The Angels' Share (2012)

Fijn, volledig geslaagd komisch drama. Maar wel wat laag qua ambitie hoor. De laatste drie kwartier hebben zelfs veel weg van een wat simplistische jeugdfilm. Maar fijne film, dat zeker.

En begreep ik het nou goed dat de jury in Cannes The Angels' Share en Amour eigenlijk even goed vond..? Dat Loach dus zomaar weer, totaal verrassend, de Palm had kunnen winnen ten koste van een meesterwerk van Haneke..? (in 2006 won The Wind that Shakes the Barley terwijl ook Cache in competitie zat)

Begint goed, met een aardige combinatie van humor, drama, en af en toe actie en spanning, maar zoekt helaas halverwege alweer de makkelijke weg op. Het realisme dat het aanvankelijk weet over te brengen is tegen het einde van de film compleet zoek. Ik had de indruk in het laatste stuk dat ik naar een andere film zat te kijken, simpel en met gaten in het script.

Ook vond ik dat er te weinig is gedaan met hun tocht door de Schotse Hooglanden, erg afgeraffeld, daar had meer avontuur en humor ingezeten.

Sterk begin, maar weet dat op den duur niet vast te houden. Zonde.

Holy Fuck, it's like The Sound of Music!

Deze film liet me met een onvoldaan gevoel achter.
Het eerste deel is niet leuk en soms zelfs saai. Ik lag bijna te slapen in de zaal. Maar wanneer ze op trektocht gingen met hun kilts aan vond ik de film wat leuker beginnen worden. De sfeer is heel anders en het drama maakt plaats voor wat meer humor.

Verder was het acteerwerk goed. Het Schotse accent was wel wennen, aangezien ik er bijna niks van begreep. Het verhaal was redelijk en de film had niet zo'n goede vaart. Jammer, want ik had me op een veel betere film verheugd.

2,5*

Vermakelijke film waarin de balans nog een beetje zoek is.

Het begin van de film is van tijd tot tijd te dramatisch, in schrill contrast met het de tweede helft waarin er van drama geen sprake meer is en de film verandert in een gek avontuur.

De volgorde werkt in ieder geval beter dan omgekeerd het geval zou zijn, maar wat mij betreft hadden ze het emotionele stuk weg kunnen laten. Het komedie-gedeelte is zeer sterk en wordt alleen maar hilarischer door de het Schotse taalgebruik. Meerdere keren in de lach geschoten door de absurde situaties en de leuke personages. Albert is de key-figure tijdens de dialogen maar wordt af en toe uitgebuit waardoor zijn grappen te geforceerd over komen. Het avontuur is verder onderhoudend en verfrissend.

Na de film tegelijk het eerste beste café ingedoken om whisky te gaan drinken, dat effect heeft de film in ieder geval bereikt!

Net als de whiskey uit de film is regisseur Ken Loach inmiddels ook gerijpt tot een grootse cineast en dat blijkt ook weer uit zijn nieuwste werk. De kracht van zijn films zit hem niet in de verfijning van mooie beelden of de aanwezigheid van goede karakteracteurs, maar hij zet jonge mannen neer die chemie met elkaar hebben en dat ook weten uit te stralen naar de kijker. Ook bij The Angels´ Share straalt dat enthousiasme van het scherm af. Het is een genot om te luisteren naar de onzin die de jongens met elkaar uitwisselen en te kijken naar de bizarre situaties waar ze samen in terecht komen.

Is het een perfecte film? Bij lange na niet, want het laat zeker wat steekjes vallen in dat er een te grote kloof zit tussen de loodzware scènes en de wat meer luchtige scènes. Maar om de een of andere reden maakt het de film toch ook weer extra charmant omdat het het op deze manier ook de uitersten in een mensenleven weet te verbeelden. Zowel het dramatische als het komische wist mij te raken, maar allebei om andere redenen. Zo zal ik bijvoorbeeld de ijzingwekkende confrontatie tussen Robbie en een van zijn slachtoffers net zo min vergeten als hoe hard ik heb moeten lachen om de kolderieke fratsen van deze jongens.

