aanloop ernaartoe is ontzettend spannend. Grace Kelly begint één van m’n favoriete actrices te worden en ook hier blinkt ze weer uit. Wanneer zij een kamer binnenloopt lijkt het wel of er niets anders meer bestaat. Wat een charisma en "screen presence" heeft die dame. Van de mannen vond ik Milland erg goed en in het tweede gedeelte blinkt Williams uit. De manier waarop Tony uiteindelijk zichzelf verraad laat zien hoe minutieus Hitchcock te werk is gegaan. Prachtfilm.

Narratief ijzersterk. Heel dat gedoe met die sleutels is buitengewoon geniaal gevonden. Je moet er maar opkomen. En ondanks de complexiteit klopt het allemaal prima. De echtgenoot wil een ander de moord op zijn vrouw laten doen om zodoende een alibi te hebben, maar de zaken lopen niet volledig zoals hij hoopte. Het wordt daarna nog spannend wanneer Wendice de hele boel zit te manipuleren tegen die inspecteur om niet door de mand te vallen, maar uiteindelijk blijken leugens altijd moeilijker om in stand te houden. Een heel sterke Hitchcock dit en prima geacteerd door Ray Milland. Doe er nog maar 4-tje bij !

Een van de betere misdaadklassiekers. Het verhaal zit opvallend goed in elkaar, weet verrassend uit de hoek te komen, en boeit de hele duur van de film. De regie van Hitchcock zorgt voor de nodige kwaliteit, het valt nauwelijks op dat dit een verfilming is van een toneelstuk, hoewel het zich daardoor voornamelijk op een locatie afspeelt valt dat nauwelijks op omdat het verloop van het verhaal alle aandacht naar zich toe weet te trekken. Hele degelijke en boeiende thriller. Ruim 3,5*.

Na Rear Window, Vertigo, Psycho en The Birds was het tijd voor mijn vijfde film van Hitchcock te bekijken. Dit is Dial M for Murder geworden. Ik ben tamelijk onder de indruk van het plot. Zo perfect zie je niet vaak en de complexiteit is ook hoog. Ik denk dat er weinig filmmakers zijn die het beter kunnen. Oriol Paulo en Brian De Palma zijn er zeker ook erg goed in.

Het feit dat er slechts één setting is in deze film kan al snel tegenwerken, maar het zorgt wel voor dat "gevangen" gevoel. Hoe ver kan je gaan voor je in je eigen leugens verstrikt geraakt? Het is wel zeer straf wat Mr Wendice (Ray Milland) hier allemaal weet te verzinnen. Sterk staaltje van improvisatie moet ik zeggen. Maar zoals men weleens zegt is de perfecte moord enkel mogelijk in theorie. Het ironische is dat het uiteindelijk de moordenaar is die gedood wordt door zijn slachtoffer. Een vrij onverwachte wending want haar moordenaar is sterker en heeft het verrassingseffect in zijn voordeel. Op zich kon ik die wending zeker smaken en was ik nu nog benieuwder hoe Mr Wendice het allemaal zou aanpakken. Heel straf hoe kalm hij blijft. Zo te zien zijn niet enkel blondines maar ook angst voor de politie een typisch element dat Hitchcock graag integreert in zijn films.

Ik ben benieuwd wat Hitchcock nog weet te brengen en zal dan ook rustig doorgaan met zijn oeuvre te verkennen. Voor Dial M for Murder geef ik een ruime 4*. Het begin vond ik iets te langdradig. Ik vraag me af wat het verschil zou geweest zijn moesten we niet meteen het hele plan uitgelegd hebben gekregen.

Wel oke. Zeker rondom de moordpoging zelf is de spanning wel effectief voelbaar en is zijn regisseurshand ook wel terug te zien soms qua suspense.

De rest van de film is nogal veel gepraat en ‘theorie’. Het zit op zich zeker goed in elkaar allemaal en het is best boeiend om te volgen, maar voor het medium film is het wellicht net wat minder interessant. Het leunt erg op de theorie en op alle inventieve plannetjes en ontmaskeringen, en als het zich dan ook nog heel de tijd op dezelfde plek afspeelt is de speelduur ook wel wat aan de lange kant voor wat de film is.