In het begin had ik het idee dat ik weer het zoveelste Britse drama over losers uit achterstandswijken voorgeschoteld zou krijgen, iets waarmee ik al zo vaak mee ben doodgegooid dat ik daar inmiddels schoon genoeg van heb. Ik had al een waardering van pakweg 1,0* of 2,0* in mijn gedachte. Gelukkig kwam na pakweg drie kwartier de ommekeer en kreeg het komische gedeelte de overhand. Dat Robbie aan het einde niet als een loser eindigde, maar succes hem ten deel viel wegens zijn goede neus voor whisky deed mij zonder meer goed. Zo eindigde deze film dus toch nog als een aardige feel-goodmovie. Oh ja, ik moet toch maar eens een van die whisky's proberen, want ik kreeg daar na afloop van de film best wel trek in.

3,0*

Redelijk opmerkelijke productie met een typisch Engels accent en wederom de armzalige omgevingen. Onbekende acteurs zijn altijd een meerwaarde en eigenlijk komt iedereen wel goed uit de voeten. Wiskey brouwerijen, proeverijen en veilingen kom je sowieso niet vaak tegen in de media dus ik kan dit uitstapje wel waarderen in plaats van enkel de problemen met oude vijanden aan te kaarten. De humor is lomp, recht voor z'n raap en meestal wel geslaagd. Fantastisch moment toen Robbie de verkeerde motor omver duwde. Wel blijven de gebeurtenissen vrij constant zonder grote verassingen dus Angel's Share is niet uitzonderlijk maar kijkt gewoon makkelijk weg.

Heerlijk hoor, die sloeberomgevingen van Groot-Brittannië. Echt waar,wat een treurniswekkende sociaal minder bedeelde types wonen daar. In The Angels' Share komen een aantal aan bod, waaronder Robbie, een knaap die op het punt staat vader te worden maar ook zich misdragen heeft. Via de reclassering raakt hij bekend met whisky's en maakt hij contact met andere geflipte criminelen.

Ik had eerst de vrees dat het vooral over Robbie en zijn vaderschap zou gaan, maar plots verlegt de film zijn aandacht naar een heus whisky-avontuur. Erg leuk en grappig hoe dat tweede gedeelte in elkaar steekt. The Angels' Share heeft veel fuck-geroep en andersoortig onverstaanbaar gebrabbel de hele tijd, maar eigenlijk heb ik voor de rest niet zo veel aan te merken. Leuke film dus!

Een Brits drama, in heftig dialect gesproken, over een jongen die in de reclassering zit en via zijn ambtenaar kennis maakt met whisky's van het betere soort.

Een mix van het dagelijks leven: narigheid, leukere dingen, soms humor, soms geweld. Vooral de vriendengroep beleeft grappige en avontuurlijke dingen.

Goed geacteerd door niet-acteurs. Een goed getroffen sfeer en geloofwaardige types.

Met een kritische noot naar de maatschappij.

Mij viel op dat de jongen zelf met 2 maatstaven meet. Als een meisje iets steelt vindt hij het niet juist, maar als hij zelf iets steelt wel bv.

Een interessante invalshoek over de onzichtbaren/onaanraakbaren, de Paria in India, maar tegelijkertijd over de hogere klasse net zo goed: klassenonderscheid en niet inleven in elkaar.

De film is zo apart dat ik het wel 4* waard vind.

Opvallend leuke film waarbij de mix tussen drama en komedie prima samenkomt. Het wisselt elkaar in rap tempo af, zonder dat je het eigenlijk echt door hebt. Vond het een uitstekende film, met een goede cast (prima acteerwerk) en een hoge geloofwaardigheid. Aanrader voor een saaie avond!

3,5*

Ik moet zeggen dat ik wel iets heb met Britse films dus misschien niet helemaal objectief maar heb toch wel genoten van deze film. Het is geen kaskraker maar er zitten leuke fragmenten in afgewisseld met wat drama en een beetje spanning. Ik heb genoten van het heerlijke Schotse accent.

Onderhoudende film met enkele leuke scenes, verder echter weinig memorabel. De Schotse setting wordt wel optimaal benut, dat is zeker een pluspunt.

Leuke Loach. Eén van zijn luchtiger werken. Het begint allemaal als een klassieke Loach met die kleine criminelen die een werkstraf opgelegd krijgen, en met het hoofdpersonage, Robbie dat het slachtoffer lijkt van geweld dat van generatie op generatie lijkt over te gaan. Hier lijkt het echter meer op wat zelfspot van Loach op zijn eigen sociale drama's dan bittere ernst. Dat wordt bevestigd in het tweede deel van de film, wanneer de boefjes zich interesseren voor de geheimen van whisky, de suburbs van Glasgow ingeruild worden voor de Schotse highlands en de hoodie trainingpakjes voor kilts. Angel's Share heeft enkele grappige momenten, blijft licht en fris en mag één van Loach's leukste komedies genoemd worden. Moest hij daar nu wel tot zijn 75ste jaar mee wachten?

Aangename film van Ken Loach met een goede mix tussen drama en komedie. Heb me er prima mee vermaakt. De Schotse omgeving en de hele whiskey cultuur zijn tamelijk origineel.

Goeie film over een aantal veroordeelden met een taakstraf die door hun begeleider worden geïnspireerd door het whiskey-proeven. De film begint als een typisch Ken Loach-sociaal drama maar verandert geleidelijk in een meer plot gedreven film zonder echt onevenwichtig te worden. Zeker onderhoudend en tijdens het tweede gedeelte ook redelijk spannend.

Een redelijk drama/komedie film...

Redelijk verhaal...

Komedie is mijn smaak niet...

Redelijk acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Grappig.

Helemaal feelgood is het niet - er zit ook wel een wat belerend toontje op de achtergrond. Niet dat dat storend wordt, daar zijn het stelletje halvegaren te grappig voor. Wat al eerder gezegd, de film komt eigenlijk pas wat op gang als de kilts tevoorschijn komen - daarvoor is het meer een wat te schraperig sociaal drama. Maar gaan de makkers een keer op stap, dan begint een plezierige flow die je meeneemt in het verhaal. Best spannend ook nog.

Kennelijk is Loach al een tijdje bezig. Nog nooit een film van hem gezien, dit is de eerste die ik zie. Misschien heel voorzichtig nog maar eens eentje proberen - maar niet teveel sociaalkritische drama's - als kind van de jaren-70 heb ik daar m'n buik wel van vol, bedankt. Toch is zo'n film als deze dan wel echt mooi om te zien - echt vakwerk, en een mooi schoolvoorbeeld dat je ook zonder enorme budgetten en bekende acteurs best een fijne en spannende film kan maken. Knap werk.

Ken Loach zet nu eens een drama-komedie neer met zoals het hoort bij hem, een sociale inslag.

Loach flikt het weer om met een groep zo goad als onbekende acteurs weer een oerdegelijke film neer te zetten, met de gebruikelijke randfiguren, hun rauw taaltje en hun onvermijdelijke opstandige trekjes, maar ook hun innerlijke drang naar een "better world". Het is Loach op en top.

Knappe film, zelfs al houdt ge niet van whisky.

Erg fijne, verfrissende komedie van Ken Loach, dat nog best wel een rauwe opstart heeft. De clue van dit hele verhaal: hoe je je leven na een onherroepelijke daad gewoon weer kan opbouwen (of gebeurde het onbewust?)

De film begint met een introductie met verschillende rechtzaken tegen jongvolwassenen die we later weer tegenkomen in de film, Robbie word er echter uitgeplukt voor een hoofdrol. Iemand die samen met zijn vriendin Leonie in verwachting is van een zoon, maar ondertussen een rechtzaak moet ondergaan nadat hij iemand heeft toegetakeld uit zelfverdediging. Hij word vrijgesproken en de toekomst met zijn nieuwe zoon en zijn vriendin lijkt open te gaan, of toch niet: Robbie word al snel doelwit van een jongerenbende van degene die hij inelkaar geschopt heeft, zijn schoonvader doet er alles aan om hem bij zijn dochter en kleinzoon uit de buurt te houden, heeft een strafblad en beseft hij dat hij het gewoon gruwelijk heeft verknald (zeker nadat we in een flashback zien wat er daadwerkelijk is gebeurd.)

Robbie heeft echter geluk met, je raad het nooit: de begeleider van de taakstraf, Henri, die wel wat in hem ziet. De taakstraffen die hij moet uitvoeren worden al helemaal een feest als hij ook nog eens andere deliquanten ontmoet (die je bij de introductie ook hebt leren kennen) de rebelse zakkenrolster Mo, de oogenschijnlijk domme Albert en de avontuurlijke Rhino. En dan is er dat ene wat de hemelpoorten doet openen: Whiskey.

Want Henri is een verwoed whiskeyliefhebber en besluit maar eens een taakstrafuitje te maken naar de whiskeybrouwerij, wat de interesse in whiskey doet versterken, waarbij de jongeren ook nog mee mogen naar een whiskeyproeferij, wat Robbie op ideëen brengt om een plan uit te voeren waar de deliquanten heel rijk mee kunnen worden. En dan zie je dat het leven als een deliquant uiteindelijk helemaal zo slecht nog niet is.