Best oke om te kijken door hoe het plot in elkaar steekt, maar als filmische ervaring niet per se bijzonder.

3,5*

Je ziet al meteen dat Dial M for Murder gebaseerd is op een theaterstuk. Maar je moet Hitchcock wel aangeven dat hij toch een neus had voor goeie verhalen. En hij weet de vertaling ook goed te maken van theaterstuk naar film met acteurs die daarin passen. Ietwat een verschil met zijn vorige film I Confess met Montgomery Clift die in datzelfde jaar in From Here to Eternity zich liet gaan met method acting. Clift zou in Dial M for Murder alvast niet passen. Je moet wel houden van de stijl natuurlijk, maar ik kan hier zeker van genieten.

De film kan rekenen op sterke acteurs zodat het verhaal mooi naar voren komt en er dankzij acteurs en verhaal een grote spanning wordt opgebouwd. Zo'n film kan je niet opnieuw maken, daar leent de huidige acteerstijl zich niet toe. Hitchcock zet de kijker midden in de crime scene. Zelfs al ben je getuige vanop de eerste rij, is het nog altijd spannend. De kunst van zoiets te creëren terwijl je als kijker zelfs al weet wie de dader is en hoe die dat gedaan heeft. Het gaat dan ook meer om de spanning tussen dader, slachtoffer en onderzoeker.

Dial M for Murder is een film die gegoten zit voor Hitchcock. Misschien is het dan weinig gedurfd, maar hij is als een vis in het water met een spannend verhaal, sterke acteurs en een kleine locatie. Zet daar de meester op en het wordt een meesterwerk.

Deze adaptatie van een toneelstuk is beperkt qua locatie en actie, maar in de beperking toont zich de meester. Het is grotendeels verteld uit het standpunt van de dader. Soms zie je Ray Milland op de achtergrond een vals gezicht trekken terwijl de anderen praten. Hitchcock gebruikt weer dramatische ironie, waarbij de kijker meer weet dan de speurders. De ingenieuze intrige bestaat uit drie delen: planning, uitvoering en reconstructie. De detectiveschrijver kondigt meteen aan dat een misdaad nooit loopt zoals gepland. De reconstructie leidt tot een valse veroordeling, maar dan zetten ze een valletje op.

Grace Kelly speelt een van haar mooiste rollen. Ze spreekt met een Brits accent. Later zou Hitchcock z’n actrices kneden om zoveel mogelijk op haar te lijken. Tijdens de overspelscène draagt ze een karmozijnrode jurk, symbool voor passie. Ze stelde zelf voor een nachtjapon te dragen tijdens de moordpoging, om het realistisch te houden. Tijdens de ondervraging draagt ze een grijze jurk, om haar passie te verbergen. Een mooie nevenrol is er voor John Williams als de hoofdinspecteur met het gekamde snorretje - een schoolmeestertype. De volgende jaren zou hij meespelen in tien afleveringen van Alfred Hitchcock Presents.

Oorspronkelijk werd dit in 3D uitgebracht, inspelend op de rage met die brilletjes. Het gebruik van vogel- en kikvorsperspectief kan daarmee te maken hebben. Een reusachtige houten vinger bij een kiesschijf is een voorbeeld van vals perspectief. Een reüniefoto als cameo was een goed idee - voor een echte studentenfoto waren de acteurs te oud. Bij enkele woordeloze scènes maakt een montage met close-ups de gedachtegang van de echtgenoot duidelijk. De rechtszaak is verkort en impressionistisch weergegeven, met een rode glans op het gezicht van Grace Kelly. De muziek van Dimitri Tiomkin wordt nooit bombastisch, maar gebruikt orkestrale kleuren en dissonanten om spanning op te roepen.

Ik heb Dial M samen met Rope in een ruk gekeken. Beide films zijn bijna afleveringen in een serie rond het onderwerp How Not To Get Away With Murder te noemen. Hitchcock is natuurlijk vrij bekend om het recyclen van bepaalde plotthema's en -elementen. Ik moet wel zeggen dat Dial M een stuk boeiender is door de rol van de recherche en de opbouw naar een ontknoping (haha!) die beiden in Rope ontbraken. Desalniettemin is het wel echt een film op leeftijd, en ook met de beperkte setting vind het moeilijk om het nog een thriller te noemen, omdat die doorgaans ook locatiewisselingen gebruiken voor een meeslepend verhaal. Denk aan North by Northwest wat een geheel ander kaliber film is die spy-adventures als James Bond tot inspiratie diende.

Los hiervan is het natuurlijk een behoorlijk goede film, sowieso 4 sterren en als het soort film je ligt is het gemakkelijk 5 sterren te geven. Het acteerwerk is strak, het kleine decor wordt goed gebruikt (interessant shot vanuit 'het plafond' tijdens de dialoog met Swann) en de ontknoping is zoals Hitchcock betaamt vernuftig gevonden. Duidelijk een must-see als je van klassiekers houdt.

De beeldkwaliteit is niet om over naar huis te schrijven, doordat de film in 3D is opgenomen wordt het vaak een tikkeltje onscherp als de diepte in een scene te groot wordt. Dat is op een grote set niet zo bijzonder, maar hier speelt alles zich n.b. in een woonkamer af en dan valt het snel op. De kleuren zijn onnatuurlijker dan zelfs toen verwacht mocht worden (mogelijk door het gebruik van het 'eigen' WarnerColor) en de film heeft een crèmekleurige tint, iets waar Rope ook last van heeft. Het is wel een lichtend voorbeeld waarom zwart-wit nog zo lang de standaard is gebleven (zeker voor crime/film noir/thriller), kleur was duidelijk moeilijk goed werkend te krijgen.

Plus: goed script, mooie opbouw, Grace Kelly, John Williams. Het verrassende kammen van de snor. En dat zolderperspectief als Wentice iets beraamt, dat was goed gevonden. Ik moet nog eens herkijken of er juist een laag perspectief gebruikt wordt als er iets mislukt.

Min: de muziek was te veel op romantiek in plaats van spanning gericht, Grace Kelly kreeg weinig meer ruimte dan alleen maar mooi zijn, Robert Cummings acteerwerk in zijn geheel, de dramatisch slechte ‘buiten’opnames.

Al met al ruim voldoende.

Dial M for Murder is een goede film, met een fantastisch in elkaar stekend plot en uitgekiende dialogen. Het plot is in al zijn facetten typisch Hitchcock, met het motief van de perfecte moord en de uiteindelijke onmogelijkheid daarvan als rode draad. Ik was in ieder geval onder de indruk hoe waterdicht al de beweegredenen en plannetjes en leugentjes in elkaar staken. Het is misschien zelfs de ontmaskering op het einde die wat geforceerd aanvoelde, maar dat terzijde. Paradoxaal genoeg zijn deze sterke punten (plot en dialogen) tegelijkertijd ook aspecten die de film wat onderuit haalden, althans zo ervaarde ik dat. De film is wel héél erg plot- en dialoog-gedreven, tot op zulk een punt dat ik wat dynamiek en perspectiefwissels in het geheel miste. Niets of niemand krijgt ooit eens ruimte om wat te ademen, zo lijkt wel. Dat meer dynamische vind ik bijvoorbeeld wel terug in een film als Rear Window, dus het heeft in se niets te maken met het feit dat het zich allemaal in één ruimte afspeelt. Ach ja, misschien is het ook gevoelsmatig. Scènes als de moordpoging en de ontknoping, maar ook bijvoorbeeld Grace Kelly's personage die ondervraagd wordt in die dieprode gloed op de achtergrond, vond ik gewoonweg momenten die er bovenuit sprongen ten opzichte van de rest van de film, op vlak van camerawerk/dynamiek, maar ook suspense. De rest van de film, vooral in sommige lange dialogen, miste dat soms.

Het is qua naam en reputatie natuurlijk één van de grootste Hichcock-titels, en ik ben blij dat ik 'em eens heb kunnen meepikken. Misschien een klein zweempje van teleurstelling uiteindelijk, maar toch een overwegend positief gevoel. 3.5*.