De film word ook erg sfeervol wanneer het groepje vrienden in kilt op wandeltocht door Schotland gaan om hun opdracht te vervullen, dit levert ook weer een paar knotsgekke momenten op. Ook erg leuk om te zien dat Albert helemaal nog niet dom is dan hij lijkt.

Die scene waarbij die ene broer van Rhino die maatbeker met uitgespuugde whiskey in een keer oplurkt is echt goor!!!

En het einde is hartverwarmend.

Zoals gezegd: hoe een uitzichtloze leven van een veroordeelde toch weer een beetje uitzicht krijgt. Dat antwoord krijg je een The Angels' Share en daar moet je het maar mee doen!

4,5*

Weer een treffende Loach, zoals we van hem gewend zijn. Gewoon weer een oerdegelijk drama die sympathie opwekt, ondanks het straatschooiertjes-gehalte. De humor is nergens geforceerd, maar veeleer opgewekt door de personages zelf, die af en toe op de lachspieren werken. Het verhaal brengt ook nog es de nodige spanning met zich mee. Een uitmuntende hoofdrol van Paul Brannigan ook.

En Ken Loach kleunt hier mis met een tragikomedie die zowel op drama als op comedy niet weet te raken, vlakke personages, te slecht uitgewerkt verhaal en soort van Trainspotting-light met whiskey als substituut voor heroïne.

Een enkel momentje lijkt het even op te leven, maar dan slaat het net zo hard weer dood.

Als whiskyliefhebber mocht ik deze film natuurlijk niet missen. 'The Angels' Share' lag al een tijdje klaar, nu eindelijk gezien. Vermakelijke prent. Had gezien het 1e half uur wel wat meer verwacht van het verloop, maar het verliep nogal simpel en weinig bijzonder allemaal. Leuk blijft de film wel constant. Aardige personages en bij vlagen een prima mix tussen komedie en drama. Heb vooral een paar keer goed kunnen lachen en de scene dat Robbie whisky gaat aftappen uit dat vat is leuk opgebouwd qua spanning.

Best een aardige tragikomedie van Ken Loach, die in het midden wat inzakt. Ik hou op z’n tijd wel van een borreltje (liever Ierse dan Schotse whisky), maar de aandacht voor de proeverij had wat mij betreft best korter gemogen. Op zich een origineel verhaal en prima acteurs, maar Loach heeft wel betere films gemaakt.

Nog nooit eerder wat van Ken Loach gezien, maar ik kan me meteen een voorstelling maken van z'n oeuvre. The Angels' Share is vooral aardig omdat het gewone mensen portretteert, in dit geval uit de onderklasse van de samenleving, maar zonder enig waardeoordeel te geven. Noch verheerlijking, noch sociale aanklacht. De humor vond ik zelf niet zo geslaagd en vooral het personage Albert dat hiervoor moet zorgen is juist wel weer een heel duidelijk typetje en eigenlijk de grootste miskleun van de film. The Angels' Share is uiteindelijk zeker geen hoogvlieger maar best aangenaam.

Wat een leuke film. Kreeg gewoon trek. Gelukkig had ik nog wat Balvenie Doublewood 12 years old staan. Was zowaar spannend in de scenes waar de Malt Mill werd gehouden. Lekkre 'Schotse afdronk' (staaltje oenigheid) à la Trainspotting tegen het einde van de film. Enige is dat er wel een snelle overgang was van rotzooitrappertje Robbie naar Robbie de Whisky kenner.

The angel's share is op zich geen slechte film van Ken Loach, maar kan in de verste verte niet tippen aan bvb I, Daniel Blake. Centraal in deze film staat het personage Robbie die aan de rand van de maatschappij leeft in een roes van geweld en criminaliteit zonder al te veel toekomstperspectief. Of toch, zijn vriendin en de geboorte van zijn zoon houden hem op het rechte pad en ook zijn mentor Harry heeft een erg positieve invloed op hem.

De introductie van de film begint goed met een bloemlezing van enkele marginale misdrijven van sociaal ontspoorde lui waaronder ook Robbie. Die laatste krijgt een werkstraf opgelegd en via Harry leert hij de wereld van de whiskey kennen. Fijne dialogen en leuke humor zijn flink aanwezig in de film in combinatie met het harde sociale bestaan in de ruwere buurten van Britse stad. Later is er een kleine roadtrip naar de Schotse Hooglanden. Erg fijn, alleen jammer dat er te weinig aandacht werd besteed aan de fijne locaties.