Dial M for Murder is de enige 3-D film van Hitchcock. Dat gebeurde op verzoek van de studio. Hitchcock zag de meerwaarde er niet van in. De film heeft in de 3-D versie slechts in een paar bioscopen gedraaid. De kortstondige 3-D hype was bij het verschijnen van de film in 1954 al aan het vervlakken. De meeste mensen hebben de film gewoon in tweedimensionaal formaat bekeken. Ik ook. Dial M voor Murder is daarnaast de eerste film van Hitchcock waarin Grace Kelly een rol heeft. Er zouden nog slechts twee films volgen voor zij verkaste naar het vorstendom Monaco.

De film behandelt het thema van de perfecte moord. Een geliefd thema van Hitchock. De film is gebaseerd op een toneelstuk dat op Broadway furore maakte. De herkomst van de film is duidelijk zichtbaar. Hitchcock gebruikt een toneelachtige enscenering. Grootse filmische effecten ontbreken. Stilistisch en thematisch is de film zeker vergelijkbaar met het bijzonder aardige Rope uit 1948.

Er ontwikkelt zich een geraffineerd kat- en muisspel dat is volgestopt met droge humor. De film speelt in op het menselijke gemoed van de kijker, die met zijn hang naar gerechtigheid en leedvermaak en natuurlijk door zijn nieuwsgierige aard op zijn wenken wordt bediend. Dader en slachtoffer zijn al snel bekend. De ontmaskering is dan ook niet het richtpunt van het verhaal. Zoals wel vaker bij Hitchcock draait het om de weg die naar de ontmaskering voert.

Goed acteerwerk, spitse dialogen en een fijn doordacht plot maken die weg erg boeiend.

Hoewel Hitchcock niet erg enthousiast was over de 3D-effecten in deze verfilming van het succesvolle gelijknamige toneelstuk, is dit in 3D superieur aan het gros van de films die in de 21e eeuw volgens dit procedé zijn verschenen. Milland is perfect als de intelligente, charmante ex-tennisser Tony Wendice die zijn echtgenote Margot [Grace Kelly] wil laten vermoorden en een oude kennis [Anthony Dawson] met een schimmig verleden door middel van chantage overhaalt om de moord te plegen. Zo neemt Tony niet alleen wraak voor Margots affaire met Amerikaan Mark Halliday [Robert Cummings], maar kan hij ook aanspraak maken op haar erfenis. Tony heeft de perfecte moord tot in de puntjes voorbereid, maar wanneer zijn plan door het lot wordt gedwarsboomd moet hij improviseren om alsnog zijn zin te krijgen. Zal hij hoofdinspecteur Hubbard [John Williams] en detectiveschrijver Mark nog eens te slim af kunne zijn? Fans van Columbo zullen zich extra vermaken met dit knap geregisseerde drama, ook dankzij de sterke cast en Hitchcock intelligente gebruik van kleur. En Dimitri Tiomkins muzikale score mag er ook zijn.

Ingenieuze suspense film alweer van Hitchcock die voor - in mijn geval eerste kijkbeurt - een oersterke indruk naliet. Voor mij persoonlijk was het smullen van de sterke dialogen en uiteenzettingen. Het kat en muisspel was vervolgens dan al aan de gang. De modus operandi werkt tot in de kleinste details voorbereid en uitgevoerd. Zelfs toen het even tegensloeg en de gracieuze Margot het overleefde, werd er snel geschakeld om een even uitgekiend plan uit te voeren.

Het acteerwerk was ijzersterk, van iedereen trouwens. Grace Kelly spat van het scherm, maar de mannelijke tegenspelers deden dat evenzeer. De spanning werd strak gehouden. Alleen vond ik de typische bombastische muziek nogal overmatig.

Veel aandacht ook voor de key moments (haha!) of de film. Sterke focus en close-ups op de sleutelgaten waar het tenslotte allemaal om draait. Prima cinematografie, technisch tot in de puntjes verzorgd, qua beeldcompositie en lichtinval. Fijn!

Goodbye dear...

En weer aan de Hitchcock, en hoewel na Strangers on a Train langzaam het gevoel groeide dat ik het beste al gezien had van Hitchcock, hoopte ik toch op beterschap, en potverdorie, of dat kwam met deze Dial M for murder. Want wat een fijne film bleek dit te zijn.

Van het begin hoeft de film het niet te hebben. Ondanks de fraaie verschijning van Grace Kelly is het allemaal een beetje geleuter onder de brug. Tony en Mark rondom Margot, en later de gesprekken met Swann, de plannen noch verstandhouding tussen de verschillende personen is niet helemaal duidelijk. Maar gelukkig duurt dit niet lang, want al vrij snel is duidelijk hoe de vlag er bij hangt qua achtergrond en een te volgen chantage. Het plan wordt gesmeed en de interesse stijgt wat dat betreft.

Kostelijk is daarna hoe op het moment supreme er de hele tijd iets tussen lijkt te komen om met kunst en vliegwerk toch weer de voorwaarden van het duivelse plan voor elkaar te krijgen. De sfeer en opbouw is sterk. Nog fraaier is het steekspel tussen politie en mogelijke verdachten na afloop, want helemaal soepel of volgens plan is het niet gegaan. Er moet geïmproviseerd worden en gewiekst wordt het ene gat met het andere gestopt maar niet zonder dat er ergens anders weer een gaatje in de dijk ontstaat waar op termijn een vinger in moet, en hoeveel vingers heeft een mens...?

Behalve dat is het bijzonder sterk hoe de film zich steeds door blijft ontwikkelen qua plot en de inzet steeds verandert en verhoogt, zelfs tot en met het smerige aan toe wat dat betreft, het plan heiligt de middelen lijkt het credo. Interessant zijn dan ook de pogingen om de waarheid boven tafel te krijgen en zo is de scène tussen Mark, Tony en de inspecteur een boeiend steekspel om zich later te ontwikkelen tot een ontknoping die wellicht veel dialoog nodig heeft maar wel uitermate ingenieus is.

Ik kan dat ook niet anders dan Dial M for murder overladen met complimenten en de film scharen tussen wat voor mij de besten van Hitchcock zijn. Goh...wat een verdomd lekkere film! Heerlijk!

Bij herziening blijft dit een heel goeie film. Wat me nu opvalt is de zeer passieve rol van Grace Kelly. Heel wat anders dan we vandaag van vrouwen in de cinema gewend zijn. Ze is een bang vogeltje dat gemanipuleerd wordt door Ray Milland en nadien door andere clevere mannen gered moet worden. Nog een ander voorbeeld van de heel andere tijdsgeest in de jaren vijftig wanneer één van de mannelijke personages te horen krijgt zich niet met vrouwenhandtas op straat te vertonen. Vermoedelijk een verwijzing naar (verboden) travestie.
Verder is het een film die ik wat graag eens zou willen zien op groot scherm met 3D. Binnen het oeuvre van Hitchcock is dit de enige 3D film en is dan ook op een unieke manier gefilmd. Heel de tijd heb je als kijker wat het gevoel dat je in die ene kamer meekijkt vanachter het meubilair en objecten die zogenaamd achteloos op de voorgrond staan.

hitchcock challenge # 17

Klassieke thrillerfilm met een erg sterke eerste helft, waarin regisseur Alfred Hitchcock wel degelijk een stempel weet te drukken op zijn carrière. De inhoud zit binnen Dial M for Murder namelijk goed in elkaar en de wisselwerking tussen personages werkt uitstekend, ondanks dat de dialogen met enige regelmaat iets scherper of bijtender hadden gemogen. De opzet van het plan evenals de uitwerking ervan vormen een boeiend weerzien, maar helaas lijkt de film op de rem te trappen naarmate de tweede helft vordert. De personages raken enigszins uitgewerkt en de inhoud begint minder te overtuigen, waardoor de film met een ietwat zoutloze indruk eindigt. Niettemin wordt een voldoende makkelijk gerechtvaardigd met de inleiding.

Matig.

Ik ben niet zo'n fan van Alfred Hitchcock. Dial M for Murder was in 1954 misschien baanbrekend, maar ik mis toch een hoop spanning en nervositeit bij de personages. De film loopt eigenlijk precies zoals ik verwachtte, en dat is nu net hetgeen ik vooral niet wilde. De film vlot anders wel oké, Hitchcock doet in dat opzicht weinig fout, maar blijft toch te veel in de grijze middelmaat schipperen. Ik denk dat de kans intussen zeer klein is dat ik nog een echt meesterwerk in zijn oeuvre ga ontdekken.

2