De film wordt naar het einde toe iets te gemakkelijk of vanzelfsprekend. Het feel good gehalte is daar de uitkomst van. Dit komt het realisme van de film niet ten goede. Maar vermakelijk en grappig blijft het bovenal. De whiskey-toer is een fijne opzet en is eens iets anders dan wijn zoals in Sideways van Alexander Payne. Dikke voldoende, licht aanleunend bij een 3,5*.

Beetje verrassend.

Soms zet je iets in je Netflix lijst en weet je tijdens het kijken absoluut niet meer wat die trigger precies was. Ik vermoedde dat het platte Britse mij waarschijnlijk overgehaald had, maar achteraf zag ik dat deze film van Ken Loach was. Daarom dus.

Niet dat ik zo bekend met de regisseur, maar nét daarom vond ik het wel goed om mee te pikken. Anderzijds verrast het mij wel een beetje dat deze zo enorm hoog scoort, zeker op gerenomeerde filmfestivals. Ik zag tijdens het kijken nooit de hand van een echte regisseur, leek vaak eerder op een goede TV-film dan een arthouse kanon.

Misschien is het vanwege de luchtigheid. Hoewel er best wat zware scenes en themas in de film zitten, krijgen ze nooit de ruimte om echt te gaan wegen. Zeker niet na halverwege, wanneer het bijna kluchterig wordt (met de roof). Toch een wat rare omschakeling in de film.

Vervelend is het niet, al is het maar omdat ik dat brute Britse (of Schotse in dit geval) wel kan waarderen. Ook omdat ik zelf best graag een whisky drink, dat schept toch ook wel een kleine band. Maar opmerkelijk vond ik deze film allerminst. Anderzijds kan ik me dan wel weer inbeelden dat tussen alle arthousetristesse van zo'n groot filmfestival een beetje luchtigheid welgekomen is.

3.0*

Sympathiek niemendalletje.

In het mooiste taaltje ter wereld, vertelt Loach een verhaal over Robbie, die tot inzicht komt dat zijn leven anders moet lopen. Net vader geworden, door het juridische oog van de naald geglipt, ontdekt hij via zijn case worker dat hij een zwak (en fijn neusje) heeft voor whisky.

De film neemt wat tijd om ons over Robbie te vertellen, daarna doet het hetzelfde maar dan met whisky. Het echt verhaal begint in feite daarna en heeft niet heel veel om het lijf als je erop inzoomt, maar het weet constant te vermaken met een viertal personages dat zijn charme vooral haalt uit de grappige driehoeksverhouding tussen laaggeschoold vernuft, het verfijnde en elitaire karakter van whisky (het wereldje van tastings en purisme incluis) en het heist-gehalte - waar de eerste twee elementen elkaar in contrast ontmoeten.

De oenigheid is aandoenlijk, de spanning blijft luchtig en daardoor kabbelt de film als geheel lekker voort. Hoewel Robbie niet het typische karakter is waar je mee verbonden raakt, weet hij op gezette momenten toch blijk te geven van goede wil (twee momenten die er voor mij uitsprongen: zijn reactie als hij geconfronteerd wordt met zijn slachtoffer (die berouwvolle blik en tranen: goed gespeeld!) en zijn zelfverklaarde noodzaak voor verandering en angst buiten zijn wil om terug te vallen tegenover Harry). Een moraalridder is hij niet, aangezien zijn oplossing via een misdadig pad bereikt moet worden, maar het is fijn dat Loach hem zijn gang laat gaan en hem beloont met een goede afloop. Soms mag misdaad best lonen.

Weinig aan de audiovisuele kant om je omver te blazen, maar met het heerlijke Schots als voertaal heb je toch constant iets om je over te verwonderen. Aimabel gemankeerde personages in een feelgood verhaaltje dat niet al te veel nodig heeft om ook niet al te veel te vertellen, maar prima vermaakt. 3*

Een redelijke film met echt dat Britse gevoel. Goed gespeeld en een vermakelijk verhaal, maar ik ben niet weggeblazen en ik vond het lastig om geconcentreerd te blijven. Ik denk dat het verhaal niet helemaal mijn ding is en mij niet genoeg boeide. Ook doordat ik niks met whisky heb, en sowieso niet met sterke drank. Een kleine voldoende. 3*